Wyrok - II OSK 1641/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargi kasacyjne. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych W. G. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/22 w sprawie ze skarg W. G. i K. M. na decyzję SaOddalono skargi kasacyjne. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych W. G. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/22 w sprawie ze skarg W. G. i K. M. na decyzję Sa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargi kasacyjne
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1385/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargi W. G.i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczegow Krakowie z dnia 21 września 2022 r., nr SKO.ZP/415/375/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.Odrębne skargi kasacyjne od wyroku wnieśli W. G. i K. M.Skarżąca W. G., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżyła wyrok sądu pierwszej instancji i zarzuciła naruszenie:- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącej;- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawyo planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresiew jakim organ nie uwzględnił wymagań ładu przestrzennego, zwłaszcza w zakresie architektury;- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił walorów architektonicznych i krajobrazowych;- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności skarżącej poprzez ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej, to jest działki numer [...];- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy.W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej skarżąca wniosłao uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegow Krakowie, decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Skarżąca kasacyjne wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Natomiast K. M. zaskarżył w całości wyrok sądu pierwszej instancjii zarzucił naruszenie:- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organy administracyjne I i II instancji art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 par. 1 w zw.z art. 80 k.p.a., w sytuacji, gdy naruszenie przepisów procedury administracyjnej miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to sprowadzało się do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób niewyczerpującyi nierzetelny. Skutkowało to wydaniem decyzji opartej na błędnych podstawach faktycznych i nieuwzględniającej uzasadnionych i słusznych interesów m.in. skarżącego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy w sposób wnioskowany przez inwestora nie powinna być wydana, albowiem przy założeniu prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, jej wyniki byłyby istotnie odmienne od zawartych we wniosku tego inwestora. Tym samym nie było podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Sąd I instancji błędnie zaś uznał, iż materiał dowodowy zgromadzony szczególności załączniki (o numerach; od 1 do 4) do decyzji organu I instancji, pozwalały na wydanie decyzji administracyjnejo treści kwestionowanej skargą. WSA w Krakowie nie dostrzegł bowiem oczywistych błędów popełnionych przez organy administracji publicznej, a mianowicie tego, że:- nieprawdziwe jest twierdzenie zawarte w załączniku nr 3 (strona 5 z 8; pkt e wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu l instancji: "Najczęściej budowane budynki mieszkalne posiadają od 1 do 2 kondygnacji nadziemnych wysokość do kalenicy (od ok. 7 m do ok. 11 m)", gdyż w rzeczywistości wysokość ta kształtuje się w obszarze analizowanym w wartościach od 5,2 m do 11,3 m (co wynika z tabeli zamieszczonej na karcie nr 291 akt administracyjnych);- w ww. tabeli (k. 291) nie zostały w ogóle uwzględnione istniejące obiekty budowlane (tj. po pierwsze - budynek mieszkalny o wysokości 7,3 m [do attyki], należący do skarżącego kasacyjnie, położony na działkach ewidencyjnycho numerach [...] i [...], obr. [...] [...], graniczących bezpośrednio z terenem, którego dotyczy wniosek inwestora; po drugie - budynek o wysokości ok. 6,0 m, należący do W. G., zlokalizowany na działce ewidencyjnej nr [...], obr. [...] [...], również graniczącej bezpośrednio z terenem objętym wnioskiem inwestora);- ww. tabela prezentuje wadliwie obliczony wynik (średnią) dla kolumny "wysokość elewacji do kalenicy/do attyki", tj. 9,5 m, podczas gdy prawidłowe wyliczenia (z danych już ujętych w tej tabeli) wskazują na średnią 8,375 m (którą to wartość będzie jednak redukować uwzględnienie w obliczeniach dwóch budynków, dotychczas pominiętych, znajdujących się na działkach o nr.: [...] i [...] oraz [...], albowiem obydwa te budynki mają wysokość zdecydowanie niższą od średniej 9,5 m wynikającej z kwestionowanej kolumny);- nieprawdziwe jest twierdzenie zawarte w załączniku nr 3 (strona 5 z 8; pkt e wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu I instancji: budynkiz dachem płaskim posiadają wysokość (od ok. 9 m, 10 m, 11m (...)", albowiem budynek mieszkalny z dachem płaskim, będący własnością skarżącego kasacyjnie, położony w bezpośrednim sąsiedztwie do zamierzenia inwestycyjnego, zlokalizowany na działkach o nr. [...] i [...] ma wysokość 7,3 m, zaś co do pozostałych dwóch obiektów (o dachach płaskich) brak jest materiału dowodowego potwierdzającego, że ich wysokość to rzeczywiście 10 i 11 metrów; skoro organ zawyżył wysokość budynku K. M. (z 7,3 m do ok. 9 m), to nie można było bezkrytycznie podchodzić do - ww. parametrów dwóch innych obiektów o płaskich dachach;- nieprawdziwe są twierdzenia zawarte w załączniku nr 3 (WYNIKI; strona 5z 8; pkt e wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu I instancji: "Wnioskowana nowa zabudowa stanowić będzie uzupełnienie występującejw obszarze analizowanym zabudowy, której wysokość elewacji frontowych są zróżnicowane, co wpływ ma występowanie w obszarze wielu form zabudowy. Planowana jest realizacja 2 budynków dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Mając powyższe na względzie stwierdzono, że przy wyznaczeniu wysokości elewacji frontowej planowanej zabudowy należy przyjąć za podstawę wysokość górnej krawędzi elewacji w budynku sąsiedniej dz. nr [...] obr. [...] [...] oraz w budynku na sąsiedniej dz. nr [...] obr. [...] [...], a także w będącym na etapie wykończenia elewacji (co pozwala na oszacowanie wysokości krawędzi attyki) budynku na dz. nr [...] obr. [...] [...] - usytuowanym w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. We wszystkich ww. budynkach wysokość górnej krawędzi elewacji wynosi ok. 9,0 m. Wysokość należy wyznaczyć w oparciu o § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, tj. na poziomie 9,0 m z dopuszczeniem niewielkiej tolerancji - do ± 0,5 m, Taki opis sytuacji architektoniczno-budowlanej na tym terenie jest sprzeczny ze stanem faktycznym, gdyż nie uwzględnia on wszystkich obiektów budowlanych położone w najbliższym otoczeniu terenu, którego dotyczy wniosek inwestora. Pominięte zostały:- na dz. nr [...] obr. [...] [...]: budynek ("wysoki" z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) wysokość do attyki 9,0 m oraz budynek ("niski" z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 6,0m;- na dz.nr [...] obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,0 m;- na dz.nr [...] obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,0 m;- na dz.nr [...] obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,0 m,- na dz.nr [...], obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 5,2m;- na dz.nr [...] i [...], obr. [...] [...]: budynek (z dachem płaskim, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,3m;Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego.- art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - obydwa przepisy w zw. z § 5 ust. 1, ewentualnie (w miejsce § 5 ust. 1) w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 Nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi i tym samym pominięcie, iż nastąpiło wadliwe ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowyw stosunku do powierzchni działki albo terenu, tj. na poziomie 22% z tolerancją +/- 2%, podczas gdy wskaźnik ten - przy założeniu prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej winien się kształtować na poziomie niższym, niż 19 %. Błąd ten skutkuje niemożliwością kontynuacji przez planowaną inwestycję funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.W ocenie skarżącego kasacyjnie przyczyną ustalenia tego wskaźnika na zawyżonym poziomie był brak uwzględnienia wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym (pominięto co najmniej siedem budynków o funkcji mieszkalnej; m.in. zaniechano uwzględnienia: budynku nr [...] (zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] [...] (o pow. 5 324m2) oraz budynku nr [...] (zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] [...] (o pow. 1 395m2). Pominięte obiekty zaznaczone są znakami X na przedkładanym jako dowód wydruku graficznym (zawierającym w lewym górnym rogu odręczną adnotację MAPY. geoportal.gov.pl, [...]);- art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5a u.p.z.p. - obydwa przepisy w zw. z par. 7 ust. 1, 2 i 3, ewentualnie (w miejsce § 7 ust. 1, 2 i 3) w zw. z § 7 ust. 4, rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury poprzez zaniechanie (wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - czym przepis ten naruszono) uwzględnienia skargi i tym samym pominięcie, iż nastąpiło wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla zamierzenia inwestycyjnego w sposób niezapewniający wymaganej kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunkiem dochowania przez ten obiekt wymogu kontynuacji jest jego wysokość nieprzekraczająca 8,375 m (przy czym uwzględnienie - na potrzeby obliczeń tego wskaźnika - budynków położonych na działkach o numerach [...] i [...] oraz [...] skutkować musi z konieczności przyjęciem jeszcze niższej wartości, aniżeli wspomniane 8,375 m);- art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5a u.p.z.p. - obydwa przepisy w zw. z § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury poprzez zaniechanie (wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - czym przepis ten naruszono) uwzględnienia skargi i tym samym pominięcie, iż dla planowanej inwestycji nastąpiło ustalenie geometrii dachu (kąta nachylenia, układu połaci dachowych) w sposób nieodpowiedni do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zamierzenie inwestycyjne spółki ma być zlokalizowanew bliskiej odległości od istniejących, stosunkowo niskich budynków mieszkalnych (posiadających geometrie dachów dwuspadowych, od 30 do 40 stopni - dane zawarte w tab. str. 291 dokumentacji akt sprawy administracyjnej). Z tych względów inwestycja ta winna posiadać dach dwuspadowy o geometrii od 30 do 40 stopni, gdyż tylko wówczas dotrzymany zostanie wymóg kontynuacji i nie dojdzie zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego. Ponadto obraz sytuacji wypacza/zniekształca twierdzenie zawarte w załączniku nr 3 (WYNIKI - strona 5 z 8; pkt e Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu I instancji, iż" "budynek na dz. nr [...] obr. [...] [...] jest zlokalizowany na działce sąsiedniej". Wskazany budynek (chodzi o obiekt oznaczony nr. ewid. [...]) nie jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie do zamierzenia inwestycyjnego inwestora, gdyż obydwie porównywane przez organ inwestycje oddzielone są od siebie inną jeszcze działką nr [...] obr. [...] [...] w [...]. Na działce tej zlokalizowany jest zaś niski budynek mieszkalny (o nr. [...]) charakteryzujący się dachem dwuspadowym o wysokości do kalenicy równej 5,2 m.W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego,w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a.Pomimo różnic w sformułowaniu zarzutów i uzasadnień skarg kasacyjnychw istocie zmierzają one do zakwestionowania oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy administracji i zaakceptowanej przez Sąd I instancji.W kontekście powyższego nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób wnikliwy, opierając się na szczegółowo zebranym materiale dowodowym.Za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera wszystkie niezbędne elementyi pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu. Sąd odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, w tym do kwestii kontynuacji funkcji, parametrów zabudowy oraz ochrony interesów osób trzecich, a swoje stanowisko uzasadnił.Wyjaśnić należy ponadto, że przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, i 7 u.p.z.p. to katalog czynników, które powinny być uwzględniane przy planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie mogą być wykładane jako bezpośrednia podstawa do ograniczenia prawa do zabudowy sąsiednich nieruchomości.Kluczowe znaczenie dla sprawy ma ocena spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.), czyli tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako wartość podstawową przy wykładni tego przepisu, uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku powielania dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzajuz uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyroki NSA z: 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 2563/18, 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1572/19, 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 855/23).W realiach niniejszej sprawy organy administracji, a w ślad za nimi SądI instancji, prawidłowo ustaliły, że w obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz drogi i obiekty infrastruktury technicznej, co znajduje potwierdzenie w analizie urbanistycznej stanowiącej integralną część akt sprawy. Zabudowa kształtuje się w sposób niejednolity bowiem różni się gabarytami i formą. Z analizy wynika ponadto, że teren inwestycji jest położony w drugiej linii zabudowy. Planowane przedsięwzięcie nie narusza zatem zasady dobrego sąsiedztwa i stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w sąsiedztwie. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzajuz uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 2563/18).Łącznie odnosząc się do zarzutów kwestionujących kontynuację parametrów architektonicznych i urbanistycznych wskazać należy, że w sprawie prawidłowo odwołano się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowyi zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepisy tego rozporządzenia, ustalając jako zasadę wyznaczanie parametrów nowej zabudowy w oparciu o wartości średnie, dopuszczają jednocześnie odstępstwa, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Celem tej regulacji jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie mechaniczne powielanie uśrednionych wartości, którew obszarach o zróżnicowanej zabudowie mogłoby prowadzić do zaburzenia tego ładu. W realiach niniejszej sprawy organy administracji, a w ślad za nimi Sąd I instancji, prawidłowo uznały, że minimalne odstępstwa od wartości średnich dla całego obszaru analizowanego były w pełni uzasadnione. I tak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalono w przedziale od 20% do 24%, co stanowi ustalenie poniżej wartości wnioskowanej. Wartość średnia dla całego obszaru wynosi 22%, została prawidłowo odniesiona do parametrów istniejącej w sąsiedztwie zabudowy wielorodzinnej, gdzie wskaźnik ten osiąga wartości od 9% do 55%. Ustalenie go na wskazanym poziomie stanowi zatem próbę uśrednienia i nawiązania do najbardziej adekwatnych obiektów odniesienia, a nie dowolne zawyżenie.Szerokość elewacji frontowej określono na poziomie 10,5 z tolerancją +/- 20%. Parametr ten również nie przekracza średniej dla całego obszaru (10,5 m), jednakże, jak wynika z analizy, odpowiada on dokładnie średniej szerokości elewacji frontowych dla istniejącej w obszarze analizowanym.Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość do attyki) ustalonow przedziale od 8,5 m - 9,5 m, na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia. Z analizy wynika, że wysokości budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowanei wahają się pomiędzy 2,8 ma 10,2 m. Średnia wysokość elewacji frontowych budynków z dachami połaciowymi wynosi 6 m. Średnia wysokość attyk przy dachach płaskich to 9 m, natomiast jeśli chodzi o wysokości kalenic, wahają się onew przedziale 7,m do 11,5 m. Ustalając wartości omawianego parametru dla przedmiotowego budynku wzięto pod uwagę wartości średnie dla dachów płaskich, taki bowiem dach planowany jest zgodnie z wnioskiem. Wartość ta jest wyższa od średniej dla całego obszaru (7 m), ale została ustalona w nawiązaniu do średniej wysokości zabudowy wielorodzinnej w obszarze analizowanym, która wynosi 15 m,i jest znacznie niższa od maksymalnej wysokości budynku wielorodzinnego, która wynosi 24 m.W świetle powyższego, nie można podzielić zarzutu skarżących, iż organyw sposób dowolny i nieuzasadniony odstąpiły od wartości średnich. Przeciwnie, dokonując analizy, organy prawidłowo zidentyfikowały charakter planowanej inwestycji jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i w konsekwencji, w sposób logiczny i uzasadniony, odniosły jej parametry do istniejących w obszarze analizowanym budynków tego samego rodzaju. Takie działanie jest w pełni zgodnez zasadą dobrego sąsiedztwa, która wymaga badania wpływu inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, a nie mechanicznym (por. wyrok NSA z 8 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1365/18, wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 855/23).Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. SądI instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a przedstawiona w uzasadnieniu wyroku argumentacja jest wyczerpująca i zgodnaz prawem.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargi kasacyjne.., orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargi kasacyjne.