sygn. II SA/Kr 227/26 23 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 227/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 23 marca 2026

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego [...] Spółka jawna od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 19 stycznia 2026 r. nr SKO.ZP/415/412/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz strony skarżącej kwotęUchylono zaskarżoną decyzję. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego [...] Spółka jawna od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 19 stycznia 2026 r. nr SKO.ZP/415/412/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz strony skarżącej kwotę
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik zasądzono świadczenie
Typ sprawy sprawa cywilna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 23 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Mirosław Bator
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego [...] Spółka jawna od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 19 stycznia 2026 r. nr SKO.ZP/415/412/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10 lutego 2025 r, znak: WPP-III.6730.77.2023 Prezydent Miasta Tarnowa na wniosek M. K. ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy, przebudowy oraz nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek usługowy (biura, gabinety medyczne) na terenie obejmującym działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz część działki nr [...] obręb [...] w T. przy ulicy K. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] Spółka jawna.Decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr SKO.ZP/415/46/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, iż z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż zabudowa nieruchomości sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuowania parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu. Funkcja: Obszar analizowany obejmuje fragment miasta położony przy jednej z głównych dróg publicznych miasta - przy drodze powiatowej, ul. K. , wzdłuż której zlokalizowana jest głównie zabudowa usługowa. Usługi w zakresie usług motoryzacyjnych, salon samochodowy wraz ze stacją benzynową, usługi w zakresie budownictwa, sklep z [...] usługi hotelarskie, administracja i biura, usługi handlu oraz lokali biurowych oraz gabinetów lekarskich. Zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana w większej odległości od ul. K. w drugiej i kolejnych liniach zabudowy, poza pojedynczymi przypadkami dawnej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej licem budynków w granicy działek. W terenie analizowanym występuje zabudowa o zróżnicowanej funkcji, mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, w zabudowie bliźniaczej, uzupełnione zabudową gospodarczą i garażową, budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zabudowa usługowo – handlowa." Co do parametrów zabudowy w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu: "Linia zabudowy rozumiana jest jako określenie obszaru nie podlegającego zabudowie z uwagi na jego przyleganie do drogi publicznej z jednoczesnym zachowaniem ustawowego wymogu kontynuacji parametrów zagospodarowania, wynikających z usytuowania zabudowy względem drogi publicznej na działkach sąsiednich. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Obszar analizowany obejmuje fragment miasta położony przy jednej z głównych dróg publicznych miasta - przy drodze powiatowej, ul. K. wzdłuż której zlokalizowana jest głównie zabudowa usługowa, która lokalizowana jest widocznie w większej odległości od pasa drogowego ul. K. . Zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana w większej odległości od ul. K. , w drugiej i kolejnych liniach zabudowy, poza pojedynczymi przypadkami dawnej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej licem budynków w granicy działek. Działka objęta niniejszym wnioskiem położona jest przy skrzyżowaniu ulic K. oraz drogi wewnętrznej tj. działki nr [...] obręb [...]. W określonych warunkach może być uznane za zasadne wyznaczenie dwóch linii zabudowy, czy też precyzyjniej "jednej linii łamanej" i to w różnej odległości od drogi, w odniesieniu do poszczególnych boków działki przylegających do różnych dróg. W ten sposób można bowiem wychwycić prawidłowość lokalizacji zabudowy na danym terenie i zarazem zachować wymagane przepisami art. 41 ust. 1-3 ustawy o drogach publicznych odległości od drogi publicznej, której położenie w pewnych warunkach może determinujące wpływać na wyznaczenie nowej linii zabudowy. Wniosek złożony przez inwestora dotyczy budowy budynku usługowego, zasadnym jest więc odniesienie się do zabudowy usługowej. Najbliższe istniejące budynki usługowe to budynek biurowy [...] Spółki Gazownictwa położony w zbliżeniu do ul. K. niemal w granicy działki, kolejnym jest budynek [...] oddalony od granicy pasa drogowego ul. K. 12,0m. Widoczne jest więc ułożenie budynków oraz ich linii zabudowy uskokowe. Zgodnie z przepisami, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dla budynku objętego wnioskiem ustalono dwie linie zabudowy jako nieprzekraczalne, 12,0 m od północnej granicy terenu inwestycji będącej granicą pasa drogowego ul. K. 6,0 m od zachodniej granicy terenu inwestycji od granicy działki drogi wewnętrznej nr [...] obręb [...]. Wnioski: Linia zabudowy - nieprzekraczalna w odległości 12,0m od północnej granicy terenu inwestycji, 6,0 m od zachodniej granicy terenu inwestycji od granicy działki drogi wewnętrznej nr [...] obręb [...], (zgodnie z zał. graficznym)." Ustalenie linii zabudowy w taki sposób jest zgodne z § 4 ust. 3 (jeżeli chodzi o odległość od ulicy K. natomiast w odniesieniu do odległości od granicy działki drogi wewnętrznej nr [...] obręb [...] również znajduje uzasadnienie, z tym, że w, stosowanej w drodze analogii, treści art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2024 r., póz. 320), który to przepis ustanawia normatywną odległość zabudowy od dróg publicznych. Odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy ze sporządzonej w sprawie analizy wynika, iż: "Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Różnorodność wskaźników zabudowy w terenie analizowanym waha się między 5,0% a 43,0%. Uwarunkowane jest to zróżnicowaniem gęstości i rodzaju zabudowy oraz wielkością działek. Obszar analizowany obejmuje część zabudowy miejskiej położonej przy jednej z głównych osi komunikacyjnych dróg publicznych miasta - ul. K. wzdłuż której zlokalizowana jest głównie zabudowa usługowa. Zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w większej odległości od ul. K. w drugiej i kolejnych liniach zabudowy, poza pojedynczymi przypadkami dawnej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej licem budynków w granicy działek. Teren inwestycji zabudowany jest dwoma budynkami mieszkalnymi oraz jednym niemieszkalnym, gospodarczym. Istniejący budynek mieszkalny oraz gospodarczy znajdujące się w zachodniej granicy terenu inwestycji przeznaczone są do rozbiórki. Drugi budynek mieszkalny od strony wschodniej, zostanie poddany rozbudowie przebudowie oraz nadbudowie w ramach realizowanej inwestycji. Średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla całego obszaru analizowanego w stosunku do powierzchni działki albo terenu wynosi 23,1%. Jako, że wniosek dotyczy budynku usługowego, obliczono średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy usługowo -handlowej występującej w terenie który wyniósł 30,47% w zaokrągleniu do 30,5%. Ustalono go jako maksymalny dopuszczalny. Ustalony wskaźnik nie będąc najwyższym wskaźnikiem wśród zabudowy usługowej, nawiąże do istniejącej zabudowy usługowo - handlowej wewnątrz obszaru analizowanego. Nie wpłynie on negatywnie na ład przestrzenny, umożliwi wpisanie się planowanej inwestycji w najbliższą zabudowę. Wskaźnik wielkości powierzchni całej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - max 30,5%" Dlatego organ II instancji stwierdził, że w powyższym zakresie organ l instancji prawidłowo uzasadnił potrzebę zwiększenie wskaźnika. Przedmiotem inwestycji jest zabudowa usługowa, zatem dopuszczalnym jest przyjęcie, że wskaźnik zabudowy powinien nawiązywać do takiej właśnie zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. W zakresie szerokości elewacji frontowej w sporządzonej analizie urbanistycznej stwierdzono, iż: "Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych wewnątrz obszaru analizowanego jest zróżnicowana, uwarunkowane jest to formą budynków oraz rodzajem zabudowy. Szerokości elewacji frontowych mieszczą się w przedziale od ok. 9,0 m do 60,0 m. Dla samej zabudowy handlowo - usługowej przedział ten to od 10,5m do 30,0m. Średnia szerokość elewacji frontowej dla całej zabudowy objętej analizą to 16,8 w zaokrągleniu 17,0 m. Średnia z tolerancją 20% dla obszaru objętego analizą daje w zaokrągleniu przedział min 13,5m max 20,5m ustala się go jako dopuszczalny zakres dla planowanej inwestycji. Zakres przyjętych szerokości mieści się w szerokościach zabudowy usługowej a ustalona szerokość elewacji nawiąże do zabudowy sąsiedniej. Szerokość elewacji frontowej, zachodniej - min 13,5m max 20,5m." Ten warunek również został ustalony prawidłowo, przyjęto średnią szerokość z tolerancją do 20%. Odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono, że: "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak ustalono w przeprowadzonej analizie terenu, elementem charakterystycznym dla elewacji frontowych budynków wewnątrz obszaru analizowanego są, dla budynków mieszkalnych są to w większości okapy, rzadziej gzymsy lub górne krawędzie dachów płaskich, budynki usługowo - handlowe te w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji kryte są dachami płaskimi a ich elementem charakterystycznym są najwyższe krawędzie dachów płaskich w tym attyki. Wyjątkiem jest budynek [...] Spółki Gazownictwa kryty dachem czterospadowym o dużym kącie nachylenia połaci dachu, zlokalizowany we wschodniej granicy terenu analizowanego. Wniosek złożony przez inwestora dotyczy budowy budynku usługowego, zasadnym jest więc ustalając wskaźnik dla projektowanego budynku odniesienie się do zabudowy usługowej, określonej we wniosku. Jak ustalono w projekcie decyzji przed wydaniem decyzji, aby wkomponować wnioskowany budynek usługowy w teren wzdłuż ul. K. poddano analizie wskaźniki budynków o głównej funkcji usługowej. Średnia wysokość górnej krawędzi dachów płaskich budynków usługowych to w zaokrągleniu 8,0m. W bezpośrednim sąsiedztwie, na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] graniczących z terenem inwestycji po jego wschodniej stronie, powstaje budynek handlowo - usługowy (w trakcie budowy). Budynek kryty jest dachem płaskim o wysokości jego najwyższej krawędzi dachu ustalonej wg możliwych oraz dostępnych narzędzi podczas przeprowadzonej analizy ok. 9,5m. Biorąc powyższe pod uwagę, w projekcie decyzji dla inwestycji ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do najwyższej krawędzi dachu płaskiego w przedziale. Minimalna 8,0 m jak średnia, maksymalnie jako przedłużenie tych krawędzi według zabudowy na działkach sąsiednich nr [...], [...], [...] obręb [...] tj. ok. 9,5m. Ustalono, że przedział ten nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny najbliższego otoczenia oraz pozwoli harmonijnie uzupełnić wolną przestrzeń nawiązując bryłą i formą do zabudowy usługowej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższej krawędzi dachu płaskiego, w przedziale - min 8,0m max jak budynek na działkach nr [...], [...],[...] obręb [...] tj. ok. 9,5m. Inwestor po zapoznaniu się z projektem decyzji wniósł swoje uwagi i zastrzeżenia. Inwestor w złożonym piśmie wnioskował o zmianę części tekstowej projektu decyzji dotyczącej zmiany parametru ust 2 pkt 1d) projektu decyzji: "wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższej krawędzi dachu płaskiego, w przedziale - min 8 m max jak budynek na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] tj. ok. 9,5m. Inwestor w złożonym piśmie wnioskował aby wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższej krawędzi dachu płaskiego wynosiła max 10,5m. Zwrócił uwagę, że sąsiedni budynek na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] ma wysokość 9,0 m z tym, że został on posadowiony poniżej terenu w stosunku do działek nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działki nr [...] obręb [...] jak również poniżej chodnika na różnicy terenu ok 1,2m. Chcąc się zrównać z budynkiem na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...], inwestycja objęta wnioskiem musiałaby wynosić ok 7,8 m, co inwestor uważa za krzywdzące. Nadto nadmienił w piśmie, że na działkach nr [...], [...], [...] obecnie budowany jest budynek handlowo - usługowy z częścią mieszkalną gdzie wysokość budynku ma wynieść 9,0 m. Kolejnym argumentem przywołanym przez inwestora jest fakt, że na terenach po stronie południowej od działek objętych niniejszą decyzją zostały wydane warunki zabudowy decyzja nr 210/W/2021 z dnia 27.10.2021 r., znak: WPP-III.6730.49.2021 na budowę zespołu 4 budynków wielorodzinnych w których określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, mierzona od istniejącego poziomu terenu do attyki w przedziale min 9,5m max 10,0 m. Na wniesione uwagi inwestora opisane powyżej, udzielono odpowiedzi w treści uzasadnienia wydanej decyzji Nr 120/W/2024 z dnia 28 czerwca 2024r., znak: WPP-III.6730.77.2024. Zgodnie z przywołaną wcześniej treścią Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W projekcie decyzji dla budynku usługowego objętego wnioskiem ustalono geometrię dachu, przyjmując realizację dachu płaskiego zgodnie z większością budynków usługowych w najbliższym sąsiedztwie, których jak ustalono w przeprowadzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, budynki usługowo - handlowe w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji kryte są dachami płaskimi a ich elementem charakterystycznym są najwyższe krawędzi dachów płaskich w tym attyki, a średnia wysokość najwyższych krawędzi dachów płaskich tych budynków wyniosła 8,0 m i przyjęto tą wartość jako minimum. Budynki handlowo - usługowe po stronie realizacji inwestycji kryte dachami płaskimi a ich średnia wysokość wynosi 9,0 m. Inwestor wniósł w piśmie o zmianę i ustalenie najwyższej krawędzi dachu płaskiego budynku usługowo - handlowego max 10,5m powołując się na wydaną decyzje ustalającą warunki zabudowy na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych w sąsiednim terenie planowanej inwestycji, gdzie wartość ta wynosiła max 10,0 m. Nie uzyskał on jednak decyzji udzielającej pozwolenia na budowę na realizację przywołanej decyzji, dodatkowo inwestycja ta dotyczy zabudowy o innej funkcji od tej objętej niniejszym wnioskiem dlatego nie jest możliwym spełnienie w tym przypadku koniecznego warunku kontynuacji funkcji oraz parametrów projektowanej zabudowy. Analizując złożone przez Inwestora uwagi oraz informacje zawarte w złożonym przez niego piśmie, organ ustalił geometrię dachów wspomnianych budynków na działkach sąsiednich. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa, znak: WAB.III.6740.41.2021.TK udzielającą pozwolenia na budowę budynku biurowo - usługowego (biura, gabinety) z infrastrukturą na terenie obejmującym działki nr [...], [...], [...] obręb [...] w T. przy ul. K. projektowany budynek kryty jest dachem płaskim o wysokości attyki 9,0 m. Zgodnie z decyzją znak: WAB.III.6740.68.2023.AŚ udzielającą pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego z częścią mieszkalną wraz z wewnętrznymi instalacjami: gazową elektryczną, wentylacji mechanicznej, wody, kanalizacji sanitarnej a także budowę zewnętrznych instalacji (w gruncie): gazowej, elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, budowę dwóch zbiorników szczelnych na wodę opadową, budowę parkingów, dojść i dojazdów oraz rozbiórkę budynku mieszkalnego na dz. nr [...], [...], [...] obręb [...] ul. [...] w T., budynek ten kryty jest dachem płaskim o wysokości attyki 9,0 m. Mając potwierdzone wysokości sąsiednich budynków usługowych będących w trakcie realizacji ustalono wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Kontynuując widoczną zależność wysokości najbliższej zabudowy usługowej istniejącej oraz tej będącej w trakcie realizacji, chcąc zachować ład urbanistyczny i przestrzenny najbliższej zabudowy, dla realizacji inwestycji objętej wnioskiem ustalono górną krawędź elewacji frontowej tj. wysokość najwyższej krawędzi dachu płaskiego zgodnie z przywołanym wyżej rozporządzeniem, ustalając górną krawędź elewacji frontowej dla inwestycji objętej wnioskiem, przedłużając tą krawędź odpowiednio od istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, mierzoną od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższej krawędzi dachu płaskiego w przedziale min 8,0 m max 9,0 m zgodnie z wcześniejszą zasadą, jak dla budynku na działkach nr [...],[...],[...] obręb [...]. Niniejszą zmianę uwzględniono w treści decyzji. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższej krawędzi dachu płaskiego - min 8,0m max 9,0m." W ocenie SKO organ l instancji, ustalając ten wskaźnik, prawidłowo zastosował zasadę przedłużenia wysokości krawędzi elewacji i wprost określił, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Powyższe pozostaje w zgodzie z treścią przepisu (ust. 2 § 7 rozporządzenia). Cytowany wyżej przepis nie odwołuje do poziomu zależnego od poziomu morza, ale do średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. W sprawie znajduje zastosowanie § 7 ust. 3, nie zaś ust. 1 bowiem wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Rozstrzygnięcie organu l instancji jest zatem prawidłowe. Co do geometrii dachu przyjęto dach płaski, wysokość najwyższej krawędzi dachu - min 8,0m max 9,0m," wskazując, że planowana rozbudowa stanowić będzie uzupełnienie istniejącego sposobu zagospodarowania. Odnośnie spełnienia pozostałych warunków powtórzono za organem l instancji, że przedmiotowa inwestycja na terenie obejmującym działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz część działki nr [...] obręb [...] w T. przy ulicy K. , posiada dostęp do drogi publicznej ul. K. dz. nr [...] obręb [...]) istniejącym zjazdem przez działkę drogową nr [...] obręb [...]Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowego "[...] sp. j. z siedzibą w Ś.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 701/25 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomiędzy graficznym określeniem planowanego sposobu zagospodarowania terenu inwestycji oraz przyjęciem w części tekstowej analizy urbanistycznej i w decyzji jako frontu terenu inwestycji, granicy tego terenu z działką nr [...], nie ma spójności. Związane jest to z tym, że mimo iż na w/w rysunku symbolem zaznaczono, iż wjazd na teren inwestycji ma się odbywać od strony działki nr [...], będącej drogą wewnętrzną we władaniu gminy, to jednak planowany sposób zagospodarowania terenu inwestycji nie przewiduje od tej strony wjazdu lecz parking, a układ komunikacyjny przedstawiony jest w sposób, z którego wynika, że rzeczywisty wjazd ma się odbywać od drogi publicznej ul. K. Taki sposób skomunikowania się terenu inwestycji z drogą publiczną być może będzie też potwierdzać decyzja o pozwoleniu na przebudowę zjazdu, na którą w skardze powołuje się strona skarżąca oraz może potwierdzać dokumentacja fotograficzna (k. 245 akt organu I instancji) oraz widniejąca na stronach geoportalu i google maps. Wynika z niej bowiem, że na teren inwestycji zjazd już wykonano i jest to zjazd od strony drogi publicznej ul. K. Natomiast kwestia frontu terenu inwestycji ma kluczowe znaczenie dla określenia, który bok planowanego budynku stanowi jego front. Przy założeniu, że frontem tym byłaby (jak podaje inwestor) elewacja od strony drogi wewnętrznej, elewacja budynku od strony jednej z głównych ulic T. tj. ul. K. mimo że faktycznie byłaby elewacją frontową, formalnie stawałaby się elewacją boczną, a z uwagi na jej planowaną długość mogłaby zakłócać ład przestrzenny. Z tych przyczyn powyższa kwestia wymaga wnikliwego wyjaśnienia. Dlatego w ponownym postępowaniu organ II instancji w pierwszej kolejności zobowiąże inwestora do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez przedłożenie określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu w formie graficznej, które będzie spełniało wymagania art. 52 ust. 2 pkt 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie dokona jego analizy, analizy treści decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu, istniejącej aktualnie zabudowy w zakresie skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną oraz dokonując wykładni art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście stanu faktycznego zachodzącego w niniejszej, wyrazi umotywowaną ocenę, która część granicy terenu inwestycji stanowi w przedmiotowym wypadku front terenu inwestycji. Jeśli z tej oceny wynikać będzie, że frontem terenu inwestycji jest jego granica przylegająca do ul. K. organ II instancji uchyli decyzję organu I instancji celem sporządzenia nowej analizy urbanistycznej. Natomiast jeśli z powyższych wnikliwych ustaleń oraz wszechstronnej i umotywowanej oceny, jednoznacznie wynikać będzie, że w przedmiotowym wypadku frontem terenu inwestycji jest jego granica od strony gminnej drogi wewnętrznej, będącej działką nr [...], organ utrzyma w mocy decyzję organu I instancji.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 19 stycznia 2026 r. nr SKO.ZP/415/412/2025 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2025 r. SKO w Tarnowie zobowiązało inwestora do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez przedłożenie określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu w formie graficznej, które będzie spełniało wymagania art. 52 ust. 2 pkt 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Inwestor nie uzupełnił w zakreślonym terminie swojego wniosku, w konsekwencji nie usunięto braków i rozbieżności, które wskazał Sąd w swoim wyroku. Organ wskazał, że w aktualnym stanie sprawy nie jest możliwe dokonanie - zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. - pełnych i jednoznacznych ustaleń, który bok terenu inwestycji stanowi "front terenu" w rozumieniu art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. ta część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę). A to właśnie ta okoliczność determinuje m.in. kierunek i rozumienie elewacji frontowej, sposób wyznaczenia obszaru analizowanego oraz prawidłowość ustalonych parametrów urbanistycznych (w tym szerokości elewacji frontowej), co WSA jednoznacznie podkreślił. Brak wykonania postanowienia Kolegium oznacza, że organ odwoławczy nie dysponuje materiałem, który pozwalałby na usunięcie wskazanych przez WSA wątpliwości oraz na dokonanie oceny zgodnej ze wskazaniami sądu. Uzupełnienie postępowania dowodowego na etapie odwoławczym w takim zakresie, aby zastąpić brakujące elementy wniosku (w szczególności wymagane prawem przedstawienie graficzne) i przeprowadzić w oparciu o nie analizę urbanistyczną, prowadziłoby do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i w istocie zastępowałoby postępowanie organu l instancji. W tej sytuacji zachodzi przesłanka z art. 138 § 2 K.p.a. - zaskarżona decyzja organu l instancji nie może zostać utrzymana w mocy, a sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwzględnieniem wiążących wskazań WSA. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Tarnowa powinien w szczególności wezwać inwestora do usunięcia braków wniosku w zakresie określonym w art. 52 ust. 2 pkt 2b ustawy (część graficzna) - w sposób zapewniający jednoznaczność i spójność danych dotyczących układu komunikacyjnego i wjazdu na teren inwestycji. Następnie, po skutecznym uzupełnieniu, ustalić i uzasadnić, która część granicy terenu inwestycji stanowi "front terenu" w rozumieniu art. 61 ust. 5a ustawy, z odniesieniem do: stanu faktycznego skomunikowania nieruchomości (w tym rzeczywistego "głównego wjazdu"), stanu prawnego (w tym ewentualnych decyzji/uzgodnień dotyczących zjazdu), materiałów kartograficznych oraz innych dowodów (fotografie, geoportal itp.). W zależności od poczynionych ustaleń - sporządzić prawidłową analizę urbanistyczną (obszar analizowany, parametry, w tym szerokość elewacji frontowej) odpowiadającą ustalonemu "frontowi terenu", a następnie wydać nowe rozstrzygnięcie. W przypadku nieuzupełnienia wniosku, koniecznym będzie ustalenie powyższej okoliczności przez organ l instancji we własnym zakresie.Od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowego "[...] sp. j. z siedzibą w Ś. zarzucając naruszenie:1/ art. 138 § 2 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku wskazania w treści zaskarżonej decyzji przepisu postępowania, który miałby zostać naruszony przez organ I instancji, które to naruszenie jest przesłanką konieczna dla wydania decyzji kasatoryjnej, a wobec jego braku zaskarżona decyzja jest wadliwa, a rozstrzygnięcie kasatoryjne niedopuszczalne;2/ art. 138 § 2 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo, że ewentualnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, gdyż organ II instancji, po bezskutecznym wezwaniu inwestora do uzupełnienia braków wniosku, mógł uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa i pozostawić wniosek bez rozpoznania na zasadzie art. 64 § 2 K.p.a. lub też stosownie do oceny odmówić wydania warunków zabudowy, ewentualnie wyjaśnić brakujące kwestie w trybie art. 136 K.p.a. – nawet zlecając ich przeprowadzenie organowi I instancji – w każdym bowiem razie, gdyby istniały przesłanki, aby sprawę ponownie rozpoznał organ I instancji, to WSA w Krakowie w wyroku z dnia 7 października 2025 r. na zasadzie art. 135 P.p.s.a. uchyliłby także decyzję organu I instancji wydaną w przedmiotowej sprawie – skoro jednak tego nie zrobił oznaczało, że sprawa nadawała się do załatwienia na etapie postępowania drugoinstancyjnego. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu od kasacyjnej decyzji organu administracji, w relacji do zasad ogólnych jakimi rządzi się p.p.s.a., jest znacznie uproszczone. Organ administracji nie ma obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Od wyroku uwzględniającego sprzeciw, nie przysługuje środek odwoławczy (art. 151a § 3 p.p.s.a.).Konstrukcja postępowania sądowego w rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej implikuje zatem daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15). Także w wyroku z dnia z dnia 1 lipca 2021 r. II OSK 1190/21 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z ww. przepisu.W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten przesądza, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie winno zapaść wtedy, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. tj. w sytuacji, kiedy konieczny do uzupełnienia materiał dowodowy ma tak dużą skalę, że dokonanie tych czynności (uzupełnienie materiału dowodowego) przez organ II instancji i oparcie na nim rozstrzygnięcia naruszyło by zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, chyba, że wszystkie strony zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. wniosą o przeprowadzenie postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2021 r. I OSK 650/21). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w, wyroku z dnia z dnia 10 maja 2021 r. II SA/Gl 438/21, stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.Przenosząc uwagi, o których mowa wyżej na realia niniejszego postępowania wskazać należy, że organ odwoławczy nie wykazał, aby zachodziły podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Sprawa dotycząca ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy, przebudowy oraz nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek usługowy (biura, gabinety medyczne) na terenie obejmującym działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz część działki nr [...] obręb [...] w T. przy ulicy K. była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7 października 2025 r. II SA/Kr 701/25 uchylił poprzednio wydana decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawa uchylenia tej decyzji była w ocenie sądu wątpliwość, która granica działki stanowi jej front w rozumieniu art 61 ust 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj., od której strony nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym ma się odbywać główny wjazd na teren działek wchodzących w skład tej nieruchomości - co za tym idzie jaki jest, lub powinien obszar analizy. Sąd w uzasadnieniu wyroku wydał organowi wiążące zalecenia, które przedstawił jako "w ponownym postępowaniu organ II instancji w pierwszej kolejności zobowiąże inwestora do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez przedłożenie określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu w formie graficznej, które będzie spełniało wymagania art. 52 ust. 2 pkt 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie dokona jego analizy, analizy treści decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu, istniejącej aktualnie zabudowy w zakresie skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną oraz dokonując wykładni art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście stanu faktycznego zachodzącego w niniejszej, wyrazi umotywowaną ocenę, która część granicy terenu inwestycji stanowi w przedmiotowym wypadku front terenu inwestycji. Jeśli z tej oceny wynikać będzie, że frontem terenu inwestycji jest jego granica przylegająca do ul. K. organ II instancji uchyli decyzję organu I instancji celem sporządzenia nowej analizy urbanistycznej. Natomiast jeśli z powyższych wnikliwych ustaleń oraz wszechstronnej i umotywowanej oceny, jednoznacznie wynikać będzie, że w przedmiotowym wypadku frontem terenu inwestycji jest jego granica od strony gminnej drogi wewnętrznej, będącej działką nr [...], organ utrzyma w mocy decyzję organu I instancji".Przypomnieć należy, że zgodnie z art 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.Jaka zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2025 r. III OSK 1524/24, że ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (...). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Ustawowo określone związanie zarówno co do oceny prawnej, jak i wskazań określonych co do dalszego postępowania jest wiążące, a zatem powoduje konsekwencje w zakresie zawężenia granic sprawy do tych, w jakich rozpoznawał uprzednio Sąd I instancji.Do zasad tych nie zastosował się organ ponownie rozpoznający sprawę. Zgodnie z zaleceniami sądu miał ustalić, która z granic działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym jest jej frontem w rozumieniu art 61a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i bądź utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jeżeli ustali, że jest to teren od strony drogi wewnętrznej – działki nr [...], bądź uchylić do ponownego rozpatrzenia, jeżeli ustali, że jest to teren przylegający do drogi publicznej ul K. z uwagi na konieczność sporządzenia nowej analizy urbanistyczno - architektonicznej. Do zaleceń tych organ się nie zastosował. Organ ograniczył się do jednorazowego wezwania inwestora o uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (zgodnie z zaleceniem sądu) a po bezskutecznym upływie terminu na to uzupełnienie wydał decyzję kasacyjna, zalecając organowi pierwszej instancji wezwanie inwestora o uzupełnienie wniosku a w razie jego nieuzupełnienia do ustalenia, która z granic nieruchomości (działek) jest jej frontem we własnym zakresie. Rozstrzygnięcie to jest w sposób oczywisty sprzeczne z zaleceniami sądu, który kwestie ustalenia frontu działki powierzył organowi drugiej instancji, a po ustaleniu tej okoliczności zalecił bądź uchylenie decyzji do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (jeżeli front ten jest od ul. K. bądź utrzymania decyzji w mocy, jeżeli front działek jest od ul. wewnętrznej – działki nr [...]. Organ pierwszej instancji nie posiada żadnych innych narzędzi prawnych, którymi nie dysponował by organ odwoławczy by nakłonić inwestora do uzupełnienia wniosku (podania) o ustalenie warunków zabudowy, w celu ustalenia jaka z granic działek objętych zamierzeniem, jest jej frontem w rozumieniu art 61a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Ponownie rozpoznając sprawę organ zgodnie z zaleceniami sądu w sprawie II SA/Kr 701/25 ponownie wezwie inwestora do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a w razie jego nieuzupełnienia (lub uzupełnienia) samodzielnie dokona analizy która granica działki jest jej frontem w rozumieniu art. 61a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mając na uwadze treść decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu, istniejącej aktualnie zabudowy w zakresie skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną oraz dokonując wykładni art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zależności od wyników tych ustaleń, których zakres nie może być utożsamiany z koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a.) bądź utrzyma w mocy decyzję organu pierwszej instancji (front działki jest od drogi wewnętrznej działki nr [...]) bądź uchyli decyzję organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia (front działki jest od ul. K.Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art 151a § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.