Postanowienie - II OZ 1386/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 września 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, pozwolenie na budowę. Dnia 23 września 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółki P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 117/25 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Spółki P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 listopada 2024 r., nr I-III.7721.16.15.2024 wOddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, pozwolenie na budowę. Dnia 23 września 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółki P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 117/25 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Spółki P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 listopada 2024 r., nr I-III.7721.16.15.2024 w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Robert Sawuła
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Rzeszowie postanowieniem z 9 maja 2025 r., II SA/Rz 117/25, odmówił Spółce P. (Spółka) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 5 listopada 2024 r., nr I-III.7721.16.15.2024, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie skarżąca Spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję, poprzez nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi oraz określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, zgodnie z art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa). Przesyłkę zawierającą wezwanie odebrał upoważniony pracownik – M.J. w dniu 27 stycznia 2025 r. Doręczone skarżącej na adres wskazany w skardze wezwanie zawierało pouczenie o konieczności jego wykonania w terminie 7 dni od daty jego doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uzupełnienia braków formalnych upływał z dniem 3 lutego 2025 r. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, w następstwie czego WSA w Rzeszowie postanowieniem z 25 lutego 2025 r. odrzucił skargę, które doręczono Spółce 3 marca 2025 r. Odbiór przesyłki pokwitował upoważniony pracownik – M.J.Sąd pierwszej instancji ustalił, że w dniu 10 marca 2025 r. Spółka nadała przesyłkę zawierającą zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi zawierające również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak również odpis KRS Spółki.W uzasadnieniu wniosku podano, że S.K. (jeden ze wspólników Spółki podpisany pod zażaleniem) jest właścicielem i lokatorem w budynku przy ul [...] i jako osoba fizyczna posiada legitymację czynną w rozpoznawanej sprawie (art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. 2024, poz. 572, K.p.a.). Pozostali udziałowcy Spółki nie uczestniczyli w postępowaniu. Również Spółka ma interes prawny w zachowaniu wspólnego prawa, zmaterializowanego w żądaniu skargi. Zarówno S.K., jak i pozostali wspólnicy jako "transportowcy", pracują osobiście w ruchu ciągłym, często przez kilkanaście dni, a nawet tygodni pozostając poza siedzibą Spółki. Stąd uchybienie terminu do złożenia wypisu z KRS. W związku z powyższym zwrócono się o przywrócenie terminu do przedłożenia odpisu z KRS.Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że obowiązkiem Spółki, jako podmiotu należycie dbającego o swoje interesy, nie tylko w przedmiotowym postępowaniu sądowym, była taka organizacja działalności, która zapewni sprawne funkcjonowanie Spółki i nie narazi jej na negatywne konsekwencje będące skutkiem uchybienia terminu do dokonania czynności w postępowaniach administracyjnych lub sądowych. Owa właściwa organizacja polegać może na udzieleniu stosownych pełnomocnictw pracownikom Spółki pozostającym na miejscu, a w razie ich braku osobom z zewnątrz, bądź też taka organizacja odbioru korespondencji, która zapewni terminowe dokonanie czynności po powrocie wspólników do Spółki. Sąd wojewódzki zauważył ponadto, że korespondencję sądową zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrała M.J., będąca jednym ze wspólników Spółki. Zdaniem tegoż sądu we wniosku nie wskazano przeszkód, które uniemożliwiły wyżej wymienionej wykonanie wezwania.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości, zarzucając obrazę art. 58 § 1 i art. 86 § 1 Ppsa przez niezasadną odmowę przywrócenie terminu w sytuacji, gdy strona uprawdopodobniła niemożność dopełnienia czynności dołączenia wyciągu z KRS w zakreślonym terminie, zaś sąd zastosował rozszerzającą interpretacją prawa na niekorzyść strony. Stawiając powyższe zarzuty wnosi o zmianę zaskarżonego orzeczenia i przywrócenia terminu do przedłożenia żądanego wyciągu z KRS, co zresztą już nastąpiło.W uzasadnieniu zażalenia podnosi się, ze samo podpisanie odbioru pisma sądowego przez obecnego akurat pracownika Spółki, nie oznacza decyzyjności po jego stronie. Każdy zakład transportowy wymaga przemieszczania się po kraju i za granicą, zatem jak poucza doświadczenie życiowe, zgromadzenie "głosów" niezbędnych do podjęcia decyzji w oparciu o udziały niełatwo na czas również nastręcza trudności. W przekonaniu żalącej Spółki to jest uprawdopodobnienie niemożności sprostania terminowi, jaki sąd zakreślił.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 Ppsa) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie dokonała w terminie czynności. Wówczas, nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, strona uprawdopodobnia brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności (zob. np. postanowienie NSA z 28 grudnia 2018 r., II GZ 452/18; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Z powołanego przepisu wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, co – jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym – jest podstawowym warunkiem umożliwiającym rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślić też należy, że instytucję przywrócenia terminu uregulowaną w art. 86 i art. 87 Ppsa stosuje się wtedy, gdy strona nie neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Wniosku o przywrócenie terminu nie można bowiem opierać na twierdzeniu, że termin ten został zachowany, gdyż istotą tej instytucji, jak wskazano wyżej, jest właśnie twierdzenie przeciwne, że termin ten nie został zachowany bez winy strony (np. postanowienie NSA z 14 stycznia 2020 r., II FZ 893/19 - CBOSA).Należy przypomnieć, że w myśl art. 67 § 2 Ppsa pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Stosownie do art. 67 § 3 Ppsa pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. W sprawie, Spółka w piśmie procesowym z 1 lutego 2025 r. jako adres do doręczeń podała: ul. [...], [...]. Intencją wnoszącej skargę Spółki było otrzymywanie korespondencji kierowanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym na ww. adres Spółki. W związku z powyższym w niniejszej sprawie wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi zostało wskazane na podany wyżej adres Spółki. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi odebrał upoważniony pracownik w dniu 27 stycznia 2025 r. (k. 33 akt sądowych), doręczyciel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru potwierdził, że przesyłkę wydał osobie upoważnionej do odbioru.W okolicznościach niniejszej sprawy sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że biorąc pod uwagę przedstawioną we wniosku argumentację, uchybienie terminu nastąpiło w wyniku zaniedbania strony, a nie zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód. Zaniedbanie strony skarżącej spowodowane niezapewnieniem prawidłowego obiegu korespondencji w siedzibie przedsiębiorstwa nie może być uznane za okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. To, że – jak podnosi skarżąca w złożonym zażaleniu – każdy zakład transportowy wymaga przemieszczania się po kraju i za granicą, zatem jak poucza doświadczenie życiowe, zgromadzenie "głosów" niezbędnych do podjęcia decyzji w oparciu o udziały niełatwo na czas również nastręcza trudności, nie jest okolicznością nie do przewidzenia, i nie może usprawiedliwiać zaniedbań. Obowiązkiem podmiotu gospodarczego jest zapewnienie od strony organizacyjnej takiego funkcjonowania firmy, aby umożliwiło to bez przeszkód wypełnianie ciążących na niej obowiązków, w tym prawidłowe odbieranie korespondencji.W oparciu o argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu nie sposób było uznać, że Spółka dochowała należytej staranności. Zatem brak było przesłanki z art. 87 § 2 Ppsa, by wniosek ten sąd pierwszej instancji mógł uwzględnić. W zażaleniu nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu i zakwestionować zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia.Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.