Wyrok - I OSK 1767/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant inspektor sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 151/22 w sprawie ze skargi F. w W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 28 grudnia 20Oddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant inspektor sądowy Dariusz Bociarski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 151/22 w sprawie ze skargi F. w W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 28 grudnia 20
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jolanta Górska
Podstawa prawna
art. 77
kpa
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 7
kpa
art. 13
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 151/22, oddalił skargę F. w W., zwanego dalej "skarżącym" lub "skarżącym kasacyjnie", na decyzję Wojewody Podlaskiego, zwanego dalej "Wojewodą", z dnia 28 grudnia 2021 r., nr WG-VI.7534.389.2021.ZWK, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.Od wyroku Sądu I instancji skargę kasacyjną wniósł F. w W.. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, podniesiono obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", poprzez błędne utożsamienie samego złożenia propozycji przez organ z przeprowadzeniem rokowań, które w rzeczywistości nigdy się nie odbyły, jak również wysnucie błędnych wniosków, że brak wymogu prowadzenia kontroli trybu prowadzenia rokowań sprawia, że weryfikacji nie podlega też sam fakt przeprowadzenia rokowań, co jest konstatacją błędną.Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:a) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego błędnie uznano, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania, podczas gdy wnioskodawca nie prowadził rokowań, a jedynie zakomunikował skarżącemu warunki, na jakich ma nastąpić ograniczenie F. w W. w jego prawie własności i po otrzymaniu odmownej odpowiedzi F. zaniechał podjęcia fazy rokowań, jak również nie dołączył protokołu z rokowań ani żadnych innych dokumentów dowodzących przeprowadzenia rokowań;b) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.),zwanej dalej "K.p.a.", w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego zaniechano przeprowadzenia wyczerpującego wyjaśnienia przez organ administracji wszystkich okoliczności istotnych dla dokonania jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego i bezzasadne i niczym nieuzasadnione stwierdzenie, że nie jest możliwe przeprowadzenie linii elektroenergetycznej według wniosku skarżącego (bez przeprowadzenia żadnej analizy możliwości przeprowadzenia alternatywnego przebiegu linii kablowej i uzasadnienia tego stanowiska);c) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 13 § 1 i 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego doszło do zaniechania przez organ mediacyjnego i polubownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu skarżącej strony, zwłaszcza w sytuacji, w której skarżący nie sprzeciwiał się budowie linii elektroenergetycznej po jego nieruchomości, a kwestionował jedynie linie przebiegu tej linii jako zbytnio uciążliwą, wskazując równocześnie organowi alternatywne rozwiązanie, którego organ w ogóle nie uwzględnił;d) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego dokonano błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na przyjęciu, że organy administracji przy wydawaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nie są obowiązane do wydania tej decyzji przy uwzględnieniu jak najmniejszej uciążliwości dla nieruchomości, podczas gdy normy wynikające z tychże przepisów nakazują dokonywanie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w taki sposób, aby nie doprowadziło ono do naruszenia istoty prawa własności, co wymaga przeprowadzenia wskazanej analizy uciążliwości i możliwości zbadania alternatywnego - postulowanego przez F. przebiegu linii elektroenergetycznej, zwłaszcza w sytuacji kwestionowania przez skarżącą przebiegu linii elektroenergetycznej;e) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego błędnie przyznano prymat interesu publicznego nad interesem strony skarżącej poprzez całkowite pominięcie interesu strony skarżącej przy ustalonym przebiegu linii elektroenergetycznej i uznanie (bez żadnej argumentacji), że spełnienie wniosku skarżącej o przesunięcie przebiegu tej linii jest niemożliwe;f) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie w uzasadnieniu wyjaśnienia na jakim konkretnie wystarczającym materiale dowodowym organ wydał przedmiotową decyzję, w sytuacji w której organ nie dokonał żadnej analizy innego proponowanego przebiegu linii elektroenergetycznej, ani analizy uciążliwości, a Sąd meriti zaniechał właściwego wyjaśnienia tych kwestii w uzasadnieniu, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia o właściwie prowadzonym postępowaniu dowodowym przez organ.Skarżący kasacyjnie w oparciu o powołane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpatrzenie sprawy na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).Stosownie do treści art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W tensposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a.Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, jednak treść podniesionych zarzutów dowodzi, że zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest sposób przeprowadzenia rokowań między inwestorem P. S.A. w L. a skarżącym.Stosownie do treści art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, za wyjątkiem obligatoryjnego ich zainicjowania. Ustawodawca nie formalizuje takżemomentu zakończenia rokowań, wobec czego mogą one zostać zakończone w dowolnym czasie, np. w sytuacji, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron, brak jest szans na zawarcie porozumienia. Podkreślić w tym miejscu też trzeba, że istotą rokowań jest ich dobrowolność i swoboda w przedstawianiu drugiej stronie swojej propozycji. Nie jest więc możliwe ani kontrolowanie w tym przypadku przez organ a tym bardziej przez sąd administracyjny stron prowadzących owe uzgodnienia, ani też wymaganie od nich, by negocjacje te spełniały jakieś bliżej nieokreślone warunki. Jeżeli strony poinformują się o wzajemnych stanowiskach i uznają propozycję drugiej strony za "nie do przyjęcia", należy uznać, że w takim przypadku rokowania miały miejsce, ale nie doprowadziły do wspólnego uzgodnienia wysokości należnego właścicielowi nieruchomości odszkodowania. Organ administracji – a za nim również sąd administracyjny – ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron.W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy inwestor - przed złożeniem wniosku inicjującego postępowanie w przedmiocie wydania opisanej na wstępie decyzji – dwukrotnie (pisma z dnia 30 czerwca 2020 r. oraz z dnia 7 września 2020 r.) wystąpił do skarżącego z propozycją uzgodnienia lokalizacji projektowanych kablowych urządzeń elektroenergetycznych (sieci) oraz zaproponował jednorazowe wynagrodzenie z tytułu ustanowienia służebności przesyłu w kwocie 4818 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaproponowanie zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu wyczerpuje znamiona przeprowadzenia rokowań w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. Skarżący właściciel nieruchomości dwukrotnie sformułował negatywne stanowisko w tej kwestii w pismach z dnia 9 lipca 2020 r. oraz z dnia 17 września 2020 r. W tych okolicznościach inwestor słusznie ocenił brak możliwości zawarcia porozumienia.W tym kontekście niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie zaniechania przeprowadzenia wyczerpującego wyjaśnienia przez organ administracji wszystkich okoliczności istotnych dla dokonania jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego i bezzasadne i niczym nieuzasadnione stwierdzenie, że nie jest możliwe przeprowadzenie linii elektroenergetycznej według wniosku skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie w aktach brak jest wspomnianego wniosku, jedynie w piśmie z dnia 9 lipca 2020 r. skarżący wskazuje, że żąda lokalizacji elementów sieci elektroenergetycznej poza nieruchomością stanowiącą jegowłasność. Organ administracji prawidłowo rozważył i wielowątkowo wyjaśnił potrzebę lokalizacji spornej sieci na działkach stanowiących własność skarżącego. Fakt, że lokalizacja ta nie satysfakcjonuje skarżącego i stanowi dla niego obciążenie wynika już z władczego charakteru ingerencji administracyjnej w prawo własności na zasadzie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. To jednak jest istotą tej instytucji prawnej stosowanej właśnie w przypadku, gdy podmiot realizujący zadania inwestycyjne o charakterze publicznym nie może pozyskać tytułu prawnego do nieruchomości niezbędnej do realizacji tej inwestycji w drodze rokowań z właścicielem. Okoliczność, ze skarżący kasacyjnie odczuwa zastosowanie tej formy ingerencji administracyjnej jako obciążenie – czego Sąd nie kwestionuje – nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów K.p.a. regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego (rozpoznawczego).Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zarówno organy administracji obu instancji, jak i Sad I instancji prawidłowo rozważyły i wyważyły w sprawie relację interesu indywidualnego (w tym z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności) i interesu publicznego. W szczególności rozważono zgodność lokalizacji projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Godzi się przypomnieć, że z uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 20 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] wynika, że teren działek nr [...] i [...] oznaczony jest w planie jako 1U – przeznaczenie podstawowe; zabudowa usługowa. Zgodnie z § 14 pkt 1 planu, w zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się utrzymanie istniejących urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej z możliwością ich rozbudowy, przebudowy i modernizacji w sposób niekolidujący z innymi ustaleniami planu i przepisami odrębnymi. Konkretne ustalenia dla systemów elektroenergetycznych zawarto w § 14 pkt 6 planu, w szczególności pod lit. "a", przewidując zaopatrzenie obszaru planu w energię elektryczną przez rozbudowę istniejącej sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia. Analiza mapki załączonej do wniosku wszczynającego postępowanie oraz opis przebiegu sieci kablowej SN jako odgałęzienia istniejącej sieci energetycznej prawidłowo została zakwalifikowana jako rozbudowa tej sieci, którą przewiduje plan miejscowy. Skoro zaś inwestor zamierza poprowadzić sieć de facto wzdłuż sieci już istniejącej na działce skarżącego, to nie sposób przyjąć, że nie mamy do czynienia ze zgodnością z planem miejscowym, tak w zakresie dopuszczalności tej inwestycji jak i jej przebiegu. SłusznieSąd I instancji uznał, że zaproponowane przez inwestora poprowadzenie nowej nitki sieci w sposób wskazany we wniosku jest technicznie uzasadnione i niepowodujące ograniczenia realizacji podstawowego przeznaczenia działek jakim jest zabudowa usługowa. Wykorzystuje ono bowiem przebieg sieci istniejącej, innymi słowy: jest z nim zbieżny, co pozwala przyjąć, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym w znaczeniu wymaganym przez art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz w tym zakresie spełnia przesłankę niezbędności ograniczenia prawa własności.Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 13 § 1 i 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ mediacyjnego i polubownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu skarżącej strony. Sąd I instancji słusznie bowiem uznał, że wobec jednoznacznych negatywnych wypowiedzi skarżącego w trakcie wymiany korespondencji (rokowań) co do możliwości zawarcia porozumienia - brak jest podstaw do przyjęcia, że organy powinny podjąć próbę mediacyjnego zakończenia sprawy na zasadzie art. 13 K.p.a.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 P.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznejoraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. Dlatego - co należy podkreślić - polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego lakoniczne i nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. NSA podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. nie ma też obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (zob. wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20, 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 2671/16,19 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 2336/16, 4 października 2018 r. sygn. akt II GSK 2983/16, 18 października 2016 r. sygn. akt II OSK 702/15, 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15, 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. odpowiednio wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 4 września 2014 r. sygn. akt II CSK 478/13, z 4 września 2014 r. sygn. akt I PK 25/14, 7 listopada 2019 r. sygn. akt I CSK 433/18, 11 marca 2020 r. sygn. akt I CSK 573/18 oraz postanowienie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt III CSK 4/18).W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a..