Wyrok - I FSK 1194/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Mariusz Golecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Włodzimierz Gurba, Protokolant referent Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 543/22 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji SkaUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Mariusz Golecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Włodzimierz Gurba, Protokolant referent Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 543/22 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Ska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
prawo karne skarbowe
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariusz Golecki
Podstawa prawna
art. 6
kk
art. 6
kks
art. 174
ppsa
art. 134
ppsa
art. 141
ppsa
art. 183
ppsa
art. 133
ppsa
art. 185
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 543/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę A. W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "podatnik") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: "DIAS", "Organ podatkowy") z 1 lipca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce od stycznia do grudnia 2011 r. i uchylił zaskarżoną decyzję.2. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") określił Stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. Decyzją z 12 grudnia 2018 r. DIAS, uchylił NUS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. DIAS zalecił NUS jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego we wskazanych przypadkach oraz wyjaśnienie w pełni przesłanek jakimi kieruje się organ przy załatwianiu sprawy.Następnie w wyniku przeprowadzonego postępowania Organ pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości polegające na:1) niezgodności danych wynikających z dokumentów źródłowych wystawionych przez podatnika z wartościami wykazanymi w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2011 r. (dostawy towarów i usług), skutkującej zaniżeniem podatku należnego na łączną kwotę 287.256 zł;2) zaewidencjonowaniu faktur zakupu VAT nie potwierdzonych przez wystawców widniejących na tych fakturach, tj.:a) B. Sp. z o.o. we W., powodującym zawyżenie podatku naliczonego na łączną kwotę 233.611 zł;b) G. W. N. J., powodującym zawyżenie podatku naliczonego na łączną kwotę 127.466 zł;c) D., powodującym zawyżenie podatku naliczonego na łączną kwotę 48.369 zł;3) uwzględnieniu w rozliczenia podatku naliczonego, z faktur VAT wystawionych w 2011 r. przez Z. W. Z. B. C. na łączną kwotę 28.925 zł oraz A. P. B. R. H. T. na łączną kwotę 414 zł.Uwzględniając te ustalenia NUS wskazaną na wstępie decyzją Organ pierwszej instancji określił Stronie: za styczeń 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 72.590 zł, za luty 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 0 zł i nadpłatę w kwocie 15.468 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 12.269 zł, za marzec 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 0 zł i nadpłatę w kwocie 5.912 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 6.207 zł, za kwiecień 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 0 zł i nadpłatę w kwocie 1.823 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 19.274 zł, za maj 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 17.415 zł, za czerwiec 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 0 zł i nadpłatę w kwocie 2.711 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 15.700 zł, za lipiec 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 5.201 zł, za sierpień 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 31.3 84 zł, za wrzesień 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 139.089 zł, za październik 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 0 zł i nadpłatę w kwocie 6.005 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 24.921 zł, za listopad 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 0 zł i nadpłatę w kwocie 7.615 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 57.813 zł oraz za grudzień 2011 r. kwotę zobowiązania w podatku VAT w wysokości 44.594 zł.Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie.Decyzją z 15 lipca 2020 r Wrocławiu DIAS utrzymał w mocy decyzję organu NUS.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 500/20 uchylił decyzję DIAS.W ocenie Sądu decyzja organu odwoławczego nie odpowiadała prawu, ponieważ nie zawierała uzasadnienia pozwalającego na dokonanie oceny czy nie doszło do instrumentalnego wykorzystywania art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. dalej O.p.)co oznacza, że została ona wydana z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122, 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.Zaskarżoną decyzją DIAS we Wrocławiu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję NUS. Na wstępie wskazał, że zobowiązanie Strony w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. (w tym określenie Stronie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy), co do zasady przedawniało się za okresy od stycznia do listopada 2011 r. z dniem 31 grudnia 2016 r., natomiast za grudzień 2011 r. z dniem 31 grudnia 2017 r., zgodnie z art. 70 § 1 O.p. W niniejszej sprawie doszło jednak, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p., do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania w dniu 8 grudnia 2016 r. W tym dniu wszczęto bowiem postępowania o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 §1 w zw. z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, które nie zakończyło się do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu zawiadomił Stronę pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. (doręczone w dniu 16 grudnia 2016 r.), tj. przed upływem terminu przedawnienia.W ocenie DIAS znajdujące się w materiale dowodowym sprawy dokumenty źródłowe, w szczególności rejestry sprzedaży i zakupu za poszczególne miesiące 2011 r., faktury oraz protokoły przesłuchań, wskazują, iż wartości wykazane przez Stronę w deklaracjach VAT-7 są nieprawidłowe. Wyjaśnił, że podczas kontroli podatkowej Strona przedłożyła kontrolującym podatkową księgę przychodów i rozchodów za 2011 i 2012 r. oraz rejestry sprzedaży i zakupów VAT za poszczególne miesiące 2011 i 2012 r., sporządzone przez C. Sp. z o. o. wraz z dokumentami źródłowymi oraz innymi ewidencjami podatkowymi. Na przedłożonych rejestrach zostało wyraźnie wskazane, że są to rejestry sprzedaży i zakupów, a nie analizy dokonane w ramach audytu, jak stwierdziła to Strona w odwołaniu. W związku z powyższym dokonano ustaleń w przedmiotowej sprawie odnosząc się do zapisów w tych rejestrach. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że zapisy w rejestrach zostały poddane weryfikacji w toku prowadzonej kontroli oraz postępowania podatkowego w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody źródłowe.Na decyzję DIAS złożyła skargę Strona.Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę Strony wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoją argumentację w sprawie.3. Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę Strony. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd we Wrocławiu przychylił się co do stanowiska organów podatkowych, iż w sprawie nie doszło do naruszenia terminu przedawnienia zobowiązań skarbowych Strony. Natomiast dalej Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że w sprawie jest niewyjaśniony stan faktyczny.W ocenie WSA w momencie składania deklaracji były niewątpliwe rejestry prowadzone przez biuro rachunkowe A. W tym względzie Sąd pierwszej instancji nie podziela stanowiska organów skarbowych, że dokumentację przedstawioną przez biuro C. należy traktować jako podstawy do sporządzenia deklaracji. W sposób oczywisty wynika z faktu, że dokumentacja ta była sporządzana w 2016 roku, więc wiele lat po złożeniu deklaracji. Organy nigdzie nie wskazują żeby były składane jakiekolwiek korekty deklaracji. Dokumentacja ta, w ocenie Sądu w ogóle nie może być uważana za dowód w sprawie, ponieważ została wytworzona po okresie rozliczeniowym i nie jest podstawą do sporządzenia deklaracji. W tej sytuacji, kontroli winna być poddana ewidencja, będąca podstawą sporządzania deklaracji. Jeśli zaś –ze względu na upływ czasu- uzyskanie takiej ewidencji nie jest możliwe, to konieczne jest ustalenie czy podatnik realizował w tym zakresie obowiązki wynikające z art. 109 ust 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). Sąd pierwszej instancji uznał, że Organ podatkowy nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego w zakresie faktur, co do których kwestionowany jest moment, kiedy strona skarżąca weszła w ich posiadanie4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji wywiódł Organ podatkowy zaskarżając go w całości, wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu bądź rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 poz. 259, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") Ponadto Organ podatkowy wniósł o przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.4. 1. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 122 O.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek błędnego przyjęcia, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, podczas gdy stan ten został przez organ wyjaśniony, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, niezbicie wynika, że strona skarżąca nie otrzymała i nie posiadała faktur wystawionych przez P. A. B. R. H. T. oraz Z. W. Z. B. C. w terminie umożliwiającym odliczenie podatku naliczonego;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., art. 180 § 1 O.p. i art. 181 O.p. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że dokumentacja przedstawiona przez C. nie może być uznana za dowód w sprawie, podczas gdy dotyczy ona podatku od towarów i usług za okresy objęte postępowaniem podatkowym, a zatem dokumentacja ta może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co oznacza, że posiada przymiot dowodu;3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że organ powinien był dokonać kontroli ewidencji prowadzonych przez P. A. B. R. H. T., podczas gdy ewidencje te były nieczytelne, a ponadto, jak wskazała strona skarżąca, błędne, dlatego organowi przedstawiono ewidencję oznaczoną jako "rejestry VAT", którą sporządziło C., co oznacza, że nie zachodziła potrzeba szczegółowej analizy rejestrów pochodzących z A.;4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że decyzja DIAS w zakresie faktur wystawionych przez P. A. B. R. H. T. nie zawiera żadnej argumentacji, podczas gdy uzasadnienie decyzji odnosi się do transakcji z tym podmiotem w zakresie niezbędnym do uznania, że strona skarżąca nie dysponowała tymi fakturami w okresie, w którym mogła odliczyć podatek naliczony;5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie przedstawia oceny transakcji z podmiotami B. sp. z o.o., G. S. W. N. i D., co skutkuje tym, że nie jest znane stanowisko Sądu, czy zaakceptował on ustalenia organu, czy je kwestionuje, a w konsekwencji organ nie wie jak wskazany wyrok powinien wykonać;6) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis wskazujący na naruszenie prawa materialnego, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd nie wskazał żadnych przepisów o charakterze materialnym, które miałby naruszyć organ.5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Strona wniosła o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:6. Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.6.1. Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie.6.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 tego artykułu. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozpoznania pozostały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.6.3. Kluczowe dla podjętego przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia są zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten stanowi normatywny wzorzec kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc takie, które zawiera konieczne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., ma pomóc stronie oraz sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z procesem myślowym, który doprowadził Sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Ma dawać rękojmię, że sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. uzasadnienie uchwały NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Jak wskazuje się w orzecznictwie, wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 i z 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). Oznacza to, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia Sądu (por. wyroki NSA: z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 i z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13).W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również, że sąd I instancji rozstrzygając sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i w granicach określonych w art. 134 p.p.s.a., winien rozpoznać ją ze szczególnym odniesieniem się do sformułowanych w skardze do tego sądu zarzutów, co powinno z kolei znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku sporządzanym zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżony akt administracyjny sąd pierwszej instancji powinien poddać go głębokiej i wszechstronnej analizie zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego wniesionej do sądu sprawy. Ponadto sąd pierwszej instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń powinna zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku. Z uzasadnienia orzeczenia powinno wynikać przy tym, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi zgromadzonymi w sprawie. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1281/06; LEX nr 362061). W wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 1041/16) trafnie przy tym stwierdzono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać naruszony, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia. Ponadto wskazano, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma nie tylko charakter informacyjny względem stron postępowania, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, lecz również powinno umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem między innymi w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym orzeczeniu podkreślił, że sporządzając uzasadnienie wydanego wyroku, sąd ma obowiązek rzetelnego przedstawienia argumentów mających przekonywać, że zaskarżony akt nie narusza prawa, o czym świadczyć mają zarówno konkretne wywody uzasadniające przyjęty kierunek i sposób wykładni oraz zastosowania konkretnych przepisów prawa, jak też racje odnoszące się do takiej, a nie innej oceny faktów przyjętych jako podstawa wyrokowania. W uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek nie tylko przedstawić zarzuty podnoszone w skardze, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, co obejmuje także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów podnoszonych przez skarżącegoW ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego uzasadnienie skarżonego wyroku nie spełnia wymogów przewidzianych przez wskazany przepis. Organ podatkowy zakwestionował bowiem transakcje z podmiotami B. sp. z o.o., G., D.. Stanowisko WSA odnośnie tych transakcji nie zostało ujawnione. W uzasadnieniu wyroku na stronie 17 czytamy jednak jedynie, że "W ocenie sądu w odniesieniu do faktur wystawionych przez a) B. sp. z o.o., b) G., c) D. ". Następnie Sąd pierwszej instancji przechodzi do oceny transakcji z B. R. A. i B. C. Cytowany fragment uzasadnienia wyroku nie zawiera zakończenia, stąd nie jest znane stanowisko WSA odnośnie transakcji ze wskazanymi kontrahentami Strony.Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że uchylił decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., natomiast na stronie 12 uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dopatrzył się naruszenia prawa procesowego. Sąd nie wskazał przepisów o charakterze materialnoprawnym, które miałby naruszyć organ, co przy wskazaniu podstawy uchylenia decyzji w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku brak jest jednak podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia odnośnie naruszenia przez Organ podatkowy przepisów prawa materialnego, sama zaś lektura uzasadnienie zaskarżonego wyroku nakazuje przyjąć, że faktyczną podstawą uchylenia skarżonej decyzji był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Na ten przepis jednak Sąd się jednak nie powołał.W tej sytuacji za bezprzedmiotowe uznać należy odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.7. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.Ponownie rozpatrując sprawę WSA w Warszawie będzie zobowiązany, uwzględniając treść niniejszego wyroku, odnieść się do wszystkich zakwestionowanych przez Organ podatkowy transakcji.8. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a.W. Gurba R. Pęk M. Golecki (spr.)Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSAW. Gurba R. Pęk M. Golecki (spr.)Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSA