Postanowienie - II OZ 1417/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 24 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2785/24 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dniaOddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, rozbiórka obiektu budowlanego. Dnia 24 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2785/24 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa rodzinna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Paweł Miładowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił przywrócenia terminu do uzupełniła braków formalnych skargi.Sąd, powołał się na treść art. 85, art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., i wskazał, że powierzona przez stronę postępowania reprezentacja profesjonalnemu pełnomocnikowi powinna być wykonywana ze szczególną starannością i to na pełnomocniku ciąży obowiązek takiej organizacji swojej działalności aby należycie reprezentować mocodawcę w postępowaniu. Wynika to z tego, że w przypadku profesjonalnego pełnomocnika, który powinien należycie dbać o interesy swoich klientów, to mocodawcy ponoszą ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika.W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wskazana przez pełnomocnika sytuacja rozwodowa oraz odbiór poczty przez pracownika innej kancelarii, znajdującej się w tym samym budynku, nie jest wystarczającą okolicznością uprawdopodobniającą brak jego winy w niedotrzymaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Sąd zwrócił uwagę, że w dniu 3 grudnia 2024 r. dorosły domownik U. K. odebrała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, i co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (ZPO karta 14 akt sądowych). Stanowisko takie jest tym bardziej uzasadnione, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał niezdolności do podjęcia stosownych czynności zmierzających do terminowego wniesienia ww. braków formalnych skargi.Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 86 § 2 p.p.s.a. W motywach zażalenia wskazano, że trudno uznać za dorosłego domownika pracownika innej kancelarii; zaś osoba która odebrała przesyłkę przekazała ją niezwłocznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 grudnia 2024 r. i od tej daty pełnomocnik liczył bieg terminu. Jednak z uwagi na "rozwód" pełnomocnika (przeżycia osobiste, niemożność odpowiedniego skupienia) doszło do uchybienia terminu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.Kryterium braku winy wynikające z art. 86 § 1 p.p.s.a. jako warunek przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, Sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r., I OZ 1199/13). Oznacza to, że strona wnosząca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej. Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że pomimo dołożenia szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana, nie było możliwe przezwyciężenie przeszkody powstałej w dochowaniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 22 listopada 2013 r., II FZ 989/13). Chodzi więc nie tylko o uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, lecz także wykazanie, że powoływana okoliczność stanowiła niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu.W tym miejscu należy wskazać, że argumentacja dotycząca wniosku o przywrócenie terminu, jak i zażalenia, zasadniczo potwierdza, iż uchybienie terminu nastąpiło w wyniku pomyłki pełnomocnika strony skarżącej. A mianowicie, pełnomocnik sam przyznał, że liczył bieg terminu nie od daty doręczenia przesyłki pracownikowi innej kancelarii, lecz od daty przekazania mu przesyłki przez tego pracownika. W tym tez miejscu należy wskazać, że o skuteczności tego doręczenia przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2025 r. o odrzuceniu skargi, jednak pełnomocnik skarżącego od tego postanowienia nie wniósł zażalenia i nie podważył skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. To właśnie zasadniczo w postanowieniu o odrzuceniu skargi badana jest kwestia skuteczności doręczenia, zaś przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu mogą być wyłącznie okoliczności wskazujące na brak winy. Niemniej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zażalenia w odniesieniu do kwestii doręczenia przesyłki nie jest przekonująca, ponieważ we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniósł, że właśnie z uwagi na jego osobistą sytuację przesyłki miała odbierać inna osoba, co wskazuje na podjęcie właśnie takiego zorganizowania pracy kancelarii aby przesyłki mogły być doręczane. Jednak, na co wskazywał sam pełnomocnik, był w przekonaniu, że bieg terminu należało liczyć od dnia przekazania przesyłki, a nie stricte daty doręczenia przesyłki. Trudno zatem przyjąć, że do uchybienia doszło ze względów osobistych pełnomocnika. Poza tym pełnomocnik nie przestawił żadnego "zaświadczenia" na potwierdzenie swojego stanu zdrowia, który mógłby mieć wpływ na zdolności poznawcze, a tym samym na uchybienie terminu. Ponadto pełnomocnik nie wykazał aby z uwagi na podnoszoną sytuację osobistą niemożliwym było przezwyciężenie ewentualnej przeszkody w wyniku ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego. Dlatego w zażaleniu nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który niewadliwie stwierdził, że wskazana przez pełnomocnika sytuacja rozwodowa oraz odbiór poczty przez pracownika innej kancelarii znajdującej się w tym samym budynku nie jest wystarczającą okolicznością uprawdopodobniającą brak jego winy w niedotrzymaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Ma rację Sąd, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał niezdolności do podjęcia stosownych czynności zmierzających do terminowego wniesienia ww. braków formalnych skargi. Taką tezę zasadniczo potwierdza stanowisko pełnomocnika wskazujące na jego własne mylne przekonanie co do upływu terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.