Wyrok - II SA/Gl 501/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 24 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi O. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 lutego 2025 r. nr IFXIV.7840.1.26.2024 w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzjąOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi O. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 10 lutego 2025 r. nr IFXIV.7840.1.26.2024 w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Artur Żurawik
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta K. decyzją z 8 maja 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku O. J. (dalej jako strona lub skarżący) stwierdził wydanie decyzji Prezydenta Miasta K. z 29 stycznia 2021 r. nr [...] z naruszeniem prawa oraz odstąpił od uchylenia wyżej wymienionej decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, ze wskazaniem podejmowanych w jego trakcie rozstrzygnięć. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji przybliżył zakres żądań strony sformułowany we wniosku o wznowienie postepowania administracyjnego zakończonego decyzją z 29 stycznia 2021 r. z uwagi na nie zapewnienie jej we wskazanym postępowaniu czynnego udziału. Wnioskodawca przedstawił stosowne wyliczenia, z których wynika, że nasłonecznienie pokoju w lokalu nr [...] przy ul. [...] dniach równonocy będzie wynosiło 1 ha i 13 minut, a zgodnie z obowiązującymi unormowania prawnymi powinno wynosić 3 ha. Analizy nasłonecznienia powyższego lokalu dokonał również inwestor i ustalił, że w lokalu tym znajdują się okna połaciowe i one zapewniają odpowiednie nasłonecznienie jego pomieszczeń i stwierdzono, że nasłonecznienie przedmiotowego lokalu odpowiada treści § 60 rozporządzenia wykonawczego. W konkluzji swoich rozważań wypowiadający się w sprawie organ administracji publicznej uznał ocenę nasłonecznienia spornego lokalu przeprowadzoną przez inwestora za kluczową i pozwalającą na uznanie, że spełnione są wymagania wynikające z przepisu § 60 rozporządzenia. Zdaniem przywołanego organu analiza wnioskodawcy pozwala uznać, że nieruchomość, której jest on współwłaścicielem znajduje się w strefie oddziaływania realizowanego zamierzenia budowlanego.Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego w Katowicach. W odwołaniu tym powyższej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie w sposób pełny stanu faktycznego oraz bezpodstawne przyjęcie, że analiza zacienienia lokalu mieszkalnego sporządzona na zlecenie inwestora wykonana została prawidłowo i stanowi wiarygodny dowód w sprawie. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 146 § 2 powyższego Kodeksu poprzez przyjęcie, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z 29 stycznia 2021 r. jest niezasadne z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 3 cytowanego Kodeksu, poprzez zaniechanie uzasadnienia przyjęcia za wiarygodny dowód w postaci dokumentacji rysunkowej dotyczącej zacienienia przedstawionej przez inwestora, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości kwestionowanej decyzji. W motywach odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wykorzystanego środka odwoławczego.Wojewoda Śląski decyzją z 10 lutego 2025 r. nr IFXIV.7840.126.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 151 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 151 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił we wznowionym postępowaniu uchylenia decyzji ostatecznej organu pierwszej instancji z 29 stycznia 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę przewidzianej inwestycji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odwołał się do zasady dwuinstancyjności sformułowanej w art. 15 powyższego Kodeksu. Kierując się wskazaniami tej zasady poddał ponownej analizie materiał dowodowy, przy czym na wstępie swoich merytorycznych rozważań skupił swoją uwagę na istocie postępowania wznowieniowego. Podkreślił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej. W dalszej kolejności w ocenie organu odwoławczego niezbędne jest ustalenie, czy stronie przedmiotowego postępowania przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z 29 stycznia 2021 r. Z uwagi na fakt, że postępowanie zakończone wydaniem powyższej decyzji zostało wszczęte na wniosek z maja 2020 r., a zatem przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z 13 lutego 2020 r. Ustawa ta bowiem weszła w życie 19 września 2020 r.. Fakt ten oznacza, że w sprawie tej zastosowanie mają przepisy obowiązujące do dnia wejścia w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób wadliwy ustalił status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przewidzianej inwestycji. W ramach analizy sytuacji formalno-prawnej strony organ odwoławczy przybliżył stan faktyczny, a mianowicie to, że strona jest właścicielem lokalu w budynku wielorodzinnym i w takim przypadku przymiot strony przysługuje podmiotowi wykonującemu zarząd taką nieruchomością. Organ odwoławczy zaakcentował, że zna orzecznictwo sądów na okoliczność przyznania statusu strony właścicielowi takiego lokalu i odwołując się do stwierdzeń zamieszczonych w wyroku WSA w Gliwicach z 27 stycznia 2023 r. sygn. akt 1123/22 wskazał, że przymiot taki przysługuje wówczas, gdy podmiot zainteresowany wykaże, że jego indywidualny interes nie pokrywa się z interesem wspólnoty mieszkaniowej. Przenosząc te rozważania na stan faktyczny występujący w sprawie organ odwoławczy uznaje, że zacienianie spowodowane realizacją inwestycji przewidzianej w decyzji z 29 stycznia 2021 r. oddziaływało będzie na wszystkie lokale znajdującej się we wschodniej ścianie budynku lokalu przy ul. [...]. Zatem strona nie wykazała własnego indywidualnego interesu nie pokrywającego się z interesem wspólnoty, a tym samym nie przysługuje jej status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 29 stycznia 2021 r. Zdaniem organu odwoławczego stronie przysługuje co najwyżej interes faktyczny, a ten nie daje podstaw dla uruchomienia przedmiotowego postępowania wznowieniowego. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania w oparciu o postanowienia art. 145 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie sprawy poprzez dokonanie oceny wydanego pozwolenia na budowę, co oznacza że organ pierwszej instancji wydał wadliwie decyzję w oparciu o postanowienia art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wyrażając w niej niezadowolenie z jej treści. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W szczególności podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego i sformułowaną w nim zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, albowiem skarżący został pozbawiony możliwości przeprowadzenia dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Jako kolejny zarzut sformułowano naruszenie postanowień art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek pominięcia uchybień organu pierwszej instancji sprowadzających się do braku wyjaśnienia zacienienia lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] K.. Następnym zarzutem uczyniono naruszenie art. 146 § 2 powoływanego Kodeksu, albowiem w ocenie skarżącego występują przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z 29 stycznia 2021 r. Wskazano także na naruszenie postanowień art. 107 § 3 cytowanego Kodeksu sprowadzające się do wadliwości uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że skarżący nie legitymuje się statusem strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. W oparciu o podniesione zarzuty wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiono w ramach wznowionego postępowania uchylenia decyzji ostatecznej z 29 stycznia 2021 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, jak również wystąpiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością. W szczególności podniesiono zarzuty dotyczące wadliwości postępowania wyjaśniającego, jak również przybliżono stanowisko dotyczące rozumienia pojęcia strony na gruncie prawa budowlanego.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski w Katowicach wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał, że nie wnoszą one do sprawy nic nowego.Pismem z 4 września 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania A. S.A. z siedzibą w C. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie tym podjęto polemikę z zarzutami sformułowanymi w skardze do tutejszego Sądu i uznano, że zarzuty te nie są trafne, a rozstrzygnięcie organu administracji publicznej jest prawidłowe i zasługuje na uwzględnienie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;Skarga nie zasługuje na uwzględnienieZgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że postanowienie to nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. Nr 935 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że skład orzekający oceni prawidłowość – legalność decyzji organu odwoławczego, wydanej w ramach postępowania wznowieniowego. Mając na uwadze, że jak ustaliły to organy obu instancji, a zatem okoliczność ta nie jest sporna, skarżący spełnił wymogi formalne związane z terminowością złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z 29 stycznia 2021 r. Przeprowadzona z urzędu analiza tego zagadnienia przez sąd potwierdziła ustalenia poczynione przez organy administracji, a tym samym zbędne są dalsze rozważania w tym zakresie.Jak zostało to powyżej zaznaczone poddana sądowej kontroli decyzja wydana została w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, a mianowicie w ramach wznowienia postępowania. Fakt ten rzutuje na zakres tego postępowania, jak również determinuje podejmowane rozstrzygnięcia. Przyjdzie zaakcentować, że w ramach wznowionego postępowania organy administracji publicznej stosują przepisy obowiązujące w momencie podejmowania nowej finalnej decyzji. Przywołana zasada nie jest stosowania wówczas, gdy w trakcie prowadzonego postępowania przepisy uległy zmianie i z przepisów przejściowych wynika, że w danej sprawie zastosowanie mają regulacje obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja wystąpiła, albowiem postępowanie w sprawie zostało wszczęte żądaniem inwestora, a uczestnika postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w maju 2020 r,, gdy tym czasem przepisy ustawy Prawo budowlane zostały zmienione ustawą z 13 lutego 2020 r., jednakże weszła ona w życie dopiero 19 września 2020 r., a zatem już po wszczęciu tego postępowania. Oznacza to, że organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy stosowały przepisy prawa materialnego, leżące u podstaw podejmowanych rozstrzygnięć. Zaznaczyć należy, że organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie pogłębioną analizę i znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przeprowadzona przez skład orzekający analiza tego stanu potwierdziła trafność ustaleń poczynionych przez wypowiadające się w sprawie organy. Dodatkowo zaznaczyć należy, że skarżący i jego pełnomocnik na żadnym etapie prowadzonej procedury nie kwestionował tego zagadnieniaZgodnie z art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w ramach wznowionego postępowania administracyjnego organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie natomiast do postanowień § 2 wskazanego przepisu w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.W świetle przywołanego stanu prawnego wymaga rozważenia to, czy organ odwoławczy zasadnie podjął decyzję w oparciu o treść art. 151 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. U podstaw przyjęcia wskazanego przepisu przez organ odwoławczy legło to, że w następstwie przeprowadzonej analizy doszedł on do przekonania, że skarżącemu w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę mocą decyzji Prezydenta Miasta K. z 29 stycznia 2021 r., nie przysługuje przymiot strony. W tym zakresie organ odwoławczy odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w których przyjęto stanowisko, że członek wspólnoty mieszkaniowej może dysponować autonomicznym interesem prawnym, obok samej wspólnoty, tylko wówczas, gdy wykaże, że jego interes jest indywidulany i odmienny od interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej, a zatem interes członka wspólnoty będzie odmienny od interesu całej wspólnoty.Przenosząc to zagadnienie na stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie, to przyjdzie zauważyć, że skarżący wywodzi swój interes prawny z tego, iż w następstwie realizacji inwestycji przewidzianej w decyzji z 29 stycznia 2021 r. nastąpi zacienienie jego lokalu. Jak wynika z akt administracyjnych lokal skarżącego nie jest jedynym, którego okna są objęte wspomnianym zacienianiem. Przyjdzie zauważyć, że taka argumentacja wskazuje, że analogiczne zacienienie będzie w stosunku do innych lokali skierowanych w tę samą stronę co lokal skarżącego. Skoro tak, to tym samym interes prawny przysługuje wspólnocie a nie poszczególnym właścicielom lokali, którzy doświadczą analogicznego zacienieni. W konsekwencji, jak słusznie zauważył organ odwoławczy skarżącemu w ramach przedmiotowego postępowania przysługuje wyłącznie interes faktyczny, a ten nie daje podstaw dla merytorycznego rozpoznania jego żądania skierowanego do organu administracji publicznej. Powyższe ustalenie posiada kluczowe znaczenie dla losów rozpoznawanego przez organ odwoławczy odwołania. Wynika z niego, że organ pierwszej instancji jak wydawał decyzję z 29 stycznia 2021 r. w stosunku do skarżącego nie dopuścił się naruszenia prawa polegającego na nie zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z 29 stycznia 2021 r. przymiot strony mógł przysługiwać wyłącznie wspólnocie mieszkaniowej budynku przy ul. [...] K., a nie mieszkańcom poszczególnych lokali w nim się znajdujących.Przedstawione ustalenie legło u podstaw eliminacji decyzji organu pierwszej instancji podjętej w następstwie wznowienia postępowania administracyjnego, albowiem Prezydent Miasta K. wydając decyzję z 21 stycznia 2021 r. nie dopuścił się naruszenia prowadzenia postępowania bez zapewnienia skarżącemu statusu strony. Stosownie do poczynionych powyżej rozważań status taki mógłby przysługiwać wspólnocie i ona miałaby prawo brania w nim udziału. Równocześnie organ odwoławczy w sposób trafny uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka wydania decyzji administracyjnej w oparciu o postanowienia art. 151 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie brakło podstaw do jej uchylenia w oparciu o treść art. 145 § 1 przywoływanego Kodeksu. Brak ten wynikł z tego, że organ administracji publicznej wydający decyzję z 29 stycznia 2021 r. nie dopuścił się naruszenia zasady zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ odwoławczy wydający swoją decyzję dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W szczególności podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego i sformułowaną w nim zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, albowiem skarżący został pozbawiony możliwości przeprowadzenia dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Z takim zarzutem nie zgodził się uczestnik postępowania, który w piśmie z 4 września 2025 r. przedstawił odmienną argumentację i uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy o naruszeniu wskazanej zasady. W ocenie składu orzekającego stanowisko skarżącego nie jest trafne i faktycznie przyjdzie zgodzić się ze stanowiskiem uczestnika postępowania, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia wskazanej zasady. Stanowisko takie wynika z tego, że organ odwoławczy rozpoznając wniesione odwołanie dokonał pełnej analizy rozpoznawanej sprawy i doszedł do przekonania, że skoro skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji z 29 stycznia 2020 r., tym samym brak było podstaw dla merytorycznego rozpoznawania sprawy. Odnieść należy się także to stwierdzenia skarżącego zamieszczonego w skardze, w który uznał, że organ odwoławczy wydał kwestionowaną decyzję w oparciu o wadliwy przepis, ponieważ w podstawie prawnej wymienił między innymi art. 151 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, albowiem organ odwoławczy w podstawie prawnej swojej decyzji przywołał art. 138 § 1 pkt. 2 w związku z art. 151 § 1 pkt. 1 powyższego Kodeksu. Takie ujęcie podstawy prawnej w decyzji organu odwoławczego uznane musi być za prawidłowe, ponieważ art. 138 § 1 pkt. 2 cytowanego Kodeksu wskazuje nam na fakt uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i na podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego przez organ odwoławczy. Z kolei odwołanie się przez przywoływany organ do treści art. 151 § 1 pkt. 1 tego Kodeksu, jest wskazaniem w oparciu, o który przepis prawa procesowego organ odwoławczy podejmował rozstrzygnięcie. Pominięcie tego przepisu w podstawie prawnej mogłoby rodzić wątpliwości co do regulacji, którymi kierował się przy wydawaniu kwestionowanej decyzji.We wniesionej skardze jako kolejny zarzut sformułowano naruszenie postanowień art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wskutek pominięcia uchybień organu pierwszej instancji sprowadzających się do braku wyjaśnienia zacienienia lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] K.. Znaczenie tego zarzutu traci swoją wagę z uwagi na fakt, że organ odwoławczy stwierdził brak przymiotu strony skarżącego w postępowaniu organu pierwszej instancji z 29 stycznia 2020 r. Okoliczność ta powoduje, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego zbędne było prowadzenie postępowania wyjaśniającego.Następnym zarzutem zamieszczonym w skardze uczyniono naruszenie art. 146 § 2 powoływanego Kodeksu, albowiem w ocenie skarżącego występują przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z 29 stycznia 2021 r. Tak sformułowany zarzut w kontekście rozpoznanych powyżej uznać należy za bezzasadny. Skoro skarżącemu nie przysługiwał status strony tym samym przywołany przepis w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania.W skardze podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzający się do wadliwości uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Taki zarzut, w kontekście uzasadnienia kwestionowanej decyzji jest bezzasadny. Wynika to z tego, że organ odwoławczy wskazuje w swoim uzasadnieniu przesłanki, którymi się kierował przy podejmowaniu wydanego rozstrzygnięciaObok zarzutów o charakterze procesowym skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 29 stycznia 2021 r. Zarzut ten odwołuje się do rozważań, które zostały przeprowadzone powyżej i z uwagi na ten fakt, zbędne jest powielanie zaprezentowanego stanowiska.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę sprowadzający się do wadliwości uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Taki zarzut, w kontekście uzasadnienia kwestionowanej decyzji jest bezzasadny. Wynika to z tego, że organ odwoławczy wskazuje w swoim uzasadnieniu przesłanki, którymi się kierował przy podejmowaniu wydanego rozstrzygnięciaObok zarzutów o charakterze procesowym skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 29 stycznia 2021 r. Zarzut ten odwołuje się do rozważań, które zostały przeprowadzone powyżej i z uwagi na ten fakt, zbędne jest powielanie zaprezentowanego stanowiska.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę