sygn. III OSK 1747/24 24 września 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 1747/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025

Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska–Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/23 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpniUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska–Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/23 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpni
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 24 września 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Kazimierz Bandarzewski
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska–Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/23 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr 22/SWA/BF/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 kwietnia 2024 r., II SA/Wa 1927/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. R. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z 16 sierpnia 2023 r., nr 22/SWA/BF/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję.Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.Wnioskiem z 15 listopada 2018 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku (dalej: "KWP w Białymstoku", "organ pierwszej instancji") o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Jako podstawę wniosku wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15 (Dz. U. z 2018 r., poz. 2102).Organ pierwszej instancji decyzją z 14 października 2020 r., nr 250/2020/WF/E, działając na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r., poz. 1610, dalej: "ustawa o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych", "ustawa nowelizująca"), odmówił skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego przysługującego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.W piśmie z 13 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji KWP w Białymstoku na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Skarżący podniósł, że decyzja ta narusza art. 66 ust. 2 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art. 9 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych.Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") decyzją z 16 sierpnia 2023 r., nr 22/SWA/BF/2023, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Stanął na stanowisku, że Komendant WP słusznie odmówił skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego przysługującego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.Jak wyjaśnił organ drugiej instancji, wypłata ekwiwalentu pieniężnego na nowych zasadach, tj. przy zastosowaniu mnożnika 1/21 z art. 115a ustawy o Policji jest możliwa, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych w dwóch przypadkach, tj. w sytuacji, gdy policjant został zwolniony ze służby przed 6 listopada 2018 r. i należny mu ekwiwalent nie został mu w ogóle wypłacony albo w sytuacji, gdy policjant został zwolniony ze służby po 6 listopada 2018 r. i należny mu ekwiwalent nie został mu w ogóle wypłacony.Organ odwoławczy uznał, że skoro skarżący został zwolniony ze służby w Policji [...] lutego 2009 r., a należny mu ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy został mu wypłacony, to nie było podstaw prawnych ku temu, by jego wniosek z 15 listopada 2018 r. zakwalifikować jako sprawę wszczętą i niezakończoną przed 6 listopada 2018 r. Z dniem wypłaty należnego z tytułu zwolnienia ze służby w Policji ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, sprawa dotycząca wypłaty przedmiotowego świadczenia została zakończona.Wobec tego organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja KWP w Białymstoku z 14 października 2020 r. jest prawidłowa i nie jest dotknięta żądną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., co w konsekwencji oznacza, iż brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Przywołanym na wstępie wyrokiem, Sąd Wojewódzki uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. z powodu rażącego naruszenia prawa, nie jest powtórne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją merytoryczną. Tym samym w postępowaniu tym nie dokonuje się uzupełniających ustaleń faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości zastosowania prawa. Obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościowym jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.Jak podkreślił WSA w Warszawie, z dniem opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czyli od 6 listopada 2018 r., część art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu uwzględniającym współczynnik ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym) została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie może stanowić podstawy orzekania o wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, co oznacza że niekonstytucyjny przepis stracił moc obowiązującą i nie może być podstawą orzeczenia w procesie stosowania prawa niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału, czy też zaistniałego po tej dacie.Według Sądu Wojewódzkiego, nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności jest stanowisko wyrażone przez KWP w Białymstoku w kwestionowanej przez skarżącego decyzji z 14 października 2020 r., który dokonał literalnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, wyłączającej możliwość zastosowania zgodnych z Konstytucją RP zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy - jak skarżący - zostali zwolnieni ze służby przed 6 listopada 2018 r., a wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po tej dacie. Przyjęcie za prawidłową wykładnię przepisów przejściowych zastosowaną przez KWP w Białymstoku w decyzji z 14 października 2020 r., oznaczałoby istnienie zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności", które polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne.Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych oznaczają konieczność wzięcia pod uwagę przy wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15, na co wielokrotnie już zwracały uwagę wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny, jak również sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu ww. nowelizacji ustawy o Policji dokonanej ustawą o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych. Wskazał, że projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., K 7/15. Skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego usunął z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, iż należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego.Z uwagi na powyższe, WSA w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Sąd pierwszej instancji polecił organowi, aby rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji KWP w Białymstoku z 14 października 2020 r., uwzględnił przedstawioną wyżej ocenę prawną.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:I. naruszenie art. 9 ust. 1 zdanie 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych dotyczących wsparcia służb mundurowych, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, wbrew jednoznacznemu brzmieniu ww. przepisu, że zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 oznaczają konieczność wzięcia pod uwagę, przy wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji wyroku TK z 30 października 2018 r., K 7/15, co narusza art. 7 Konstytucji RP,II. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. niewłaściwe uznanie, że decyzja Komendanta Głównego Policji z 16 sierpnia 2023 r., nr 22/SWA/BF/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z 14 października 2020 r., nr 250/2020/WF/E, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy odmienność wykładni przepisów prawa nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w niniejszej sprawie naruszałoby art. 16 k.p.a., stanowiący o zasadzie trwałości decyzji ostatecznych.Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi skarżącego, poprzez jej oddalenie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Kasator wnioskował o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna jest zasadna, gdyż jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Ich istota sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego wydanej 14 października 2020 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. Organ dokonał literalnej wykładni wskazanego przepisu, wyłączającej możliwość zastosowania nowych, wprowadzonych tą ustawą zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Z wykładnią taką nie zgodził się Sąd pierwszej instancji, który uznał, że przyjęcie jej za prawidłową oznaczałoby istnienie zjawiska "wtórnej niekonstytucyjności", polegającej na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane za niekonstytucyjne.Stanowisko Sądu pierwszej instancji, zważywszy, że ocenie legalności podlegała decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym, nie może zostać uznane za prawidłowe.Podstawę stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi "rażące naruszenie prawa". Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" stanowi tzw. klauzulę generalną, należąc do kategorii pojęć nieoznaczonych, wymagających zindywidualizowania i odniesienia się do każdego przypadku odrębnie. Rozważanie ad casum, czy ziściła się ta przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, wymaga roztrząsania konfliktu dwóch zasad – zasady stabilności decyzji ostatecznej oraz zasady praworządności. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko. W orzecznictwie sądowym, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych, przyjmowany jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36, wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, wyrok NSA z 13 września 2012 r., II GSK 1206/11). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki NSA z: 29 czerwca 1987 r., II SA 2145/86, 22 października 2018 r., I OSK 1279/18). Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa (kwalifikowane naruszenie prawa), o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest zatem stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną, obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Oznacza to zaś, że stan ten powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych bez rozbieżności wykładni, zwłaszcza powodującej konieczność jej usunięcia w trybie nadzwyczajnym (por. wyrok NSA z 30 października 1998 r., I SA 409/98). W orzecznictwie ugruntowany jest zatem pogląd, że jeżeli w przedmiocie oceny możliwości stosowania i wykładni określonej regulacji prawnej mają miejsca kontrowersje, wątpliwości interpretacyjne, nie można w takim wypadku zasadnie mówić o rażącym naruszeniu prawa (por. wyroki NSA z: 8 listopada 2017 r., I OSK 3435/15, z 27 października 2017 r., II OSK 336/16). Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe. Nie występuje zatem wówczas, kiedy treść normy prawnej nie jest oczywista i daje możliwość różnych interpretacji, a więc błędna wykładnia prawa, co do zasady, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji. Przyczyną powstania wad decyzji może być nie tylko naruszenie przepisów samego prawa materialnego, ale również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych. W tym ostatnim przypadku, przypisanie decyzji wady nieważności dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie przepisów procesowych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z 23 października 2015 r., I OSK 127/14). Rażące naruszenie prawa zachodzi zatem wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że w przypadku nadzwyczajnego postępowania nieważnościowego chodzi o niedopuszczalne przekroczenie prawa, które nastąpiło w dacie wydania spornej decyzji w sposób jasny i niedwuznaczny, jednak wbrew stanowisku tego Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.Kluczowym problemem w rozpoznawanej sprawie w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, jak i w szeregu innych sprawach o tożsamym przedmiocie, była interpretacja i zastosowanie art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. Sądy pierwszej instancji w większości nie zaaprobowały wykładni tego przepisu dokonywanej przez organy Policji, zgodnie z którą w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r. stosuje się dotychczasowe przepisy dotyczące ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, a więc ze współczynnikiem ułamkowym 1/30 części miesięcznego uposażenia za dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Część Wojewódzkich Sądów Administracyjnych przyjmowała, że organy powinny zastosować prokonstytucyjną wykładnię przepisów ustawy o Policji, w tym art. 115a tej ustawy, przez pryzmat wyjaśnień Trybunału Konstytucyjnego, zawartych w wydanym 30 października 2018 r. przez Trybunał wyroku w sprawie K 7/15. Sądy pierwszej instancji podkreślały, że sam ustawodawca w uzasadnieniu projektu nowelizacji ustawy o Policji dokonanej ustawą o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych odnotował, że projekt przewiduje wprowadzenie rozwiązań prawnych mających na celu wdrożenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. (K 7/15). Skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego usunął z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, iż należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W szeregu orzeczeniach sądy pierwszej instancji przyjmowały, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej dotknięty jest wadą wtórnej niekonstytucyjności (jako sprzeczny z wyrokiem TK z 30 października 2018 r.), co – zdaniem tych sądów – uprawnia do odstąpienia od jego stosowania i polecenia organom załatwiania sprawy bez jego uwzględnienia.Ostatecznie w kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m. in w wyroku z 2 czerwca 2023 r., III OSK 5130/21 oceniając, że stanowisko odnoszące się do wtórnej niekonstytucyjności art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie jest prawidłowe. Zdaniem NSA prawidłowa wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nakazuje przyjąć, że przepis ten w istocie nie odnosi się do "wysokości ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu", o który mowa w art. 115a ustawy o Policji, a tym samym nie dotyczy wysokości samego współczynnika (1/30 czy 1/21 "miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym"). Odnosi się on wyłącznie do "zasad ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy", przez które to zasady należy rozumieć normy kształtujące in genere zakres publicznego prawa podmiotowego do urlopu, a w konsekwencji i prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.Powyższe wskazuje, że wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nastręczała problemów, co z kolei prowadzi do wniosku, w świetle tego co powiedziano wcześniej, że przyjęcie jednego z jego możliwych rozumień i zastosowań nie może zostać zakwalifikowane jako stanowiące rażące naruszenie prawa. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie może zostać uznany za jasny i jednoznaczny, zaś błędna wykładnia prawa nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można przyjąć, że treść decyzji odmawiającej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. Niezasadnie zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z 14 października 2020 r. była nieprawidłowa, albowiem decyzja ta była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa.Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zakażony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona oddalił skargę.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a., odstępując od zasądzenia ich zwrotu na rzecz organu. Skład orzekający podzielił pogląd zaprezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2008 r., I FSK 140/07 i z 21 lutego 2012 r., II GSK 51/11, że jeżeli wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, to brak jest dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a..