sygn. II GSK 427/22 24 września 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - II GSK 427/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1005/21 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego InspektorOddalono skargę kasacyjną. Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1005/21 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektor
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Data orzeczenia 24 września 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Anna Ostrowska
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1005/21 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 17 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1005/21 oddalił wniesioną przez V. Sp. z o.o.z siedzibą w S. Oddział V. w C. (zwanej dalej V.) na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 maja 2021 r., nr NP.9081.2.6.2021 utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie z dnia 12 lutego 2021 r., nr 2/21w przedmiocie stwierdzenia u D. T. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W wyroku tym, z powołaniem się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji podzielił pogląd orzekającychw sprawie organów. Stwierdził, że Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (zwany dalej MPWIS) prawidłowo zastosował art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 277, zwanej dalej k.p.) w zw. z § 8 ust. 1w zw. z § 2 i poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1836, zwanego dalej r.ch.z.), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej k.p.a.). Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że w stosunku do D. T. wystąpiła choroba zawodowa w postaci zespołu cieśni nadgarstka. D. T. była zatrudniona, poza wieloma innymi okresami zatrudnienia, od [...] listopada 2009 r. do [...] sierpnia 2019 r., na stanowiskach pracy wymagających seryjnych, powtarzalnych ruchów zginaniai prostowania nadgarstków, a więc wykonywała czynności monotypowe. W okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] listopada 2010 r. była zatrudniona w A. Sp. z o.o.z siedzibą w W. wykonując pracę w zakładzie produkcyjnym V. na stanowisku przy kontroli komponentów wtryskowych do lamp samochodowych. Czynności kontroli elementów lamp samochodowych (pobór komponentu, odłamanie wlewki, usunięcie pozostałości obcinaczką, odmuchanie sprężonym powietrzem dejonizatorem, odłożenie komponentu do szafy) były czynnościami zbliżonymi do siebie (zgodnie z kartą narażenia zawodowego); w trakcie zmiany wykonywała ok. 3000 takich ruchów. Ruchy te spełniały wymogi ruchów monotypowych, jako wymagające seryjnego zginania i prostowania nadgarstka. Od[...] grudnia 2010 r. do [...] sierpnia 2019 r. D. T. pracowała w V., również na stanowisku , również przy kontroli komponentów wtryskowych do lamp samochodowych (w latach 2010-2017); jej czynności z punktu widzenia narażenia zawodowego prezentowały się tak samo jak w wypadku poprzednio relacjonowanego okresu zatrudnienia. Natomiast od 2017 do [...] sierpnia 2019 r. pracowała przy metalizacji i wykonywała czynności: pobrania komponentu z szafy i założenia na satelity, nakładania elementu aluminium na żarniki, zamknięcia drzwi metalizatora, uruchomienia procesu metalizacji, odebrania komponentu z metalizatora, odłożenia produktu do pojemnika oraz (od [...] października 2018 r.) dodatkowo, pakowania komponentu do worka i odłożenia go w pojemniku. Wykonywała tym samym, jak wynika z karty narażenia zawodowego, od 2550 do 3162 ruchów monotypowych. W ocenie Sądu I instancji, orzekające organy trafnie przyjęły, że tego rodzaju narażenie zawodowe (warunki pracy) w rozumieniu art. 2351 k.p. oraz sposób wykonywania pracy, o jakim mowa w poz. 20.1 załącznika do r.ch.z., zgodnie z wiedzą medyczną wskazują, że zdiagnozowane objawy chorobowe zespołu cieśniw obrębie nadgarstka pozostają w związku przyczynowym ze sposobem wykonywania zadań zawodowych na takim stanowisku pracy. Przeprowadzone dowody dawały podstawy do twierdzenia, że ruchy monotypowe nadgarstka w czasie pracy zainteresowanej stanowiły przyczynę choroby określonej w poz. 20.1 załącznika do r.ch.z. Jak wynika z kluczowego dla wyniku sprawy orzeczenia lekarskiego wydanego przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie z dnia [...] września 2020 r., nr [...] u D. T. rozpoznano chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – prawostronny zespół cieśni w obrębie nadgarstka; szereg badań lekarskich (ogólnolekarskie, neurologiczne, EKG, radiologiczne i laboratoryjne) pozwalał stwierdzić, że zgodnie z wiedzą medyczną taka jednostka chorobowa pozostaje w ścisłym związku ze stanem napięcia mięśni i pozycją przedramienia, nadgarstka oraz palców. Monotypowe ruchy (wielokrotnie powtarzalne) wymagające zginania i prostowania nadgarstka w ciągu dnia pracy, połączone w koniecznością chwytania przedmiotów palcami, używanie siły nacisku na narzędzia przez zginacze palców, powodują podwyższone ciśnienie w kanale nadgarstka, co prowadzi do powstania ciasnoty w kanale i niedokrwienia nerwu pośrodkowego, wywołując zespół cieśni kanału nadgarstka. Wykonywanie zadań na stanowisku z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego pozwoliło stwierdzić, że to zadania zawodowe wywołały stan chorobowy. Bezspornie zatem u D. T. stwierdzono chorobę zawodową. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi V., iż choroba mogła być spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia zlokalizowanych poza zakładem pracy oraz że mogła wynikać z właściwości osobniczych pracownicy. W ocenie Sądu I instancji, skoro na tle badanej sprawy ustalono, że zgodnie z wiedzą medyczną zwykłym następstwem tak znacznej liczby ruchów monotypowych jest powstanie zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, to organy miały tytuł orzec o stwierdzeniu choroby zawodowej na podstawie art. 2351 k.p., który nie wymaga wykazania w postępowaniu dowodowym bezwzględnej pewności powstania choroby wskutek sposobu wykonywania pracy, a jedynie wysokiego prawdopodobieństwa zajścia takiego związku. Takie prawdopodobieństwo zostało zaśw toku postępowania przez organy wykazane. Nie było więc uprawnione w tych realiach badanie pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie podobnego schorzenia. Występowanie w środowisku pracy warunków szkodliwych dla zdrowia, które powodują określone schorzenie, stwarza – w ocenie Sądu I instancji – domniemanie związku tego schorzenia z warunkami pracy.Z wyrokiem nie zgodziła się V. Sp. z o.o. Oddział V. w C. wnosząc od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, zwanej dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 134 § 1 p.p.s.a., a także art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107§ 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo tego, że organy: nie zebrały i nie rozważyły całego materiału dowodowego, nie wyjaśniły kompleksowo związku przyczynowo-skutkowego między chorobą pracownicy a świadczeniem pracy w warunkach narażenia zawodowego, choć ustalono, że w okresie pracy w D. Sp. z o.o. pracownica wykonywała prace monotypowe; nie wyjaśniono znaczenia dla choroby zawodowej licznych działań profilaktycznych i pominięto pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na powstanie choroby, co spowodowało, że uzasadnienia decyzji są nienależyte. W ocenie V., orzeczenie lekarskie wymagało podważenia innym dowodem, a organy nie kontynuowały postępowania wyjaśniającego w tym kierunku. V. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183§ 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określonew art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Regulacje te normują ustrojową rolę sądów administracyjnych. Wskazują, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnychi o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (art. 1 § 1 p.u.s.a.) posługując się kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a.). W skardze kasacyjnej nie sformułowano jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego w jaki sposób mogło dojść do naruszenia tych przepisów. W szczególności nie wskazano, że Sąd I instancji uchylił się od spełniania tego ustrojowego obowiązku.Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. należą do przepisów wektorowych; wskazują kierunek rozstrzygnięcia sądu w wypadku, gdy ten dostrzeże wady zaskarżonego aktu lub czynności, które usprawiedliwiają jego eliminacją z obrotu prawnego (naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), względnie gdy podobnych wadliwości się nie dopatrzy (art. 151 p.p.s.a.). To zaś, czy przepisy te zostały naruszone uzależnione jest od prawidłowości oceny zachowania organu, którego akt lub czynność stanowiły przedmiot skargi skierowanej do sądu. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. (polegający na nieuprawnionym oddaleniu skargi, pomimo zajścia podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji wskutek jej wad procesowych) powiązano w skardze kasacyjnejz naruszeniami przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozstrzygaw granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W skardze kasacyjnej, po raz kolejny, nie podjęto próby wykazania, na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Ani nie wskazano na czym mogło polegać wykroczenie sądu poza granice sprawy, ani też gdzie ten sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa po stronie organów, choć pomimo braku takich zarzutów lub ograniczonej podstawy prawnej skargi, winien był to uczynić. Z tych względów również ten zarzut kasacyjny nie mógł zostać uwzględniony.Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut łączący naruszenie art. 145 § 1pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. z naruszeniami, jakich dopuścił się organ w toku postępowania wyjaśniającego, tzn. naruszeniami przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi, pomimo tego, że organy: nie zebrały i nie rozważyły całego materiału dowodowego, nie wyjaśniły kompleksowo związku przyczynowo-skutkowego między chorobą pracownicy a świadczeniem pracy w warunkach narażenia zawodowego, choć ustalono, że w okresie pracy w D. Sp. z o.o. pracownica wykonywała prace monotypowe; nie wyjaśniono znaczenia dla choroby zawodowej licznych działań profilaktycznych i pominięto pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na powstanie choroby, co spowodowało, że uzasadnienia decyzji są nienależyte. Trafnie przyjął Sąd I instancji, że organy prawidłowo zastosowały art. 2351i art. 2352 k.p. w zw. z § 8 ust. 1 w zw. z § 2 i poz. 20.1 załącznika do r.ch.z. stwierdzając w stosunku do D. T. chorobę zawodową w postaci zespołu cieśni nadgarstka w związku z jej okresami zatrudnienia w A. Sp. z o.o. i w V. od [...] listopada 2009 r. do [...] sierpnia 2019 r. na stanowiskach pracy o narzuconym sposobie wykonywania pracy poprzez stałe seryjne ruchy zginania i prostowania nadgarstków, tzn. ruchy monotypowe o właściwościach chorobotwórczych. Twierdzenia skarżącejo konieczności prowadzenia dalszych dowodów (w kierunku ustalenia pozazawodowych źródeł choroby) w zupełności ignorują znaczenie, jakie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej prawodawca przypisał orzeczeniom lekarskim właściwych jednostek służby zdrowia, o jakich mowa w § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 r.ch.z. Orzeczenia lekarskie w zakresie choroby zawodowej stanowiące środki dowodowew postępowaniu przed organami Inspekcji Sanitarnej wydają w I instancji lekarze wojewódzkich ośrodków medycyny pracy lub klinik i poradni chorób zawodowych uniwersytetów bądź akademii medycznych, a w II instancji – instytuty badawczew dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 2 i 3 r.ch.z.). Jak przyjmuje się w utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenia te są opiniami biegłychw rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i stanowią dowód w dziedzinie wiadomości specjalnychw zakresie zdrowia człowieka, w tym wpływu środowiska pracy na stan tego zdrowia. Orzeczenia te są dla orzekających organów administracji w zasadzie wiążące co do zjawisk ze świata przyrody, związanych ze zdrowiem pracownika. Jeżeli nie budzą zasadniczych wątpliwości, stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i realiów towarzyszących jej powstawaniu (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 52/21, CBOSA). Same bowiem organy nie mając wiedzy specjalistycznej nie mogą wkraczać swoimi ustaleniami faktycznymiw ocenę sposobu prowadzenia badań lekarskich (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2005/20, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie zgromadzono wymagane orzeczenie lekarskie wydane przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie z dnia [...] września 2020 r., nr [...]rozpoznająceu D. T. chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – prawostronny zespół cieśniw obrębie nadgarstka; szereg badań lekarskich (ogólnolekarskie, neurologiczne, EKG, radiologiczne i laboratoryjne) pozwalał stwierdzić uprawnionemu lekarzowi, że zgodniez wiedzą medyczną ta akurat jednostka chorobowa pozostaje w ścisłym związku ze stanem napięcia mięśni i pozycją przedramienia, nadgarstka oraz palców. Monotypowe ruchy (wielokrotnie powtarzalne) wymagające zginania i prostowania nadgarstka w ciągu dnia pracy, połączone w koniecznością chwytania przedmiotów palcami, używanie siły nacisku na narzędzia przez zginacze palców, powodują podwyższone ciśnienie w kanale nadgarstka, co prowadzi do powstania ciasnoty w kanale i niedokrwienia nerwu pośrodkowego, wywołując zespół cieśni kanału nadgarstka. Wykonywanie zadań na stanowisku z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego pozwoliło stwierdzić, że to zadania zawodowe wywołały stan chorobowy. Bezspornie zatem u D. T. stwierdzono chorobę zawodową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakres zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także jego ocena przyjęta przez organy obu instancji i Sąd I instancji, okazały się prawidłowe. Stosownie do art. 2351 k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienionąw wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albow związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpićw okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowychw okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Stosownie do § 8 ust. 1 r.ch.z decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim lub formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Decyzję wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny (§ 8 ust. 2 i 3 r.ch.z w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r.o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz.U. z 2024 r., poz. 416). Błędnie wywodziła V., że w sprawie brak było pewności co do tego, iż to w okresie zatrudnienia w tym zakładzie pracy powstała choroba zawodowa, bowiem mogła ona mieć swoje źródło w cechach osobniczych pracownicy, czynnikami pozazawodowych lub w innym zakładzie pracy,w którym periodycznie występowały ruchy monotypowe (np. w D. Sp.z o.o.). Zgodnie z relacjonowanym już wcześniej art. 2351 k.p., chorobą zawodową jest nie tylko taka choroba wymieniona w wykazie r.ch.z., która bezspornie spowodowana została przez czynniki szkodliwe w środowisku pracy (w tym narażenie zawodowe wynikającez wywołującego chorobę sposobu wykonywania pracy; poz. 19 załącznika do r.ch.z.), ale i taka, która z wysokim prawdopodobieństwem mogła być wywołana przez takie czynniki środowiska pracy. Stwierdzenie przez właściwą jednostkę medyczną, że diagnozę choroby zawodowej wywiedziono z wiedzy specjalnej (w sferze medycyny), zgodniez którą zwykle wieloletnie wykonywanie czynności zawodowych monotypowych obciążających nadgarstek w okresach odpowiadających zatrudnieniu w V. jest czynnikiem chorobotwórczym zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, obligowało orzekające organy Inspekcji Sanitarnej do przyjęcia, że spełniona została przesłanka związku przyczynowego łączącego zakres obowiązków pracownicy V. ze źródłem choroby. Nie jest więc tak, że rolą organów było kontynuowanie postępowania wyjaśniającego aż do wykluczenia innego źródła choroby; obowiązek organów obejmował jedynie ocenę zaświadczenia lekarskiego z punktu widzenia logiki i spójności wypowiedzi osadzonejw sferze medycyny. Prawidłowo organy przyjęły, że skoro zwykłą zależnością medyczną jest związek cieśni nadgarstka z wykonywanymi przez wiele lat na stanowisku pracy ruchami monotypowymi ręki, to zaszła przesłanka wysokiego prawdopodobieństwa wymagana przez art. 2351 k.p. W świetle tych ustaleń traci na znaczeniu zarzut pominięcia przez Sąd I instancji, że źródłem choroby mogły być zadania zawodowe z innych zakładów pracy, w tym z D. Sp. z o.o. Nadto, V. w żadnym względzie nie odnosi się do szeregu argumentów, które przytoczył Sąd I instancji, uprawniających organy do niewiązania źródeł choroby z okresem zatrudnienia D. T. w przedsiębiorstwie D.. Jak wykazano to w szeroko uzasadnieniu wyroku I instancji, okres zatrudnienia w D. obejmował zaledwie 5 miesięcy w trakcie całego przebiegu ścieżki zawodowej pracownicy, a nadto zakres czynności pracowniczych – pomimo wymaganych ruchów monotypowych – charakteryzował się wyjątkową różnorodnością; pracownicy byli tam zatrudnieni rotacyjnie, każdego dnia tygodnia przy innych zadaniach, zaś samo ilość ruchów monotypowych (spadająca nawet do 126, i to bez obciążenia nadgarstka, gdziew trakcie takiej samej zmiany roboczej w V. liczba ruchów monotypowych wynosiła ponad 3000) nie generowała obciążenia, które można byłoby wiązać z wysokim prawdopodobieństwem wywołania choroby w rozumieniu art. 2351 k.p. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zakresie, w jakim obowiązany był dokonać oceny prawidłowości postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy oraz w zakresie oceny mocy dowodowej i wiarygodności zgromadzonych dowodów (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3). W zakresie zaś art. 9 k.p.a., zawierającego zasadę ogólną postępowania administracyjnego, zasadę obowiązku informacyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają jakiejkolwiek argumentacji; nie wskazują na jakim polu organ II lub I instancji nie informował w toku postępowania stron o okolicznościach faktycznych lub prawnych, które mogłyby mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki. Również więc ta partia zarzutu nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.