Postanowienie - III OZ 447/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 września 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Funkcjonariusze Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 125/25 w sprawie ze skargi Z.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22 wydanym w sprawie ze skaOddalono zażalenie. Funkcjonariusze Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 125/25 w sprawie ze skargi Z.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22 wydanym w sprawie ze ska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga o wznowienie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stelmasiak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu wniosków Z.K. (dalej: skarżący) złożonych w sprawie zakończonej postanowieniem tego Sądu z 2 kwietnia 2025 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, odmówił uzupełnienia postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. (pkt 1), odmówił dokonania wykładni postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. (pkt 2) oraz odmówił sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z 2 kwietnia 2025 r. (pkt 3).W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22, wydanym w sprawie ze skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z 20 października 2022 r. Postanowieniem z 2 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę o wznowienie postępowania, ponieważ nie została oparta na ustawowych podstawach wznowienia.W dniu 25 kwietnia 2025 r. skarżący złożył w jednym piśmie wnioski o uzupełnienie postanowienia z 2 kwietnia 2025 r., dokonanie jego wykładni i sprostowanie oczywistej omyłki w tym postanowieniu.Nie uwzględniając wniosków skarżącego Sąd I instancji wyjaśnił, że w postanowieniu z 2 kwietnia 2025 r. Sąd orzekł o całości skargi uznając, że podlega odrzuceniu. Postanowienie to zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i odnosi się do całości zawartego w skardze żądania. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka zaskarżenia lub stanowić polemiki z wydanym rozstrzygnięciem. Z kolei wykładnia wyroku (postanowienia) nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. W tej sprawie uzasadnienie postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. w sposób prawidłowy wskazuje na przyczyny, z powodu których odrzucono skargę. Dlatego nie zachodzą jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do treści samego rozstrzygnięcia ani jego uzasadnienia. Wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia zmierza w istocie do uzyskania odpowiedzi na pytanie, dlaczego sąd nie wznowił postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22. Natomiast w uzasadnieniu postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. Sąd wyjaśnił, że brak było podstaw do wznowienia postępowania objętego żądaniem skargi. Sąd I instancji nie znalazł również podstaw do uwzględnienie wniosku o sprostowanie postanowienia z 2 kwietnia 2025 r.Zażalenie na postanowienie z 18 czerwca 2025 r. wniósł skarżący.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z 18 czerwca 2025 r. jest prawidłowe.Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom zażalenia, brak było podstaw do stwierdzenia wadliwości zaskarżonego postanowienia tylko z tego powodu, że Sąd I instancji w jednym postanowieniu orzekł o odmowie uzupełnienia, odmowie wykładni i odmowie sprostowania postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. Nie ulega wątpliwości, że skarżący wystąpił z jednym wnioskiem o dokonanie tych trzech form rektyfikacji orzeczenia. Natomiast Sąd I instancji wydał jedno postanowienie w tym przedmiocie, ale postanowienie to zawiera trzy wyodrębnione rozstrzygnięcia określone punktami od 1 do 3. Brak było zatem podstaw do wydawania trzech odrębnych postanowień w tym przedmiocie, szczególnie uwzględniając, że brak było przeszkód w zaskarżeniu przez skarżącego postanowienia z 18 czerwca 2025 r. w części (w odniesieniu do jednego z trzech rozstrzygnięć).Ponadto, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że brak było podstaw zarówno do uzupełnienia, jak i wykładni oraz sprostowania postanowienia z 18 czerwca 2025 r. Postanowienie z 2 kwietnia 2025 r. zawierało kompletne rozstrzygnięcie (odrzucenie skargi o wznowienie postępowania), a jego treść nie budziła wątpliwości, ponieważ Sąd I instancji wyjaśnił, że z jakich powodów orzekł jak w sentencji tego rozstrzygnięcia. Z kolei wniosek o sprostowanie zmierzał do wykazania, że Sąd I instancji odrzucając skargę o wznowienie postępowania przyjął nieprawidłową datę uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22. Całość wniosku skarżącego z 25 kwietnia 2025 r. o dokonanie trzech różnych form rektyfikacji postanowienia z 2 kwietnia 2025 r. zmierzała w istocie do podważenia odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, co w tych trybach nie jest dopuszczalne i o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Zgodnie bowiem z art. 157 § 1 z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Instytucja uzupełnienia orzeczenia dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a więc nie zawiera wszystkich rozstrzygnięć koniecznych w danej sprawie. Z kolei zgodnie z art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Wykładnia wyroku, o której stanowi ten przepis, ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też wątpliwości co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej. Tego rodzaju wątpliwości w tej sprawie nie było. Natomiast art. 156 § 1 p.p.s.a. dotyczący sprostowania, odnosi się tylko do takich sytuacji, kiedy jest wyrok lub postanowienie są dotknięte niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi lub innymi oczywistymi omyłkami. Oczywiście omyłkowe wpisanie daty uprawomocnienia się wyroku co do zasady mogłoby stanowić przedmiot sprostowania, natomiast w tej sprawie nie mamy do czynienia z tego rodzaju omyłką. Skarżący kwestionuje bowiem sposób obliczenia przez Sąd I instancji, w postanowieniu z 2 kwietnia 2025 r., terminu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22, co nie jest dopuszczalne przez złożenie wniosku o sprostowanie.Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.