sygn. I SAB/Wr 15/26 20 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Postanowienie - I SAB/Wr 15/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 20 marca 2026

Teza
Odrzucono skargę. cudzoziemcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. A. (Skarżący) wniósł skargę przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. WOdrzucono skargę. cudzoziemcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. A. (Skarżący) wniósł skargę przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W
Data orzeczenia 20 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący Piotr Kieres
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

UZASADNIENIE
S. A. (Skarżący) wniósł skargę przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 16 lutego 2026 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pod adresem do korespondencji wskazanym w treści skargi w dniu 25.02.2026 r. (vide: k. 23 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu sądowego od skargi (vide: k. 24 akt sądowych).Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następujeSkarga podlega odrzuceniu.Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – w skrócie jako p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono skutecznie w dniu 25 lutego 2026 r. Zatem termin na wykonanie wezwania Sądu w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego upływał z końcem 4 marca 2026 r. (środa) i upłynął bezskutecznie, ponieważ w zakreślonym terminie skarga nie została jednak opłacona. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 220 § 3 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono skutecznie w dniu 25 lutego 2026 r. Zatem termin na wykonanie wezwania Sądu w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego upływał z końcem 4 marca 2026 r. (środa) i upłynął bezskutecznie, ponieważ w zakreślonym terminie skarga nie została jednak opłacona. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 220 § 3 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.