Wyrok - II OSK 790/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 257/22 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie DolnośląskiegoOddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 257/22 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Dolnośląskiego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
30 000 zł · grzywna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 22 listopada 2022 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 257/22, oddalił skargę P. S.A.z siedzibą w W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 stycznia 2022 r., nr 104/2022, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z 16 grudnia 2021 r., nr 117/2021, w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w wysokości 30 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym z 16 grudnia 2021 r., nr 6/2021, a wynikającychz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z 12 czerwca 2018 r., nr 108/2018, nakazującej skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. (...) w W..P. S.A. z siedzibą w W. zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, w skardze kasacyjnej opartej na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie:- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi, w sytuacji kiedy organ naruszył art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 6 § 1 u.p.e.a., poprzez:a) zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, polegające w szczególności na braku uwzględnienia przy rozpatrywaniu stanu faktycznego raportów podsumowujących dotyczących postępowań w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, które to postępowania były prowadzone przez skarżącą, a także poprzez niedostateczne wyjaśnienie przyczyn częściowego niewykonania przez skarżącą obowiązków wynikających z decyzji (w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.);b) naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej polegające na stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania wszystkich obowiązków wynikających z decyzji, w sytuacji wielokrotnego informowania przez skarżącą o trudnościachw wykonaniu nałożonych na nią obowiązków z przyczyn niezależnych od niejoraz mimo wykazania przez skarżącą rzeczywistych i konkretnych czynności podejmowanych dotychczas w celu wykonania nałożonych na nią obowiązków (w zakresie naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.);c) błędną wykładnię art. 6 § 1 u.p.e.a. polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych powinny być podjęte przez właściwe organy również w sytuacji, w której podmiot zobowiązany podejmuje rzeczywiste i konkretne działania w celu wykonania ciążących na nim obowiązków, jednak z przyczyn niezależnych od tego podmiotu nie doszło do wykonania tych obowiązków w całości;- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wyczerpującego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie, w przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.Podczas rozprawy w dniu 24 września 2025 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie przedłożył protokoły końcowego odbioru robót z 25 czerwca 2025 r.oraz z 29 grudnia 2022 r. na okoliczność braku uchylania się skarżącej kasacyjnieod wykonania nałożonego obowiązku.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, a granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wskazane przepisy prawa przywołane w podstawach skargi kasacyjnej.Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem zarzuty skargi objęte podstawami kasacyjnymi nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku.Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu,w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania administracyjnegoi wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w zakresie wykraczającym poza niezbędność wynikającą z konieczności oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Przebieg postępowania administracyjnego jest przedstawiony w odpowiednim zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.W pierwszej kolejności należy wskazać, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając uzasadnienie wyroku Sądu a quo należy stwierdzić, że zawieraono wszystkie wymienione elementy. Wskazano bowiem podstawę prawną wyrokui wyjaśniono przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy został przedstawiony w dostateczny sposób. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia.Nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym zakresie należy wskazać, że stosownie do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie określonych przepisów k.p.a. w zależności od przedmiotu regulacji prowadzić może do stosowaniatych przepisów w pełnym zakresie (w ich bezpośrednim brzmieniu), zastosowaniaich z odpowiednimi modyfikacjami lub do odmowy zastosowania przepisu z uwagina odmienne unormowanie określonych kwestii w u.p.e.a. "Odpowiednie" zastosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym winno polegaćna uzupełnianiu, a nie na modyfikacji przepisy u.p.e.a. Ma to zasadniczy wpływna rozumienie odpowiedniego stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym. Należy zwrócić uwagę, że skoro do u.p.e.a. wprowadzono zasady ogólne i szczególne przepisy procesowe,to one powinny być stosowane w pierwszej kolejności w postępowaniu egzekucyjnym. Komplementarne zastosowanie przepisów k.p.a. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z celami u.p.e.a.W związku z tym odpowiednie stosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym musi nastąpić przy uwzględnieniu specyfiki - charakteryzującego się przymusowością - postępowania egzekucyjnego, rządzących tym postępowaniem zasad, w tym zwłaszcza zasady efektywnościi skuteczności stosowania środków egzekucyjnych prowadzących do wykonania obowiązku.Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne,a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioskii oceny. Postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, a jego ustalenia znajdują odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Niezadowolenie strony postępowaniaz wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być natomiast utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że odmienna ocena okoliczności sprawy niż oczekuje tego skarżąca, świadczy o naruszeniu przywołanej zasady.Będące przedmiotem skargi postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 stycznia 2022 r. dotyczyło nałożeniana skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym – wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z 12 czerwca 2018 r., nr 108/2018, nakazującej skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowościw stanie technicznym budynku przy ul. (...) w W..Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się,gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenialub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z mocy art. 6 § 1 u.p.e.a.na wierzycielu spoczywa prawny obowiązek podjęcia czynności przewidzianych przez ustawodawcę, zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,gdy zobowiązany uchyla się od wykonywania obowiązku. Przepisy u.p.e.a.nie zawierają definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", jednakże na podstawie całokształtu przepisów regulujących instytucje administracyjnego postępowania egzekucyjnego można uznać, że organ przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku ciążącegona zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny,a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. Przy czym za spełnienie obowiązku należy uznać jego wykonanie w całości, nie zaś częściowe jego wykonanie i podjęcie starań w celu realizacji tego obowiązku w przyszłości. Wykonalność aktu administracyjnego obejmuje bowiem wszystkie obowiązki określone przez właściwy organ administracyjny. Przesłanka uchylania sięod wykonania obowiązku musi podlegać ocenie w każdej, konkretnej sprawie, uwzględniając jej okoliczności prawne i faktyczne. Ponadto, z art. 6 u.p.e.a.nie wynika, aby do wszczęcia egzekucji konieczne było badanie nastawienia zobowiązanego do nałożonych obowiązków a wszczęcie możliwe byłoby wyłącznie wówczas, gdy zobowiązany celowo, ze złej woli unika wykonania zobowiązania.Jak wynika z akt administracyjnych, w tym z treści decyzji z 12 czerwca 2018 r., wszczęcie postępowania w trybie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725) i nakazanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. (...) w W. było rezultatem niezrealizowania przez skarżącą zaleceń z kontroli okresowych z 13 grudnia 2016 r. i 17 listopada 2017 r., zwłaszcza w zakresie zniszczonej stolarki okiennej i renowacji tynków. Oznacza to, że obiekt od wielujuż lat wymagał remontu i renowacji w celu doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego, o czym skarżąca w trakcie kontroli była wyraźnie informowana. Obowiązki nałożone decyzją z 12 czerwca 2018 r., wymienione w pkt od 1 do 8, należało wykonać do 31 marca 2019 r. W tym czasie żaden z obowiązków nie został zrealizowany, stąd upomnieniem z 4 kwietnia 2019 r., nr 4/2019, organ wezwał zobowiązaną do ich wykonania w terminie siedmiu dni od daty doręczenia upomnienia. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych wyjaśnień skarżącej, składanych na dalszym etapie postępowania wynika, że podjęła ona działania,które w ostateczności doprowadziły do zrealizowania jedynie części obowiązków (wskazanych w pkt 1, 4, 6, 8 decyzji). Zdaniem skarżącej kasacyjnie, podjęteprzez nią starania zmierzające do wykonania także pozostałych obowiązków, jakkolwiek rozciągnięte w czasie z uwagi trudności finansowe oraz długotrwałe procedury przetargowe, a także kwestie związane z koniecznością uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, przeczą uznaniu, że skarżąca uchyla się wykonania obowiązku, a tym samym, że istniały podstawy do nałożenia grzywny.Tymczasem za prawidłowe należało uznać stanowisko organów egzekucyjnych oraz Sądu a quo, że wykonania tylko niektórych obowiązków wskazanych w decyzji z 12 czerwca 2018 r. nie można uznać za usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku w całości. Należy podkreślić, że ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności stosowania przymusu egzekucyjnego względem zobowiązanego od stopnia realizacji obowiązku.Jeśli pozostaje on niewykonany nawet w części, organy egzekucyjne powinny stosować wszelkie przewidziane prawem środki służące jego całkowitej realizacji. Postępowanie egzekucyjne ma charakter wykonawczy względem uprzednio powstałego obowiązku. Jego celem jest doprowadzenie do realizacji obowiązku,a nie samo w sobie wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu.Z uwagi zatem na stricte wykonawczy charakter postępowania egzekucyjnego, spodziewanego rezultatu nie mogły odnieść przywoływanew skardze kasacyjnej okoliczności związane z trudnościami w realizacji obowiązków, tj. długotrwałe i częstokroć nieskuteczne procedury przetargowe czy trudności finansowe. Dopóki w obrocie prawnym istnieje skonkretyzowany obowiązek,który nie jest wykonywany w sposób dobrowolny przez podmiot zobowiązany, dopóty prowadzenie postępowania egzekucyjnego z mocy art. 6 § 1 u.p.e.a.jest obowiązkowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanka uchylania się od wykonania objętych tytułem wykonawczym obowiązków została w tej sprawie spełniona.Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo podjęcia działań mających na celu realizację obowiązków wynikających z decyzji z 12 czerwca 2018 r., działania te nie były wystarczające i nie prowadziły do pełnego ich wykonania. Czas jaki upłynął od nałożenia egzekwowanego obowiązku (około 4 lata) nie pozostawia wątpliwości, że stan uchylania się od wykonania obowiązków jest jednoznaczny.W związku z powyższym, organy egzekucyjne w sposób odpowiadający zakresowi kompetencji wyznaczonych normą art. 29 § 1 u.p.e.a. ustaliły i oceniły okoliczności istotne dla dopuszczalności prowadzenia egzekucji nałożonych obowiązków,co prawidłowo zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza bowiem kluczową w niniejszej sprawie okoliczność braku wykonania przez zobowiązaną wszystkich obowiązków wskazanych w decyzji z 12 czerwca 2018 r.Ustosunkowując się przy tym do podnoszonej w skardze kasacyjnej trudnej sytuacji finansowej skarżącej wyjaśnienia wymaga, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanej,przez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Sytuacja finansowa strony zobowiązanej nie ma wpływu na fakt nałożenia grzywny ani jej wysokość. Wskazać także należy, że grzywna w celu przymuszenia, nawet pomimojej uiszczenia, może zostać - w razie wykonania obowiązku - zwrócona dłużnikowina zasadzie art. 126 u.p.e.a.Mając to na uwadze należy uznać, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli postępowania przeprowadzonego przez organy egzekucyjnei rozstrzygnięcia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków orzeczonych ostateczną decyzją z 12 czerwca 2018 r.Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawieart. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że odmienna ocena okoliczności sprawy niż oczekuje tego skarżąca, świadczy o naruszeniu przywołanej zasady.Będące przedmiotem skargi postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 stycznia 2022 r. dotyczyło nałożeniana skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym – wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. z 12 czerwca 2018 r., nr 108/2018, nakazującej skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowościw stanie technicznym budynku przy ul. (...) w W..Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się,gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenialub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z mocy art. 6 § 1 u.p.e.a.na wierzycielu spoczywa prawny obowiązek podjęcia czynności przewidzianych przez ustawodawcę, zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,gdy zobowiązany uchyla się od wykonywania obowiązku. Przepisy u.p.e.a.nie zawierają definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", jednakże na podstawie całokształtu przepisów regulujących instytucje administracyjnego postępowania egzekucyjnego można uznać, że organ przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku ciążącegona zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny,a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. Przy czym za spełnienie obowiązku należy uznać jego wykonanie w całości, nie zaś częściowe jego wykonanie i podjęcie starań w celu realizacji tego obowiązku w przyszłości. Wykonalność aktu administracyjnego obejmuje bowiem wszystkie obowiązki określone przez właściwy organ administracyjny. Przesłanka uchylania sięod wykonania obowiązku musi podlegać ocenie w każdej, konkretnej sprawie, uwzględniając jej okoliczności prawne i faktyczne. Ponadto, z art. 6 u.p.e.a.nie wynika, aby do wszczęcia egzekucji konieczne było badanie nastawienia zobowiązanego do nałożonych obowiązków a wszczęcie możliwe byłoby wyłącznie wówczas, gdy zobowiązany celowo, ze złej woli unika wykonania zobowiązania.Jak wynika z akt administracyjnych, w tym z treści decyzji z 12 czerwca 2018 r., wszczęcie postępowania w trybie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725) i nakazanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. (...) w W. było rezultatem niezrealizowania przez skarżącą zaleceń z kontroli okresowych z 13 grudnia 2016 r. i 17 listopada 2017 r., zwłaszcza w zakresie zniszczonej stolarki okiennej i renowacji tynków. Oznacza to, że obiekt od wielujuż lat wymagał remontu i renowacji w celu doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego, o czym skarżąca w trakcie kontroli była wyraźnie informowana. Obowiązki nałożone decyzją z 12 czerwca 2018 r., wymienione w pkt od 1 do 8, należało wykonać do 31 marca 2019 r. W tym czasie żaden z obowiązków nie został zrealizowany, stąd upomnieniem z 4 kwietnia 2019 r., nr 4/2019, organ wezwał zobowiązaną do ich wykonania w terminie siedmiu dni od daty doręczenia upomnienia. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych wyjaśnień skarżącej, składanych na dalszym etapie postępowania wynika, że podjęła ona działania,które w ostateczności doprowadziły do zrealizowania jedynie części obowiązków (wskazanych w pkt 1, 4, 6, 8 decyzji). Zdaniem skarżącej kasacyjnie, podjęteprzez nią starania zmierzające do wykonania także pozostałych obowiązków, jakkolwiek rozciągnięte w czasie z uwagi trudności finansowe oraz długotrwałe procedury przetargowe, a także kwestie związane z koniecznością uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, przeczą uznaniu, że skarżąca uchyla się wykonania obowiązku, a tym samym, że istniały podstawy do nałożenia grzywny.Tymczasem za prawidłowe należało uznać stanowisko organów egzekucyjnych oraz Sądu a quo, że wykonania tylko niektórych obowiązków wskazanych w decyzji z 12 czerwca 2018 r. nie można uznać za usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku w całości. Należy podkreślić, że ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności stosowania przymusu egzekucyjnego względem zobowiązanego od stopnia realizacji obowiązku.Jeśli pozostaje on niewykonany nawet w części, organy egzekucyjne powinny stosować wszelkie przewidziane prawem środki służące jego całkowitej realizacji. Postępowanie egzekucyjne ma charakter wykonawczy względem uprzednio powstałego obowiązku. Jego celem jest doprowadzenie do realizacji obowiązku,a nie samo w sobie wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu.Z uwagi zatem na stricte wykonawczy charakter postępowania egzekucyjnego, spodziewanego rezultatu nie mogły odnieść przywoływanew skardze kasacyjnej okoliczności związane z trudnościami w realizacji obowiązków, tj. długotrwałe i częstokroć nieskuteczne procedury przetargowe czy trudności finansowe. Dopóki w obrocie prawnym istnieje skonkretyzowany obowiązek,który nie jest wykonywany w sposób dobrowolny przez podmiot zobowiązany, dopóty prowadzenie postępowania egzekucyjnego z mocy art. 6 § 1 u.p.e.a.jest obowiązkowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanka uchylania się od wykonania objętych tytułem wykonawczym obowiązków została w tej sprawie spełniona.Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo podjęcia działań mających na celu realizację obowiązków wynikających z decyzji z 12 czerwca 2018 r., działania te nie były wystarczające i nie prowadziły do pełnego ich wykonania. Czas jaki upłynął od nałożenia egzekwowanego obowiązku (około 4 lata) nie pozostawia wątpliwości, że stan uchylania się od wykonania obowiązków jest jednoznaczny.W związku z powyższym, organy egzekucyjne w sposób odpowiadający zakresowi kompetencji wyznaczonych normą art. 29 § 1 u.p.e.a. ustaliły i oceniły okoliczności istotne dla dopuszczalności prowadzenia egzekucji nałożonych obowiązków,co prawidłowo zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza bowiem kluczową w niniejszej sprawie okoliczność braku wykonania przez zobowiązaną wszystkich obowiązków wskazanych w decyzji z 12 czerwca 2018 r.Ustosunkowując się przy tym do podnoszonej w skardze kasacyjnej trudnej sytuacji finansowej skarżącej wyjaśnienia wymaga, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanej,przez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Sytuacja finansowa strony zobowiązanej nie ma wpływu na fakt nałożenia grzywny ani jej wysokość. Wskazać także należy, że grzywna w celu przymuszenia, nawet pomimojej uiszczenia, może zostać - w razie wykonania obowiązku - zwrócona dłużnikowina zasadzie art. 126 u.p.e.a.Mając to na uwadze należy uznać, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli postępowania przeprowadzonego przez organy egzekucyjnei rozstrzygnięcia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków orzeczonych ostateczną decyzją z 12 czerwca 2018 r.Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawieart. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.