sygn. I OSK 2570/23 24 września 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I OSK 2570/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Umorzenie postępowania, Uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2583/22 w sprawie ze skargi P. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 6 września 2022 r. nr DO-II.7610.532.201Oddalono skargę kasacyjną. Umorzenie postępowania, Uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2583/22 w sprawie ze skargi P. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 6 września 2022 r. nr DO-II.7610.532.201
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
Skarb Państwa uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 24 września 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Jolanta Górska
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2583/22 w sprawie ze skargi P. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 6 września 2022 r. nr DO-II.7610.532.2019.KC w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2583/22, oddalił skargę P. w K., zwanego dalej "skarżącym" lub "skarżącym kasacyjnie", na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, zwanego dalej "Ministrem", z dnia 6 września 2022 r., nr DO-II.7610.532.2019.KC, w przedmiocie umorzenia postępowania.Od wyroku Sądu I instancji skargę kasacyjną wniósł P. w K. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, podniesiono podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".Na zasadzie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:- art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez przyjęcie, że nabycie przez K. w D. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w S., obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. 0,3835 ha, nr [...] o pow. 0,3979 ha, nr [...] o pow. 0,0731 ha i nr [...] o pow. 0,0404 ha nie narusza praw osób trzecich, podczas gdy na przedmiotowej nieruchomości istniał i nadal istnieje Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" w S., będący ogrodem stałym w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 6 maja 1981 roku o pracowniczych ogrodach działkowych, a P. w W. nabyło z mocy prawa użytkowanie nieruchomości, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 grudnia 2020 roku w sprawie sygn. akt: I OSK 1707/20, natomiast nieruchomość nie pozostawała w faktycznym zarządzie K., przez co wydana decyzja Wojewody Krakowskiego z dnia 5 lipca 1993 roku, nr GG.III.7224/26/93/Ga narusza prawa osób trzecich, stanowiąc rażące naruszenie prawa.Na zasadzie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z:• art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 5 lipca 1993 roku, nr GG.III.7224/26/93/Ga, stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 roku przez K. w D. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w S., obręb [...] oznaczonego jako działki nr [...] o pow. 0,3835 ha, nr [...] o pow. 0,3979 ha, nr [...] o pow. 0,0731 ha i nr [...] o pow. 0,0404 ha, jest wyłącznie adresat tej decyzji, podczas gdy treść decyzji rzutowała, już w chwili jej wydania, na prawa innych podmiotów – P. i samych działkowców. Ponadto Sąd I instancji, w ślad za stanowiskiem organu, błędnie przyjął, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji błędnie uznał, że nie przysługuje mu przymiot strony postępowania, w sytuacji, gdy w toku postępowania skarżący wykazał swój interes prawny. Powyższe błędne ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy – oddalenie skargi;• art. 105 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 5 lipca 1993 roku znak: GG.III.7224/26/93/Ga w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 roku przez K. w D. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w S., obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. 0,3835 ha, nr [...] o pow. 0,3979 ha, nr [...] o pow. 0,0731 ha i nr [...] o pow. 0,0404 ha, podczas gdy skarżący posiadał interes prawny do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 maja 1981 roku o pracowniczych ogrodach działkowych przyzakładowy ogród działkowy "[...]" w S. stał się stałym pracowniczym ogrodem działkowym w rozumieniu tej ustawy, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 grudnia 2020 roku w sprawie o sygn. akt: I OSK 1707/20;- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w trybie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, gdy w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonych decyzji w całości.W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej sformułowano wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto zrzeczono się rozprawy w niniejszej sprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestnika postępowania – Skarbu Państwa, w imieniu którego działa Starosta Krakowski, wykonując zadania z zakresu administracji rządowej, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd pierwszej instancji.Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).Rozwiązania prawne przyjęte w przepisach K.p.a. dają podstawę do wyróżnienia dwóch rodzajów spraw administracyjnych: sprawy administracyjnej materialnej i sprawy administracyjnej procesowej. Sprawy administracyjne materialne to te, które mają podstawy prawne w normie prawa materialnego. Istotą tych spraw jest dokonanie w trybie unormowanym prawem procesowym, w formie decyzji administracyjnej, autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego w zakresie uprawnień lub obowiązków jednostki mającej interes prawny lub obowiązek prawny. Sprawy administracyjne procesowe to te, które mają podstawy prawne w prawie procesowym. Istotą tych spraw jest dokonanie w trybie unormowanym w prawie procesowym, w formie decyzji administracyjnej, autorytatywnej konkretyzacji normy prawa procesowego regulującej określone rodzaj wadliwości decyzji administracyjnej oraz określone konsekwencje owej wadliwości. Sprawa administracyjna procesowa jest powiązana ze sprawą administracyjną materialną, bowiem jej byt prawny jest uzależniony od rozpoznania i rozstrzygnięcia decyzją ostateczną sprawy administracyjnej materialnej. Zróżnicowanie przedmiotu postępowania administracyjnego ze względu na rodzaj spraw administracyjnych jest podstawą do unormowania przepisami K.p.a. dwóch rodzajów postępowania administracyjnego: postępowania zwykłego i postępowania nadzwyczajnego. Przedmiotem postępowania zwykłego (jurysdykcyjnego) jest sprawa administracyjna materialna, zaś przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest sprawa administracyjna procesowa.Ponadto należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, tj. w ramach postępowania nieważnościowego, którego celem nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej i zakończonej w postępowaniu zwykłym lecz wyłącznie ustalenie, czy decyzja administracyjna wydana w tym postępowaniu jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej dowodzą, że zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia tego, czy skarżący – P. w W. Okręg Małopolski w K., jest stroną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Krakowskiego z 5 lipca 1993 r., nr GG.III.7224/26/93/Ga. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dość zgodnie przyjmuje się, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu (zob. wyroki NSA z dnia: 18 września 2025 r., sygn. akt I OSK 2528/23; 13 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 1228/22; 21 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 970/22). Stroną postępowania jest więc nie tylko strona postępowania zwykłego (poddawanego kontroli), ale i każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki postępowania nadzorczego. Oczywiście organ administracji publicznej nie jest związany twierdzeniem jednostki co do podstaw wyprowadzenia interesu prawnego. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 5 lipca 1993 r., a nadto, że orzeczenie to zostało wydane na rzecz K. w D.W powyższej sytuacji tylko ustalenie, że istnieją takie skutki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 5 lipca 1993 r., które dotyczą interesu prawnego lub obowiązku skarżącego, mogłyby uzasadnić przyznanie temuż podmiotowi przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny to tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 2226/12). Przy czym przepis art. 28 K.p.a. nie ustanawia normy prawnej samoistnej, a stosowany jest w związku z przepisami prawa materialnego, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, przyznając jednostce status strony postępowania. Tym samym stwierdzenie istnienia interesu prawnego to nic innego jak ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu.Trafnie, w sytuacji prawnej i faktycznej badanej sprawy, zauważa Sąd I instancji, iż stroną postępowania administracyjnego o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez państwową i komunalną osobę prawną własności nieruchomości stanowiącej dotychczas własność Skarbu Państwa jest, poza danym przedsiębiorstwem i Skarbem Państwa, jedynie podmiot, któremu do przedmiotowej nieruchomości przysługuje tytuł prawnorzeczowy albo prawo zarządu.W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżący zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i w skardze do Sądu I instancji, jako uzasadnienie istnienia interesu prawnego w uruchomieniu tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, wskazywał na to, że na działce nr [...] znajduje się Pracowniczy Ogród Działkowy "[...]" w S. Skarżący nie przedstawił jednak żadnego aktu indywidualnego, czy też decyzji, która kreowałaby po jego stronie tytuł prawnorzeczowy do spornej nieruchomości w dacie uwłaszczenia (to jest w dniu 5 grudnia 1990 r.), jak i później. Faktyczne użytkowanie nieruchomości nie określa po stronie skarżącego stosunku prawnorzeczowego, który uzasadniałby powstanie interesu prawnego. Może to natomiast świadczyć o istnieniu interesu faktycznego, który jednak nie jest źródłem legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym. Legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej nie można również upatrywać w wyprowadzanej wadliwości tej decyzji, do czego zmierza argumentacja skargi kasacyjnej, wskazując na rażące naruszenie prawa poprzez wydanie przedmiotowej decyzji mimo braku ku temu podstaw. W tym miejscu warto też zaznaczyć, że źródłem uprawnienia do występowania w tej sprawie nie mogły stać się poniesione przez skarżącego i działkowców nakłady. Kwestia ta będzie miała znaczenie przy dokonywaniu ewentualnych rozliczeń na drodze cywilnej, ale nie jest okolicznością służącą skutecznemu wyprowadzeniu interesu prawnego legitymującego skarżącego do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.W ocenie skarżącego jego prawo do działki nr [...] wynika z art. 32 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 12, poz. 58 ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, miejskie i przyzakładowe pracownicze ogrody działkowe istniejące w dniu wejścia w życie ustawy stają się pracowniczymi ogrodami działkowymi w jej rozumieniu (ust. 1), a Polski Związek Działkowców przejmuje nieodpłatnie majątek, należności i zobowiązania działających dotychczas jednostek organizacyjnych pracowniczych ogrodów działkowych (ust. 2). Jednakże nie sposób nie zgodzić się z Sądem I instancji, iż z powołanego przepisu nie można wnioskować o automatycznym powstaniu na rzecz skarżącego prawa użytkowania wieczystego do ww. gruntu – P. mógł nabyć tylko to, co posiadał jego poprzednik. Stanowisko takie zostało już zresztą zaprezentowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2005 r., sygn. akt I OSK 213/05) i nie ma powodu, by obecnie je kwestionować. O ile zatem do momentu wejścia w życie ustawy z 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych działające dotychczas jednostki organizacyjne pracowniczych ogrodów działkowych nie nabyły w formie prawem przewidzianej prawa do gruntu zajętego i wykorzystywanego na ogródki działkowe, to nie można uznać, by na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. prawo to przeszło na P.W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że P. nie wykazał tytułu dysponowania prawem użytkowania spornego gruntu. Akta sprawy również nie dokumentują w żaden sposób, by od momentu powstania w 1951 r. Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]" w S., jednostka organizacyjna prowadząca ten ogród, uzyskała formalne prawo użytkowania nieruchomości (a od wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – prawo zarządu). W tej sytuacji powoływanie się na nabycie tytułu prawnego do dysponowania przedmiotową nieruchomością na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych z 1981 r. nie jest prawidłowe. Tym samym błędne było odwoływanie się przez skarżącego do art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419), bo dotyczył on zachowania praw i obowiązków nabytych przed dniem jej wejścia w życie. Brak jest także urzędowego stwierdzenia w drodze decyzji administracyjnej nabycia prawa użytkowania (art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, Dz. U. z 2014 r., poz. 40). Ponadto nawet w przypadku prowadzenia postępowania w tym przedmiocie i jego zakończenia wydaniem decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania, nabycie tego prawa nastąpiłoby z dniem 19 stycznia 2014 r. Natomiast zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 11 kwietnia 2012 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 5 lipca 1993 r., którą stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez K. w D. prawa użytkowania wieczystego. Tym samym dla wydania tej ostatniej decyzji istotny był stan prawny istniejący na datę 5 grudnia 1990 r.Analiza sytuacji prawnej P. w W. Okręg Małopolski w K. prowadzi do wniosku, że słusznie organ w zaskarżonej decyzji oraz Sąd I instancji stwierdził brak podstaw do przypisania temu podmiotowi statusu strony. Brak decyzji, która kreowałaby prawo użytkowania (a następnie zarządu) na gruncie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, czyni prawo do administracji i użytkowania gruntem wykorzystywanym jako ogród działkowy jako faktyczne zarządzanie nieruchomością, nie kreujące stosunku prawnorzeczowego po stronie skarżącego, który uzasadniałby powstanie interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2337/12).Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, jakoby w wyroku z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1707/20, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził nabycie przez P. w W. prawa użytkowania powyżej powołanej nieruchomości zagospodarowanej przez ROD "[...]" w S. W uzasadnieniu tego orzeczenia jednoznacznie bowiem wskazano, że to organ administracji dokona stosownych ustaleń, czy w sprawie zostały spełnione i w jakim zakresie przesłanki warunkujące powstanie prawa użytkowania z mocy samego prawa.Powyższe wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można uznać go - w rozumieniu art. 28 K.p.a. - za stronę postępowania. W tych okolicznościach uznać należało, że organ prawidłowo umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Wobec tego nie może być mowy o naruszeniu art. 105 § 1 K.p.a.Z przyczyn powyżej wskazanych jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przez ten zarzut skarżący kwestionuje bowiem ustalenia w zakresie braku interesu prawnego po jego stronie w przedmiotowej sprawie.Reasumując, przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 P.p.s.a. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. są zatem niezasadne.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania ze względu na brak podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu tego rodzaju kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1156/18).. w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu tego rodzaju kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1156/18).