Wyrok - III SA/Gl 510/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 19 marca 2025 r. nr 6/25 w przedmiocie kary dyscyplinarnej 1) uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 16Uchylono zaskarżoną decyzję. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 19 marca 2025 r. nr 6/25 w przedmiocie kary dyscyplinarnej 1) uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 16
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
obwiniony
świadek
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Małgorzata Herman
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
UZASADNENIEZaskarżonym orzeczeniem z dnia 19 marca 2025 r., nr 6/25, Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: KWP, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w C. (dalej: KMP, organ I instancji) z dnia 16 stycznia 2025 r., nr [...], o uznaniu st. post. D. M. (dalej: strona skarżąca, strona, skarżący) winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 145) i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej – nagany.Orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.Komendant Miejski Policji w C., w dniu 28 października 2024 r. postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. post. D. M. zarzucając popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej.Skarżący został obwiniony, o to, że w dniu 27 października 2024 r. w C. nie wykonał polecenia I Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w C. nadkom. R. D. przekazanego mu przez dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w C. asp. szt. M. O., następnie przez specjalistę Zespołu Kontroli KMP w C. podkom. T. K. oraz Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji [...] w C. asp. szt. E. W., w ten sposób, że nie stawił się w dniu 27 października 2024 r. do Zespołu Kontroli KMP w C. celem udzielenia informacji do prowadzonych ustaleń w sprawie nagrania audio przekazanego przez Komendanta Komisariatu Policji [...] w C. tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.Skarżący w odpowiedzi na przekazane mu przez ww. osoby ustne polecenie, w czasie pełnionych obowiązków poinformował, że zgłosi się do Zespołu Kontroli KMP w C. tylko w obecności swojego adwokata. Wówczas skarżącemu przekazano, że stawiennictwo dotyczy czynności, w których udział adwokata nie został przewidziany, a niewykonanie polecenia może skutkować wyciągnięciem konsekwencji dyscyplinarnych. Skarżący dowiedział się przy tym, że sprawa dotyczy wewnętrznego postępowania, a w szczególności chodzi o nagranie rozmowy prawdopodobnie z jego prawdopodobnie z jego udziałem zarejestrowanej przez nieznaną osobę.Skarżący, przesłuchany w toku postępowania dyscyplinarnego w charakterze obwinionego odnosząc się do zarzucanego mu czynu stwierdził, że stawianego zarzutu nie rozumie i nie wie dlaczego jest mu stawiany. Nie wie dlaczego jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie administracyjne lub dyscyplinarne. Ponadto oświadczył, że nikt do tej pory nie poinformował go, jakie czynności służbowe są wobec niego wszczęte, nie został zapoznany z jakimkolwiek materiałem dowodowym, dlatego też nie może się wypowiedzieć w powyższym zakresie.Po przeprowadzeniu czynności dowodowych oraz uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych i przedstawił Komendantowi Miejskiemu Policji w C. sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W przedstawionym sprawozdaniu wykazał, iż materiał dowodowy wskazuje na winę skarżącego, który popełnił przewinienie dyscyplinarne i zawnioskował o uznanie go winnym w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu, za który ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i o wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany.Komendant Miejski Policji w C. przychylając się do wniosków rzecznika dyscyplinarnego wydał 16 stycznia 2025 r., orzeczenie, nr [...], w którym orzekł o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.W ocenie organu, skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Nie stwierdzono bowiem, aby obwiniony działał z zamiarem popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, jednak z całą pewnością przewidywał i akceptował możliwość jego popełnienia oraz godził się z możliwością postępowania, w sposób stanowiący przewinienie dyscyplinarne. Ponadto, skarżący jest funkcjonariuszem z niespełna trzyletnim stażem służby, realizującym zadania patrolowo-interwencyjne i niewątpliwie powinien dbać o rzetelne i dokładne wykonywanie powierzonych zadań i poleceń zgodnie z obowiązującymi wymaganiami oraz podejmować czynności w myśl obowiązujących procedur, a przestrzeganie dyscypliny służbowej to jeden z podstawowych obowiązków policjanta. W ocenie przełożonego dyscyplinarnego kara nagany jest wystarczająca do uświadomienia obwinionemu, że przestrzeganie dyscypliny służbowej jest jego powinnością.W odwołaniu od tego orzeczenia skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zawnioskował o zmianę orzeczenia i uniewinnienie go od zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów:1. raportu obwinionego z dnia 07.05.2024 r. wraz z załącznikami - na okoliczność dyskryminowania, szykanowania i mobbingowania obwinionego w środowisku pełnienia służby, posiadania wiedzy o takich działaniach i braku reakcji bezpośrednich przełożonych obwinionego na zgłaszane zachowania funkcjonariuszy pełniących służbę na KP [...] w C.2. Notatki służbowej z dnia 07.05.2024 r. - na okoliczność szykanowania, mobbingowania obwinionego, o takich działaniach i braku reakcji bezpośrednich przełożonych obwinionego na zgłaszane zachowania funkcjonariuszy pełniących służbę na KP [...] w C..3. Pisma obwinionego z dnia 13.01.2025 r. - na fakt dyskryminowania obwinionego.4. E-maila z dnia 13.12. 2024 r. E. L. na okoliczność właściwości osobistych obwinionego i zaangażowania w pełnioną służbę.Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:- art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że działania obwinionego stanowią naruszenie dyscypliny służbowej, a tym samym, że obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne,- art. 134i ust. 6 pkt 9 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w postanowieniu nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 28 października 2024 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, sygn. akt [...] daty otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego informacji uzasadniającej podejrzenie popełnienia przez policjanta zarzucanego mu czynu,- art. 135c ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i orzekanie w przedmiotowej sprawie przez przełożonego dyscyplinarnego Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w C. nadkom. M. A. w przypadku, gdy podlegał on wyłączeniu,- art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z nagrań wraz z transkrypcjami, a także poprzez kierunkową ocenę materiału dowodowego, poprzez bezpodstawne uznanie, iż obwiniony odmówił wykonania polecenia służbowego podczas gdy ich prawidłowa analiza nie uprawnia do przyjęcia takiego stanowiska, gdyż obwiniony chciał stawić się na rozmowę w ramach procedury wewnętrznej KMP w C. wraz z ustanowionym do tej czynności pełnomocnikiem;- art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie za podstawę orzeczenia głównie zeznań świadków M. O., E. W., T. K. i R. D., które nie dawały pełnego obrazu zaistniałego zdarzenia, powodując przy tym wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a mianowicie rzekomej odmowy stawienia się na czynności w KMP w C., pomijając przy tym częściowo nagrania oraz wydanie zaskarżonego orzeczenia głównie w oparciu o złożone zeznania przez wyżej wskazanych;- art. 87 § 2 k.p.k. w zw. z art. 135p ustawy o Policji poprzez odmowę przeprowadzenia czynności wewnętrznych na KMP w C. z D. M. w obecności ustanowionego pełnomocnika;- a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, że obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne, a także, iż w chwili popełniania przewinienia dyscyplinarnego działał z zamiarem ewentualnym.Ponadto na wypadek nieuwzględnienia wyżej przytoczonych zarzutów, zarzucono naruszenie art. 134h ust. 1 i 2 w zw. z art. 135g ust. 1 i 2 in fine ustawy o Policji poprzez wymierzenie obwinionemu kary nagany pomimo znajdujących się w aktach postępowania pisemnych opinii służbowych za okres 07.03.2023 r. - 06.03.2024 r. oraz z dnia 12.11. 2024 r. asp. szt. R. K., a także nieuwzględnienia uprzedniej niekaralności dyscyplinarnej obwinionego, nieuwzględnienia okoliczności rzekomego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez obwinionego, nieuwzględnienia pobudek działania obwinionego, a w konsekwencji orzeczenia niewspółmiernie wysokiej kary. Ponadto zarzucono także naruszenie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i nieprzeprowadzenie z obwinionym udokumentowanej w formie notatki rozmowy dyscyplinującej.Organ II instancji po zapoznaniu się z postawionymi zarzutami stwierdził, że zebrany materiał dowodowy był pełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wskazał, że skarżący nie skorzystał w ustawowym terminie z inicjatywy dowodowej.Dalej przypomniał, że w myśl art. 132 ust.1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z ust. 2 cyt. przepisu naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień łub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa łub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.Odnosząc się do zdarzenia mającego miejsce 27 października 2024 r. oraz deliktu dyscyplinarnego przedstawionego obwinionemu podniósł, że posłuszeństwo poleceniom służbowym funkcjonariuszy służby, publicznej oraz podleganie odpowiedzialności dyscyplinarnej są jednymi z podstawowych fundamentów przypisanych i właściwych dla formacji mundurowych. Takie rozwiązanie przyjmuje również ustawa o Policji, która w art. 25 ust. 1 stanowi, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według roty określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, ślubując między innymi, iż będzie przestrzegał dyscypliny służbowej oraz będzie wykonywał rozkazy i polecenia służbowe.Dochowanie obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, w tym wykonywanie rozkazów i poleceń przełożonych, jest zatem zasadniczą powinnością każdego policjanta ujętą w art. 58 ust, 1 ustawy o Policji. Granice związania funkcjonariusza Policji poleceniem służbowym reguluje zaś art. 58 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej łub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu łub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Natomiast w myśl ust. 3 cytowanego artykułu o odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej. Z powyższych przepisów wynika, że funkcjonariusz Policji jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego. Zobowiązany jest zatem otrzymany rozkaz i polecenie wykonać, niezależnie od tego, jak ocenia takie decyzje przełożonego oraz czy zgadza się z nimi czy też nie.Jeżeli nie zachodzi wyłączenie przewidziane w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji, a mianowicie gdy realizacja polecenia nie łączy się z popełnieniem przestępstwa, to przyczyny i okoliczności niewykonania polecenia służbowego nie mogą mieć w sprawie znaczenia, gdyż nie uwalniają policjanta od odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, o jakim mowa w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Dla pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej na wskazanej podstawie istotny jest jedynie fakt wydania określonego polecenia służbowego oraz fakt niewykonania takiego polecenia.W ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione w odwołaniu okazały się niezasadne, bowiem postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte i przeprowadzone prawidłowo. Organ wskazał na § 7 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z 16 grudnia 2013 r., z którego wynika obowiązek przełożonych do reagowania na stwierdzone nieprawidłowości w pełnieniu służby oraz niewłaściwe zachowania. Do tego postępowania o szczególnym charakterze nie stosuje się art. 184 k.p.k.Zdaniem organu nie naruszono art. 134i ust. 6 pkt 9 poprzez niewskazanie, w postanowieniu [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z 28 października 2024 r. daty otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego informacji uzasadniającej podejrzenie popełnienia przez policjanta zarzucanego mu czynu, bo wynika z niego, że postanowienie zostało wydane w związku z otrzymaniem 27 października 2024 r. informacji uzasadniającej przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy zawarte w art. 134i ust. 6 ustawy o Policji. Organ nie zgodził się z zarzutem niezastosowania art. 135c ust. 2 ustawy o Policji i orzekanie w przedmiotowej sprawie przez przełożonego dyscyplinarnego - Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w C. nadkom. M. A., ponieważ podlegał on wyłączeniu. Kwestie związane z wyłączeniem przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym są przedmiotem regulacji zawartych w art. 135c i 135d ustawy o Policji. Stosownie do przepisu art. 135c ust. 2 przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły ani obligatoryjne, ani fakultatywne przesłanki do wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego, a także w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony oraz jego obrońca nie składali wniosku o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135c ust. 4. Zgodnie z obowiązującymi przepisami i na podstawie stosownego upoważnienia Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w C. nadkom. M. A. 16 stycznia 2025 r. wydał orzeczenie nr [...] o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanego czynu, za który ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany.Organ za prawidłowe uznał stwierdzenie, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Konsekwentnie odmawiał wykonania kilkukrotnie wydawanego polecenia, stawiając swoje warunki od których uzależniał jego wykonanie.Dalej organ II instancji zgodził się z Komendantem Miejskim Policji w C., że przewinienie dyscyplinarne popełnione przez skarżącego nie było mniejszej wagi, dlatego nie skorzystano z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, który w takim przypadku przewiduje możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania i przeprowadzenia ze sprawcą rozmowy dyscyplinującej udokumentowanej w formie notatki.Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 135i ust. 5 obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia zażalenia. W toku postępowania dyscyplinarnego skarżący nie korzystał z przysługującej inicjatywy dowodowej oraz nie stawił się na czynność zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego. Dlatego niezrozumiałe jest wnoszenie na etapie odwoławczym o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które są całkowicie niezwiązane z przedmiotem postępowania dyscyplinarnego i nie mają żadnego znaczenia dla już podjętego rozstrzygnięcia.Wskazując na powyższe, zaskarżonym orzeczeniem, nr 6/25, z 19 marca 2025 roku Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia.W skardze na ww. orzeczenie organu II instancji, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:- art. 132 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie, iż czyn skarżącego stanowił zawinione przewinienie dyscyplinarne polegające na odmowie wykonania lub niewykonania polecenia i uznania adekwatności wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej, podczas gdy skarżący chciał wykonać przedmiotowe polecenie stawienia się na Komendę Miejską Policji w C. w dniu 27 października 2024 r. wraz z ustanowionym w sprawie pełnomocnikiem oraz po przeprowadzeniu procedur wewnętrznych opuszczenia stanowiska służbowego, a także nie godził się z możliwością postępowania w sposób stanowiący przewinienie dyscyplinarne, a wymierzona mu kara jest rażąco wygórowana wobec właściwości osobistych skarżącego oraz jego uprzedniej niekaralności;- art. 87 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego w zw. z art. 135p ustawy o Policji poprzez uznanie, że w sprawie niniejszej w dniu 27 października 2024 r. skarżącemu nie przysługiwał pełnomocnik wobec braku przewidywania jego obecności przepisami ustawy o Policji i tym samym braku możliwości rozszerzenia przepisu art. 135p ustawy o Policji w zakresie prowadzonych czynności i obecności pełnomocnika i uznania, że ustawa o Policji w całości autonomicznie reguluje postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy, podczas gdy art. 135p wprost odsyła do przepisów regulujących porządek czynności procesowych i tym samym uprawniała skarżącego do uczestniczenia w spotkaniu wraz z ustanowionym w sprawie pełnomocnikiem;- art. 135c ust. 2 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż osoba wydająca orzeczenie - przełożony dyscyplinarny zastępca Komendanta Miejskiego Policji w C. nadkom. M. A. nie podlegała wyłączeniu wobec niewystąpienia przesłanek do jego wyłączenia oraz wobec fakultatywnego brzmienia przepisu ustawy o Policji, a także wobec braku żądania wyłączenia ww. funkcjonariusza w toku postępowania przed organem I instancji;- art. 135i ust. 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych wskazanych w odwołaniu z dnia 29 stycznia 2025 r. wobec niezgłoszenia wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy ustawa nie przewiduje prekluzji dowodowej, a dowody te powinny zostać przeprowadzone przez organ wobec zgłoszenia zarzutu naruszenia art. 134h ust. 1 i 2 w zw. z art. 135g ust. 1 i 2 in fine ustawy o Policji;- § 7 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że skarżący miał obowiązek stawienia się na polecenie przełożonego do Komendy Miejskiej Policji w C. i niezastosowanie się do ww. polecenia wobec stawiania żądań, podczas gdy skarżący chciał wykonać przekazane mu polecenie oraz stawić się celem przeprowadzenia czynności wraz z ustanowionym w sprawie pełnomocnikiem oraz po przeprowadzeniu procedur wewnętrznych opuszczenia stanowiska służbowego.Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:- uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o uchylenie poprzedzającego zaskarżone orzeczenie orzeczenia organu pierwszej instancji; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zwrot kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie w postępowaniu zwykłym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga okazała się uzasadniona, chociaż nie wszystkie zarzuty Sąd podzielił.Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie strony skarżącej, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.Przedmiotem kontroli Sądu jest orzeczenie KWP z 19 marca 2025 r. nr 6/25, utrzymujące w mocy orzeczenie KMP w C. z 16 stycznia 2025 r., nr [...], o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w postawionym zarzucie oraz o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci nagany.Przepisy ustawy o Policji z 6 kwietnia 1990 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 145, dalej: ustawa o Policji) w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" zawierają kompleksową (materialnoprawną i procesową) regulację w zakresie postępowania dyscyplinarnego policjantów. W związku z tym, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów k.p.a., a sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 12 września 2014 r., I OSK 2266/13, publ. Lex nr 1664444).Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2).Tym samym nie można pociągnąć do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta za przewinienie służbowe, jeśli konkretna czynność służbowa nie jest wprost sprecyzowana w przepisach.Pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważyć z uwzględnieniem nałożonych na niego zadań. Naruszenie dyscypliny służbowej musi mieć swoje odniesienie do konkretnych przepisów prawa, których przestrzeganie jest obowiązkiem policjanta, przy czym przepisy te powinny być jasne i przejrzyste.Nie ulega zatem wątpliwości, że polecenie służbowe powinno dotyczyć obowiązków wynikających z przepisów prawa i powinno zostać wydane na podstawie tych przepisów. Innymi słowy polecenie służbowe powinno być jasne zrozumiałe.W kontrolowanej sprawie, poza sporem jest, że przełożeni skarżącego przekazali mu polecenie stawienia się 27 października do Zespołu Kontroli KMP w C. celem udzielenia informacji do prowadzonych ustaleń w sprawie nagrania audio przekazanego przez Komendanta Komisariatu Policji [...] w C.W tym przypadku, polecenie nie wynikało bezpośrednio i wprost z zakresu obowiązków skarżącego, a dotyczyło postępowania wyjaśniającego, które przewidują postanowienia Decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 12 marca 2019 r. w sprawie prowadzenia ustaleń dotyczących wydarzeń nadzwyczajnych z udziałem policjantów lub pracowników Policji KWP w Katowicach i jednostek jej podległych oraz postanowienia Decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z 7 czerwca 2019 r. w sprawie prowadzenia ustaleń dotyczących wydarzeń nadzwyczajnych z udziałem policjantów lub pracowników Policji.Skarżący uzależnił zgłoszenie się do Zespołu Kontroli KMP w C. od udziału adwokata w zaplanowanych czynnościach i tym samym nie wykonał przekazanego mu polecenia. Nie była to zatem odmowa wykonania polecenia, ale niewykonanie polecenia w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej. Skarżący nie miał zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, ale możliwość taką mógł przewidzieć.Zdaniem organu wobec niewykonania przez skarżącego polecenia przełożonych nie był to czyn mniejszej wagi, wobec czego zostało wszczęto postępowanie dyscyplinarne. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem podwładnego w Policji jest realizacja poleceń przełożonego o czym szczegółowo stanowią przepisy Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (§15 pkt 1). A zatem podwładny ma obowiązek wykonania polecenia przełożonego.W przedmiotowej sprawie skarżący wnosił o przeprowadzenie czynności z jego udziałem w obecności adwokata. Brak przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego, które zezwalają na obecność w tych czynnościach adwokata zdaniem Sądu nie stanowi przeszkody do udziału w nich adwokata za zgodą przełożonego. Każda osoba ma prawo do obrony swoich interesów. Jeśli przepisy prawa czegoś nie przewidują to nie oznacza to, że zakazują. Skarżący w okolicznościach sprawy nie zignorował polecenia służbowego, ale chciał złożyć wyjaśnienia w obecności adwokata.W okolicznościach kontrolowanej sprawy skarżący miał prawo czuć się zagrożony, z uwagi na podnoszone przezeń w odwołaniu informacje co do tego w jaki sposób jest traktowany w miejscu pracy. Raportowane wcześniej przełożonym naganne zachowania innych osób wobec niego w miejscu pracy mogły wywoływać poczucie niepewności. Nota bene podesłane przez nieznaną osobę nagranie rozmowy z udziałem skarżącego w trakcie doprowadzenia samo w sobie świadczy o próbach dokuczenia czy zaszkodzenia skarżącemu.Wprawdzie organ nie dopuścił zawnioskowanych w odwołaniu dowodów z dokumentów, ale informacje w nich zawarte były przecież znane organowi z urzędu.Zgodnie z art. 134h ustawy o Policji obwinionemu wymierza się karę współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.W kontrolowanej sprawie, Sąd w składzie orzekającym stwierdził niewspółmierność wymierzonej kary nagany do popełnionego czynu.Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia.Z kolei, art. 134 h ust. 1a stanowi, że przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające.W zaskarżonej decyzji organ ogólnikowo stwierdził, że wymierzona kara jest adekwatna do rangi i charakteru popełnionego przewinienia. Wbrew twierdzeniu organu nie uwzględniono jednak okoliczności o których mowa w ww. przepisie.Kary dyscyplinarne są wymienione w art. 134 ww. ustawy, tj.: 1) upomnienie 2) nagana, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby, 7) wydalenie ze służby.Kara nagany zastosowana w przedmiotowym przypadku nie jest najłagodniejszą w katalogu kar. Zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji należy badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Poza tym, jak wynika z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, organ w postępowaniu dyscyplinarnym niedające się usunąć wątpliwości winien rozstrzygać na korzyść obwinionego.Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym nie oceniły okoliczności łagodzących tj. wieku, czasu pozostawania w służbie, opinii o pracy, przyczyny niewykonania polecenia służbowego.Ponownie rozpoznając sprawę organy będą miały na uwadze powyższe wskazania, ocenią okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego i rozważą wymierzenie łagodniejszej kary lub odstąpienie od wymierzenia kary.Tym samym, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia art. 132 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 3 pkt 2 oraz art. 134h ust. 1 i ust. 1a oraz art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800).. w związku z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800).