Wyrok - III FSK 111/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Protokolant asystent sędziego Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 909/24 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w WarszawieOddalono skargę kasacyjną. odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Protokolant asystent sędziego Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 909/24 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
podatek dochodowy od osób prawnych
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dominik Gajewski
Podstawa prawna
art. 3
ppsa
art. 141
ppsa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
art. 174
ppsa
art. 185
ppsa
art. 181
ppsa
art. 176
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 909/24 oddalił skargę M.W. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: DIAS, organ) z dnia 16 lutego 2024 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r. i 2019 r.Skargę kasacyjną na ww. wyrok wniósł pełnomocnik Skarżącego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu tj. naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez: nieuwzględnienie negatywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, polegające na nieuwzględnieniu, iż został złożony przez Skarżącego wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie oraz, że wniosek o ogłoszenie upadłości zgodnie z art. 10, art. 11 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) nie został złożony bez winy Skarżącego oraz naruszeniu poprzez nieuwzględnienie treści tych przepisów w okolicznościach faktycznych sprawy, co skutkowało mylnym przekonaniem, że w momencie powołania Skarżącego do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki, zaistniały przesłanki uzasadniające złożenie wniosku o upadłość Spółki, a także nieustosunkowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do tych zarzutów, a jedynie Sąd ograniczył się do przytoczenia zarzutów w części historycznej. Brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów Skarżącego miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd naruszył powyższe przepisy postępowania sądowo-administracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji DIAS w Warszawie, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, a jedynie z uwzględnieniem fragmentarycznej analizy materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego na gruncie art. 116 Ordynacji podatkowej;c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie w tym nie wyjaśniono kwestii czasu właściwego do złożenia wniosku o upadłość - rozstrzygnięcie oparto na niepełnym materiale dowodowym (np. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ekonomii i rachunkowości na okoliczność wykazania, kiedy ewentualnie mogłyby zaistnieć przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki), co miało wpływ na wynik sprawy;d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji jedynie powielając argumenty DIAS w Warszawie.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 10, art. 11 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. w zw. z art. 13 ust. 2 Prawo upadłościowe (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, dalej p.u.), poprzez nieuwzględnienie treści tych przepisów w okolicznościach faktycznych sprawy, co skutkowało mylnym przekonaniem, że w momencie powołania Skarżącego do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki, zaistniały przesłanki uzasadniające złożenie przez Skarżącego wniosku o upadłość Spółki.Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie na podstawie art. 181 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a.W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.Oceniając zasadność skargi kasacyjnej należy wskazać, że zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Według § 2 art. 116 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.Wskazane powyżej przesłanki można podzielić na dwie grupy: przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe) oraz przesłanki negatywne (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności). Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, że dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki, w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki.Rozpoczynając od oceny zarzutu prawa procesowego, naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, należy uznać, że nie znajduje on usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 p.p.s.a. i umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawę rozstrzygnięcia i uzasadnił swoje stanowisko, odnosząc się do zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera dostateczne wyjaśnienie powodów oddalenia skargi. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które zostało sporządzone zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a., dowodzi, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w prawidłowy sposób wywiązał się ze swoich obowiązków.Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 lit.c p.p.s.a. Odmienne stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku nie upoważnia do czynienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 tej ustawy. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11; publik. CBOIS). Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 2230/13, publik. CBOIS). Dlatego też orzeczenie Sądu I instancji poddaje się kontroli instancyjnej. W tym zakresie trzeba mieć na względzie, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie trafny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z przywoływanymi przepisami prawa. Przepis ten stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać należy, że art. 134 § 1 p.p.s.a. określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby - po pierwsze - sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo po drugie - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Taka sytuacja nie miała miejsca w okolicznościach rozpoznawanej przez Sąd odwoławczy sprawy, dlatego też zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest niezasadny. Również prawidłowo zastosowano art. 151 p.p.s.a. Zastosowanie przez sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. jest rezultatem uznania, że organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego. Ponadto, odnosząc się do dalszej części analizowanego zarzutu (pkt 1c), należy stwierdzić, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 273/23; publik. CBOSA). Jak słusznie Sąd I instancji podkreślił, iż w orzecznictwie wskazuje się, że na gruncie art. 116 O.p. to przede wszystkim organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany do samodzielnych ustaleń co do zaistnienia wszystkich przesłanek uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej, w tym przesłanek egzoneracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokonania powyższych ustaleń, a więc nie zachodziła konieczność uzyskania innych dowodów w tym powołania biegłego z zakresu ekonomii i rachunkowości, czego domaga się Skarżący.Stosowanie do art. 10 u.p.u., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, a takim jest dłużnik, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 u.p.u.). Zgodnie z wolą ustawodawcy domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (art. 11 ust. 1a u.p.u.). Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 2 u.p.u., dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Prawo upadłościowe (art. 21 ust. 1) wymaga, by dłużnik zgłosił w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości - nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Dokonując oceny "czasu właściwego" do zgłoszenia upadłości lub do wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego należy posiłkować się przepisami zawartymi w ustawie Prawo upadłościowe.W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że wymienione w art. 11 ust. 1-2 u.p.u. przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość mają charakter alternatywny i równorzędny. Dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości spółki (por. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r., II FSK 46/16). Jeżeli zatem zostanie wykazane, że dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 u.p.u.), nie ma potrzeby dodatkowego ustalania, czy zobowiązania dłużnika przekraczają wartość jego majątku (art. 11 ust. 2 u.p.u.). I odwrotnie, ustalenie, że zobowiązania dłużnika przekraczają wartość jego majątku, uzasadniają złożenie wniosku o ogłoszenie jego upadłości nawet wówczas, gdy dłużnik na bieżąco te zobowiązania wykonuje (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2024 r., III FSK 1106/23). Należy przy tym podkreślić, że w przypadku przesłanki z art. 11 ust. 1 u.p.u. nie ma znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21; publik CBOSA).Na gruncie niniejszej sprawy ustalono, że przesłanka upadłościowa z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2344 ze zm.; dalej: "u.p.u."), tj. utrata zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, została spełniona w świetle art. 11 ust. 1a, gdy trzy miesiące przekroczyło opóźnienie w wykonaniu drugiego z zobowiązań podatkowych, tj. zobowiązania w VAT za styczeń 2018 r.; miało to miejsce w dniu 27 maja 2018 r.; od tej daty powinien być liczony termin 30 dni na zgłoszenie wniosku o upadłość. Skarżący powinien niezwłocznie po objęciu funkcji prezesa zarządu spółki (tj. po 25 czerwca 2018 r.) zbadać jej sytuację finansową i w razie konieczności złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości (w terminie 30 dni od daty powołania do zarządu) lecz tego nie uczynił. Spółka dopiero 27 maja 2019 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w B. z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wraz z wnioskiem o zatwierdzenie warunków sprzedaży składników majątkowych dłużnika, wniosek ten był spóźniony.Za brakiem winy Skarżącego nie mogą przemawiać argumenty związane z podjęciem działań naprawczych w spółce. Działania zmierzające do poprawy kondycji finansowej spółki a raczej zwłoka z nimi związana spowodowały, że gdy został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, był on już spóźniony. Sąd oddalił ten wniosek w dniu 3 grudnia 2019 r., postanowieniem sygn. akt [...] wydanym na podstawie art. 13 ust. 2 u.p.u. Zgodnie z tym przepisem "sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania". Postępowanie upadłościowe zostało więc zakończone nieefektywnie ze względu na tzw. "ubóstwo masy". Postanowienie Sądu Rejonowego świadczy o tym, że wniosek został zgłoszony zbyt późno – interesu wierzycieli nie można było już wtedy zaspokoić.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, które podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, że nie można odmówić członkowi zarządu prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jeśli jednak zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową (por. np. wyroki NSA: z 5 marca 2015 r., II FSK 249/13; z 9 maja 2018 r., II FSK 2876/17; z 23 września 2020 r., II FSK 1392/18).Skarżący, podejmując ryzyko ratowania spółki w trudnej sytuacji finansowej mógł i powinien był przewidzieć, że zwłoka może doprowadzić do sytuacji, że wniosek o ogłoszenie upadłości będzie spóźniony, ze skutkiem także dla majątkowej odpowiedzialności Skarżącego.Sąd I instancji prawidłowo rozważył także możliwe spełnienie w sprawie przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit.b O.p. – czy niezłożenie przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości nie nastąpiło bez jego winy. Zaległości podatkowe w VAT wynikają z zobowiązań podatkowych określonych w decyzjach wymiarowych wydanych w 2020 i 2021 r. Treść tych decyzji wskazuje jednak, że spółka nie złożyła deklaracji podatkowych za miesiące od lutego do grudnia 2018 r., i kwiecień 2019 r., a w samym postępowaniu podatkowym nie przedstawiła rejestrów VAT i nie zrealizowała wezwań organu podatkowego (Skarżący pozostawał członkiem zarządu spółki w okresie prowadzenia postępowań podatkowych zakończonych wydaniem decyzji wymiarowych). Na co jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, spółka nie realizowała rzetelnie swoich zobowiązań podatkowych (co wiązało się być może z brakiem środków pieniężnych – w tej sytuacji swoistym sposobem na odroczenie płatności podatków było niezłożenie deklaracji podatkowych).W momencie, gdy spółka za poszczególne miesiące 2018 r. i kwiecień 2019 r. nie złożyła deklaracji podatkowych, nie można mówić, że Skarżący dbał o wywiązywanie się przez zarządzaną przez siebie spółkę z obowiązków nałożonych prawem podatkowym, a następnie (po latach) został zaskoczony decyzjami wymiarowymi, z których wyniknęły zaległości podatkowe.W świetle przedstawionej argumentacji należy uznać za chybiony zarzut naruszenia art. 10, art. 11 ust. 1, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 2 u.p.u.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie doszło również do jakichkolwiek uchybień, zarówno przy kontroli WSA, jak również rozstrzygnięć organów, a dokonaną analizę stanu faktycznego w niniejszej sprawie ocenić należy jako rzetelną i wnikliwą. Sąd I instancji wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a także przedstawił wnikliwą i merytoryczną analizę argumentacji oraz stanu faktycznego w zakresie zaistnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarżącej za zaległości Spółki, jako członka zarządu tej Spółki. Podniesiony w ten sposób przez Stronę zarzut nie poddaje się zarówno kontroli legalności sprawowanej przez sądy administracyjne, jak też kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego.Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, okazały się niezasadne.Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.SNSA Wojciech Stachurski SNSA Dominik Gajewski SNSA Paweł BorszowskiSNSA Wojciech Stachurski SNSA Dominik Gajewski SNSA Paweł Borszowski