Wyrok - II SA/Gl 1114/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 28 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Ochrona środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO.OS/41.9/323/2025/6795/KK w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzUchylono zaskarżoną decyzję. Ochrona środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO.OS/41.9/323/2025/6795/KK w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
obowiązki inwestora
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 maja 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Edyta Kędzierska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
"E" sp. z o. o. (uprzednio "E1" Sp. z o.o.) z siedzibą w B. (dalej jako: "skarżąca","spółka") zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 17 czerwca 2025 r., nr SKO.OS/41.9/323/2025/6795/KK utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "organ I instancji" lub "Prezydent") z dnia 10 marca 2025 r., Nr [...], znak sprawy: [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie magistrali "[...]" z elektrociepłowni [...] (dalej "Przedsięwzięcie"). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:Decyzją z dnia 10 marca 2025 r. nr [...], organ I instancji, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 84 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), dalej powoływanej jako "Ustawa", oraz w § 3 ust. 2 pkt 2 w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), dalej powoływanego jako "Rozporządzenie", po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o. o. w K. (dalej jako: "Inwestor") z dnia 24 czerwca 2024 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie magistrali "[...]" z elektrociepłowni [...], biorąc pod uwagę opinie: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 25 listopada 2024 r.; opinię sanitarną nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 21 listopada 2024 r., oraz opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 24 stycznia 2025 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (dalej "o.o.ś") przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie magistrali "[...]" z elektrociepłowni [...] oraz określił istotne warunki korzystania ze środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, w fazie realizacji przedsięwzięcia.Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że obszar na którym realizowane ma być przedsięwzięcie położony jest w granicach administracyjnych miast S. i B., przy czym większa jego część znajduje się na terenie S.. W związku z powyższym na podstawie art. 75 ust. 4 Ustawy, organem właściwym do wydania decyzji jest Prezydent Miasta S..Dalej organ I instancji wskazał, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji, koncesji, pozwoleń i zezwoleń wymienionych w art. 72 ust. 1 Ustawy oraz w przypadkach wskazanych w art. 72 ust. 1a i 1b Ustawy. Do kwalifikowania przedsięwzięć do rodzajów o których mowa w art. 71 ust. 2 Ustawy zastosowano kryteria określone Rozporządzeniem.Przedsięwzięcie będzie polegało na rozbudowie magistrali "[...]" z elektrociepłowni [...] o odcinek o łącznej długości ok. 1.100 m i średnicy DN 600 w obrębie działek o numerach [...] (obręb [...]), [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) w S. oraz o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb B.) w B.Przedsięwzięcie kwalifikowane jest zgodnie z Rozporządzeniem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o § 3 ust. 2 pkt 2 tj. "polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach" w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 32 "instalacje do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków".Inwestycja dotyczy sieci głównej nie stanowiącej osiedlowej sieci ciepłowniczej ani przyłącza do budynku. Zalicza się zatem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 2 w powiązaniu z § 3 ust. 2 pkt 32 Rozporządzenia, a tym samym na podstawie art.71 ust. 2 pkt. 2 Ustawy wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.Prezydent ustalił katalog stron postępowania w oparciu o art. 74 ust. 3a Ustawy, przy uwzględnieniu informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia.Według organu I instancji z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że nie zachodzi prawdopodobieństwo przekroczenia standardów jakości środowiska w wyniku realizacji lub eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Podobnie brak jest prawdopodobieństwa występowania znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które mogłoby wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Stwierdzono również, że przedłożona na potrzeby postępowania mapa na której zaznaczono teren realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz przewidywany obszar, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać, zostały sporządzone prawidłowo.Jako że organ I instancji stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu wymagane jest uzyskanie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w K. oraz, na podstawie art. 75 ust. 4 Ustawy, Prezydenta Miasta B., wystąpiono do tych organów o wyrażenie opinii co do przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy te w sporządzonych opiniach wskazały, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia o.o.ś.Powołując się na rodzaj i skalę przedsięwzięcia organ I instancji stwierdził, że istotne oddziaływanie na środowisko związane będzie głównie z fazą realizacji inwestycji. Realizacja przedsięwzięcia wymagać będzie czasowego zajęcia pasa budowlano-montażowego oraz ewentualnego przeprowadzenia prac przygotowawczych obejmujących wycinkę drzew i krzewów kolidujących z planowaną infrastrukturą. Przedsięwzięcie będzie funkcjonalnie powiązane z planowaną budową nowego źródła ciepła na terenie miasta B., które ma na celu długoterminowe zabezpieczenie nowego, ekonomicznego i niskoemisyjnego źródła ciepła dla miasta, a poszerzenie istniejącej infrastruktury ciepłowniczej zapewni maksymalne wykorzystanie istniejącej i nowej infrastruktury ciepłowniczej.Planowane przedsięwzięcie położone jest w korytarzu ekologicznym [...] o statusie regionalnym, jednakże biorąc pod uwagę, iż będzie realizowane na terenie przemysłowym o istniejącej infrastrukturze, a rozbudowa ciepłociągu będzie prowadzona czasowo, nie będzie ono wpływać na szlaki migracji zwierząt.Z uwagi na skalę i charakter przedsięwzięcia, charakter oddziaływań na środowisko oraz zakres analiz opisanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, po wnikliwym przeanalizowaniu dowodów zgromadzonych w sprawie oraz przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 Ustawy, uwzględniając stanowiska sporządzone przez organy opiniujące, Prezydent nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia o.o.ś. przedsięwzięcia w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.Zakres informacji przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jest wystarczający do prawidłowego określenia istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Określając warunki wymienione w sentencji decyzji organ w pierwszej kolejności zobowiązał planującego realizację przedsięwzięcia do przestrzegania zasad i stosowania rozwiązań, które wnioskodawca wskazał w karcie informacyjnej w części dotyczącej sposobu prowadzenia działalności oraz planowanych do stosowania rozwiązań chroniących środowisko, które są w ocenie organu uzasadnione z punktu widzenia potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności uznano za uzasadnione prowadzenie prac w sposób ograniczający emisję hałasu i zanieczyszczeń do powietrza poprzez właściwą organizację pracy oraz placu budowy. Za uzasadnione uznano również zaproponowane zasady ochrony środowiska gruntowo-wodnego oraz zasady gospodarowania odpadami. Uwzględniono wszystkie warunki wskazane przez Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie za wyjątkiem warunku dotyczącego odprowadzania wód opadowych i roztopowych, polegającego na stosowaniu wprost przepisów prawa. Ponadto nałożono dodatkowe warunki dotyczące organizacji pracy podczas realizacji przedsięwzięcia. Z uwagi na charakterystykę przedsięwzięcia nie określono warunków w fazie eksploatacji przedsięwzięcia.W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła Prezydentowi naruszenie:- art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy poprzez wydanie decyzji bez wymaganej przepisami prawa treści oraz wbrew celowi, który przypisuje się tego rodzaju decyzji;- art. 62a ust. 1 pkt 11 Ustawy poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo braku wykazania przez Inwestora w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej jako: "KIP") wszystkich przedsięwzięć realizowanych w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia Inwestora, a które mogą powodować skumulowanie oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, w szczególności brak ujęcia przedsięwzięcia polegającego na budowie źródła ciepła na terenie miasta B., zlokalizowanego na działce nr [...];- art. 62a ust. 1 pkt 4 Ustawy poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo lakonicznego opisu wariantów przedsięwzięcia, a w szczególności pominięcie, że niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest wariantem realizacji przedsięwzięcia, natomiast tylko weryfikacja alternatywnych rozwiązań pozwoli chronić środowisko w najpełniejszym wymiarze;- art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy poprzez brak analizy powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności brak możliwości weryfikacji potencjalnej możliwości kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie i w konsekwencji brak orzeczenia o obowiązku przeprowadzenia o.o.ś. dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pomimo tego, że przedsięwzięcie jest powiązane z innym przedsięwzięciem, tj. budową źródła ciepła na terenie miasta B., zlokalizowaną na działce nr [...], a zatem zaistniały przesłanki do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;- art. 74 ust. 3a Ustawy poprzez wadliwe określenie obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a w konsekwencji również wadliwe określenie kręgu stron postępowania;- art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a." poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i niezasadnego przyjęcia, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia może być wydana; nieprawidłowe uznanie, że KIP zawiera wymagane przepisami elementy, a podane w niej informacje są wyczerpujące; przyjęcie, że wskazane w KIP stwierdzenie: ,,nie będzie występowało kumulowanie negatywnych oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, gdyż celem projektu jest wykorzystanie istniejącej sieci ciepłowniczej i dywersyfikacja źródeł zaopatrzenia miasta w ciepło" nie wymaga dalszej weryfikacji organu; pominięcie w sprawie, że zgodnie z § 44 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219) doszło do przenumerowania działek, a zmiana dotknęła działki o starym numerze ewidencyjnym [...], [...] (powołana w decyzji) i [...] (działka objęta wnioskiem Inwestora) co czyni złożoną dokumentację nieaktualną.Uzasadniając tak zaprezentowane zarzuty strona skarżąca w pierwszej kolejności wskazała na braki w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia przede wszystkim w zakresie, w jakim zawarty w tym dokumencie opis nie pozwala na weryfikację alternatywnych rozwiązań pozwalających chronić środowisko w najpełniejszym wymiarze. Niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest wariantem, natomiast analiza wariantu nadziemnego nie została przeprowadzona w sposób wyczerpujący, co uniemożliwia w istocie weryfikację, czy ten wariant nie stanowi wariantu korzystniejszego dla środowiska.Kwestia kumulacji oddziaływania inwestycji jest sama w sobie niewątpliwie kwestią specjalistyczną, której zaistnienie i rozmiar winny być stwierdzane na gruncie ekspertyz biegłych w danej dziedzinie.Strona skarżąca zarzuciła, że w sprawie pominięto, że Inwestor planuje w tym samym czasie dwa przedsięwzięcia powiązane ze sobą technologicznie, które będą realizowane na terenie częściowo pokrywającym się i sąsiadującym ze sobą. Z jednej strony planowana jest bowiem rozbudowa magistrali "[...]" z elektrociepłowni [...], a z drugiej strony budowa źródła ciepła na terenie miasta B., zlokalizowanego na działce o nr [...] k.m. [...] obręb [...], B. (uprzednio działka nr [...]). Planowane przedsięwzięcia będą ze sobą powiązane technologicznie, funkcjonalnie, celowościowo tj.: będą służyć zapewnieniu tego samego celu i będą tworzyć jedną spójną całość. Powinny być zatem uznawane za jedno przedsięwzięcie. Okoliczności te zostały zupełnie pominięte w postępowaniu.Dalej strona skarżąca wskazała, że z powodu braków zawartych w KIP organ I instancji niewłaściwie ocenił powiązanie z innymi przedsięwzięciami oraz kumulowanie się oddziaływań. W jej ocenie nie sposób za wystarczającą analizę skumulowanego oddziaływania z inwestycją polegającą na budowie źródła ciepła przyjąć zawarte na stronie 16 KIP stwierdzenie, że: "nie będzie występowało kumulowanie negatywnych oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, gdyż celem projektu jest wykorzystanie istniejącej sieci ciepłowniczej i dywersyfikacja źródeł zaopatrzenia miasta w ciepło".W ocenie strony skarżącej wadliwie wyznaczono także obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, gdyż nie wyznaczono tego obszaru w odległości 100 m od granicy terenu działek, gdzie ma być zlokalizowane przedsięwzięcie. Teren realizacji przedsięwzięcia na kopii mapy ewidencyjnej nie został wydzielony geodezyjnie. Zatem w tym przypadku formalną granicę terenu stanowią granice tych działek. Co więcej, w decyzji nieprawidłowo określono teren realizacji przedsięwzięcia i pominięto w decyzji działkę nr [...] (obecnie [...]) oraz podano działkę nr [...] (obecnie [...]) zamiast działki nr [...] (obecnie [...]) obręb [...], B. Jest to błąd formalny i merytoryczny, gdyż decyzja środowiskowa nieprawidłowo określiła teren realizacji planowanego przedsięwzięcia.Dalej strona skarżąca zarzuciła, że w sentencji decyzji pominięto istotne elementy uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K., który zażądał m. in. następujących wyjaśnień i uzupełnień:- w punkcie 3: "Podać położenie planowanej inwestycji względem cieków. W KIP nie uwzględniono, iż w obszarze planowanej inwestycji występują cieki. Z dostępnych danych wynika, że planowana magistrala przekracza ciek [...]. W związku z powyższym należy podać metodę przekroczenia cieku [...] oraz wskazać jakie zostaną zastosowane rozwiązania chroniące środowisko ".- w punkcie 4: "Doprecyzować lokalizacje zapleczy budowy oraz sposób zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, mając na względzie istniejący ciek".- w punkcie 5: "Zweryfikować informacje dotyczące szlaków migracji zwierząt".- w punkcie 6: "Określić, czy przewiduje się zastosowanie rozwiązań ograniczających ryzyko związane z przypadkowym zabijaniem zwierząt podczas prowadzenia prac ziemnych oraz na drogach dojazdowych do terenu inwestycji na etapie jej realizacji".- punkcie 7: "Podać, czy planowane przedsięwzięcie będzie związane z wycinką zieleni i określić jej skalę, termin oraz czy w obrębie drzew planowanych do wycinki występują wypróchnienia, dziuple, gniazda, mogące stanowić siedliska chronionych gatunków owadów, ptaków ssaków, w tym nietoperzy; czy w trakcie wizji terenowych stwierdzono obce gatunki flory, w tym gatunki inwazyjne, a jeśli tak, to wskazać należy miejsca ich występowania oraz podać metodę eliminacji tych gatunków".Od udzielenia odpowiedzi na ww. kwestie i uzupełnienia KIP RDOŚ uzależniał swoją decyzję, czy będzie wymagał raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i przeprowadzenia pełnej procedury oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa. Zatem organ uzgadniający traktował udzielenie wyjaśnień przez Inwestora jako deklarację sposobu realizowania przedsięwzięcia, a od organu uwzględnienia tych deklaracji w decyzji. Natomiast organ I instancji pominął ww. ustalenia uzyskane dzięki wezwaniu RDOŚ i orzekł w punkcie 2 decyzji, dotyczącym istotnych warunków korzystania ze środowiska, że: "prace należy organizować w sposób zapewniający sprawną i możliwie szybką realizację przedsięwzięcia".Dla Prezydenta nie miało znaczenia zapewnienie złożone przez Inwestora wobec RDOŚ w odpowiedzi na pytanie 6 wezwania o ryzyko przypadkowego niszczenia zwierząt, co było warunkiem odstąpienia przez RDOŚ od pełnej oceny oddziaływania na środowisko. Organ wydał decyzję środowiskową nie wymagając tego, by Inwestor prowadził prace w sposób, który sam zadeklarował. Zatem, jest to istotny brak i przez to wada decyzji, która w powiązaniu z brzmieniem punktu 2 decyzji o "możliwie szybkiej realizacji przedsięwzięcia" niejako zwalnia Inwestora z działań minimalizujących jego negatywne oddziaływania na środowisko, które inwestor zadeklarował wobec RDOŚ.Powyższe stoi zdaniem strony skarżącej w sprzeczności z istotą postępowania środowiskowego. Należy pamiętać, że chociaż organ nie wydaje decyzji, w której stwierdza potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, to jednak może określić pewne wymagania, które z punktu widzenia ochrony środowiska muszą zostać zachowane. Organ może zatem zawrzeć w swojej decyzji istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W świetle wątpliwości RDOŚ zawarcie ustaleń, których uzupełnienia przez Inwestora zażądano w wezwaniu, uczyniłoby zadość istocie postępowania - a zatem ochronie środowiska. W sytuacji gdy zostało to całkowicie pominięte spełnienie celu postępowania budzi wątpliwości.Zdaniem strony skarżącej organ naruszył także art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie informacji przedstawionych w KIP i braku weryfikacji wskazanych przez Inwestora okoliczności. Jak już wskazano przede wszystkim nie zweryfikowano powiązania technologicznego z planowanym przedsięwzięciem, które może spowodować skumulowanie oddziaływań na środowisko. Dodatkowo Prezydent, ale także Inwestor, nie zaktualizowali informacji dotyczącej numeru działek, na których planowana jest Inwestycja.Na zakończenie strona skarżąca wskazała także na daleko idąca ogólnikowość decyzji organu I instancji wskazując, że warunki korzystania ze środowiska w wydanej decyzji są tak ogólne, że można by je przypisać do dowolnej inwestycji realizowanej w dowolnym miejscu w Polsce. Decyzja nie precyzuje chociażby, gdzie ma się znajdować zaplecze budowy, by w stosunku do tego zaplecza wymagać odpowiednich zabezpieczeń, a ewentualna kontrola placu budowy i jego zaplecza realizowana przez Nadzór przyrodniczy (deklarowany przez inwestora), mógł ustalić, czy w wyznaczonym miejscu zastosowano wymagane zabezpieczenia. Nie wiadomo w jaki sposób ma się odbywać zadeklarowany nadzór przyrodniczy, by prawidłowo stosowano okresy ochronne, identyfikację gatunków chronionych lub inwazyjnych.Zaskarżoną obecnie decyzją Kolegium utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał stan faktyczny sprawy oraz treść przepisów, znajdujących w niej zastosowanie.Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji stwierdzając, że organ ten przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy i zebrał cały materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.Zdaniem Kolegium przedłożona przez Inwestora KIP stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, a także emisji i występowania innych uciążliwości, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy KIP, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w KIP. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów.Dalej Kolegium wskazuje, że w oparciu o przedłożone przez Inwestora mapy z zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia organ I instancji ustalił krąg stron tego postępowania i prowadził postępowanie z ich udziałem. Dodatkowo z uwagi na liczbę stron powyżej 10, organ I instancji zastosował w sprawie tryb przewidziany art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł stosowne wyjaśnienia na ww. okoliczność.Zdaniem organu odwoławczego decyzja Prezydenta zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Sporządzone uzasadnienie decyzji jest prawidłowe, a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wynikające z treści art. 107 § 1-3 k.p.a. Organ I instancji wypełnił także dyspozycję zawartą w art. 85 ust. 3 Ustawy, podał bowiem do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów współdziałających, a także udostępnił na okres 14 dni w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu oraz Urzędu Miasta B. treść tej decyzji.W ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a., wypełniając obowiązki płynące m.in. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., a także art. 7, i art. 77 § 1 k.p.a. oraz prawidłowo sporządził uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia. Kolegium nie stwierdziło naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przez organ I instancji, jednocześnie ustalenia poczynione przez ten organ w całej rozciągłości podzieliło.Kolegium nie podzieliło argumentacji odwołania odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 62a ust. 1 pkt 4 i pkt 11 Ustawy i przywołało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 509/20, w którym wskazano, że zarówno w judykaturze, jak i doktrynie, zgodnie z literalnym brzmieniem powołanego przepisu, wskazuje się, że "zamieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora i może on w karcie informacyjnej przewidzieć tyko jeden wariant jego realizacji."Odnosząc się z kolei do kwestii wymogu zawarcia w karcie podstawowych informacji o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem Kolegium stwierdziło, że na etapie przedkładania KIP nie przewiduje się wymogu uwzględniania w przedmiotowej analizie powiązań z przedsięwzięciami planowanymi. Regulacja ta wymaga natomiast, aby w KIP zawarto informację o wszystkich realizowanych/ zrealizowanych przedsięwzięciach bez względu na to, czy wydano dla nich decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Kolegium wskazało, że na stronie 15 i 16 KIP zawarto wskazania dot. w/w okoliczność, wyjaśniając, cyt.: "(...) Nowe źródło ciepła będzie zlokalizowane na terenie stanowiącym teren przemysłowy. Inwestor ponadto planuje budowę nowego źródła ciepła - instalacji do spalania paliw o mocy cieplnej ok. 84,2 MW, tj. nie mniejszej niż 25 MW i nie większej niż 300 MW, rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie gazowym do instalacji w jednostce czasu przy nominalnym jej obciążeniu które będzie połączone technologicznie z planowaną siecią ciepłowniczą". Z powyższych względów zarzuty odwołania w powyższym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wadliwego ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, a w konsekwencji powyższego także wadliwego określenia kręgu stron postępowania Kolegium wskazało, że organ I instancji w uzasadnieniu na stronie 3 decyzji faktycznie jako teren realizacji przedsięwzięcia wskazał na nieruchomości oznaczone geodezyjnie nr: [...] (obręb [...]), [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) w S. oraz [...], [...], [...], [...], [...]i [...] (obręb B.) w B. Jednakże dalej, na stronie 6 uzasadnienia tej decyzji wyjaśnił już, że w oparciu o przedłożony materiał dowodowy ustalono katalog stron postępowania. Po dokonaniu analizy informacji zawartych w KIP oraz publicznie dostępnych informacji dotyczących sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących z terenem realizacji przedsięwzięcia ustalono, że wszystkie osoby posiadające prawa rzeczowe do działek, na terenie których realizowane będzie przedsięwzięcie: [...] (obręb [...]), [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) w S. oraz [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb B.) w B., oraz do działek znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, posiadają prawo do uczestniczenia w postępowaniu jako strona. Taki obszar realizacji przedsięwzięcia został poddany analizie organów współdziałających w sprawie.Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania, odnośnie pominięcia w sentencji decyzji organu I instancji istotnych elementów uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. Wskazało, że w toczącym się postępowaniu RDOŚ wyraził opinię, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia organ ten opisał zarówno przebieg postępowania jak i scharakteryzował w oparciu o akta sprawy całe przedsięwzięcie. Organ opiniujący nie zawarł w swojej opinii żadnych warunków ani obowiązków, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c Ustawy lub o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b Ustawy, jak to ma miejsce w przypadku uzgodnienia wydanego przez organ współdziałający w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji podzielił stanowisko RDOŚ co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zaskarżoną decyzją stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium sentencja decyzji organu I instancji jest zatem prawidłowa.Kolegium wskazało też, że przedstawione zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. są gołosłowne i nie zostały poparte żadną ekspertyzą specjalistyczną.W skardze sądowej na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:- art. 62a ust. 1 pkt 11 Ustawy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku wykazania w dokumentacji złożonej w ramach KIP pełnego zakresu innych przedsięwzięć realizowanych w obszarze potencjalnego oddziaływania, co uniemożliwiało ocenę ryzyka kumulacji wpływów na środowisko, w tym w szczególności pominięcie wskazania inwestycji polegającej na budowie nowego źródła ciepła w B., zlokalizowanej na działce nr [...]i jej powiązanie z przedsięwzięciem, którego dotyczy niniejsze postępowanie;- art. 62a ust. 2 pkt 4 Ustawy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej pomimo lakonicznego opisu wariantów przedsięwzięcia, a w szczególności pominięcie, że niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest wariantem realizacji przedsięwzięcia, natomiast tylko weryfikacja alternatywnych rozwiązań pozwoli chronić środowisko w najpełniejszym wymiarze;- art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy poprzez jego wadliwą wykładnię i niezastosowanie pomimo istnienia w sprawie istotnych przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż nie przeanalizowano powiązań z innymi przedsięwzięciami, pomimo tego, że przedsięwzięcie jest powiązane z innym przedsięwzięciem, tj. budową źródła ciepła na terenie miasta B., zlokalizowaną na działce nr [...];- art. 74 ust. 3a Ustawy poprzez błędne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, co w konsekwencji skutkowało wadliwym określeniem kręgu stron postępowania;- art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i niezasadnego przyjęcia, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia może być wydana; poprzez nieprawidłowe uznanie przez organ I instancji i Kolegium, że KIP zawiera wymagane przepisami elementy, a podane w niej informacje są wyczerpujące oraz pominięcie, że zgodnie z § 44 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków doszło do przenumerowania działek, a zmiana dotknęła działki o starym numerze ewidencyjnym [...], [...] (powołana w decyzji) i [...] (działka objęta wnioskiem Inwestora) co czyni złożoną dokumentację nieaktualną;- art. 77 § 1 w zw. z art. 7 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie z urzędu i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii podmiotu wykwalifikowanego wobec złożonej KIP na okoliczność jej poprawności i kompletności poprzez co organ nieposiadający wiadomości specjalnych przesądził o jej niewadliwości, choć nie miał niezbędnej wiedzy w tym zakresie;- art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownej oceny dowodów i brak przeanalizowania w sposób rzeczowy wszelkich argumentów i zarzutów, przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania;Mając na względzie tak zakreślone zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o:1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji;2. dopuszczenie dowodu z Opinii "B" Sp. z o.o. w sprawie złożenia odwołania od Decyzji Nr [...] o Środowiskowych Uwarunkowaniach z dnia 10.03.2025 r. znak: [...] wydanej przez Prezydenta Miasta S. na okoliczność istnienia wielu nieprawidłowości postępowania oraz Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia stwierdzonych przez podmiot dysponujący specjalistyczną wiedzą;3. zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika, według norm przepisanych;4. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów, zasadniczo zbieżną z argumentacją zaprezentowaną w treści odwołania od decyzji Prezydenta.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał twierdzenia i wnioski, zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.Pismem z dnia 8 września 2025 r. Inwestor wniósł o odmowę wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego i decyzji organu I instancji ją poprzedzającą.Kolejnym pismem z dnia 2 października 2025 r. Inwestor ustosunkowując się do treści skargi wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.Postanowieniem z dnia 25 września 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1114/25 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jak stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Przedmiotem sprawy jest decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie magistrali "[...]" z elektrociepłowni [...] (dalej "Przedsięwzięcie").W toku postępowania administracyjnego niespornie ustalono, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc pozostawała otwarta możliwość nałożenia obowiązku o.o.ś., zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z jego treścią obowiązek przeprowadzenia o.o.ś dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwzględnieniem kryteriów zawartych w pkt od 1-3.Art. 64 ust. 1 Ustawy nakazuje poprzedzić postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 opiniami wskazanych organów, w tym regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Według art. 84 ust. 1 Ustawy w przypadku gdy nie została przeprowadzona o.o.ś, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby je przeprowadzenia. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a Ustawy. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że właściwy organ rozstrzyga o konieczności przeprowadzenia o.o.ś. kierując się kryteriami wskazanymi w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 Ustawy, a rezultatem tej analizy będzie albo postanowienie zobowiązujące do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko albo decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, w której organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia o.o.ś.Rozstrzygniecie w sprawie potrzeby o.o.ś. ma charakter uznaniowy, z granicami uznania w postaci uwzględnienia kryteriów wskazanych w art. 63 ust. 1 Ustawy, oraz uzyskania opinii właściwych organów. W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że z art. 84 Ustawy nie wynika, czym powinien kierować się organ przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie była ona poprzedzona postępowaniem o.o.ś. Stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem nie ma przeciwwskazań do jego realizacji (zob. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie i udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, LEX/el. 2023, uwagi do art. 84, pkt 2.) Judykatura podkreśla, że organ powinien wyjaśnić, czy w świetle kryteriów z art. 63 Ustawy zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym ocena ta nie może sprowadzać się do oceny karty informacyjnej przedsięwzięcia z pominięciem wyrażonego w tym zakresie stanowiska organów współdziałających (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 258/22).Ze stwierdzeniem zbędności o.o.ś. mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie.Według art. 85 ust. 1 Ustawy decyzja środowiskowa wymaga uzasadnienia, a uzasadnienie tej decyzji, niezależnie od wymagań k.p.a. powinno zawierać - gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 Ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 Ustawy). Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny wytworzonym na bazie prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięć w świetle k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. (wyrok NSA z 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 4/22); uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2024 r. sygn. akt I GSK 285/23); funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji (M. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, uwagi do art. 107, pkt 20).Wymogi co do prawidłowego uzasadnienia odstąpienia od o.o.ś sformułował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r. (sygn. akt III OSK 6469/21). Zdaniem NSA określony w art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.o.ś. wymóg zawarcia w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. wskazuje, że ustawodawca zobowiązał organ do szczegółowego wykazania, jakimi przesłankami kierował się odstępując od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji powodów odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.u.o.ś., czy też wyjaśnienie ich w sposób ogólnikowy nie tylko narusza art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.o.ś, ale nie pozwala na weryfikację prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Decyzja organu stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter uznaniowy. W związku z tym uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie, gdyż pozwala na ocenę czy rozstrzygnięcie organu nie miało cech dowolności. Organ prowadzący postępowanie, w wyniku którego ma być wydana decyzja uznaniowa, a tym samym także organ odwoławczy, ma zatem nie tylko obowiązek wypełnić określony w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania (lub uzupełnienia) i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., ale także zawrzeć istotne dla sprawy ustalenia i wnioski w motywach podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji uznaniowej winno być zatem tak zredagowane, aby możliwa była kontrola sądowa, która zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności.Organ I instancji w kolejnych punktach przeanalizował przedsięwzięcie odnosząc się do kryteriów ustawowych. W ocenie Sądu poczynione wyjaśnienia są czytelne, spójne, merytorycznie jasne, przekonujące i wystarczające, uwzględniając w tym odniesienia do uwarunkowań nieprzystających do realiów sprawy. Z tej przyczyny zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał na nieuzasadnione. W ocenie Sądu, organ I instancji dokonał prawidłowej analizy w tym zakresie, zaś zarzuty strony skarżącej w gruncie rzeczy opierają się na argumentach dotyczących planowanych innych inwestycji Inwestora i możliwej ich kumulacji w zakresie oddziaływania na środowisko czy braku wskazania alternatywnych rozwiązań realizacji inwestycji w KIP. Sąd zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 509/20, przywołanym przez Kolegium, że zarówno w judykaturze, jak i doktrynie, zgodnie z literalnym brzmieniem powołanego przepisu, wskazuje się, że "zamieszczenie w karcie informacyjnej danych o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora i może on w karcie informacyjnej przewidzieć tyko jeden wariant jego realizacji".Nie mogła przynieść oczekiwanego skutku także argumentacja strony skarżącej w zakresie błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia i jego sztucznego podziału na wnioskowaną inwestycję i przyszłą inwestycję polegającą na budowie nowego źródła ciepła na gaz na działce nr [...] (obecnie nr [...]) w B. Nawiązując do argumentacji strony skarżącej w zakresie powiązań z innymi przedsięwzięciami i kumulacji oddziaływań trzeba zauważyć, że organ przeanalizował tę kwestię, opierając się w szczególności na Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, a ponadto dokumentacja sprawy wskazuje, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem niezależnym funkcjonalnie i technicznie, bez związku ze zrealizowanymi lub realizowanymi przedsięwzięciami. Twierdzenia strony skarżącej w przedmiocie realizacji kolejnej inwestycji ciepłowniczej na terenie miasta B. przez Inwestora dotyczą przedsięwzięcia planowanego, a nie przedsięwzięcia realizowanego lub zrealizowanego na terenie miasta B. Art. 62a ust.1 pkt 11 Ustawy wyraźnie odnosi się do tego rodzaju przedsięwzięć i nie uwzględnia innych zamierzeń lub planów inwestora. Warto w tym miejscu przytoczyć jedno z najnowszych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2026 r. sygn. akt III OSK 881/23 w którym wyrażono stanowisko, iż "Chociaż przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, a także emisji i występowania innych uciążliwości, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko." Strona skarżąca w ramach postępowania przed organami nie przedstawiła takich dowodów.Sąd nie podziela również zarzutów strony skarżącej co do ogólnikowości decyzji organu I instancji. Decyzja spełnia wszystkie warunki określone przepisami prawa zarówno materialnego jak i procesowego oraz została wydana po uzyskaniu wszystkich niezbędnych opinii organów wymienionych w ar. 64 ust.1 Ustawy.Jako nietrafny Sąd uznał zarzut pominięcia w sentencji istotnych elementów uzgodnień z RDOŚ. Z postanowienia RDOŚ wynika jasno, że w jego ocenie planowana inwestycja nie wymaga o.o.ś. Trzeba tu przypomnieć, że organ dokonał weryfikacji przedsięwzięcia pod kątem kryteriów wskazanych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., w tym zagrożeń dla zdrowia ludzi, a całościowa konkluzja organu w tym zakresie jest uzasadniona poszczególnymi badanymi uwarunkowaniami, np. brak zagrożeń dla zdrowia ludzi z perspektywy emisji, planowanych do użycia technologii czy materiałów. Ponadto Sąd uwzględnił, że o.o.ś. skierowana jest na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska (środowisko to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami - art. 3 pkt 39).Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji Sąd wziął pod uwagę charakter prawny decyzji środowiskowej która, jak stanowi art. 71 ust. 1 u.o.o.ś., określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zważywszy przedstawiony charakter decyzji środowiskowej, w szczególności to, że:1) nie rodzi ona praw do terenu, ale też nie wymaga tytułu prawnego do terenu, na którym potencjalny inwestor rozważa przedsięwzięcie,2) nie jest to akt zezwalający na przedsięwzięcie, ale jedynie wskazujący inwestorowi uwarunkowania środowiskowe, które należy respektować,3) uzyskanie decyzji środowiskowej wcale nie oznacza, że potencjalnego inwestora usatysfakcjonują określone uwarunkowania,4) inwestor może zaproponować różniące się warianty przedsięwzięcia, uzyskać dla nich decyzje środowiskowe i następnie zdecydować, który wariant jest dla niego optymalny, to postępowanie inwestora na tym etapie nie stanowi naruszenia prawa (jego obejścia), a jedynie etap wstępny, rozpoznawczy przed dalszymi krokami w zamierzeniu gospodarczym.Za uzasadniony Sąd uznał zarzut skargi dotyczący pominięcia w sprawie, że zgodnie z § 44 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków doszło do przenumerowania działek, a zmiana dotknęła działki o starym numerze ewidencyjnym [...], [...] (powołana w decyzji) i [...] (działka objęta wnioskiem Inwestora) co czyni nieaktualną złożoną dokumentację.Jak wynika z analizy akt sprawy numery działek wskazane we wniosku Inwestora nie pokrywają się w całości z opisem miejsca realizacji dokonanym przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 10 marca 2025 r. Wskazana przez Inwestora działka o nr [...], objęta wnioskiem inwestora, została pominięta przez organ I instancji w opisie miejsca (obszaru) realizacji inwestycji a zamiast niej pojawiła się działka o nr [...], której we wniosku Inwestora nie było. Pomimo, że kwestia błędnej numeracji działek została podniesiona w odwołaniu od decyzji organu I instancji organ odwoławczy nie wyjaśnił tej kwestii odnosząc się jedynie do kwestii prawidłowości ustalenia stron postępowania. Fakt błędnej numeracji działek w decyzji organu I instancji w stosunku do wniosku Inwestora został potwierdzony przez jego pełnomocnika na rozprawie.Jak stanowi art. 82 ust.1 pkt 1 lit a Ustawy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, z treści przywołanego przepisu wynika, że obowiązkiem organu jest opisanie rodzaju i miejsca przedsięwzięcia w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czego organ I instancji nie uczynił, gdyż zamieścił opis miejsca realizacji przedsięwzięcia (poprzez wskazanie nr działek na jakich będzie ona realizowana) w jej uzasadnieniu.Z uwagi na powyższe uchybienia prawa materialnego oraz przepisów postepowania w zakresie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja musi zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.aO kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a