Wyrok - II GSK 1211/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Kara administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Bd 735/24 w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2024 r. nr 04Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Kara administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Bd 735/24 w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2024 r. nr 04
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
art. 189
fkpa
art. 189
akpa
art. 189
dkpa
art. 80
kpa
art. 77
kpa
art. 140
kpa
art. 15
kpa
art. 136
kpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2025 r., I SA/Bd 735/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę D. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2024 r. nr 0401-iOA.4802.35.2024.8 w przedmiocie kary pieniężnej.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 7 września 2022 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości M., funkcjonariusze służby celno-skarbowej poddali kontroli drogowej pojazd silnikowy marki VOLVO wraz z przyczepą marki SCHMITZ, którym kierował A. B., wykonujący krajowy transport drogowy w imieniu skarżącego.Kontrolujący stwierdzili wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu, o którym mowa w art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699 ze zm., dalej - ustawa o odpadach). Na powyższą okoliczność sporządzono protokół kontroli drogowej w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano kierowcy. Do sporządzonego protokołu z kontroli drogowej nie wniesiono żadnych zastrzeżeń.Jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy z dnia 8 kwietnia 2024 r., w chwili załadunku towaru tablica z napisem "ODPADY" była umieszczona z przodu samochodu i była otwarta. Tablica ta została wyprodukowana tak, aby była odporna na warunki atmosferyczne, jednak w dniu kontroli zatrzaski mocujące tablicę oderwały się, co spowodowało zamknięcie tablicy, a napis "ODPADY" był niewidoczny. Usterka spowodowana była siłą wiatru. Odpowiadając na pytanie o warunki pogodowe panujące w dniu kontroli świadek wskazał, że "nie pamiętam, jednak spoglądając na okazane mi zdjęcia zamieszczone w przedmiotowym protokole z kontroli, tego dnia warunki drogowe były bardzo dobre". Ponadto świadek potwierdził, że w chwili zatrzymania pojazdu do kontroli pojazd nie był oznakowany zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów z dnia 7 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742 – dalej rozporządzenie).W dniu 20 maja 2024 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu wydał decyzję, którą nałożył na podmiot U. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego bez oznakowania środka transportu tablicą "ODPADY".Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Organ wskazał, że nie kwestionuje, iż tablica w chwili załadunku była otwarta, lecz pojazd był nieprawidłowo oznakowany w chwili kontroli. Na żadnym etapie postępowania nie było kwestionowane posiadanie przez stronę tablicy z napisem "ODPADY" zakupionej z certyfikatem i spełniającej określone normy. Ustalono natomiast, że tablica wykorzystana w trakcie przedmiotowego transportu była uszkodzona. Kierowca kontrolowanego transportu do protokołu przesłuchania świadka zeznał, że zatrzaski mocujące tablicę oderwały się, co spowodowało zamknięcie tablicy przez co napis "ODPADY" był niewidoczny.Odnosząc się do art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm. - dalej u.t.d.), DIAS wskazał, że skarżący, jako profesjonalista świadczący usługi przewozu rzeczy, powinien przed rozpoczęciem przewozu upewnić się czy środek transportu został oznakowany właściwe oraz czy oznakowanie pojazdu zostało na nim umieszczone (otwarte) w sposób trwały. Podobnej kontroli pojazd powinien być poddany po każdej przerwie czy postoju w trakcie przewozu. Są to podstawowe obowiązki przewoźnika. Skoro skarżący działając przez upoważnioną osobę czy to przez swojego kierowcę, nie dołożył należytej staranności przy przygotowaniu środka transportu służącego do przewozu odpadów, to nie można mówić o braku odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.Ponadto organ stwierdził, że z treści rozporządzenia wynika, iż oznakowanie pojazdu ma być odporne na warunki atmosferyczne. W przedmiotowym przypadku zamontowano składaną tablicę, której zamknięcie spowodować może już poruszanie się pojazdu. Kierowca oglądając okazane mu zdjęcia z kontroli, zeznał, że "tego dnia warunki drogowe były bardzo dobre". W związku z powyższym powoływanie się na złą pogodę nie może stanowić przesłanki egzoneracyjnej odpowiedzialności przewoźnika.W ocenie organu odwoławczego również zarzut naruszenia przepisów art. 189f k.p.a., art. 189e, art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario, art. 189d k.p.a. przez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział lVa), jest nieuprawniony.W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie także poprzedzającej ją decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie także poprzedzającej ją decyzji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.Sąd I instancji wyjaśnił, że transport odpadów może być wykonywany tylko środkami transportu odpowiednio oznakowanymi. Z zebranego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika, że zespół pojazdów podczas kontroli nie był oznakowany tablicą wymaganą przy przewozie odpadów, tj. tablicą z napisem "ODPADY". Zatem, co nie jest kwestionowane przez stronę, transport był wykonywany z naruszeniem przepisów art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach i przepisów rozporządzenia. W konsekwencji organ zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 oraz i Ip. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d.Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd I instancji podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy. Nadto stwierdził, że nie może również odnieść spodziewanego skutku zarzut naruszenia przepisów działu l\/a k.p.a., gdyż nie znajdują one zastosowania w przypadku kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów u.t.d.W skardze kasacyjnej D. N. zaskarżył ww. wyrok w całości, podnosząc:I. w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo przekroczenia przez organ swobodnej oceny dowodów przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i sprzeczne z zasadami logiki nieustalenie, że skoro tablica została otwarta przez kierowcę w chwili załadunku pojazdu i nie mogła być przez kierowcę zamykana podczas ruchu pojazdu, to do jej zamknięcia doszło w wyniku usterki, do której doszło w trakcie jazdy na odcinku bezpośrednio poprzedzającym kontrolę z przyczyn niezależnych od kierowcy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało bezpodstawnym przejęciem, że skarżący nie dochował należytej staranności w zakresie prawidłowego oznakowania pojazdu i w sprawie nie ma przesłanek do stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.;2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 9, 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. i art. 136 k.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo arbitralnego zakwestionowania przez organ twierdzeń skarżącego kasacyjnie oraz zeznań kierowcy o tym, że do przedmiotowego naruszenia doszło z przyczyn od niego niezależnych, tj. w wyniku uszkodzenia tablicy podczas jazdy kontrolowanego pojazdu na trasie od miejsca załadunku do miejsca kontroli, czego skutkiem było jej złożenie w wyniku działania siły wiatru - pędu powietrza podczas przejazdu, bez wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ tym twierdzeniom skarżącego kasacyjnie odmówił wiarygodności oraz bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia w przedmiocie wystąpienia w sprawie przesłanek stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. pomimo wniosku i aktywności dowodowej skarżącego, które to uchybienie skutkowało nieuzasadnionym uznaniem, że skarżący ponosił odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające prowadzi do logicznego wniosku, że do naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od strony ani osoby, którą się posługiwał i że niezależnie od ich zachowania doszłoby do naruszenia oraz naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania;3) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w ocenie istotnej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który nie był kwestionowany - zeznań kierowcy oraz wyjaśnień skarżącego kasacyjnie, w zakresie w jakim potwierdzają, że doszło do uszkodzenia tablicy w trakcie ruchu pojazdu na trasie przejazdu z miejsca załadunku do miejsca kontroli, co skutkowało samoczynnym domknięciem tej tablicy w wyniku pędu powietrza jadącego pojazdu i w konsekwencji niezasadnym pominięciem faktu, że do naruszenia doszło w wyniku zdarzenia niezauważalnego dla kierowcy w chwili zajścia, które pozostawało poza możliwością oddziaływania kierowcy oraz podmiotu wykonującego przewóz, w związku z czym stanowi zdarzenie i okoliczność, których podmiot nie mógł przewidzieć;4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu, w sytuacji gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że do przedmiotowego naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od skarżącego kasacyjne, które wynikały z okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności, co powinno skutkować umorzeniem postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącego;5) art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że do przedmiotowego naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od skarżącego kasacyjne, które wynikały z okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności, co powinno skutkować uwzględnieniem skargi w całości;II. w konsekwencji wskazanych wyżej uchybień, w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że do uszkodzenia tablicy z napisem "ODPADY" doszło w trakcie ruchu pojazdu na trasie przejazdu z miejsca załadunku do miejsca kontroli co skutkowało samoczynnym domknięciem tej tablicy w wyniku pędu powietrza jadącego pojazdu i w konsekwencji do naruszenia doszło w wyniku zdarzenia niezauważalnego dla kierowcy w chwili zajścia, które pozostawało poza możliwością oddziaływania kierowcy oraz podmiotu wykonującego przewóz, w związku z czym stanowi zdarzenie i okoliczność, których podmiot nie mógł przewidzieć.Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Bydgoszczy, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.Jednocześnie skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zwrócił szczególną uwagę, że niewątpliwie awaria pojazdu, warunki pogodowe czy awaria systemu logowania są okolicznościami niezależnymi od strony, na które można nie mieć wpływu. Rzeczywiście rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez przewoźników uzasadnia przypisanie im wyższej niż standardowa, miary staranności. Staranność ta jednak nie może być konstruowana według jakiegoś abstrakcyjnego, praktycznie niemożliwego do spełniania wzorca, sięgającego granic absurdu. Warto podkreślić, że osoby wykonujące inne czynności związane drogowym ponoszą odpowiedzialność administracyjną za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego tylko wówczas, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.Zgromadzony w sprawie materiał wskazuje jednoznacznie, że skarżący podejmował działania w celu uniknięcia naruszenia - zakup i wyposażanie pojazdu w certyfikowaną tablicę, wprowadzenie w przedsiębiorstwie wytycznych dotyczących postępowania kierowców podczas przejazdów. Nie można więc w sposób obiektywny uznać, że choćby godził się na możliwości naruszenia.Skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenie z powodu awarii tablicy, która mogła być konsekwencją wady konstrukcyjnej, uszkodzenia mechanicznego oraz warunków pogodowych. Faktem jest, że do awarii doszło podczas jazdy, w czasie od załadunku pojazdu do kontroli. Wynika z tego, że kierujący pojazdem nie miał możliwości powzięcia wiedzy o usterce, a co za tym idzie, jej usunięcia. Faktem powszechnie znanym jest bowiem to, że z kabiny kierowcy nie widzi się przodu pojazdu, który znajduje się poniżej przedniej szyby. W związku z tym, obiektywnie niemożliwym było jakichkolwiek działań w tym zakresie. Uwzględniając powyższe należy uznać, że skarżący podjął inicjatywę wykazania okoliczności egzoneracyinej. Co istotne, dołączył też dowody potwierdzające swoje twierdzenia. W aktach brak było dowodów przeciwnych. Mając to na uwadze, podnieść należy, iż prawidłowo ocenione okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz podjął wszelkie możliwe działania w celu dokonania zgodnego z prawem przewozu i nie miał wpływu na powstanie przedmiotowego naruszenia. Było ono efektem okoliczności obiektywnej, tj. uszkodzenia sprzętu zakupionego i zamontowanego bezpośrednio w celu wypełnienia wymogu prawidłowego oznakowania pojazdu. Z uwagi na moment wystąpienia usterki, naruszenie powstało niezależnie od zachowania zarówno kierowcy, jak i strony.W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ administracji publicznej nie wniósł o jej przeprowadzenie.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z dnia 20 maja 2024 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów bez oznakowania środka transportu tablicą "ODPADY".Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych. W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 ust. 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. i art. 136 k.p.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., które sprowadzają się do podważenia ustaleń faktycznych w sprawie. Mianowicie, skarżący podniósł, że Sąd I instancji w ślad za organami administracji przy ocenie wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., pominął ustalenia, że zamknięcie się tablicy (jej złożenie) nastąpiło podczas jazdy kontrolowanego pojazdu - na trasie od miejsca załadunku do miejsca kontroli - w wyniku uszkodzenia tablicy na skutek działania siły wiatru (pędu powietrza). W konsekwencji powyższego doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, który to zarzut został zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 ust. 1 p.p.s.a.Jako że skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego zostały sformułowane w sposób komplementarny, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie.W rozpoznawanej sprawie poza sporem między stronami pozostaje fakt, że w dniu 7 września 2022 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości M., podczas kontroli drogowej funkcjonariusze służby celno-skarbowej pojazdu silnikowego marki VOLVO wraz z przyczepą marki SCHMITZ stwierdzili, że pojazd nie był odpowiednio oznakowany – tablica z napisem "ODPADY" była zamknięta, co powodowało, że napis był niewidoczny.Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast fakt odmowy zastosowania zarówno przez organ, jak i kontrolujący go Sąd I instancji w odniesieniu do deliktu skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.Zdaniem skarżącego kasacyjnie, do uszkodzenia tablicy z napisem "ODPADY" doszło w trakcie ruchu pojazdu na trasie przejazdu z miejsca załadunku do miejsca kontroli, co skutkowało samoczynnym domknięciem tej tablicy w wyniku pędu powietrza jadącego pojazdu i w konsekwencji do naruszenia doszło w wyniku zdarzenia niezauważalnego dla kierowcy w chwili zajścia, które pozostawało poza możliwością oddziaływania kierowcy oraz podmiotu wykonującego przewóz.Sąd I instancji podzielił natomiast stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowym przypadku zamontowano składaną tablicę, której zamknięcie spowodować może już samo poruszanie się pojazdu. W związku z powyższym powoływanie się na "pęd powietrza" czy złą pogodę nie może stanowić przesłanki egzoneracyjnej odpowiedzialności przewoźnika.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą wywołać oczekiwanego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku.Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi treść art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7 pkt 1 u.t.d.). Zgodnie z lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach podlega karze w wysokości 10.000 zł. Ustawa o odpadach w art. 24 ust. 6 zakłada bowiem obowiązek oznakowania środków transportu odpadów w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7.I tak, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.) oznacza się tablicą:1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości;2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm.Oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni (ust. 3). Oznakowanie powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne (ust. 4).Brak czytelnego i trwałego oznakowania pojazdu wykonującego transport odpadów, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowiło naruszenie podlegające karze w wysokości 10.000 zł. Przypomnienia przy tym wymaga, że u.t.d. w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy za naruszenia ma charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok NSA z 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16, CBOSA).Oczywistym jest, że odpowiedzialność ta nie ma charakteru absolutnego. Wyjątek od zasady odpowiedzialności obiektywnej podmiotu wykonującego przewóz został uregulowany w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. braku wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienia naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami tymi mogą być jednak wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, anormalne, odbiegające od standardowych stanów rzeczy, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Muszą one być udokumentowane przez przewoźnika, bowiem ciężar dowodu spoczywa na nim wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2025 r., II GSK 2691/21, CBOSA).W toku postępowania administracyjnego skarżący podkreślał, że naruszenie było efektem okoliczności obiektywnej, tj. uszkodzenia podczas jazdy mechanizmu mocującego w zamontowanej tablicy. Do naruszenia doszło również niezależnie od zachowania zarówno kierowcy, jak i strony, gdyż kierowca z perspektywy kabiny nie był w stanie zaobserwować, że tablica jest zamknięta.Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Zarówno organ, jak i Sąd I instancji nie pominęły powyższej okoliczności faktycznej przy ocenie zaktualizowania się przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Lektura uzasadnienia wskazuje, że Sąd I instancji orzekał na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, z uwzględnieniem m.in. protokołu kontroli drogowej z dnia 7 września 2022 r. oraz protokołu przesłuchania świadka z dnia 8 kwietnia 2024 r., z którego wynika, że na skutek siły wiatru doszło do usterki zatrzasków mocujących w tablicy. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji podzielił ocenę organów, że wskazywana przez skarżącego kasacyjnie okoliczność nie wpisuje się w przesłanki zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Odmienna ocena wpływu określonej okoliczności na rozstrzygnięcie nie stanowi o uchybieniu przepisom postępowania, w tym w zakresie postępowania dowodowego. Z tych samych względów za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w ocenie istotnej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11; 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/10; 20 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2169/22, CBOSA).Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez arbitralne zakwestionowanie twierdzeń skarżącego kasacyjnie oraz świadka o tym, że do przedmiotowego naruszenia doszło z przyczyn od niego niezależnych, tj. w wyniku uszkodzenia tablicy podczas jazdy, czego skutkiem było jej złożenie w wyniku działania siły wiatru - pędu powietrza oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ twierdzeniom skarżącego kasacyjnie odmówił wiarygodności. Organy, a w ślad za nim Sąd I instancji, nie podważyły wyjaśnienia, że to usterka mechanizmu doprowadziła do złożenia się tablicy umieszczonej na pojeździe. Zakwestionowały natomiast znaczenie, jakie tej okoliczności przypisuje skarżący w kontekście zaktualizowania się przesłanek egzoneracyjnych.Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 i art. 136 k.p.a. należy stwierdzić ich nieskuteczność z uwagi na wadliwą konstrukcję wynikającą z braku wskazania konkretnego przepisu rozumianego jako jednostka redakcyjna (w tym przypadku paragrafu) art. 136 k.p.a.Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ mają charakter wynikowy i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji.Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie zasadności tezy Sądu I instancji o prawidłowym przeprowadzeniu ustaleń faktycznych w sprawie oraz o trafnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie odnoszącym się do okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.Jednocześnie tut. Sąd podzielił stanowisko Sądu I instancji, że w świetle zaistniałych okoliczności faktycznych nie sposób uznać, aby przesłanki egzoneracyjne określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. zostały spełnione. Jak wskazano wcześniej, okolicznościami tymi mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, anormalne, odbiegające od standardowych stanów rzeczy, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Mimo że skarżący starał się wykazać, że nabywając certyfikowany sprzęt, dołożył należnej staranności, aby pojazd był oznaczony zgodnie z wymogami przepisów rozporządzenia, to jednak usterki sprzętu, w jaki wyposażony jest pojazd, aczkolwiek trudno ją przewidzieć, nie można uznać za sytuację nadzwyczajną. Tym samym nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 p.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).