Wyrok - II SA/Bd 486/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono decyzję I i II instancjiodroczono rozprawę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzjęUchylono decyzję I i II instancjiodroczono rozprawę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Grzegorz Saniewski
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancjiodroczono rozprawę
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2025 r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 17 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.), w związku z art. 23 ustawy z 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 852 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji Wójta Gminy G. z [...] stycznia 2025 r. znak: [...] w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.Organ podał, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2022 r. B. W. miała przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, R. A.. Decyzją z [...] sierpnia 2023 r. (znak: [...]) Wójt Gminy G., działając na podstawie art. 23 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw przedłużył okres wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz B. W. do [...] września 2024 r. jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Rozstrzygnięcie to zawierało pouczenie, że w przypadku uzyskania nowego orzeczenia o niepełnosprawności strona jest zobowiązana do poinformowania o tym fakcie organu wypłacającego świadczenie. Podstawą wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ww. decyzji było Orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z [...] lutego 2021 r. (nr: [...]), stwierdzające że R. A. jest niezdolna do samodzielnej egzystencji do [...] lutego 2024 r. [...] stycznia 2024 r. zostało wydane kolejne Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS (nr: [...]), potwierdzające trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji R. A.. Organ pierwszej instancji nabył o tym fakcie wiedzę, gdy B. W. złożyła kolejny wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki sprawowanej nad matką, R. A. na zasadach obowiązujących do [...] grudnia 2023 r. Wójt Gminy G. ustalił przy tym, że ww. Orzeczenie stało się prawomocne [...] lutego 2024 r. (pismo Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z [...] października 2024 r.). Wskazane okoliczności stały się asumptem do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego.Organ odwoławczy podał, że decyzją z [...] stycznia 2025 r. znak: [...] Wójt Gminy G. uznał, że świadczenie pielęgnacyjne przyznane B. W. z tytułu opieki sprawowanej nad matką, R. A., wypłacone w stronie w okresie od [...] lutego 2024 r. do [...] września 2024 r. w kwocie [...]zł należy uznać za świadczenie nienależnie pobrane. Jednocześnie Wójt Gminy G. zobowiązał B. W. do zwrotu ww. kwoty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego do dnia spłaty. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano się ponadto na tę okoliczność, iż B. W. nie przedłożyła organowi wypłacającemu świadczenie pielęgnacyjne nowego Orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z [...] stycznia 2024 r. (znak: [...]), ustalającego trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji R. A., które stało się prawomocne [...] lutego 2024 r. dlatego też za okres od [...] lutego 2024 r. do [...] września 2024 r. wypłacone świadczenie pielęgnacyjne należy uznać za świadczenie nienależnie pobrane i jako takie podlegające zwrotowi.Od ww. decyzji odwołała się B. W.. Skarżąca wskazała, że jej matka w dalszym ciągu wymaga całodobowej opieki, którą strona sprawowała do [...] grudnia 2024r. Odwołująca zaznaczyła, że nie była świadoma, iż powinna była dostarczyć nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, skoro decyzją z [...] sierpnia 2023r. wypłata świadczenia pielęgnacyjnego została przedłużona do [...] września 2024r. Dlatego też nowy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony na zasadzie kontynuacji.Zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2025 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie nie może zostać uwzględnione, gdyż wydana decyzja jest zgodna z prawem. Organ podkreślił, że w dniu [...] stycznia 2024 r. na rzecz R. A. zostało wydane nowe Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, które stało się prawomocne [...] lutego 2024 r. Okolicznością, która zniweczyła prawo B. W. do świadczenia pielęgnacyjnego stało się wydanie nowego orzeczenia, potwierdzającego niepełnosprawność R. A.. W konsekwencji ziściła się przesłanka wyrażona w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowić ją będzie przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, iż za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Procedując na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, sprawdza się, czy po wydaniu decyzji ziściła się okoliczność niwecząca prawo do świadczeń rodzinnych. W niniejszej sprawie taką okolicznością stało się wydanie nowego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność R. A.. Tym samym wygasło prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, wypłacanego warunkowo na podstawie ww. decyzji z [...] grudnia 2023 r. Zdaniem organu odwoławczego, nie mogło być wątpliwości co do tego, jakie zdarzenie wyznacza kres warunkowej wypłaty świadczenia. Wójt Gminy tę informację uwypuklił poprzez zastosowanie pogrubionej czcionki. Ponadto w pouczeniu decyzji znalazło się określenie obowiązku strony, polegającego na konieczności niezwłocznego poinformowania organu o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie powinien w świetle tego znaleźć aprobaty fakt, iż B. W. nie miała na ten temat wiedzy. Nie sposób znaleźć usprawiedliwienia dla zaniechania strony, polegającego na nieprzedłożeniu nowego dokumentu, potwierdzającego niepełnosprawność osoby wymagającej opieki.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B. W.. Skarżąca podkreśliła, że do [...] września 2024 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne i nie miała wiedzy na temat tego, że orzeczenie ZUS jest tak samo traktowane jak orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Skarżąca podała, że pieniądze pochodzące z pobranego świadczenia pielęgnacyjnego przeznaczyła na wydatki związane z opieką nad niepełnosprawną mamą, utrzymanie domu, leki i żywność. Podkreśliła, że nieprzerwanie opiekuje się mamą. Wskazała, że nowe orzeczenie z ZUS stwierdza dalszą niepełnosprawność, dlatego skarżąca nie zgadza się z decyzją.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:Skarga jest zasadna.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).Kwestią sporną jest ustalenie, czy organy obu instancji prawidłowo uznały, że wypłacone skarżącej świadczenie pielęgnacyjne stanowi nienależnie pobrane świadczenie rodzinne, w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r.Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Katalog przesłanek uznania świadczenia za nienależne pobrane wskazany został w art. 30 ust. 2 u.ś.r. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ I instancji kwalifikując wypłacone świadczenie pielęgnacyjne jako świadczenie nienależnie pobrane powołał się na przesłankę z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r.W myśl tej regulacji, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Stwierdzenie, że doszło do nienależnie pobranego świadczenia w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. wymaga łącznego spełnienia następujących warunków: 1) zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części; 2) dokonania wypłaty świadczenia rodzinnego pomimo wystąpienia powyższych okoliczności; 3) pouczenia osoby pobierającej świadczenie rodzinne o skutkach zaistnienia powyższych okoliczności, tj. o sytuacjach, w których następuje brak prawa do pobierania świadczenia rodzinnego. Dla prawidłowego ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia decydujące znaczenie ma świadomość osoby pobierającej świadczenie. Świadczeniem nienależnie pobranym jest bowiem świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Skoro, art. 30 ust. 1 u.ś.r. posługuje się pojęciem "świadczenia nienależnie pobranego", to obowiązek zwrotu takiego świadczenia, obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt I OSK 981/10). Ocena świadomości osoby pobierającej świadczenia musi być dokonywana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, w tym też czy zachowanie strony było ukierunkowane na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych (por. m.in.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 212/24 i powołane w nim dalsze orzeczenia; wyroki WSA w Gliwicach z dnia: 15 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1776/23; 10 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1885/23 i 12 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 196/24).Okoliczności dotyczące stanu świadomości skarżącej nie stanowiły przedmiotu rozważań organów administracji publicznej, które poprzestały jedynie na stwierdzeniu, że skarżąca była pouczona o konieczności niezwłocznego poinformowania o jej sytuacji. Wskazano, że w decyzji z 7 sierpnia 2023 r. GOPS.ŚR.5233.64.1.2023.DZ, w jej sentencji, poinformowano skarżącą o przedłużeniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.W tym miejscu zaznaczyć trzeba, odnośnie kwestii pouczenia skarżącej o konieczności przedłożenia nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jej matki w kontekście świadomości skarżącej przy pobieraniu zasiłku pielęgnacyjnego, że kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia ma kwestia, czy strona we wskazanym okresie pobierała sporne świadczenie w sposób świadomy, w tym znaczeniu, że zdawała sobie sprawę, że jej ono nie przysługuje. W tym zaś kontekście zasadniczą rolę odgrywa odpowiedź na pytanie, czy pouczenie, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. było w niniejszym przypadku sformułowane w taki sposób, aby można było przyjąć, że skarżąca miała wiedzę o nienależnym pobieraniu świadczenia.Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowe pouczenie, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., to jest takie poinformowanie świadczeniobiorcy o okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczenia, które wpływa bezpośrednio na ocenę, czy wypłacone świadczenie miało charakter nienależnego. Musi być ono sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, by można przyjąć, iż ów adresat miał świadomość pobierania nienależnego świadczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 czerwca 2021 r. sygn. I OSK 348/21; 27 lutego 2013 r. sygn. I OSK 1525/12 i 18 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1701/12).Brak prawidłowego pouczenia jest tym bardziej istotny, że matka skarżącej była i wciąż pozostaje osobą niepełnosprawną, zatem okoliczności faktyczne i prawne, które wpływały na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie uległy zmianie. Przekonanie skarżącej o jej uprawnieniu do pobierania świadczenia mogło być w związku z tym subiektywnie uzasadnione.W konsekwencji skarżąca, wbrew odmiennej ocenie, nie została prawidłowo pouczona, że pobierane przez nią świadczenie, po wydaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności matki, będzie świadczeniem nienależnie pobranym, które będzie musiała zwrócić. W każdej z wydanych skarżącej decyzji obszernie przytaczano przepisy prawa, tj. głównie art. 17 u.ś.r., art. 24 u.ś.r., regulacje ustawy o świadczeniu wspierającym. Nadto, ogólnie wskazywano, że zmiana sytuacji skarżącej wymaga zgłoszenia organowi przyznającemu świadczenie. Niewystarczające pouczenie stanowiła sentencja decyzji z dnia 7 sierpnia 2023 r., przedłużająca skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Nie odnosiła się ona bowiem do konkretnej sytuacji skarżącej.Orzecznictwo sądowoadminisitracyjnie zgodnie przyjmuje, że nie można uznać za spełniającego wymogi prawidłowego takiego pouczenia, którego treść jest jedynie przytoczeniem treści jednego przepisu, czy też wielu przepisów. Pouczenie spełnia wymogi prawidłowego tylko wówczas, gdy jest zredagowane w sposób zrozumiały dla konkretnej osoby i w taki sposób, aby mogła jego treść odnieść do swojej sytuacji, aby następnie wiedzieć, że określona okoliczność ma znaczenie dla przyznania uprawnienia, a jej zaistnienie rodzi obowiązek poinformowania organu o tym fakcie (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1529/12 oraz z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 981/10).W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że ze zgromadzonego w sprawie dotąd materiału w żaden sposób nie wynika, aby skarżąca w spornym okresie pobierała świadczenie pielęgnacyjne w złej wierze, czy też miała świadomość, że jej ono nie przysługuje.Nadmienić również trzeba, na co również wskazuje się w orzecznictwie, że informacja o wydaniu nowego orzeczenia, która stanowiła podstawę wydania w niniejszej sprawie decyzji, powinna być znana organom z urzędu.Stosownie do treści art. 23b ust. 1 pkt 5 u.ś.r., organy właściwe ustalające prawo do świadczeń rodzinnych są obowiązane do samodzielnego uzyskania lub weryfikacji drogą elektroniczną informacji o legitymowaniu się odpowiednim orzeczeniem wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Dodatkowo, zgodnie z art. 6d ust. 1 ostatnio powołanej ustawy, utworzono Elektroniczny Krajowy System Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności, w którym przetwarza się dane dotyczące osób niepełnosprawnych. Z kolei według ust. 4a tego przepisu, dane gromadzone w systemie udostępnia się, jeżeli stanowią one kryterium przyznania świadczenia albo ustawowe kryterium wydania dokumentu, następującym podmiotom: 1) organowi właściwemu, o którym mowa w art. 3 pkt 11 u.ś.r. i wojewodzie - w celu weryfikacji danych dotyczących osób ubiegających się o świadczenia rodzinne, osób pobierających świadczenia rodzinne oraz członków ich rodzin (...). Organ miał zatem (a przynajmniej powinien mieć) możliwość weryfikacji bazy orzeczeń o niepełnosprawności, z czego nie skorzystał i wypłacał kolejne transze świadczenia. Kwestia istnienia podstaw do wypłaty świadczeń różnego rodzaju powinna być brana przez organy pod uwagę także z urzędu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 17/24).Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena powinny, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a więc powinno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, nie naruszając przy tym reguł postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania wynikają z powyżej poczynionych uwag (por. art. 153 p.p.s.a.). Organ I instancji raz jeszcze oceni, poddając analizie treść otrzymanych przez skarżącą pouczeń, czy miała ona wiedzę o tym, że wydanie wobec jej matki nowego orzeczenia, w którym nie zmieniono ustaleń co do stopnia jego niepełnosprawności kwalifikuje się jako zmiana mająca wpływ na przysługujące jej prawo do pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie dokona prawidłowej wykładni art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. oraz ustali, czy pobrane w spornym okresie świadczenie nosi znamiona nienależnie pobranego świadczenia, ewentualnie rozważy umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowym zakresie.W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.