sygn. II SA/Łd 181/25 16 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

Wyrok - II SA/Łd 181/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 16 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Potwierdzenie represji. Dnia 16 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek- Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Jarosław Czerw, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi Z.Ł. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 14 lutego 2025 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zaOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Potwierdzenie represji. Dnia 16 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek- Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Jarosław Czerw, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi Z.Ł. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 14 lutego 2025 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego za
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek wnioskodawca / wnioskodawczyni uczestnik postępowania apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 16 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący Agata Sobieszek-Krzywicka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Dnia 16 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek- Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Jarosław Czerw, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi Z.Ł. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 14 lutego 2025 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę. dc

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2025r. Nr DOS3-K0918-D21299-28/25 Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej również jako: "Szef UdSKiOR") na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 149 § 3, art. 148 § 2 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., powoływanej dalej jako: "k.p.a.") utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 29 stycznia 2025 r. Nr DSE3-K1063-D21299-24/25 o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 16 maja 2024 r. Nr DSE3-K1082-D21299-11/24 o odmowie potwierdzenia stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:Decyzją Szefa UdSKiOR z dnia 16 maja 2024 r. Nr DSE3-K1082-D21299-11/24 odmówiono Z. Ł. przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 906 ze zm., dalej również jako: "u.d.o.a."). Wyrokiem z dnia 22 października 2024 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 462/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę wnioskodawczyni na powyższą decyzję. Z. Ł. wniosła skargę kasacyjną od wskazanego wyroku, jednak została ona oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. III OSK 281/25.W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., iż to osoba ubiegająca się o status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej ma dołączyć do wniosku dowody potwierdzające spełnienie oznaczonych w przepisach przesłanek. Natomiast przedstawione przez skarżącą okoliczności nie mogą prowadzić do uwzględnienia jej wniosku i potwierdzenia żadnego ze statusów wynikających z u.d.o.a. Skarżąca wskazała, iż w marcu i kwietniu 1963 r. brała udział w proteście pielęgniarek i położnych, który odbył się w W. na ówczesnym P. oraz w Ministerstwie Zdrowia i dotyczył zarówno spraw socjalnych jak i wolnościowych; wskazała, że pracowała wówczas w p. szpitalu "na [...]" jako asystentka pielęgniarstwa po szkole PCK. W wyniku represji za udział w proteście, pod koniec kwietnia 1963 r. została wysłana karnie w B. na akcję szczepienia okolicznych mieszkańców wsi przeciw durowi brzusznemu. W trakcie "zesłania" podjęła naukę wieczorową w [...] liceum z którego została relegowana (jej zdaniem za "działalność opozycyjną"). Po powrocie zdała maturę w p. liceum i skończyła szkołę pielęgniarską w W. (jej wnioski o oddelegowanie na studia medyczne kończyły się odmową i rozmowami dyscyplinującymi z SB z komórki przy KMO w P. o jej "działalności antypaństwowej" i ewentualnym skierowaniu na studia po podjęciu współpracy z SB). Do końca ustania represji nie mogła zmienić miejsca zatrudnienia, nie awansowała i wykonywała najprostsze czynności szpitalne pomimo wykształcenia pielęgniarskiego, a studiów medycznych nigdy nie podjęła. W ramach akcji o kryptonimie INTERNAT zostały założone pielęgniarkom teczki (do teczki skarżącej nie dotarto, co jednak w ocenie skarżącej nie znaczy, że nie istnieje bądź nie istniała).Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, iż wskazane przez skarżącą wydarzenia (tj. wysłanie karne w B. na akcję szczepień) nie są represjami zawartymi w katalogu z art. 3 u.d.o.a. Także relegowanie z liceum (mimo że niewątpliwie stanowiło swoistą represję) nie zostało udowodnione, że miało bezpośredni związek z udziałem skarżącej w wystąpieniu wolnościowym. Natomiast nie każda działalność opozycyjna jak i nie każda nawet represja z powodów politycznych ze strony władz komunistycznych jest przez ustawodawcę uznawana jako podlegająca u.d.o.a., a w konsekwencji uprawniająca do ubiegania się o status takiej osoby i świadczenia pieniężne lub pomoc pieniężną.Ponadto analiza zarówno wniosku skarżącej, przedstawionej przez nią dokumentacji jak i zebranych w toku postępowania akt przez organ nie pozostawia wątpliwości, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do uznania skarżącej za działacza opozycji antykomunistycznej. Zebrana dokumentacja potwierdza, że nie zostało udowodnione, że przez co najmniej 12 miesięcy skarżąca prowadziła, w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością kamą, działalność mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie politycznych praw człowieka. Powyższa okoliczność nie była również kwestionowana przez skarżącą. Sam fakt inwigilowania przez organy i podjęcia działań wskazanych w ww. przepisie bądź też relegowania nie stanowi samoistnej podstawy przyznania uprawnień, lecz musi być konsekwencją udziału w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka i pozostawać z tymże udziałem w związku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza faktu udziału skarżącej w wystąpieniu wolnościowym.Sąd podkreślił również, że nie wykazano, aby skarżąca brała udział w nieoficjalnych spotkaniach w prywatnych mieszkaniach kontestujących władzę państwową i na ich skutek została relegowana ze szkół w P. lub R. . Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów na swoje osobiste zaangażowanie w takie konkretne działania we wskazanym czasie. Organ uwzględnił wszystkie dowody przedstawione przez skarżącą w toku postępowania jak i w oparciu o art. 5 ust. 5 u.d.o.a., zwrócił się do Prezesa IPN o przekazanie informacji o treści zgromadzonych dokumentów dotyczących warunków, o których mowa w art. 2 i art. 3 u.d.o.a. oraz o przekazanie uwierzytelnionych kopii tych dokumentów. IPN (pismem z 24 listopada 2023 r.) wskazał, że w wyniku szczegółowej kwerendy dotyczącej Z. Ł. nie odnaleziono dokumentów spełniających wymogi z art. 2 lub art. 3 u.d.o.a. Dodatkowo organ podjął w ramach własnej działalności próbę ustalenia stanu faktycznego sprawy uwzględniając składane w toku postępowania wnioski dowodowe (np. w zakresie dokumentów dotyczących L. M., tj. koleżanki skarżącej). Wskazano również przyczyny braku przesłuchania innych świadków. Wobec nieuzyskania dokumentów lub informacji potwierdzających, że skarżąca spełnia przesłanki z art. 2 i art. 3 u.d.o.a., organ nie miał obowiązku dalszego, bezgranicznego poszukiwania dokumentów, niejako w jej zastępstwie, dowodów mających potwierdzić korzystne dla niej okoliczności. To bowiem na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.Reasumując, Sąd podkreślił, iż organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie i w konsekwencji odmówiły skarżącej potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych z uwagi na brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 2 lub art. 3 u.d.o.a. Przedłożone przez skarżącą dowody (zawarte również w skardze kasacyjnej) oraz wyjaśnienia nie dają podstaw dla uznania, aby mogła zostać uznana za osobę represjonowaną. Również pozostałe zgromadzone w sprawie dowody nie potwierdzają tej okoliczności.W dniu 16 grudnia 2024 r. P. Ł., pełnomocnik Z. Ł., wystąpił do Szefa UdSKiOR z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 16 maja 2024 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi wyjścia na jaw nowych istotnych okoliczności faktycznych, mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w dniu 25 listopada 2024 r. wnioskodawczyni rozmawiała ze swoją siostrą I. G. z domu Ś. na temat pacyfikacji wystąpień pielęgniarek z 1963 r. w W. . Siostra wnioskodawczyni przypomniała, że również brała udział w tym wystąpieniu i może potwierdzić wydarzenia, które wówczas miały miejsce. W ocenie pełnomocnika skarżącej informacje ujawnione przez I. G. potwierdzają zarówno udział wnioskodawczyni w proteście, zastosowane wobec niej represje, inwigilację oraz relegowanie ze szkoły. Jednocześnie informacje te nie mogą być odrzucone z tego tylko powodu, że pochodzą od osoby spokrewnionej z wnioskodawczynią. Informacje te zostały zweryfikowane aktami IPN, a w szczególności tajnym meldunkiem BB-0766/IV/63 z dnia 24 kwietnia 1963 r. Komendanta MO w R. do Zastępcy Komendanta MO ds. Bezpieczeństwa Publicznego m.st. W., potwierdzającym przybycie wnioskodawczyni do miejsca zesłania i planowaną inwigilacje oraz szczegółowymi wyjaśnieniami złożonymi po rygorem odpowiedzialności karnej.Do swojego wniosku pełnomocnik Z. Ł. dołączył publikacje: krytyczną monografię A. K. z 2011 r. pt. "Służby bezpieczeństwa a środowisko pielęgniarskie podczas wystąpień warszawskich w 1963 roku w zasobach archiwum IPN" oraz artykuł dr Barbara Dobrowolska pt. "Pielęgniarki represjonowane: mity czy rzeczywistość", a także pisemne oświadczenie I. G. z dnia 27 listopada 2024 r. I. G. wskazała w nim, iż jej rodzona siostra Z. Ł. brała udział w strajku pielęgniarek, który odbył się w W. w marcu i kwietniu 1963 r., w wyniku czego została poddana represjom: karnie wysłano ją na kilka miesięcy do akcji szczepień do placówki w B. oraz relegowano za karę z liceum w P. . I. G. wskazała, że w 1963 r. pracowała w tym samym p. szpitalu co jej siostra, tylko w innym oddziale. W strajku uczestniczyła z koleżanką ze szpitala J. P. . Nie zostały one w późniejszym czasie poddane represjom, ponieważ w dniu strajku nie świadczyły pracy i ówczesna dyrekcja szpitala nie była w stanie udowodnić im udziału w strajku. Sankcjom zostały poddane pielęgniarki, które w dniach protestu 30 marca i 2 kwietnia zwolniły się z pracy, bądź były wylegitymowane w trakcie protestu przez służby bezpieczeństwa. Z całego szpitala i prawdopodobnie z P. były to Z. Ł. oraz jej koleżanka z oddziału L. S. .Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2025 r. Szef UdSKiOR odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 16 maja 2024 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż przedłożone przez stronę dowody nie zostały wcześniej zgłoszone przez stronę, organ nie pozyskał ich w toku postępowania oraz fakt ich istnienia nie był znany organowi. Jednakże przedstawione przez stronę oświadczenie oraz fragmenty publikacji nie są istotnymi, nowymi dowodami sprawie, bowiem nie dostarczają żadnych nowych informacji, które skutkowały by zmianą orzeczenia organu.Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. Ł., jednakże Szef UdSKiOR nie znalazł podstaw do zakwestionowania własnego postanowienia i zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lutego 2025 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż do wniosku nie dołączono nowych dowodów, które stanowiłyby podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. We wniosku o wznowienie postępowania z 16 grudnia 2024 r. pełnomocnik strony sam wskazał, że oświadczenie I. G. "potwierdza fakty przywołane przez wnioskodawczynię", co wskazuje, że nie są to nowe okoliczności a te same, które już zostały podnoszone w zakończonym postępowaniu. Również brak przymiotu nowości informacjom, które pochodzą z przedłożonych publikacji.Skargę na powyższe postanowienie złożyła Z. Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie P. Ł., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu postępowania tj. art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w okolicznościach prawnych i faktycznych, wskazujących na prawidłowe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy art. 149 § 1 k.p.a., co wypaczyło wynik sprawy.W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 29 stycznia 2025 r., o wskazanie UdSKiOR w sposób dla niego zrozumiały drogi co do dalszego postępowania w sprawie w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego oraz jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, również kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podkreślił, że żądanie o wznowienie postępowania zostało oparte o ustawowe przesłanki, wniesione z zachowaniem terminów, złożone przez stronę postępowania zgodnie z wymogami art. 63 k.p.a., a więc spełnione zostają warunki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Natomiast w przypadku, gdy w sprawie toczy się równoległe postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wcześniej, prawidłowo funkcjonujący organ zawiesza postępowanie nadzwyczajne. UdSKiOR zamiast wznowić postępowanie i zależnie od otoczenia prawnego albo je kontynuować albo zawiesić, podjął próbę dokonania oceny przedstawionych przez skarżącą dowodów jako nieistotnych dla sprawy, pozbawionych przymiotu nowości, potwierdzających jedynie fakty przedstawione przez wnioskodawczynię. Refleksje organu odwołały się tym samym do okoliczności, które nie stanowią podstawy odmowy wznowienia postępowania, a mogą być co najwyżej przyczyną odmowy uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po wznowieniu postępowania, po zakończonym postępowaniu sądowoadministracyjnym.Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, pełnomocnik skarżącej wniósł jak w petitum skargi.W odpowiedzi na skargę Szef UdSKiOR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga okazała się niezasadna.Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymujące w mocy własne postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną odmawiającą potwierdzenia skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powołuje się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Treść tego przepisu stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.Spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga, by nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Trzeci warunek, to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Istotność nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów odnosić trzeba do tego wyróżnika charakteryzującego określone okoliczności faktyczne lub dowody, który sprawia, że odnosząc się do przedmiotu sprawy załatwionej decyzją, dane okoliczności faktyczne lub dowody mają wpływ na sposób konkretyzacji normy administracyjnego prawa materialnego. Jej rozumienie powinno mieć za podstawę stwierdzenie, że tylko te okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, gdy zakładać należy, iż w sytuacji ich wyjścia na jaw i zapoznania się z nimi przez organ, w oparciu o nie same lub zestawiając je z innymi znanymi okolicznościami faktycznymi, organ, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w sposób odmienny mógłby określić podstawę faktyczną wydawanej decyzji, a w konsekwencji inaczej rozstrzygnąć merytorycznie sprawę (wyrok NSA z 30 września 2025 r., sygn. III OSK 1630/24; wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Odnośnie cechy nowości, należy wskazać, że nowe okoliczności, o jakich mowa w analizowanym przepisie, to takie okoliczności, które przedstawiają określony stan faktyczny istniejący w chwili wydania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie znany organowi, mające wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 1633/18). Nie stanowi natomiast nowej okoliczności faktycznej odmienna niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności. Nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności.Warto też podkreślić, że pojęcie nowych okoliczności i nowych dowodów nie może być utożsamiane. Podkreśla to NSA w wyroku z 17 grudnia 2024 r. (sygn. III OSK 782/23), w którym stwierdza, że norma z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odnosi się do dwóch przesłanek wznowienia postępowania: nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w sprawie, przy czym nie ulega wątpliwości, że nie są to pojęcia synonimiczne. "Kiedy mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. o «nowych dowodach» istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej" (wyrok WSA w Łodzi z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III SA/Łd 38/21).Wznowienie postępowania jest zatem uzasadnione jedynie wtedy, gdy istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej (a zatem potencjalnie mogły zostać uwzględnione w rozstrzygnięciu), lecz nie były znane organowi podejmującemu rozstrzygnięcie. Kryterium "nowości" odnosi się zatem nie do genezy dowodu (okoliczności), lecz powinno być oceniane z perspektywy wiedzy, jaką dysponował organ w chwili, gdy sprawę rozstrzygał. "Nowość" materiału dowodowego jest utożsamiana z jego "następczym odkryciem lub zgłoszeniem przez stronę, nie zaś z następczym zaistnieniem" (M. Wojtuń (w:) Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 145).Odnosząc powyższe do realiów kontrolowanej sprawy trzeba podkreślić, że wniosek z dnia 16 grudnia 2024 roku o wznowienie postępowania, wbrew zarzutom skargi, nie został poparty istotnymi dla sprawy nowymi dowodami ani nowymi okolicznościami. Odnośnie oświadczenia Pani I. G. z dnia 27 listopada 2024 roku, nie budzi wątpliwości, że ten dowód powstał po dacie wydania przez organ ostatecznej decyzji tj. po 16 maja 2024 r. Należy też wskazać, że nie stanowi on dowodu istotnego w sprawie. Z treści oświadczenia wynika bowiem jednoznacznie, że Pani I. G. wskazuje na trojakie okoliczności faktyczne. Po pierwsze na fakt, że skarżąca brała udział w strajku pielęgniarek w marcu i kwietniu roku 1963, po wtóre, że została w związku z tym skierowana na kilka miesięcy do pracy w ramach akcji szczepień w B. a także na okoliczność określaną jako relegowanie ze szkoły. Wypada zatem wskazać, że uzasadnienie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 16 maja 2024 r., nie pozostawia wątpliwości, iż pierwsza z powyższych okoliczności, tj. udział skarżącej w proteście pielęgniarek w W. w marcu i kwietniu 1963 r., została uznana przez organ za udowodnioną. Z ustaleń organu wynika również, iż nie jest kwestionowany fakt, że na skutek powyższego skarżąca została wysłana karnie w B. na akcję szczepienia mieszkańców okolicznych wsi przeciw durowi brzusznemu. Natomiast dokonana przez organ ocena powyższych faktów doprowadziła do wniosku, że w świetle art. 2 oraz art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, powyższe fakty, których organ nie kwestionuje, nie pozwalają na potwierdzenie skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Organ podaje także, iż wskazywana przez skarżącą represja polegająca na relegowaniu z liceum była rozpatrywana pod kątem spełnienia przesłanki określonej w art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy. Wobec powyższego należało stwierdzić, iż wszystkie okoliczności faktyczne wskazywane w oświadczeniu Pani I. G. były znane organowi w dacie wydawania decyzji i rozpatrywane w związku z ustawowymi przesłankami potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej. W konsekwencji, oświadczenie to nie stanowi nowego dowodu istotnego w sprawie a wskazywane w nim fakty nie stanowią nowych okoliczności, o których mówi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powołuje się również na monografię Agnieszki Kozińskiej z 2011 r. pt. "Służby bezpieczeństwa a środowisko pielęgniarskie podczas wystąpień warszawskich w 1963 roku w zasobach archiwum IPN" oraz artykuł dr Barbary Dobrowolskiej pt. "Pielęgniarki represjonowane: mity czy rzeczywistość" . Żaden z tych dowodów nie wskazuje jednak na istnienie odmiennych od wcześniej ustalonych przez organ okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, dotyczących spełniania przez skarżącą przesłanek z art. 2 lub art. 3 u.d.o.a. Bez wątpienia opracowania te nie zawierają informacji odnośnie działalności opozycyjnej prowadzonej przez skarżącą lub stosowanych wobec niej represji. Nie dają podstaw do przyjęcia założenia, że gdyby organ zapoznał się z nimi przeprowadzając postępowanie dowodowe, wówczas dokonałby innych ustaleń faktycznych co mogłoby skutkować odmiennym rozstrzygnięciem merytorycznym.Wobec powyższego zasadnym okazało się stanowisko organu co do tego, że co prawda przedłożone przez skarżącą dowody nie były znane organowi, jednakże nie są istotnymi, nowymi dowodami sprawie, bowiem nie dostarczają żadnych nowych informacji, które mogłyby potencjalnie powodować zmianę rozstrzygnięcia. W konsekwencji należało skonkludować w ślad za zaskarżonym postanowieniem, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony przez skarżącą nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. Prawidłowo zatem zastosował organ przepis art. 149 § 3 k.p.a., zaś zarzut skargi w tym zakresie okazał się niezasadny.Odnosząc się do treści skargi zauważyć wypada, iż skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu oraz postanowieniu wydanemu w pierwszej instancji, nieprawidłowe wskazanie oraz brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Należy zatem wyjaśnić, że postanowienie, w którym nie podano podstawy prawnej lub podano ją nieprawidłowo niewątpliwie jest wadliwe. Uchybienie takie nie powoduje jednak samo przez się nieważności postanowienia, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to zatem uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować uchyleniem postanowienia tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca.Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.dj. skargę oddalił.dj