Wyrok - II OSK 761/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1096/22 w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa NarodowegOddalono skargę kasacyjną. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1096/22 w sprawie ze skargi P. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodoweg
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
10.000 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Żak
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia10 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1096/22, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 1 kwietnia 2022 r. znak: DOZ-OAiK.650.211.2021.WK w przedmiocie umorzenia grzywny w celu przymuszenia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę.Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym.Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Minister) postanowieniemz dnia 1 kwietnia 2022 r. DOZ-OAiK.650.211.2021.WK, na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. 2021 poz. 710, dalej: "u.o.z.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia P. S., utrzymał w mocy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (WKZ) z 12 stycznia 2021 r. WSK.3151.7.2018.AS odmawiające umorzenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków nałożonych przez Stołecznego Konserwatora Zabytków (SKZ) decyzją z 22 sierpnia 2014 r. nr 71/K/14.Decyzją powyższą nakazano skarżącemu wykonanie prac konserwatorskich i robót budowlanych przy zabytku - budynku przy ul. [...] (dawny dwór [...]), w zakresie pkt. 1 lit. a – c sentencji, określając terminy ich wykonania do 30 grudnia 2014 r. i 30 grudnia 2015 r. Nakazano (pkt 1 a): zakryć otwór w dachu nad gankiem w opisany sposób; pokryte malowidłami nadproża drzwi, ceramiczne piece, okryć folią polietylenową z postawieniem daszków zabezpieczających; podeprzeć ściany zewnętrzne rozporami ukośnymi (zastrzałami) w opisany sposób; podeprzeć strop poprzez stemplowanie we wskazany sposób; po wzmocnieniu stropu, podstemplować krokwie płatwiami podłużnymi, posadowionymi osiowo na stemplach parteru; okna zadeskować (ażurowo, osiatkowaniem); w pkt.1b nakazano równoległe z pracami zabezpieczającymi stabilność budynku wykonać osuszanie fragmentów murowanych ścian piwnic i podmurówki.Decyzją z dnia 17 marca 2015 r. Minister uchylił ww. decyzję w zakresie terminów i wyznaczył nowe - pkt 1 a i b do 30 kwietnia 2015 r., pkt 1 c do 30 marca 2016 r. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Dnia 12 czerwca 2015 r. SKZ wystawił tytuł wykonawczy nr 25/2015 wobec niewykonania obowiązków z pkt a i b ww. decyzji. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. nr 37K/15 nałożył grzywnę 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, które Minister utrzymał w mocy postanowieniem z dnia 25 października2016 r.W dniu 18 października 2016 r. SKZ wystawił tytuł wykonawczy nr 13/2016, w związku z niewykonaniem obowiązków z pkt a, b i c, czyli kolejny tytuł wykonawczy – odrębny w stosunku do tytułu wykonawczego nr 25/2015 i postanowienia z dnia 14 lipca 2015 r. nr 37K/15 nakładającego grzywnę w celu przymuszenia.Dnia 10 listopada 2016 r. skarżący wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego, na mocy art. 33 § 1 pkt 5 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. organ odmówił ich uwzględnienia. Minister postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.WKZ decyzją z dnia 5 listopada 2019 r. pozwolił na prace zabezpieczające, badania konstrukcyjne i mikologiczne.Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021 r. WKZ odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia wskazując, że kontrola przeprowadzona w dniu 16 listopada 2020 r. wykazała, że zabezpieczono tylko ceramiczne piece kaflowe. Zaznaczył, że wykonania dokumentacji, ekspertyzy mykologiczno-konserwatorskiej, uzyskania decyzji konserwatorskiej i prac zabezpieczających nie jest spełnieniem ww. obowiązku, co uprawniałoby do umorzenia grzywny na mocy art. 125 § 1 u.p.e.a.Minister przytoczył art. 122 § 1, art. 125 § 1 u.p.e.a. i wskazał, że decyzja z dnia 22 sierpnia 2014 r. jest ostateczna i nie została wzruszona. Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lutego 2016 r., VII SA/Wa 1006/15, oddalił skargę na ww. decyzję.Dalej – powołując się na orzecznictwo i ustalenia organu I instancji (m.in. kontrolę z dnia 16 listopada 2020 r.) - wskazał, że całego nakazu nie wykonano, nie było więc podstaw do umorzenia grzywny.Co do przedwczesności rozstrzygnięcia, wobec złożenia w dniu 30 października 2020 r. wniosku o uchylenie/stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r. podkreślił, że decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. WKZ odmówił uchylenia, a decyzją z 8 lutego 2021 r. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji.Skargę na postanowienie z dnia 1 kwietnia 2022 r. złożył P. S., domagając się jego uchylenia oraz umorzenia grzywien.WSA w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Sąd I instancji zaznaczył, że przepis ten formułuje zasadę obligatoryjnego prowadzenia egzekucji administracyjnej przez wierzyciela. W każdym zatem przypadku niewykonania określonych obowiązków przez zobowiązanego, jak i niewykonania ich w całości wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że ustawa nie definiuje pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku" i to na podstawie całokształtu przepisów ustawy można uznać, że organ przystępuje do podjęcia czynności w celu przymusowego wykonania obowiązku w każdej sytuacji, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania.Dalej Sąd stwierdził, że w myśl art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Według art. 119 § 2 u.p.e.a., grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.Odnosząc się do podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, czyli przepisu art. 125 § 1 u.p.e.a., Sąd I instancji wyjaśnił, że wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym jest podstawą do umorzenia nałożonej, a nieuiszczonej lub nieściągniętej grzywny w celu przymuszenia. Zdaniem Sądu, z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie, że tylko realizacja obowiązku w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego stanowi podstawę do odstąpienia od jego dalszego prowadzenia. Natomiast wykonanie obowiązku oznacza doprowadzenie do takiego stanu faktycznego, który będzie zgodny z treścią nałożonego na zobowiązanego w tytule wykonawczym obowiązku. Ustawodawca poprzez art. 125 § 1 u.p.e.a. premiuje jedynie tych zobowiązanych, którzy pomimo wdrożenia procedury egzekucyjnej jednak wykonali obowiązek, dzięki czemu niecelowym było stosowanie kolejnych, bardziej uciążliwych, środków egzekucyjnych.WSA w Warszawie uznał, że taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca, skoro podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2020 r. ustalono, że z szeregu - nałożonych decyzją z dnia 22 sierpnia 2014 r. - obowiązków zobowiązany jedynie zabezpieczył ceramiczne piece kaflowe. To z kolei, w ocenie Sądu I instancji oraz w świetle art. 125 u.p.e.a. i przedstawionej wyżej argumentacji prawnej oznaczało, że ani wykonanie niezbędnej dokumentacji, w tym ekspertyzy mykologiczno-konserwatorskiej, ani uzyskanie decyzji konserwatorskiej, ani złożenie wniosku (30 października 2020 r.) o uchylenie/stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r. (rozpatrzony negatywnie - decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. i decyzją z dnia 8 lutego 2021 r.), ani też złożenie projektu wykonawczego 7 grudnia 2020 r. na okoliczność zakresu wymaganych robót i sposobu ich wykonania (sprzecznych z zakresem egzekwowanej decyzji) nie mogły stanowić podstawy do umorzenia nałożonej grzywny.Tym samym, jak stwierdził w końcowej części uzasadnienia Sąd I instancji, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że dopóki decyzja z dnia 22 sierpnia2014 r. pozostaje w obrocie prawnym i obowiązek z niej wynikający nie zostanie w całości wykonany, to nie ma możliwości umorzenia grzywny w celu przymuszenia.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący reprezentowany przez adwokata. Zaskarżył wyrok w całości.Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wystąpił równieżo zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie,a w szczególności art. 125 § 1 u.p.e.a., w sytuacji wykonania obowiązków nałożonych decyzją, a w części ich bezprzedmiotowości potwierdzonej ekspertyzami zawartymi w dokumentacji budowlano-konserwatorskiej na podstawie, której MWKZ wydał pozwolenie w czerwcu 2022 r. (art.174 pkt 1 ustawy p.p.s.a.);- naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt.2. ustawy p.p.s.a.), w szczególności: art. 133 § 1, art.134 § 1, 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez:• oddalenie skargi mimo niepełnego ustalenia i oceny stanu faktycznego przez organ administracji i uznanie bez żadnego dowodu w tym zakresie, że strona nie wykonała obowiązków nałożonych decyzją z 2014 r., a w związku z tym uznanie istnienia braku podstaw do uchylenia postanowienia odmawiającego uchylenia nałożonej na stronę grzywny,• "selektywne i wybiórcze gromadzenie materiału dowodowego, pominięcie ustaleń wynikających ze sporządzonej także z udziałem dotacji, dokumentacji konserwatorsko - budowlanej i sporządzonych ekspertyz, z których wynika brak konieczności wykonania części robót objętych decyzją z 2014 r. oraz nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi".Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec tego przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było w tej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczące umorzenia grzywny nałożonej na skarżącego postanowieniem z 14 lipca 2015r. z powodu niewykonania obowiązków z pkt a i b decyzji z 22 sierpnia 2014r. objętych tytułem wykonawczym nr 25/2015.Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny.Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Poza tym w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd (por. wyrok NSA z 7 marca 2023 r., II GSK 1329/19), na cow części wskazuje treść zarzutu skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie, jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu, uważa bowiem, że jego naruszenie nastąpiło poprzez - po pierwsze – niepełne ustalenie i ocenę stanu faktycznego i uznanie, że strona nie wykonała obowiązków nałożonych decyzją z 2014 r. oraz – po drugie – selektywne i wybiórcze gromadzenie materiału dowodowego połączone z pominięciem sporządzonej dokumentacji konserwatorsko – budowlanej i sporządzonych ekspertyz, z których to dokumentów miałby wynikać wniosek odwrotny, a mianowicie brak ciążącego na skarżącym kasacyjnie obowiązku wykonania części robót objętych decyzją z 2014 r. nakładającą te obowiązki.Z naruszeniem tego przepisu skarżący kasacyjnie, stawiając i łącząc z nim również zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazuje dodatkowo na jego naruszenie poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie, poprzez zarzut art. 141 § 4 p.p.s.a., formułuje wprost zarzut dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej oceny stanu faktycznego, poprzedzonej błędnym ustaleniem stanu faktycznego przez orzekające w sprawie organy. Takie stanowisko skarżącego kasacyjnie mogłoby być ujęte w ramach zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a nie, jak już wskazano powyżej w ramach zarzutu art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosząc się do istotnych okoliczności sprawy umożliwiając kontrolę zaskarżonego wyroku, co czyni zarzut jego naruszenia nieusprawiedliwionym.Nieskuteczne są także zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli Sąd I instancji wyprowadził określone wnioski na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a zatem wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją (tak NSA w wyroku z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 5161/21, Legalis nr 3173283). W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozstrzygając sprawę w całości oparł się na aktach sprawy i wziął pod uwagę wszystkie dokumenty, na które powołuje się skarżący kasacyjnie. Uznał jednak, że z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowaną w sprawie podstawę materialną zaskarżonego postanowienia oraz w zestawieniu z ustalonymi okolicznościami sprawy (ujętymi w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2020 r.) powołane dokumenty nie mogą w żaden sposób poddać w wątpliwość legalności zaskarżonego postanowienia. Zaskarżony wyrok został zatem wydany na podstawie akt sprawy, ponieważ WSA w Warszawie przyjął okoliczności, które nie tylko wynikały z akt administracyjnych, ale które następnie legły u podstaw wydania tego wyroku.Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, to trzeba stwierdzić, że Sąd I instancji orzekł w granicach sprawy i należycie rozpatrzył zarzuty skargi. To, że Sąd uznał niezasadność skargi nie oznacza, że nie dokonał rozpatrzenia jej wszystkich zarzutów. Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu podał przyczyny, z powodu których odmówił jej zasadności. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 3 września 2024 r., sygn.. akt II GSK 837/21 (Legalis nr 3118160), przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jako istotna część sądowoadministracyjnej normy odniesienia może zostać naruszony: po pierwsze, samoistnie, w razie niedopuszczalnego wyjścia przez sąd administracyjny poza granice sprawy, której dotyczy skarga lub wadliwego zrekonstruowania granic powyższej sprawy; po drugie, w sposób pośredni, jako konsekwencja błędnego ograniczenia lub wadliwego wykonania kompetencji kontrolnych na tle istotnych elementów podstaw prawnych sprawy administracyjnej. W tym drugim przypadku możliwość uwzględnienia zarzutu kasacyjnego jest jednak uzależniona od powiązania powyższego wzorca z innymi przepisami regulującymi proces rozpoznania lub orzekania sądu administracyjnego oraz z przepisami stanowiącymi tzw. administracyjną normę dopełnienia, których wadliwa ocena prawna skutkowała naruszeniem normy odniesienia, o ile naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Jednak autor skargi kasacyjnej nie dokonał żadnego powiązania art. 134 § 1 p.p.s.a., w tym choćby z przepisem art. 125 § 1 u.p.e.a., tzn. tym przepisem, na podstawie którego wydano zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie. Postanowienie to wyznaczało również granice rozpoznanej w I instancji sprawy. Oczywiście akt ten, jako wydany w postępowaniu egzekucyjnym, nie został wydany w oderwaniu od decyzji z dnia 22 sierpnia 2014 r., wcześniejszego postanowienia o nałożeniu grzywny, ani tym bardziej wystawionego w dniu 12 czerwca 2015 r. tytułu wykonawczego o nr 25/2015. Niemniej jednak, jak słusznie zauważył Sąd I instancji z akt sprawy wynikało, że w dalszym ciągu w obrocie pozostaje decyzja z dnia 22 sierpnia 2014 r. nakazująca skarżącemu kasacyjnie wykonanie określonych prac konserwatorskich i robót budowlanych, a okoliczność niepełnego ich wykonania ustalono podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2020 r. To wówczas ustalono, że spośród nakazanych prac wykonano: podstemplowanie stropów wewnątrz budynku, zabezpieczono elementy ceramiczne pieców kaflowych (demontaż, złożenie na palecie, owinięcie folią), zabezpieczenie rzeźb znajdujących się pierwotnie w ogrodzie. Ponadto stwierdzono istnienie malowideł na płytach, które złożono na deskach, a które prawdopodobnie stanowią malowidła, o których wspomina decyzja "SKZ", jako malowidła znajdujące się w nadprożach.W pozostałym zakresie ustalono, że decyzja nakazująca nie została wykonana. Co więcej, to już wówczas, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, wzięto pod uwagę, treść decyzji z dnia 5 listopada 2019 r. ("pozwolenie konserwatorskie"), złożenia ekspertyzy z dnia 14 lutego 2020 r., fakt złożenia dokumentacji projektowo – konserwatorskiej oraz wniosku o uchylenie decyzji nakazowej. Dokumenty te wprost wskazano w treści protokołu kontroli. Tych okoliczności faktycznych skarżący kasacyjnie nie podważył. Sąd I instancji słusznie więc uznał, że brak było podstaw do do umorzenia nałożonej grzywny.Okoliczność, że dokumenty te dotyczyły budynku co do którego nałożono na skarżącego obowiązki nie oznaczał, że były one ściśle związane z przedmiotem zaskarżenia, a z ich treści wynikały przesłanki normatywne uzasadniające zastosowanie przepisu art. 125 § 1 u.p.e.a.Jak stanowi bowiem przepis art. 125 § 1 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Oznacza to, że wyprowadzona z tego przepisu norma zezwalająca na umorzenie grzywny wymaga spełnienia dwóch warunków: warunku podstawowego, tj. wykonania obowiązku zamieszczonego w tytule wykonawczym oraz warunku dodatkowego (ale również koniecznego): nieuiszczenia lub braku ściągnięcia grzywny. Zestawiając ustalenia kontroli z treścią tytułu wykonawczego należało stwierdzić, że WSA w Warszawie prawidłowo uznał, że jedynie częściowe wykonanie obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym uniemożliwia umorzenie orzeczonej grzywny.Z kolei, zgodnie z zasadą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere ("Tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie wolno wprowadzać ich interpretatorowi"), nie jest możliwe uznanie, że "wykonanie obowiązku", o którym mowa w przepisie art. 125 § 1 u.p.e.a. zawiera w sobie każde częściowe wykonanie obowiązku. W konsekwencji przyjęcie jako przesłanki umorzenia grzywny jedynie częściowego wykonania obowiązków zamieszczonych w tytule wykonawczym byłoby w istocie wprowadzeniem innej, nieznanej ustawie przesłanki. Byłaby to wykładnia nie tylko sprzeczna z brzmieniem przywołanego przepisu, na skutek poszerzenia zakresu jego zastosowania, lecz także byłaby to wykładnia, która mogłaby w znaczący sposób obniżyć poziom skuteczności podejmowanych względem zobowiązanych czynności egzekucyjnych. Zobowiązany rezygnując z konieczności realizacji części spoczywających na nim obowiązku zyskiwałby nieprzewidzianą w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji możliwość uwolnienia się ze spoczywającej na nim powinności. W wielu wypadkach zastosowanie takiego zabiegu mogłoby skutecznie udaremnić cel egzekucji (co do konieczności ścisłej interpretacji przesłanek umorzenia nałożonej grzywny wypowiedział się podobnie NSA w wyroku z dnia 25 września 2018 r., sygn. aktII OSK 1662/18, Legalis nr 1824447).Z powyższego powodu niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisu art. 125 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie.Skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a..