Wyrok - III SA/Kr 1399/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji. pomoc społeczna, Zasiłki stałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr SKO.PS/4110/445/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzajUchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji. pomoc społeczna, Zasiłki stałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr SKO.PS/4110/445/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzaj
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Janusz Kasprzycki
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2025 r. znak: SKO.PS/4110/445/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 8, art. 9, art. 13 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 37 ust. 1 i 2, art. 38 art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 z późn. zm.; dalej: u.p.s.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.) uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 16 czerwca 2025 r., nr: PS-D234/23.5100.003148.2025 i odmówił A. D. (dalej: skarżący) przyznania zasiłku stałego za okres od dnia 13 lipca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:W dniu 15 lipca 2021 r. skarżący złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Krakowie wniosek o przyznanie zasiłku stałego oraz potwierdzenia złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 r., na podstawie art. 106 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej, zawiesił postępowanie w sprawie przyznanie zasiłku stałego.W październiku 2023 r. skarżący podpisał umowę najmu okazjonalnego w Wieliczce i tam też zamieszkał. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie, przekazał sprawę zgodnie z właściwością miejscową.W dniu 29 stycznia 2025 r., skarżący wniósł do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wieliczce, wniosek o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku stałego, składając orzeczenie z dnia 18 listopada 2024 r., o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 30 listopada 2028 r.Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka decyzją z dnia 7 lutego 2025 r. przyznał skarżącemu zasiłek stały z powodu niepełnosprawności, od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 30 listopada 2028 r.Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2025 r., Prezydent Miasta Krakowa podjął zawieszone w dniu 22 lipca 2021 r. postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku stałego wskazując, iż w dniu 17 grudnia 2024 r., skarżący przedłożył orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.Pismem z dnia 15 maja 2025 roku, przekazano sprawę wniosku o przyznanie zasiłku stałego z dnia 15 lipca 2021 r., do Burmistrza Miasta Wieliczki jako organu właściwego do rozpoznania sprawy ze względu na zamieszkanie skarżącego.Po rozpoznaniu wniosku, Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka, decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r., nr: PS-D234/23.5100.003148.2025 odmówił skarżącemu przyznania pomocy w formie zasiłku stałego.W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji, skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o pomocy społecznej i nieuwzględnienie sytuacji zdrowotnej, materialnej i życiowej skarżącego. Wniósł o uchylenie decyzji w całości lub wznowienie postępowania i przyznanie zasiłku stałego, od lipca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 106 ust. 7 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej: w przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego:1) w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia;2) w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - odmawia się przyznania zasiłku stałego.Na okres zawieszenia postępowania przyznaje się z urzędu zasiłek okresowy w wysokości i na zasadach określonych w art. 38 u.p.s.Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 11 u.p.s. w przypadku niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania lub powzięcia informacji o wydaniu orzeczenia zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu.W niniejszej sprawie, zawieszono postępowanie do czasu dostarczenia przez skarżącego stosownych dokumentów tj. orzeczenia o niepełnosprawności.Kolegium zwróciło uwagę, że postępowanie w sprawie zasiłku stałego z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy wszczęte zostało przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie i nie zostało zakończone lub przekazane do Burmistrza Gminy i Miasta Wieliczka, przed datą wydania decyzji z dnia 7 lutego 2025 r. o przyznaniu zasiłku stałego od dnia 1 stycznia 2025 r. Natomiast podjęcie postępowania oraz przekazanie sprawy do rozpoznania przez Burmistrza Gminy i Miasta Wieliczka, dokonane zostało przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie, dopiero w dniu 15 maja 2025 r., a więc już po wydaniu przez Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka decyzji o przyznaniu zasiłku stałego. Tym samym skarżący posiada już ustalone prawo do zasiłku stałego z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy oraz otrzymuje świadczenie z pomocy społecznej.W ocenie SKO, świadczenie za okres od dnia złożenia wniosku tj. od dnia 21 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2024 r., nie przysługuje skarżącemu, m.in. ze względu na brzmienie art. 106 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że w razie niedostarczenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu. Skoro postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa o zawieszeniu postępowania wydano w dniu 22 lipca 2021 r., to jego wznowienie najpóźniej mogło nastąpić do dnia 22 lipca 2024 r. Zatem nie było ku temu podstaw, bo skarżący w tej dacie nie posiadał orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Zespołem ds. orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie i nie złożył wniosku o jego podjęcie. Powyższe miało miejsce dopiero we wrześniu 2024 r., a więc już po terminie obligatoryjnego podjęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego.Jak wynika z akt sprawy w lipcu 2024 r., skarżący posiadał orzeczenie o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe. Z uwagi na brak wydania do lipca 2024 r., ostatecznego orzeczenia, które dokonywałoby zmianę w tym zakresie - w ocenie organu - należy stwierdzić, że w tej dacie skarżący nie spełniał przesłanek do przyznania pomocy finansowej w postaci zasiłku stałego wobec faktu, że nie był osobą całkowicie niezdolną do pracy. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że przyznanie zasiłku ze skutkiem wstecznym należy traktować jako wyjątek od zasady i dopuszczalne jest tylko w szczególnych wypadkach. Jednocześnie jednak przy założeniu, że strona wykaże się należytą starannością w sprawach proceduralnych, tak aby opóźnienie związane z wydawaniem kolejnego orzeczenia nie wynikało z jej zaniedbań. Natomiast do lipca 2024 r., skarżący nie dostarczył do Wojewódzkiego Zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności w Krakowie podstawowych badań, zaś sam okres zawieszenia postępowania z wniosku skarżącego tylko przed tym organem trwał 17 miesięcy. Skoro w lipcu 2024 r. (ostatni termin podjęcia postępowania w sprawie z wniosku z lipca 2021 r.), skarżący posiadał wyłącznie orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności to i tak obligatoryjne podjęcie postępowania z urzędu, prowadziłoby do odmowy przyznania skarżącemu zasiłku stałego.Ze względu na fakt, że od dnia 1 stycznia 2025 r., skarżący ma ustalone prawo do zasiłku stałego, ponowne orzekanie w tym zakresie prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą prawną. Ponadto w lipcu 2024 r., skarżący nie był osobą całkowicie niezdolną do pracy z uwagi na fakt, iż nie orzeczono wobec niego umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności. W związku z powyższym organ I instancji słusznie odmówił przyznania zasiłku stałego.Podsumowując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie a zaskarżona decyzja nie zawiera wad obligujących organ odwoławczy do jej uchylenia. Zasadne jest zatem utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:1. Naruszenie prawa materialnego poprzez, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ustawy o pomocy społecznej; polegające na odmowie przyznania zasiłku stałego za okres od 13 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2024 r., mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek.2. Naruszenie przepisów postępowania; które miało istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności:- art 7 k.p.a. - brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i działania w interesie strony,- art. 8 k.p.a. - naruszenie zasady budzenia zaufania obywatela do państwa,- art. 9 k.p.a. - zaniechanie poinformowania strony o istotnych obowiązkach i terminach,- art. 77 § 1 k.p.a. - niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego,- art. 80 k.p.a. - dowolna ocena dowodów,- art. 105 i 106 k.p.a. - bezzasadne zawieszenie postępowania,- art. 107 § 3 k.p.a. - niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie decyzji.W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do przyznania prawa do zasiłku stałego z wyrównaniem od dnia 13 lipca 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanychW odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.Zdaniem Sądu skarga jest uzasadniona.W pierwszej kolejności zauważyć należy, że decyzje w przedmiocie zasiłku stałego mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia nie został w tym przypadku pozostawiony uznaniu organu pomocy społecznej, ale wynika z przepisów prawa. Ustawodawca uregulował bowiem zarówno warunki przyznania zasiłku stałego, termin jego przyznania, jak i termin jego wypłaty.Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.s., zasiłek stały przysługuje:1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.Zgodnie zaś z art. 106 ust. 3 u.p.s., świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.Stosownie do art. 106 ust. 7, w przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego:1) w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4 u.p.s., z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia;2) w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – odmawia się przyznania zasiłku stałego.Natomiast w myśl art. 106 ust. 9 p.p.s.a., jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się.Zauważyć należy, że analiza art. 106 ust. 3 w zw. z art. 106 ust. 7 pkt 1 i ust. 9 u.p.s. wskazuje, że przepis ten łączy datę, od której przysługuje zasiłek stały, z miesiącem, w którym złożono wniosek o przyznanie świadczenia, wprowadzając jednocześnie uregulowania, które zapewniają ochronę strony w sytuacji toczącego się równolegle postępowania w przedmiocie orzeczenia o niepełnosprawności. Osoba bowiem, która spełnia niektóre warunki z art. 37 (ust. 1 i 4 u.p.s.), a nie posiada orzeczenia o całkowitej niepełnosprawności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie świadczenia – zasiłku stałego, który może zostać przyznany od daty złożenia wniosku, o ile dostarczy orzeczenie o niepełnosprawności w terminie 60 dni od daty jego wydania (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2024 r., sygn. I OSK 1605/22, z dnia 5 marca 2026 r., sygn. I OSK 855/25, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Złożenie wniosku po upływie 60 dni powoduje, że zasiłek zostaje przyznany od daty wydania orzeczenia. W sytuacji zaś niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu (ust. 11).Analiza powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że zasadą jest, że zasiłek stały przysługuje zawsze od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia. Wyjątek od generalnej zasady, wyrażonej w art. 106 ust. 3 u.p.s., dotyczącej daty początkowej przyznania zasiłku stałego, został natomiast określony w ust. 7 i nast. tego artykułu i odnosi się do ściśle wskazanej sytuacji, w której wnioskodawca, składając wniosek o przyznanie zasiłku stałego, nie posiada jeszcze stosownego orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy, czy orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wówczas złożenie takiego wniosku wszczyna postępowanie w przedmiocie przyznania zasiłku stałego, a następnie - po spełnieniu określonych warunków - postępowanie takie zawiesza się do czasu dostarczenia ww. orzeczenia. Jeżeli natomiast orzeczenie zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, organ, po podjęciu postępowania, wydaje decyzję o ustaleniu prawa do zasiłku stałego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia. Podkreślić przy tym należy, że art. 106 ust. 7 ustawy, jako wyjątek od zasady generalnej przyznawania i wypłaty świadczeń z pomocy społecznej, należy interpretować ściśle a zatem niedopuszczalnym jest dokonywanie jego wykładni rozszerzającej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2022 r. sygn. I OSK 1911/21, Administracyjnego z dnia 15 maja 2024 r., sygn. I OSK 1605/22, CBOSA). Z kolei art. 106 ust. 11 u.p.s. stanowi, że w przypadku niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania lub powzięcia informacji o wydaniu orzeczenia zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu. Wbrew stanowisku organów, z przepisu tego w żaden sposób nie wynika, że w przypadku niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, wygasać ma prawo do uzyskania zasiłku stałego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego. Ustawodawca bowiem powiązał brak możliwości ustalenia prawa do zasiłku stałego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego, wyłącznie z przekroczeniem sześćdziesięciodniowego terminu dostarczenia orzeczenia o niepełnosprawności od daty jego wydania, nie zaś z upływem trzech lat od dnia zawieszenia postępowania.W niniejszej sprawie orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane w dniu 18 listopada 2024 r. i stwierdza, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 13 lipca 2021 r., a zatem przed dniem złożenia wniosku do organu. Orzeczenie to skarżący złożył w dniu 17 grudnia 2024 r., zatem przed upływem 60 dni od wydania orzeczenia. Zawieszone postępowanie podjęte zostało w dniu 18 kwietnia 2025 r., a zatem w czasie, gdy organ dysponował już orzeczeniem skarżącego z dnia 18 listopada 2024 r., tym samym na dzień orzekania zarówno przez organ I, jak i organ II instancji spełnione zostały przez skarżącego warunki przyznania zasiłku stałego, brak było zatem podstaw do odmowy przyznania skarżącemu zasiłku stałego za okres od dnia 13 lipca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2024 r., skoro wygaśnięcie prawa do uzyskania zasiłku stałego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego, ustawodawca powiązał wyłącznie z przekroczeniem sześćdziesięciodniowego terminu dostarczenia orzeczenia o niepełnosprawności od daty jego wydania.W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji.Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przy uwzględnieniu art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).., uchylił decyzje organów obu instancji.Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przy uwzględnieniu art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).