Wyrok - I GSK 257/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne, Oświata. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 441/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 cOddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne, Oświata. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 441/22 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 c
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Dudra
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (15)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 441/22 oddalił skargę P. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: organ) z dnia 30 czerwca 2022 r., nr SKO.53.1140.2021 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej, po wznowieniu postępowania, w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:1. Przepisów prawa procesowego, tj.:a) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 7, art. 107 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zakresie, w jakim organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności - poprzez powtórzone za organem wydającym decyzję ostateczną błędne oparcie rozstrzygnięcia na nieistniejącej w chwili wydawania decyzji podstawie prawnej w postaci art. 7 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej: u.s.o.);b) art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także, w jakim Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jak również, w jakim Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez niezgodne ze wskazanymi normami nieuwzględnienie błędnego powołania się przez organ wydający decyzję ostateczną na art. 7 ust. 3 pkt 6 u.s.o. oraz innych naruszeń prawa materialnego i procesowego, wskazanych w niniejszej skardze;c) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 140 k.p.a., art. 76 § 1 - 3 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli oraz świadomość prawną niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie kompletu materiału dowodowego przez organ administracji publicznej, niedokonanie przez organ wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę i w rezultacie dokonanie błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, że:a] dokumenty przedłożone przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania nie są istotne z punktu widzenia oceny prawidłowości wydatkowania decyzji oświatowej, gdy tymczasem potwierdzają one jednoznacznie prawidłowość zatrudniania, a w konsekwencji wydatkowania przez skarżącego środków uzyskanych z dotacji Urzędu Miasta Olsztyna;b] uznanie, iż konieczne są inne dowody na potwierdzenie, że szkoła zatrudniała nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych, przyjmując, iż dowód w postaci protokołów z kontroli merytorycznego organu tj. Kuratorium Oświaty, powołanego do kontroli tych okoliczności nie jest wystarczający;d) przyjęcie, iż przedmiotowa dotacja nie została wydatkowa zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. w sytuacji, gdy żaden z organów nie zakwestionował, że środki zostały przeznaczone na pensje nauczycieli, co wprost wynika z protokołów kontroli organów kontrolnych;e) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.2. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z:a) art. 90 ust. 3d u.s.o. (w brzmieniu na dzień wydania decyzji ostatecznej, tj. na dzień 23 października 2017 r.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na:- uznaniu, że dotacja była wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, tj. poprzez nabycie usług edukacyjnych od podmiotu zewnętrznego przy jednoczesnym niekwestionowaniu nabywania usług od innych podmiotów;- braku zakwestionowania w szczególności realizacji zadań statutowych nauczania w szkole, prawidłowości tego nauczania, przeprowadzania egzaminów, co winno doprowadzić do uznania, że skoro szkoła kształciła, przeprowadziła egzaminy, wykształciła słuchaczy, to znaczy, że środki finansowe z dotacji zostały przeznaczone właśnie na cel związany z nauczaniem i kształceniem;- braku zakwestionowania pod kątem formalnoprawnym statutu dotowanej placówki oświatowej, co w konsekwencji powoduje, iż brak jest możliwości przyjęcia, iż szkoła lub organ prowadzący nie spełniły normy prawnej określonej w art. 7 ust. 3 u.s.o.;- braku kwestionowana pensji nauczycieli przy jednoczesnym jasnym określeniu w protokole kontroli Urzędu w tym Celno-Skarbowego, iż nauczyciele otrzymali pensje, co zostało wyliczone w poszczególnych tabelach organów kontrolnych (dowód: akta sprawy).W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA.W pierwszej kolejności ocenie podlegał zarzut najdalej idący, w ramach którego wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten okazał się nieskuteczny.Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze te wyjaśnienia uznać należało, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wobec braku jego uzasadnienia, nie poddawał się ocenie merytorycznej. To zaś oznacza jego bezskuteczność.Naczelny Sąd Administracyjny przed przystąpieniem do oceny pozostałych zarzutów zgłoszonych w petitum skargi kasacyjnej stwierdził, że zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji poddaje się kontroli kasacyjnej.Wstępnie zaznaczenia jednak wymaga, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Nie może zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Treść rozpoznawanej skargi kasacyjnej wskazuje, że uzasadnienie odnosi się tylko do części regulacji prawnych wskazywanych w zarzutach jako naruszone. Brak jest także uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego ocena zgłoszonych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów została dokonana w zakresie w jakim umożliwia to jej uzasadnienie.Dla dalszych ocen znaczenie ma, że skarga kasacyjna dotyczy orzeczenia, które zapadło w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zwrot dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2011 r., po wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania spółka powołała się na nowe dowody w postaci następujących, oznaczonych stosownymi numerami dowodów z dokumentów: - protokołu kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty w O.; - pisma z [...] października 2013 r., skierowanego przez Warmińsko-Mazurskiego Kuratora Oświaty do Departamentu Prawnego Ministerstwa Edukacji Narodowej; pisma z 6 października 2014 r., skierowanego przez Departament Prawny Ministerstwa Edukacji Narodowej do Warmińsko-Mazurskiego Kuratora Oświaty; pisma z 12 października 2015 r. przesłanego przez UKS w O. do Kuratorium Oświaty w O., które - jej zdaniem (v. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją, k. 182-183 akt adm.). Dowody te miały dowieść, że dotacja w określonej do zwrotu części (orzeczonej w decyzji ostatecznej) wydatkowana była zgodnie z obowiązującymi regulacjami, ponieważ wydatki zostały poniesione na wynagrodzenia prawidłowo zatrudnionych przez spółkę nauczycieli w świetle ówcześnie obowiązującego art. 7 ust. 3 pkt 6 u.s.o. W przedmiotowym wniosku o wznowienie postępowania wskazano, że Kuratorium Oświaty w O. był organem kompetentnym i jedynie upoważnionym do badania prawidłowości zatrudnienia nauczycieli w szkołach, który stwierdził, że w latach 2010-2012 wszyscy nauczyciele byli zatrudnieni zgodnie z ww. przywołaną regulacją oraz ówcześnie obwiązujących przepisów rozporządzenia wykonawczego.Wskazania wymaga, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Przebiega ono według ściśle określonej procedury. W pierwszej kolejności organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od uprawnionego podmiotu i został oparty na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w przepisach art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b k.p.a., a także czy dotyczy decyzji ostatecznej i został wniesiony w przepisanym terminie. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi jednak podstawy do ponownej oceny sprawy w pełnym zakresie; nie jest jego kontynuacją. Nie zastępuje ono kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji (por. np. wyrok NSA o sygn. akt III OSK 1630/24; dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane tamże).W zaskarżonym kasacyjnie orzeczeniu WSA, przyznając rację organowi, stwierdził, że nie mają cechy istotności w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazane przez stronę w postępowaniu wznowieniowym dowody i okoliczności faktyczne z nich wywodzone, przedstawiając szczegółową argumentację takiego stanowiska.W kontekście takiego ustalenia Sądu I instancji - i wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym mowa była na wstępie - istotne znaczenie ma, że w podstawach kasacyjnych nie wymieniono żadnego przepisu, który wprost odnosiłby się do postępowania uregulowanego w dziale II rozdziale 12 k.p.a., w tym jeżeli chodzi o ocenę powołanych we wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Spowodowało to istotne ograniczenie kontroli kasacyjnej w sprawie niniejszej oraz wpłynęło także na ocenę skuteczności postawionych zarzutów.Na uwzględnienie nie mogły zasługiwać zarzuty zawarte w pkt 1a) i 1b) petitum skargi kasacyjnej. W ich ramach strona z jednej strony wskazuje, że Sąd I instancji odmówił waloru istotności przedstawionym dokumentom, a są one kluczowe dla uznania, że skarżąca działała zgodnie z treścią art. 7 ust. 3 pkt 6 ww. u.s.o. Z drugiej zaś strony spółka podnosi, że WSA nie zauważył, że decyzja ostateczna od początku zasługiwała na uchylenie, a to z uwagi na to, że art. 7 u.s.o., na którym organy obu instancji oparły swoją decyzję został uchylony w dniu 1 września 2017 r. "Powołanie się zatem w decyzji ostatecznej (czyli decyzji SKO z dnia 23 października 2017 roku) na powyższy, nieistniejący już przepis stanowi rażące naruszenie zasady legalności, wyrażonej w art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP" (s. 6 skargi kasacyjnej). Skarżąca kasacyjnie wskazuje także, że stwierdzenie w zaskarżonym wyroku, "iż podmiot kontrolowany nie spełnia wymagań określonych w art. 7 ust. 3 pkt 6 ww. u.s.o. (...) jest sprzeczne ze stanowiskiem organu tj. Kuratorium Oświaty w O., które przeprowadziło kontrolę w tym zakresie. (...) KO w O., wskazało na prawidłowość zatrudniania nauczycieli (...) w świetle ówcześnie obowiązującej ustawy o systemie oświaty tj. art. 7 ust. 3 pkt 6 u.s.o." (s. 5-6 skargi kasacyjnej).Zarzuty te nie mogły odnieść skutku. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że kontrolowane przez WSA postępowanie było prowadzone w trybie wznowieniowym, a nie nieważnościowym. Odnośnie zaś do kwestii obowiązywania art. 7 ust. 3 pkt 6 u.s.o. oraz możliwości jego zastosowania w sprawie - pomijając w tym względzie niekonsekwencję spółki (która wynika z powyżej wskazanych twierdzeń), zauważyć należy, że art. 7 ust. 3 pkt 6 u.s.o., zgodnie z którym "Szkoła niepubliczna może uzyskać uprawnienia szkoły publicznej wymienione w ust. 2, jeżeli zatrudnia nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych, o których mowa w pkt 2, posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych (...)" z pewnością obowiązywał w roku 2011. Zatem mógł mieć zastosowanie w sprawie, w ramach której ocenie podlegało to czy strona w roku 2011 poniosła wydatki na zatrudnienie, o którym mowa w przywołanej regulacji, które to wydatki mogły być pokryte/finansowane otrzymaną dotacją. Pozostała argumentacja spółki także nie jest trafna - wobec ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji, które nie są kwestionowane przez skarżącą kasacyjnie. Otóż WSA wskazał, że przedmiotem kontroli kuratorium oświaty było wyłącznie posiadanie kwalifikacji przez nauczycieli, którzy w 2011 r. prowadzili obowiązkowe zajęcia edukacyjne. Natomiast podstawą do orzeczenia o zwrocie dotacji były ustalenia organu dotującego dotyczące opisanych wadliwości przedstawionych do rozliczenia dotacją faktur za realizowane na rzecz szkoły (spółki) usługi edukacyjne oraz brak możliwości weryfikacji prawidłowości wysokości kwot za te usługi wobec nieprzedstawienia przez spółkę stosownej dokumentacji, pomimo wezwań organu w tym przedmiocie (v. s. 9 uzasadnienia zaskarżonego kasacyjnie orzeczenia). Usługi edukacyjne były świadczone przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, która zatrudniała nauczycieli. Osoba ta była jednocześnie prezesem spółki, która wykazywała wydatki do rozliczenia dotacją.W świetle powyżej przedstawionych okoliczności nieuzasadnione są zarzuty wskazane w pkt 1c) ppkt a i b petitum skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny - mając na uwadze, że wznowione postępowanie administracyjne dotyczyło orzeczonego zwrotu dotacji oświatowej - wskazuje, że uwzględniając dyspozycję art. 126 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotacje oświatowe - takie jak w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - są to środki z budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlegające szczególnym zasadom rozliczania, które są przeznaczone na realizację określonych zadań publicznych. Zatem cechami istotnymi dotacji są rozliczalność oraz określoność przeznaczenia. Wynika z nich (niezależnie od regulacji szczegółowych), że podmiot dotowany zobligowany jest do wykazania - w ramach rozliczania się - dokumentów, które potwierdzają realizację danych zadań, a zatem wykorzystania ich zgodnie ze wskazanym w stosownych regulacjach przeznaczeniem (v. np. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r., I GSK 1164/20). Dokumenty te jednak rozpatrywane są zarówno z perspektywy materialnej, jak i formalnej. Konkretyzacja czy klasyfikacja (zmiana klasyfikacji) wydatków finansowanych dotacją, czy to w zakresie szczegółowego ich przedmiotu w danym okresie, czy też ich wysokości w kontekście m.in. stosunków obligacyjnych dotowanego oraz ich realizacji nie może następować w ramach postępowania wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli beneficjent dotacji mógł przedstawić stosowne dowody w postępowaniu zwykłym, i leżało to w jego interesie. Prowadziłoby to bowiem do sanowania zaniechań beneficjenta dotacji, co nie może być - na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - uznane za przedmiot postępowania nadzwyczajnego. W kontekście tych wyjaśnień trzeba zwrócić uwagę, że wydatki na zakup usług edukacyjnych nie zostały w rozliczeniu dotacji przedstawione przez spółkę w grupie wydatków "wynagrodzenia pracowników oraz składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy", ale jako "inne wydatki" (v. uzasadnienie decyzji zwrotowej organu I instancji, która to decyzja została utrzymana w mocy). To oznacza, że sama spółka nie traktowała spornych wydatków jako rozdysponowań na rzecz zatrudnianych nauczycieli.Skutku nie mógł odnieść także zarzut art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez jego błędną wykładnię. Pomimo tak postawionego zarzutu, faktycznie odnosi się on do zastosowania ww. regulacji w kontekście postępowania pierwotnego, w wyniku którego orzeczono zwrot dotacji. Należy wskazać, że w obecnie kontrolowanym postępowaniu Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 90 ust. 3d u.s.o. Skądinąd błędna wykładnia, tak jak i ewentualna błędna ocena dowodów nie mogą być podstawą postępowania wznowieniowego. Uchybienia takie powinny być zwalczane w postępowaniu instancyjnym, z wykorzystaniem zwyczajnych środków odwoławczych i ewentualnie podstawy nieważnościowej określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w przypadku braku podstawy prawnej lub rażącego naruszenia prawa. Jak już natomiast zaznaczono, postępowanie wznowieniowe nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy administracyjnej w pełnym zakresie, a tylko w granicach podstaw wznowienia.Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.