Wyrok - VIII SAB/Wa 78/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 24 września 2025
Teza
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na bezczynność Burmistrza I. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza I. do załatwienia wniosku StowarzyStwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na bezczynność Burmistrza I. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza I. do załatwienia wniosku Stowarzy
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Szymanowicz-Nowak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
UZASADNIENIE
Syg. akt VIII SAB/Wa 78/25UzasadnieniePismem procesowym z dnia 7 sierpnia 2025 roku Stowarzyszenie Obrony Zwierząt w siedzibą w J.( dalej jako skarżący) wniosło skargę na bezczynność Burmistrza I.w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z pkt 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 marca 2024 rokuSkarżące stowarzyszenie zarzucało naruszenie:- art. 61 ust.1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji,- art. 1 ust.1 w związku z 10 ust.1 w związku z art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej( DZ.U z 2022 roku, poz. 902 dalej jako ustawa lub u.d.i.p),Z uwagi na powyższe skarżące stowarzyszenie wnosiło o:- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 8 marca 2024 roku w pkt 3,- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi podnosiło, że od 16 lat uczestniczy w projekcie polegającym na badaniu problemu bezdomności zwierząt w jego wymiarze publicznym. W ramach projektu prowadzony jest monitoring działalności schronisk dla bezdomnych zwierząt oraz polityki gmin i urzędów. Uzyskana w ten sposób informacja z całego kraju udostępniana jest następnie szerokiej publiczności pod adresem http: / monitor,boz.org.pl//W ramach powyższego, w dniu 08.03.2024 r. skarżący złożył drogą elektroniczną do Burmistrza I.wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sposobu i skutków wykonywania przez gminę zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie", przewidzianego ustawą z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt( DZ.U z 2023 roku, poz.1580 zwaną dalej: u.o.z.). Pkt 3 wniosku prosił o wskazanie ilu bezdomnym zwierzętom (z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2023 r. (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich). Wniosek nadany został na listę mailingową adres poczty elektronicznej organu.. Dokumentem datowanym na 18.03.2024 r. organ zobowiązany udzielił odpowiedzi na wniosek (zał. nr 2). W pkt. 3 pisma wskazano, że Gmina I. nie prowadziła ewidencji psów i kotów, którym zapewniono opiekę w 2023 r. Ponieważ dla całego projektu (a więc próby ustalenia rozmiaru zjawiska bezdomności zwierząt w Polsce) odpowiedź na ten punkt wniosku jest najistotniejsza, wnioskodawca serią monitów usiłował skłonić skarżony organ do udzielenia przedmiotowej informacji lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (korespondencja z organem przeprowadzona w dniach 23.03.2025 r. - 14.04.2025 r. w zał. nr 3). Ostatecznie nic takiego nie nastąpiło, gdyż organ powtarzał, że wnioskowanych danych nie posiada. Skarżący uważa postępowanie organu za wadliwe z przyczyn jak poniżej.Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1) c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań. Następnie art. 8 ust. 3 u.d.i.p. nakłada na podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej powinność udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie pytanie nr 3 wniosku dotyczyło nie jakiejś wyrafinowanej wiedzy, ale prostej informacji, stanowiącej możliwie najogólniejsze podsumowanie określonego zadania publicznego gminy, czyli wykonania programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, o którym mowa w art. 11a u.o.z. Tak więc pytanie o ilość bezdomnych zwierząt, jakim zapewniono opiekę na koszt gminy, mieści się wprost w jej ustawowych zadaniach (wyłapywanie, opieka). Informacja ta jest najważniejsza dla realizacji przedmiotowego zadania, a więc winna być organowi znana z urzędu, jako najzupełniej podstawowa. Ustawodawca wyraźnie wskazał w u.d.i.p., jakie informacje uważa za tyle istotne dla interesu publicznego, że powinny być z urzędu, bez wezwania i bez specjalnie uzasadnianych wniosków ujawniane w BIP organów. Jednak wbrew tym obowiązkom Miasto I. nie umieściło w BIP żadnych informacji dotyczących wykonania zadania w 2023 r., poza opublikowaniem uchwały zawierającej Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w 2023 r., który z oczywistych przyczyn nie zawierał danych, o które aplikował pkt 3 wniosku (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w I. z dnia 30.03.2023 r.).Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. A contrario organ nie dysponujący żądaną informacją jest zwolniony z powinności jej udostępnienia, trudno bowiem poinformować o czymś, czego się nie wie. Zwolnienie to ma jednak miejsce tylko w przypadku gdy organ jest w swojej niewiedzy usprawiedliwiony, tzn. nie posiada informacji, której nie miał obowiązku zbierać, gromadzić i archiwizować. W niniejszej sprawie taka sytuacja jednak nie występuje - Gmina I. winna wiedzieć jak kształtują się elementarne składowe realizacji jednego z jej zadań własnych. Po pierwsze dla przyczyn wskazanych w pkt. 1 tej skargi, po drugie dlatego, że psy i koty to nie rój pszczół ani kierdel owiec. Jako zwierzęta domowe traktujemy je indywidualnie czyli na sztuki. Gmina ma więc obowiązek je zliczać.Abstrahując od powyższego, twierdzenie skażonego organu jakoby nie posiadał wnioskowanej informacji nie polega na prawdzie. Skarżący sądzi tak na podstawie dokumentów nadesłanych przez samą gminę.Przede wszystkim w piśmie z dnia 02.04.2025 r., znak: [...] (w zał. nr 3), Burmistrz I. przyznaje, że gmina nie sporządza protokołów odłowienia bezdomnych zwierząt, ani ich nie zlicza, a czynności związane z odławianiem bezdomnych psów wykonywane są przez urzędników Urzędu Miejskiego w I. zgodnie z ich zakresem czynności. Najwyraźniej więc zadania wykonywane przez urzędników miejskich w czasie pracy, w ramach swoich obowiązków służbowych, organ traktuje jako działalność zgoła odrębną i niezależną od Urzędu Miejskiego, podejmowaną przez urzędników niejako na własną odpowiedzialność i własnych rachunek. Zgodnie z taką narracją organ żadnej bliższej wiedzy o tych działaniach nie musi posiadać i faktycznie nie posiada. Wg skarżącego jest to stanowisko niezgodne z prawem i logiką.Po drugie, umknął uwadze organu zapis §1 pkt 2 Et. i) umowy nr [...] z dnia 19.12.2022 r., zawartej pomiędzy Gminą I. a Zakładem Unieszkodliwiania Odpadów "J.", prowadzącym schronisko dla bezdomnych zwierząt w J.(zał. nr 4). Wynika z niego, że gmina posiada protokoły przyjęcia zwierząt do schroniska, bo na tej podstawie akceptuje faktury ze schroniska. Chcąc nie chcąc, skarżony organ posiada więc informacje o które aplikował pkt 3 wniosku, przynajmniej w zakresie ilości zwierząt odłowionych i przekazanych do schroniska. Dane te, zgodnie z u.d.i.p., winien skarżącemu bez zbędnej obstrukcji udostępnić już ponad rok temu.Skarżącemu nieznane są przyczyny dla których w 2023 r. Gmina I. - jak twierdzi - przestała zliczać bezdomne zwierzęta, którym zapewniła opiekę za publiczne pieniądze, bowiem jednobrzmiący wniosek gmina ta otrzymuje od skarżącego już od 2012 r. i dotychczas nie miała problemów z jego prawidłową realizacją, również w zakresie pkt. 3 (dane za lata 2012-2022 w zał. nr 5). Na marginesie skarżący podkreślał, że aktualne stanowisko Gminy I. jest, jako całkowicie odosobnione, ewenementem w skali kraju. Polskie gminy zasadniczo wiedzą na co wydają publiczne pieniądze - w przypadku zadania określonego u.o.z. zwierzętom pomogły i z jakim skutkiem.Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie skarżącego, Burmistrz I. dopuścił się rażącej bezczynności, dla której to kwalifikacji najistotniejsze znaczenie ma czas, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku - 17 miesięcy oraz fakt bezskutecznego kilkukrotnego monitowania i ponawiania wniosku przez skarżącego.Podsumowując, organ obowiązany, ignorując przepisy prawa i orzecznictwo sądowo-administracyjne, nie udostępnił wnioskowanej informacji, uchylając się jednocześnie od wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w której uzasadniłby swoje stanowisko. Z uwagi na powyższe skarga niniejsza jest konieczna i usprawiedliwiona.W odpowiedzi na skargę organ wnosił o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, iż w dniu 8 sierpnia 2024 roku udzielił skarżącej odpowiedzi na pkt 3 przedmiotowego wniosku.W związku z tym należy stwierdzić, iż organ uwzględnił skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.W złożonej skardze stowarzyszenie zarzuca Burmistrzowi I. bezczynność w udostępnianiu informacji publicznej w zakresie pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2024 roku. Pismem z dnia 18 marca 2024 roku organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Udzielona odpowiedź na pkt 3 wniosku nie była satysfakcjonująca dla skarżącego. Pismem z dnia 23 marca 2025 roku skarżący ponownie wnosił o udzielnie informacji w zakresie pkt 3 wniosku. Organ pismami z 2 i 14 kwietnia 2025 roku podtrzymywał swoje stanowisko.W dniu 8 sierpnia 2025 roku skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej co do pkt 3 pierwotnego wniosku.Ostatecznie organ w dniu 18 sierpnia 2025 roku udzielił informacji publicznej w zakresie pkt 3.Zdaniem organu skoro zatem skarga jako środek zaskarżenia została skonsumowana (uwzględniona przez organ w trybie autokontroli), to brakuje podstaw do badania jej pod względem merytorycznym, co w konsekwencji skutkuje wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 z powodu jego bezprzedmiotowości uzasadnionej uwzględnieniem przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.Stwierdzić należy w tym miejscu, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Nie budzi w zasadzie kontrowersji stanowisko, że sprawa sądowoadministracyjna w szczególności kończy się na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli. Ponadto, stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w oznaczonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, niepubt.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Wskazać ponadto należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego zachodzi w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których organ pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., 1 OPS 6/08 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05, LEX nr 188791; Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r. II SAB/GI 1/12, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r. I OSK 1680/11, LEX nr 1139099, Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r. I OSK 1628/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2007 r. (sygn. akt II OSK 1380/07), postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 (sygn. akt i OSK 279/08).Należy również zauważyć, że także doktryna podziela przedstawione wyżej stanowisko, o konieczność umorzenia postępowania sądowego w wypadku ustania bezczynności organu w wyniku wniesienia skargi. W piśmiennictwie aprobatę dla omawianego poglądu wyrażają m.in.: B. Dauter (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, WoltersKluwer 2006, s. 353, teza 12), J.P. Tamo oraz W. Chróścielewski (J.P. Tamo: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006, s. 348, teza 7 oraz W. Chróścielewski i J.P. Tamo: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi. Warszawa 2004, s. 463). Zdaniem tych autorów bezprzedmiotowość postępowania ze skargi na bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy żądanie strony objęte tą skargą zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W takim stanie faktycznym sąd jest obowiązany wydać postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p,s.a.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 3 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek.W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym.W ocenie Sądu niewątpliwie żądana informacja z pkt 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 marca 2024 roku – ilu bezdomnym zwierzętom( z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2023 roku( nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich) stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Zgodnie z art. 11 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gminy. Natomiast zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym( DZ.U z 2025 roku, poz. 1153) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.W sytuacji gdy skarżący nie otrzymał w ustawowym terminie informacji w zakresie pkt 3 wniosku z 8 marca 2024 roku to niewątpliwie pozostawał w bezczynności. Stanowisko organu, iż nie posiada żądanej informacji nie znajdowało potwierdzenia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Jak wskazuje skarżący informacje w tym zakresie temu podmiotowi były udzielane, a nadto organ w dniu 18 sierpnia 2025 roku, po wniesieniu skargi na bezczynność taką informacje przekazał skarżącemu. Tak więc organ od dnia 22 marca 2024 roku do 18 sierpnia 2025 roku pozostawał w bezczynności w zakresie nieudzielenia informacji publicznej z pkt 3 wniosku.W sytuacji gdy po wniesieniu skargi, a przed wydaniem rozstrzygnięcia żądana informacja publiczna została doręczona orzekanie o zobowiązaniu do rozpoznania pkt 3 wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stało się zbędne a orzekanie w tym zakresie bezprzedmiotowe, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w tym zakresie – art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Jednocześnie Sąd stwierdził, że organ w tym zakresie pozostawał w bezczynności i bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) z uwagi na brak racjonalnych podstaw odmowy. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, ze rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne.W przedmiotowej sprawie wniosek Stowarzyszenia o udzielenie informacji publicznej z dnia 8 marca 2024 roku – odnośnie pkt 3 został zrealizowany dopiero w dniu 18 sierpnia 2025 roku. Miało to miejsce już po wniesieniu skargi do sądu. Należy zauważyć, iż żądanej informacji organ udzielił po ponad półtora roku.Zdaniem Sądu przez cały okres organ argumentował, iż nie posiada żądanej informacji, a jednak ostatecznie taką informację przekazał. Nadto skarżący zauważył, iż taka informacja była przekazywana wnioskodawcy za wcześniejsze lata. W związku z tym w ocenie Sądu trudno znaleźć usprawiedliwienie dla zachowania Burmistrza I..Z tych też względów biorąc za podstawę art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego.. zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego.