Wyrok - III OSK 164/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Wodne prawo, Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.L. oraz B.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 249/22 w sprawie ze skargi A.L. oraz B.T. na decyzję Dyrektora RegioOddalono skargę kasacyjną. Wodne prawo, Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.L. oraz B.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 249/22 w sprawie ze skargi A.L. oraz B.T. na decyzję Dyrektora Regio
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
opłata za szczególne korzystanie z wód
kontrola decyzji administracyjnej
odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stelmasiak
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 28 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A.L. i B.T. (dalej: skarżące) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z 20 stycznia 2022 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Gmina [...] (dalej: wnioskodawca) wnioskiem z 17 marca 2020 r. (z uzupełnieniami) wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni w Poznaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzenia wodnego w postaci rowu melioracyjnego [...], przez umocnienie skarp oraz dna rowu, a także zabudowę otwartego koryta płytą żelbetową, w granicach działek oznaczonych nr ew. [...], [...], [...] i [...], obręb [...] [...] Gmina [...], powiat poznański.Decyzją z 25 października 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Poznaniu udzielił Gminie [...] pozwolenia wodnoprawnego.Odwołanie od powyższej decyzji wniosły skarżące.Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu decyzją z 20 stycznia 2022 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.Skarżące wniosły skargę na decyzję z 20 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zakres pozwolenia wodnoprawnego wyznacza wnioskodawca. Podstawowym dokumentem pozwalającym na weryfikację zgodności planowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, z przepisami ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.), jest operat wodnoprawny. W tej sprawie, na podstawie zebranego materiału dowodowego organ ustalił, że celem wnioskodawcy jest przebudowa urządzenia wodnego - rowu melioracyjnego [...]. W wyniku zabudowy rowu [...] płytą żelbetową powstanie ścieżka rowerowa łącząca ul. [...] i ul. [...]. Na skutek tych prac nie nastąpi likwidacja rowu ani zmiana jego funkcji. Zostanie on przykryty płytami żelbetowymi przystosowanymi do demontażu w celu m. in. utrzymywania i konserwacji rowu. Projekt ścieżki rowerowej przewiduje, że między płytami żelbetowymi będą znajdowały się poprzeczne szczeliny umożliwiające spływ powierzchniowy wód opadowych lub roztopowych do rowu, a pobocze ścieżki rowerowej zostanie wykonane z gruntu przepuszczalnego, co umożliwi infiltrację wody z terenów przyległych do rowu. W ramach pozwolenia wodnoprawnego na odcinku pierwszym (od ul. [...]) nastąpi umocnienie skarp oraz dna rowu nowymi płytami ażurowymi, jak również wyprofilowanie dna rowu ze spadkiem podłużnym w kierunku ul. [...], co znacząco poprawi funkcjonowanie rowu melioracyjnego, a także usprawni prowadzenie przez rów wody opadowej lub roztopowej, co potwierdza opinia Dyrektora Poznańskiego Związku Spółek Wodnych z 31 marca 2021 r. Jak ocenił organ, przedłożony przez wnioskodawcę operat wodnoprawny, wraz z załącznikami i uzupełnieniami, zawiera wszelkie dane niezbędne do wydania pozwolenia wodnoprawnego, które nie narusza art. 396 Prawa wodnego.Zdaniem skarżących, organy zaniechały podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym zaniechały dokonania oględzin rowu [...]. Twierdzenia wnioskodawcy odnoszące się do skutków oddziaływania planowanej inwestycji na rów [...] i funkcjonowanie gospodarki wodnej na tym terenie nie znajdują oparcia w zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji.W ocenie Sądu I instancji, podniesione w skardze zarzuty, w tym naruszenia przepisów postępowania polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w tym m.in., zaniechaniu przeprowadzenia oględzin na terenie planowanej inwestycji, brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności faktycznych w sposób niebudzący wątpliwości, nie są uzasadnione. Wbrew zarzutom skargi, organ wskazał dokumenty, w oparciu o które czynił ustalenia. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a z zakresu pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, żeby w efekcie jego wydania miała nastąpić zmiana funkcji rowu, skutkująca pogorszeniem warunków gruntowo-wodnych. Pozwolenie wodnoprawne dotyczy przebudowy rowu, w wyniku której nie nastąpi zmiana funkcji urządzenia wodnego, na co również wskazał administrator rowu melioracyjnego [...].Sąd I instancji wyjaśnił, że analizując zarzuty dotyczące usytuowanego w dnie rowu melioracyjnego kolektora sanitarnego bądź niedrożnego przepustu pod ul. Grunwaldzką (zlokalizowanego na trasie rowu, poniżej planowanej przebudowy), a następnie odnosząc się do odwadniania pobliskich parkingów, terenów Wspólnoty Mieszkaniowej znajdującej się w [...] przy ul. [...] [...], organ wyjaśnił, że kwestie te nie są przedmiotem postępowania. Pozwolenie wodnoprawne dotyczy przebudowy rowu, w wyniku której nie nastąpi zmiana funkcji urządzenia wodnego. Pozwolenie wodnoprawne nie obejmuje usług wodnych lub szczególnego korzystania z wód. Jednakże, w celu zabezpieczenia pobliskich terenów przed ewentualnymi negatywnymi skutkami przedmiotowej inwestycji, organ zobowiązał wnioskodawcę m.in. do zachowywania pełnej funkcjonalności i drożności przebudowywanego odcinka rowu melioracyjnego, w tym umożliwienia swobodnego (ze spływu powierzchniowego) przechwytywania przez rów wód opadowych lub roztopowych z terenów sąsiednich. W przypadku braku swobodnego (ze spływu powierzchniowego) przechwytywania przez przebudowywany odcinek rowu wód opadowych lub roztopowych wnioskodawca jest zobowiązany do wykonania odpowiednich urządzeń zapobiegających szkodom wynikłym na terenach gruntów działek sąsiednich, z zastrzeżeniem, że wykonanie urządzeń może wymagać uzyskania zgody wodnoprawnej. W przypadku utraty drożności fragmentu przebudowywanego rowu melioracyjnego wnioskodawca został zobowiązany do usunięcia obiektów hamujących odpływ wód, przywrócenia pełnej drożności fragmentu rowu melioracyjnego, jak również utrzymywania urządzenia wodnego, tj. planowanego do przebudowy odcinka rowu melioracyjnego, w należytym stanie technicznym, a także wykonywania prac konserwacyjnych i naprawczych na własny koszt. W ocenie Sądu. Instancji, ustalenie ryzyka negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji w związku z faktycznym wykonaniem pozwolenia wodnoprawnego oraz nałożenie w związku z tym obowiązków, nie czyni decyzji organu I instancji wewnętrznie sprzecznej, a przyjęte rozwiązanie jest dopuszczalne i uzasadnione.Sąd I instancji wskazał ponadto, że jak wynika z pisma Dyrektora Poznańskiego Związku Spółek Wodnych z 31 marca 2021 r. oraz ogólnodostępnej bazy danych uzbrojenia terenu (Krajowa Integracja Uzbrojenia Terenu), obszary zabudowane zlokalizowane w pobliżu rowu melioracyjnego, w tym również ul. [...], odwadniane są przez system kanalizacji deszczowej zakończony wylotem do tego rowu. Dowodzi tego też dokumentacja fotograficzna zgromadzona w aktach sprawy (operat wodnoprawny), gdzie wskazano wylot kanalizacji deszczowej (działka nr ewid. [...], obok działki nr ewid. [...]). Funkcja rowu melioracyjnego w wyniku jego przebudowy nie ulegnie zmianie, więc również parametry techniczne koryta rowu nie zmniejszą się. Prawidłowe odwadnianie terenu zależy od istniejącego systemu kanalizacji deszczowej, tj. czy jest właściwie utrzymywany, konserwowany oraz czy realizowane są przeglądy sieci kanalizacji deszczowej. W piśmie Dyrektora Poznańskiego Związku Spółek Wodnych z 31 marca 2021 r. wskazano, że projektowane umocnienie skarp, które nie jest szczelnym wyizolowaniem rowu od filtracji i spływu do niego wód, nie zmieni funkcji rowu oraz nie wpłynie negatywnie na jego funkcjonowanie, a ponadto, mimo że część terenu znajdującego się w zlewni rowu melioracyjnego została zabudowana, to wśród terenów zabudowanych pozostają grunty biologicznie czynne (trawniki, pasy zieleni, ogrody), na które ten rów oddziałuje, regulując stosunki wodne i poprawiając zdolność produkcyjną gleby. Organ wyjaśnił natomiast, że planowane do ułożenia płyty żelbetowe będą przystosowane do demontażu w celach m.in. utrzymywania i konserwacji odcinka rowu, a między płytami żelbetowymi wzdłuż projektowanej ścieżki rowerowej będą znajdowały się poprzeczne szczeliny umożliwiające spływ powierzchniowy wód opadowych lub roztopowych do rowu, a pobocze ścieżki rowerowej zostanie wykonane z gruntu przepuszczalnego, co umożliwi infiltrację wody z terenów przyległych do rowu.Odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia oględzin lub dowodu z opinii biegłego, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że brak było podstaw do skorzystania z tego rodzaju środków dowodowych mając na uwadze dokumentację fotograficzną w aktach sprawy (operat wodnoprawny), opis planowanej przebudowy rowu, parametry rowu, które osiągnie w wyniku przebudowy, a ponadto, że w wyniku przebudowy rowu nie nastąpi zmiana jego funkcji i uwzględniając opinię administratora rowu melioracyjnego.W ocenie Sądu I instancji, nie jest uzasadniony zarzut skargi błędnego określenia stron postępowania w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, rodzaj przedsięwzięcia, który dotyczy wyłącznie przebudowy urządzenia wodnego z zachowaniem jego funkcji i nie obejmuje usług wodnych bądź szczególnego korzystania z wód, zasięg oddziaływania planowanego do przebudowy urządzenia wodnego, a co za tym idzie krąg stron postępowania określono właściwie. Nie uzasadnia to uznania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] za stronę postępowania. Sąd I instancji nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 85 oraz art. 107 § 1 i 3 tej ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.).Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły skarżące.W pierwszej kolejności skarżące zarzuciły naruszenie przepisów postępowania.1. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności w zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania tj. wadliwej oceny materiału dowodowego, braku uwzględnienia dokumentów przedłożonych przez skarżące kasacyjnie (zarzut naruszenia art. 80 k.p.a.) oraz obciążania skarżących przez organy obu instancji obowiązkiem przedłożenia dokumentacji w sprawie, a ponadto lakoniczne odniesienie się do pozostałych zarzutów w szczególności w zakresie zmiany funkcji rowu w wyniku realizacji inwestycji przez wnioskodawcę, jak i nałożenia obowiązków na wnioskodawcę, które wprost potwierdzają zagrożenia związane z realizacją inwestycji,2. art. 151 p.p.s.a przez jego zastosowanie i oddalenie skargi, i tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji za stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia w całości ustaleń organów I i II instancji dokonanych z naruszeniem (w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie [naruszenie i brak zastosowania w przedmiotowej sprawie] przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.):a) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w zakresie:• pominięcia w toku rozważań przez organy obu instancji zmiany funkcji rowu, która nastąpi w wyniku inwestycji z funkcji melioracyjnej na funkcję komunikacyjną, co w konsekwencji będzie prowadzić do całkowitej zmiany (pogorszenia) sytuacji melioracyjnej na spornym terenie• nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, w tym pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez strony, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności faktycznych w sposób niebudzący wątpliwości i oparcie się na nieudowodnionych, subiektywnych twierdzeniach wnioskodawcy, także w zakresie wyjaśnień składanych przez wnioskodawcę w ramach postępowania dowodowego prowadzonego po wydaniu decyzji uchylającej pierwotną decyzję organu I instancji,• braku przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości oraz braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego mającej na celu ustalenie kwestii technicznych związanych w szczególności z wpływem inwestycji na sytuację melioracyjną na spornym terenie oraz zmiany funkcji rowu w wyniku przeprowadzenia inwestycji,• zaniechanie jednoznacznych ustaleń co określenia faktycznego zakresu funkcji melioracyjnej (zlewni dla sąsiednich gruntów) rowu,• braku wykazania w jakim zakresie położenie płyt betonowych ma doprowadzić do poprawy funkcjonowania rowu,b) art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 85 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia oględzin na terenie planowanej inwestycji, pomimo istniejących wątpliwości co do stanu technicznego rowu oraz jego przebiegu (faktycznej funkcji melioracyjnej), polegających między innymi na pominięciu przez wnioskodawcę faktu zlokalizowania kolektora sanitarnego na dnie rowu i niedrożności przepustu pod ul. Grunwaldzką,c) art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a. przez uznanie, że to strony postępowania, na własny koszt, powinny przedstawić opinię biegłego, w sytuacji, gdy to na organie ciąży obowiązek pełnego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie,d) art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a. przez odmowę przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez stronę, pomimo, że pozostawały okoliczności niewyjaśnione w toku sprawy,e) art. 84 § 1 k.p.a. w związku z 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. przez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, pomimo, że przez strony postępowania został zgłoszony taki wniosek i był uzasadniony stanem faktycznym sprawy,f) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i tym samym:• ustalenie, że w wyniku realizacji inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym dojdzie do polepszenia funkcjonowania rowu melioracyjnego,• uznania, że jedyne rzetelne badania geotechniczne podłoża gruntowego pod budynkiem mieszkalnym, znajdującym się w obszarze bezpośredniego oddziaływania inwestycji i stanowiącej częściowo obszar inwestycji są nieaktualne, pomimo, że nie nastąpiła na tym terenie żadna zmiana struktury gruntów, która uzasadniałaby takie stwierdzenia,• nieuzasadnionego podważania wyników badania przez nieuprawnione odnoszenie ich wyłącznie do obiektu budowlanego, w sytuacji wskazywania przez badanie na generalną sytuację melioracyjną na spornym terenie,• dokonania wadliwych ustaleń na podstawie wskazanego badania i stwierdzenia, że podtopienia będą wynikiem złego stanu warunków gruntowo-wodnych i tym samym całkowite pominięcie dodatkowego negatywnego wpływu inwestycji na wskazane warunki,• pominięcia okoliczności, że zrealizowanie planowanej inwestycji może znacząco ograniczyć drożność rowu i prowadzić do intensywnego zalewania nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji,• ustalenie, że nie dojdzie do zmiany funkcji rowu, w sytuacji, w której przykrycie rowu płytami żelbetowymi będzie skutkowało zaburzeniem gospodarki wodnej na spornym terenie i zmianą funkcji melioracyjnej na komunikacyjną.g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie przez organ II instancji i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,Ponadto skarżące zarzuciły naruszenie przepisów prawa materialnego:1. art. 389 pkt 6 w związku z art. 396, art. 403 ust. 1, art. 403 ust. 2 pkt 12, art. 403 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 407 ust. 1 i 2 Prawa wodnego przez niewłaściwe zastosowanie i udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dla inwestycji, która nie spełnia wymagań przewidzianych przepisami oraz pogorszy stosunki gruntowo-wodne, co potwierdza przedłożony przez wnioskodawcę operat wodnoprawny,2. art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego przez niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji brak stwierdzenia, że zaistniały podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na rzecz wnioskodawcy,3. art. 401 ust. 1 Prawa wodnego przez niewłaściwe zastosowanie tj. brak uznania za strony postępowania właścicieli nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej położonej przy ul. [...].Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dodatkowo skarżącego wniosły o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.Skarżące wniosły o rozpoznanie sprawy na rozprawie.W piśmie z 20 października 2025 r. skarżące kasacyjnie poinformowały o zbyciu nieruchomości nr ewid. [...] i [...], stanowiących źródło ich interesu prawnego. Skarżące wniosły o wezwanie do udziału w sprawie obecnego właściciela tych działek (nabywcę) i dalsze prowadzenie postępowania z jego udziałem.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zbycie nieruchomości przez skarżące nie miało wpływu na dalszy tok postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dochodzi bowiem co do zasady do sukcesji zarówno singularnej, jak i uniwersalnej. Natomiast przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydany w określonym stanie faktycznym i prawnym, który to z kolei wojewódzki sąd administracyjny kontrolował zaskarżoną decyzję właściwego organu administracji publicznej uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty jej wydania. Zbycie nieruchomości stanowiącej źródło interesu prawnego w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może mieć zatem ewentualny wpływ na bieg lub wynik tego postępowania, jeżeli dotychczasowy właściciel nieruchomości cofnie skargę kasacyjną, lub jeżeli nabywca nieruchomości wniesie o dopuszczenie go do udziału w postępowania na prawach strony (art. 33 § 2 p.p.s.a.). Z żadną z tych sytuacji nie mamy do czynienia w tej sprawie.W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się przede wszystkim na polemice z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Zarzuty prawa materialnego nie zawierają w istocie szerszego uzasadnienia, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zostały sformułowane tylko jako skutek nieprawidłowych (w ocenie skarżących) ustaleń stanu faktycznego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosi się wprost tylko do zarzutu naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, ochrony środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, a także wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. W ocenie skarżących, do tego rodzaju naruszenia w tej sprawie z pewnością dochodzi. Brak jest wyjaśnienia podstaw przyjęcia takiego stanowiska. Zarzut ten należy ocenić jako gołosłowny i tym samym nieskuteczny.Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi w stopniu wystarczającym na jej rozpoznanie. Brak wyraźnego powołania konkretnych zarzutów skargi w ramach stanowiska prawnego wyrażonego przez Sąd I instancji nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli uzasadnienie to pozwala na odtworzenie argumentacji Sądu I instancji, co w tej sprawie miało miejsce. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.Z kolei normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Zarzut ten mógł zatem zostać rozpoznany wyłącznie w kontekście powiązanych z nim zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnegoW ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Stanowisko Sądu I instancji jest w tym zakresie prawidłowe. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 400 ust. 8 Prawa wodnego, pozwolenia wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów, dokumentów i informacji. W tej sprawie tego rodzaju operat wodnoprawny został złożony jako załącznik do wniosku o udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto organy skorzystały z innych dowodów, takich jak opinia administratora przedmiotowego rowu melioracyjnego, który jest niewątpliwie podmiotem bezpośrednio zainteresowanym prawidłowym funkcjonowaniem tego urządzenia wodnego. Z tych dokumentów wynikało natomiast, że dokonana przebudowa rowu melioracyjnego poprawi, a na pewno nie pogorszy jego dotychczasowej funkcjonalności. Natomiast inicjatywa dowodowa skarżących sprowadzała się w istocie do domagania się podjęcia dodatkowych czynności przez organ oraz stawiania tez w zakresie pogorszenia się stosunków wodnych na skutek modernizacji rowu melioracyjnego, bez oparcia ich o specjalistyczne opracowanie, a zatem w istocie są to zarzuty gołosłowne. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że dojdzie do zmiany funkcji rowu, która nastąpi w wyniku realizacji inwestycji z funkcji melioracyjnej na funkcję komunikacyjną, co w konsekwencji będzie prowadzić do całkowitej zmiany (pogorszenia) sytuacji melioracyjnej na spornym terenie. Przede wszystkim rowy melioracyjne nie mogą pełnić funkcji komunikacyjnej. Ścieżka rowerowa zostanie poprowadzona nad rowem, po jego zabudowaniu. Przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego nie jest budowa ścieżki rowerowej tylko modernizacja rowu melioracyjnego. Modernizacja ta ma dopiero prowadzić do możliwości wybudowania ścieżki rowerowej, ale tego rodzaju inwestycja nie jest przecież inwestycją w zakresie budowli wodnych lub urządzeń wodnych. Stwierdzenie, że dojdzie przy tym do całkowitej zmiany (pogorszenia) sytuacji melioracyjnej na spornym terenie jest wyłącznie subiektywnym stanowiskiem skarżących, nieznajdującym żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.W ramach tych zarzutów skarżące zarzucają również brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, w tym pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez strony, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności faktycznych w sposób niebudzący wątpliwości i oparcie się na nieudowodnionych, subiektywnych twierdzeniach wnioskodawcy. Przede wszystkim, jak trafnie wskazują skarżące, inicjatywa dowodowa spoczywa przede wszystkim na organie. To organ decyduje zatem, jakiego rodzaju dowody są konieczne do rozpoznania sprawy. Okoliczność, że organ wyznaczył oględziny rowu, a następnie odstąpił do przeprowadzenia tego dowodu, nie oznacza, że postępowanie dowodowe jest wadliwe, uwzględniając, że organ wyjaśnił swoje stanowisko w tym zakresie. Wynika z niego, że z jednej strony dokumentacja sprawy była wystarczająca do wydania rozstrzygnięcia, a z drugiej odstąpienie od tego rodzaju czynności było uzasadnione epidemią COVID-19 (oględziny były wyznaczane na dzień 30 września 2020 r.). Jednocześnie skarżące w żaden sposób nie wyjaśniają, w jaki sposób oględziny rowu melioracyjnego miałyby się przyczynić do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Należy przy tym zaznaczyć, że twierdzenia inwestora nie mają charakteru subiektywnego, lecz opierają się na sporządzonym operacie wodnoprawnym, który oczywiście jest jednym z dowodów w sprawie, ale jest dokumentem technicznym o szczególnej mocy dowodowej. W konsekwencji nie doszło także do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 85 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia oględzin na terenie planowanej inwestycji, pomimo istniejących wątpliwości co do stanu technicznego rowu oraz jego przebiegu (faktycznej funkcji melioracyjnej), polegających między innymi na pominięciu przez wnioskodawcę faktu zlokalizowania kolektora sanitarnego na dnie rowu i niedrożności przepustu pod ul. Grunwaldzką. Kwestia kolektora sanitarnego została niewątpliwie uwzględniona przez organ, a jego oględziny były w związku z tym zbędne. Mając ponadto na uwadze, że funkcja rowu melioracyjnego w wyniku jego przebudowy, nie ulegnie zmianie tzn. nadal będzie urządzeniem melioracji wodnych, a także parametry techniczne koryta rowu nie zmniejszą się, to tym samym uzasadnione jest przyjęcie, że prawidłowe odwadnianie terenu zależy od istniejącego systemu kanalizacji deszczowej, tj. czy jest właściwie utrzymywany, konserwowany oraz, czy realizowane są przeglądy sieci kanalizacji deszczowej. Kwestia ta nie jest natomiast przedmiotem tego postępowania, podobnie jak nie jest nim kwestia drożności przepustu przy ul. Grunwaldzkiej.Wbrew twierdzeniom skarżących, nie stanowi naruszenia prawa wskazanie w pozwoleniu wodnoprawnym, jak to określają skarżące, potencjalnych problemów po realizacji inwestycji. Przeciwnie, tego rodzaju ustalenia mają gwarantować prawidłową realizację inwestycji, skoro na inwestora nałożono obowiązek zachowania pełnej funkcjonalności i drożności przebudowanego odcinka rowu melioracyjnego, w tym do umożliwienia swobodnego przechwytywania przez rów wód opadowych lub roztopowych z terenów sąsiednich, do wykonania odpowiednich urządzeń zapobiegających szkodom, przebudowy rowu w przypadku braku drożności oraz wykonywania prac konserwacyjnych i naprawczych na własny koszt. Prawidłowe jest również stanowisko organów (chociaż istotnie Sąd I instancji się do niego nie odnosi), że to na skarżących ciążył obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, w szczególności opartych na wiadomości specjalne, w celu udowodnienia stanowiska, z którego skarżącego wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. Inicjatywa dowodowa organu nie ma charakteru absolutnego i organ nie jest zobowiązany poszukiwać dowodów na okoliczność przeciwną niż wynika to już z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy także zaznaczyć, że zgłaszany przez skarżące dowód w postaci dołączonego do akt sprawy wyniku przeprowadzonego badania geotechnicznego podłoża gruntowego pod budynkiem mieszkalnym podlegał ocenie organów, które prawidłowo stwierdziły, że wyniki te odnoszą się do obiektu budowlanego i warunków jego wykonania, a nie do urządzenia melioracji wodnych czyli przedmiotowego rowu melioracyjnego. Stwierdzenie, że dokument ten świadczy ogólnym stanie melioracji wodnych na tym terenie jest nieuprawniony. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżące w sposób nieuprawniony utożsamiają przebudowę przedmiotowego rowu, która nie zmienia jego parametrów technicznych, właśnie z ogólnym stanem melioracji wodnych na terenie, na którym znajduje się ten rów. Kwestia ta wykracza jednak poza przedmiot tej sprawy.Nie doszło zatem również do naruszenia pozostałych zarzutów o charakterze procesowym, w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który reguluje jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.Jak już wyżej wskazano, nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego, szczególnie uwzględniając, że zarzuty w tym zakresie nie zostały szerzej uzasadnione. Norma z art. art. 389 pkt 6 Prawa wodnego stanowi, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych, co nie jest przecież w tej sprawie kwestionowane. Z kolei norma z art. 396 Prawa wodnego dzieli się na liczne jednostki redakcyjne, a brak ich precyzyjnego określenia oznacza, że zarzut ten został wadliwie skonstruowany. Artykuł 403 ust. 1 Prawa wodnego reguluje treść pozwolenia wodnoprawnego, a skarżące nie wyjaśniły, w jaki sposób doszło do naruszenia tego przepisu. Dotyczy to także zarzutu naruszenia art. 403 ust. 2 pkt 12, oraz art. 403 ust. 6 pkt 2 Prawa wodnego. Natomiast norma z art. 407 ust. 1 i 2 Prawa wodnego dotyczy wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, który niewątpliwie został w tej sprawie złożony, przy czym art. 407 ust. 2 dzieli się na sześć punktów, a skarżące nie wskazały konkretnie którego punktu dotyczy ten zarzut, jak i nie wyjaśniły, jakiego rodzaju brakami został dotknięty wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Do zarzutu naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się na wstępie rozważań.Z kolei zgodnie z art. 401 ust. 1 Prawa wodnego, stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W ocenie skarżących doszło do naruszenia tego przepisu przez brak uznania za strony postępowania właścicieli nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej położonej przy ul. [...]. Jednocześnie jednak z akt sprawy nie wynika, żeby skarżące występowały w imieniu tych mieszkańców, a w szczególności, żeby dysponowały w tym zakresie stosowanym pełnomocnictwem. Natomiast kwestia ustalenia kręgu stron postępowania była przedmiotem ustaleń organu, który oparł się w tym zakresie na rodzaju przedsięwzięcia, które dotyczy wyłącznie przebudowy urządzenia wodnego z zachowaniem jego funkcji i nie obejmuje usług wodnych bądź szczególnego korzystania z wód. W takiej sytuacji uzasadnione było ustalenie kręgu stron postępowania na podstawie ewidencji gruntów oraz danych wskazanych przez inwestora. Pomijając nawet brak uprawnienia skarżących do występowania w imieniu innych podmiotów, to skarżące nie wykazały skutecznie, że mieszkańcy wskazanej wspólnoty mieszkaniowej są podmiotami znajdującymi się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Twierdzenia skarżących w tym zakresie nie znajdują żadnego oparcia w aktach sprawy i są sprzeczne z ustaleniami inwestora uwzględnionymi w operacie wodnoprawnym, które podzielił organ I instancji w ramach oceny tego dokumentu.Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.