Wyrok - II OSK 2469/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę; Zasądzono zwrot nadpłaconego wpisu. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 768/23 w sprawie ze skargi T.A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 12 października 2023 r.Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę; Zasądzono zwrot nadpłaconego wpisu. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 768/23 w sprawie ze skargi T.A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 12 października 2023 r.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 105
kpa
art. 16
kpa
art. 156
kpa
art. 151
kpa
art. 145
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę; Zasądzono zwrot nadpłaconego wpisu
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 9 maja 2024 r.,w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 768/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. A. uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 12 października 2023 r.,nr IF-O.7821.5.2023.JW, umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Wrocławia z 3 września 2020 r., nr 3656/2020, zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, zatwierdzającej podział nieruchomości oraz projekt budowlany dla zadania pn. "Budowa drogi powiatowej - (...)", planowanego od ul. (...), przez ul. (...), (...), (...), (...), do ul. (...).Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że od wskazanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji wniesionych zostało kilka odwołań. Odnośnie trzech odwołań, w tym odwołania skarżącego T. A., Wojewoda uznał, że pochodzą one od podmiotów niebędących stronami postępowania, co skutkowało w tym zakresie umorzeniem postępowania odwoławczego decyzją z 16 lutego 2021 r.Odnośnie natomiast odwołania Ł. Z. organ odwoławczy po stwierdzeniu, że wniesione zostało w terminie i przez podmiot legitymowany, rozpoznał sprawę merytorycznie wydając decyzję z 9 marca 2021 r., w której częściowo uchylił i zmienił (orzekł co do istoty sprawy) decyzję organu pierwszej instancji, a w pozostałej części decyzję Prezydenta Wrocławia utrzymał w mocy. Skarga wniesiona od tej decyzji przez Ł. Z. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 października 2021 r., II SA/Wr 210/21, od którego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 lipca 2022 r., II OSK 863/22, oddalił skargę kasacyjną.Natomiast decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 16 lutego 2021 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego została uchylona w części dotyczącej T. A. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 15 czerwca 2021 r., II SA/Wr 208/21. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2023 r., II OSK 2639/21. W przywołanych orzeczeniach wskazano na potrzebę ponownego zbadania kwestii przymiotu strony postępowania T. A..Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie wyznaczonym potrzebą ponownej weryfikacji statusu prawnego T. A. Wojewoda Dolnośląski przeanalizował sytuację prawną skarżącego ustalając, że jest on współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...],[...], obręb [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Badając lokalizację tej nieruchomości względem planowanej inwestycji organ odwoławczy stwierdził, że na skutek likwidacji skrzyżowania ul. (...) z ul. (...) nieruchomość skarżącego będzie pozostawać w bezpośredniej styczności z planowaną inwestycją drogową. Na tej podstawie Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że skarżący posiadał przymiot strony postępowania i tym samym uprawniony był do skutecznego kwestionowania decyzji Prezydenta Wrocławia z 3 września 2020 r. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu, albowiem wydana przez niego decyzja z 9 marca 2021 r., którą merytorycznie rozpoznano odwołanie Ł. Z., posiada przymiot ostateczności i prawomocności. Powołując się na moc wiążącą prawomocnych wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Wrocławia z 3 września 2020 r. zostało już rozstrzygnięte i zakwestionowana przez skarżącego decyzja nie może być przedmiotem ponownej oceny.Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż opisane w sformułowanych w niej zarzutach. Sąd Wojewódzki uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy wadliwie umorzył postępowanie odwoławcze nie podejmując wcześniej żadnych czynności zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej z 9 marca 2021 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, prawomocne wyroki odnoszące się do tej decyzji co do zasady nie stały na przeszkodzie uruchomieniu przez organ nadzwyczajnego postępowania administracyjnego zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wojewody z 9 marca 2021 r., o ile wszczęcie postępowania w tym trybie nie zmierzałoby do podważenia związania treścią prawomocnego wyroku oddalającego skargę w tej sprawie i wynikającej z takiego wyroku oceny prawnej w zakresie zgodności z prawem kontrolowanej decyzji. Przy uwzględnieniu tej okoliczności nie byłoby także przeszkód do wznowienia postępowania, jeżeli stwierdzone zostałoby, że po prawomocnym wyroku ujawniona została przesłanka wznowienia postępowania, wymieniona w art. 145 § 1 pkt 8 lub pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a.Wojewoda Dolnośląski zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, w skardze kasacyjnej opartej na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 12 października 2023 r. na skutek błędnego stwierdzenia, że Wojewoda Dolnośląski rozpatrując odwołanie skarżącego T. A. od decyzji Prezydenta Wrocławia z 3 września 2020 r. w sytuacji, w której postępowanie administracyjne w opisanej sprawie zostało już zakończone decyzją ostateczną Wojewody Dolnośląskiego z 9 marca 2021 r., nie miał podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a jednocześnie był zobligowany do zainicjowania trybu nadzwyczajnego - wznowienia postępowania w celu wyeliminowania z obrotu prawnego własnej decyzji z 9 marca 2021 r. podczas, gdy:- w związku ze stanem powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) Wojewoda Dolnośląski nie mógł ponownie rozstrzygnąć sprawy zezwolenia na realizację podanej inwestycji drogowej kolejną decyzją ostateczną, a zatem postępowanie odwoławcze, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.;- brak było podstaw do zainicjowania trybu nadzwyczajnego - wznowienia postępowania w celu wyeliminowania decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 9 marca 2021 r., albowiem postępowanie odwoławcze z odwołania T. A. nie zostało zakończone i niedopuszczalnym byłoby jednoczesne prowadzenie postępowania odwoławczego i nadzwyczajnego (w trybie wznowienia postępowania) w tej samej sprawie administracyjnej - zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, jak również niemożliwym byłoby rozpatrzenie odwołania T. A. w tym trybie nadzwyczajnym oraz nieuzasadnionym powstrzymywanie się Wojewody Dolnośląskiego od zakończenia postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania prowadzonego w podanym trybie nadzwyczajnym.W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wskazanego wyroku w całości i przekazanie Sądowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W konsekwencji tego, że w sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak i nie zachodziły badane przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu przesłanki wynikające z art. 189 p.p.s.a. wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania, granice badania sprawy zostały wyznaczone przez wskazane w skardze kasacyjnej podstawy i sformułowany w niej wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku.Skarga kasacyjna organu zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zasadnie zarzucił on przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.W realiach niniejszej sprawy brak było bowiem podstaw to tego, aby w oparciu o przyjęte przez Sąd a quo naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody umarzającą postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem skarżącego T. A. w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "(...).W świetle skomplikowanej konfiguracji zdarzeń procesowych niniejszej sprawy, o ile Sąd meriti zasadnie stwierdził, że Wojewoda w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji utracił już kompetencje do merytorycznego rozpoznania odwołania skarżącego i zakończenia sprawy wydaniem decyzji merytorycznej, o tyle błędnie ocenił, że nie istniały podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.Otóż decyzja Prezydenta Wrocławia z 3 września 2020 r., nr 3656/2020, zezwalająca na realizację inwestycji drogowej pn. "(...) została zakwestionowana w administracyjnym toku instancji kilkoma odwołaniami, w tym odwołaniem Ł. Z., któremu przyznano status strony oraz skarżącego, któremu tego statusu pierwotnie nie przyznano. Znalazło to odzwierciedlenie w decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 9 marca 2021 r., którą po rozpoznaniu odwołania Ł. Z. merytorycznie i ostatecznie rozstrzygnięto sprawę przedmiotowego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oraz w decyzji tego organu z 16 lutego 2021 r., którą umorzono postępowanie odwoławcze w zakresie m.in. odwołania T. A.. Ta ostatnia ze wskazanych decyzji w części odnoszącej się do skarżącego została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 208/21, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2639/2021, oddalił skargę kasacyjną Wojewody Dolnośląskiego. W konsekwencji, sprawa z odwołania T. A. powróciła do administracyjnego toku instancji do etapu rozpoznania jego odwołania.Jednocześnie kontroli sądowoadministracyjnej poddana została ostateczna, merytoryczna decyzja Wojewody z 9 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 210/21, oddalił skargę Ł. Z., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 863/22, oddalił jego skargę kasacyjną. To spowodowało, że ostateczna decyzja Wojewody z 9 marca 2021 r. stała się prawomocna w rozumieniu art. 16 § 3 k.p.a.Powyższa okoliczność w zasadniczy sposób zdeterminowała postępowanie Wojewody Dolnośląskiego ponownie rozpoznającego przedmiotową sprawę z odwołania T. A. w następstwie wyroków sądów administracyjnych w sprawach o sygn. akt II SA/Wr 208/21 i II OSK 2639/2021.Ujawniony na tym etapie postępowania problem procesowy sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy przyznanie skarżącemu po ponownie przeprowadzonej przez Wojewodę weryfikacji, zgodnie z wiążącymi wytycznymi sądów administracyjnych, statusu strony postępowania uprawniało i zobowiązywało organ do rozpoznania odwołania skarżącego i wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, gdy w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna i prawomocna decyzja wydana co do istoty sprawy, tj. decyzja z 9 marca 2021 r. Nadto, w kontekście stanowiska Sądu meriti niezbędna jest również odpowiedź na pytanie, czy w takiej sytuacji organ odwoławczy nie miał podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego, a zobligowany był do podjęcia czynności zmierzających do wyeliminowania decyzji z 9 marca 20121 r. i utorowania tym samym drogi procesowej do rozpoznania odwołania.Analizując powyższe kwestie w pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wniesienie odwołań od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia. W wypadku, zaś, gdy – z różnych przyczyn - organ drugiej instancji wyda decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mimo nierozpatrzenia wszystkich wniesionych odwołań, to orzeczenie to kończy postępowanie odwoławcze. W takiej zaś sytuacji wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nierozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki NSA w Warszawie z 2 października 2003 r., IV SA 3643/02, z 14 czerwca 2017 r., II OSK 638/17). Rozpoznanie niektórych tylko odwołań skutkuje tym, że podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy in genere postępowanie odwoławcze. Niedopuszczalne jest zatem, aby po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy podejmowane były kolejne, merytoryczne rozstrzygnięcia w tej samej sprawie w trybie zwykłym.Uwzględniając powyższe poglądy oraz całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy stanowisko Sądu quo odnośnie tego, że Wojewoda nie miał podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego w kontrolowanej sprawie uznać należało za nietrafne.W sytuacji bowiem wydania już ostatecznej decyzji co do istoty sprawy, kwestia dotycząca legitymacji osoby wnoszącej odwołanie jako w istocie drugoplanowa czyni sprawę dotyczącą badania tego zagadnienia bezprzedmiotową, albowiem w administracyjnym toku instancji (trybie odwoławczym) nie można już wzruszyć wydanej w sprawie decyzji organu pierwszej instancji i sytuacja ta nie ulegnie już zmianie, chociażby podjęto względem ostatecznej decyzji z 9 marca 2021 r. próby jej wzruszenia w trybach postępowań nadzwyczajnych. Nie ma już bowiem możliwości ponownego merytorycznego zakończenia przedmiotowej sprawy w administracyjnym toku instancji zainicjowanej odwołaniem skarżącego. Ten etap postępowania zwykłego definitywnie zakończyło wydanie decyzji z 9 marca 2021 r. i nie ma prawnych możliwości jego przywrócenia. Ostateczność i prawomocność decyzji merytorycznej ma charakter trwały, do czasu jej ewentualnego uchylenia lub zmiany w trybach przewidzianych przez prawo (np. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności, uchylenie na podstawie art. 154-155 k.p.a.). Jedynym sposobem na ponowny powrót przedmiotowej sprawy do jej rozpoznania co do istoty jest skorzystanie z trybu wznowienia postępowania, który jest odrębny i rozdzielny względem postępowania zwykłego.W takich okolicznościach organ odwoławczy traci kompetencje do rozpoznania odwołania, które z różnych przyczyn nie zostało rozpoznane łącznie z pozostałymi odwołaniami. Zobligowany jest zatem do zakończenia wszczętego takim odwołaniem postępowania w trybie zwykłym w sposób procesowo adekwatny do zaistniałej sytuacji, a zatem poprzez umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., w którym z przyczyn przedmiotowych nie można powtórnie wydać decyzji merytorycznej bez naruszenia powagi rzeczy osadzonej (res iudicata, art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W judykaturze i w doktrynie taką sytuację podaje się jako przykład bezprzedmiotowości postępowania (zob. wyrok NSA z 28 czerwca 2023 r., II OSK 2531/20; Adamiak B., Borkowski J., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis/el. 2024 kom. do art. 105, Nb 8). Przy tym przyczyny braku łącznego rozpoznania odwołań pozostają bez wpływu na ocenę dopuszczalnego sposobu zgodnego z prawem zakończenia postępowania uruchomionego pominiętym odwołaniem.Zamknięty katalog sposobów zakończenia postępowania odwoławczego określony w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia, które byłoby adekwatne do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Odwołanie nie może być rozpoznane ani w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu zwykłym ani we wznowionym postępowaniu nadzwyczajnym, które zmierza do ponownego rozpoznania całej sprawy co do istoty, a nie odwołania jednej ze stron. Wniosek taki jest uprawniony w świetle przepisów art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., z których wynika, że postępowanie w sprawie wznowienia nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje przede wszystkim rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wynik tego postępowania może nastąpić w formie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy. Takie ukształtowanie przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia ma swoje następstwa co do tego, iż decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno co do podstaw wznowienia, jak i istotę sprawy administracyjnej, po uprzednim uchyleniu decyzji ostatecznej. Niesłusznie zatem Sąd a quo doszukał się uchybień organu odwoławczego w braku przedsięwzięcia czynności prowadzących do sytuacji, w której możliwe byłoby rozpatrzenie odwołania skarżącego.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok jako naruszający art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Nawet bowiem zmiana ocen dotyczących legitymacji odwołującego się, dokonana w następstwie wiążących wyroków sądów administracyjnych, nie mogłaby doprowadzić do ponownego rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Wrocławia z 3 września 2020 r., albowiem sprawa ta została już merytorycznie i ostatecznie zakończona decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 9 marca 2021 r., a kwestia tak zakończonego postępowania zwykłego pozostaje niezależna od zainicjowania postępowania w trybie nadzwyczajnym, w toku którego skarżący może dochodzić ochrony swoich praw.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.