Wyrok - I OSK 885/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 767/23 w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 23 czerwca 2023 r., nr GN-2.7536.2.2023.4.AP w przedmiocie odszkodowaniaOddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 767/23 w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 23 czerwca 2023 r., nr GN-2.7536.2.2023.4.AP w przedmiocie odszkodowania
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
odszkodowanie
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W SZCZECINIE WYROKIEM Z 11 STYCZNIA 2024 R. ODDALIŁ SKARGĘ Z. K. NA DECYZJĘ WOJEWODY ZACHODNIOPOMORSKIEGO Z 23 CZERWCA 2023 R. W PRZEDMIOCIE ODSZKODOWANIA Z TYTUŁU OGRANICZENIA SPOSOBU KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący. Zaskarżył to rozstrzygnięcie w całości i wniósł o jego uchylenie i uwzględnienie skargi bądź przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo skarżący zrzekł się prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:1) przepisów postępowania, tj.:a) art 153 w zw. z art. 133 § 1, art. 134 §1, art. 151 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., przez przyjęcie, że organy obu instancji zastosowały się do więżących ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 29 lipca 2021 r., sygn. akt: II SA/Sz 305/21, nakładających obowiązek zbadania oraz porównania "możliwości zagospodarowania działek skarżącego" co do warunków korzystania, przydatności użytkowej oraz trwałego ograniczenia nieruchomości, wynikłych na skutek wydania decyzji "ograniczeniowej", w szczególności na skutek ustanowienia pasa technologicznego z ewentualnymi ograniczeniami w możliwości zagospodarowania tych działek na czas sprzed wydania ww. decyzji, wynikającymi z "obowiązujących przepisów i norm, które nakładały ograniczenia w związku z oddziaływaniem linii elektroenergetycznych i ze względów bezpieczeństwa", mimo że w decyzjach tych próżno szukać jakichkolwiek z ww. "przepisów i norm", a tym bardziej nakazanych badań oraz porównań z ich punktu widzenia, a nadto, mimo że organy wydające decyzje w sprawie, zamiast tych badań oraz porównań, jak też przytoczenia oraz wykładni przepisów i norm, leżących u ich podstaw, przytoczyły jedynie lakoniczne, nieuprawnione, bezpodstawne oraz błędne dywagacje biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, zgodnie z którymi w dacie wydania decyzji z 23 października 2013 r. "istniała już napowietrzna linia elektroenergetyczna 110 kV na przedmiotowych działkach, która była trwale związana z gruntem. Z faktu istnienia linii w przeszłości wynikały ograniczenia związane z jej posadowieniem, zaś przebudowa linii po istniejącej trasie i tych samych parametrach nie usankcjonowała dodatkowego trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości", co ostatecznie skutkowało oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem;b) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1, art. 144 § 4, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez wyrokowanie, bez uprzedniego, merytorycznego rozpoznania któregokolwiek z zarzutów zawartych w skardze, mimo ich zrelacjonowania w części opisowej uzasadnienia, w zamian zaś za to – jedynie powielenie chybionej argumentacji organów administracyjnych, leżącej u podstaw skargi, skutkiem czego Sąd pierwszej instancji naruszył dodatkowo powyższe przepisy postępowania, redukując swoją rolę niejako do roli "organu III instancji", nie rozpoznając sprawy w wymaganym zakresie merytorycznym oraz sądowoadministracyjnym, co ostatecznie skutkowało oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem;2) naruszeniu prawa materialnego przez brak jego wykładni choćby w zasadniczym, zakresie, mającym zastosowanie w sprawie a jedynie jego przytoczenie w uzasadnieniu wyroku, tj. przepisów art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 129 ust. 5, art. 130, art. 132 ust. la i ust. 6, art. 134, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344) oraz w zw. z § 43 ust. 3 pkt 1 – 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207 poz. 2109, z późn. zm.), a w ślad za tym przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, skutkujące wadliwym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżone decyzje organów obu instancji, zasadnie nie ustaliły oraz nie zobowiązały E. sp. z o.o. do wypłaty na rzecz skarżącego odszkodowania pieniężnego za szkody wynikające ze zmiany warunków korzystania z nieruchomości, zmiany przydatności użytkowej nieruchomości oraz trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, co ostatecznie skutkowało oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem.W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz nie wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Przystępując do analizy zarzutów skargi kasacyjnej, należy odnotować istotne błędy w ich konstrukcji i uzasadnieniu. Nie może bowiem ujść uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że autor skargi kasacyjnej określając podstawę prawną sformułowanych zarzutów, przywołał szereg przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które nie były później przedmiotem argumentacji zawartej tak w uzasadnieniu zarzutów, jak i uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 355/24, które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje jako własne, brak rozwinięcia zarzutu naruszenia przepisów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczną ocenę, a więc zarzut taki jest bezskuteczny. W konsekwencji powyższego części zarzutów, które nie zostały w żaden sposób umotywowane w uzasadnieniu zarzutów ani uzasadnieniu skargi kasacyjnej należało pominąć i rozpoznać wyłącznie te podstawy prawne zarzutów, w stosunku do których autor skargi kasacyjnej przedstawił argumentację.Ponadto należy odnotować, że jako podstawę prawną zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej uczynił m.in. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który jako podstawa uchylenia aktu administracyjnego wiąże się z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a nie procesowego, co wskazywałoby na sformułowanie tych zarzutów w ramach nieprawidłowej podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 p.p.s.a.Wreszcie odnotować należy, że przywołany powyżej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., podobnie jak art. 151 p.p.s.a., zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaliczany jest do przepisów blankietowych, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 3380/21), a strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów, zobowiązana jest powiązać taki zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tych przepisów jest bowiem zawsze następstwem uchybienia innym przepisom materialnym (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 943/22). Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że zarzuty, w których autor skargi kasacyjnej podstawą prawną uczynił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie zawierały korespondujących z tym przepisem norm prawa materialnego.Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej w zakreślonym powyżej zakresie, należy wyjaśnić, że decyzją z 8 września 2020 r. Starosta G. ustalił na rzecz skarżącego kasacyjnie odszkodowanie w wysokości [...] zł za szkody powstałe wskutek przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV przebiegającej przez nieruchomość skarżącego.Po rozpatrzeniu odwołania inwestora oraz skarżącego kasacyjnie Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z 29 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.Na skutek rozpoznania skarg inwestora oraz skarżącego kasacyjnie na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 305/21 uchylił rozstrzygnięcia obu organów. W uzasadnieniu Sąd wyraził krytyczną opinię o operacie szacunkowym stanowiącym podstawę ustalenia odszkodowania oraz wskazał, że kwestia zmiany możliwości zagospodarowania nieruchomości w wyniku przebudowy linii elektroenergetycznej nie została dostatecznie wyjaśniona na skutek braku porównania możliwości zagospodarowania działek przed i po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.W wyniku powyższego organ pierwszej instancji uzupełnił postępowanie wyjaśniające pozyskując nowy operat szacunkowy i decyzją z 14 lutego 2023 r. ustalił na rzecz skarżącego kasacyjnie odszkodowanie w kwocie [...] zł porównania możliwości zagospodarowania działek przed i po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zobowiązał inwestora do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda decyzją z 23 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na to rozstrzygnięcie, uznając nowo sporządzony operat szacunkowy za niezawierający nieprawidłowości, a zawarte w nim dane za niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. W ocenie Sądu powtórne czynności organów odpowiadały wytycznym wynikającym w wydanego uprzednio wyroku i zawierają stosowne porównanie sytuacji nieruchomości skarżącego kasacyjnie sprzed przebudowy linii elektroenergetycznej ze stanem po zakończeniu prac. Na tej podstawie Sąd doszedł do przekonania, że jedyne szkody, które powstały w związku z przebudową istniejącej linii elektroenergetycznej wynikały z samego faktu przeprowadzenia prac.Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten powinien być odczytywany łącznie z art. 141 § 4 p.p.s.a. zgodnie, z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.Z uwagi na powyższe należy wyjaśnić, że wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydając wyrok z 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 305/21, nie zawarł w nim wytycznych co do dalszego postępowania jako wyodrębnionej sekcji uzasadnienia wyroku, ale z treści tego uzasadnienia wynika wprost, że podstawą uchylenia wydanej wcześniej decyzji były wady pierwotnego operatu szacunkowego oraz niedostateczne wyjaśnienie ewentualnego ubytku w wartości nieruchomości skarżącego przed i po dokonaniu przebudowy linii elektroenergetycznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 767/23, prawidłowo ocenił, że wytyczne te zostały wykonane przez orzekające w sprawie organy. Starosta pozyskał bowiem nowy, niewadliwy operat szacunkowy oraz dokonał porównania sytuacji nieruchomości skarżącego kasacyjnie przed i po przebudowie linii elektroenergetycznej. Wyjaśnić przy tym wypada, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte w pierwotnym wyroku wbrew intencjom autora skargi kasacyjnej nie zmierzały do ustalenia, jakie normy i o jakiej treści kształtowały ograniczenia w możliwości użytkowania nieruchomości skarżącego kasacyjnie przed wpisaniem ograniczeń do księgi wieczystej, ale jak pierwotne ograniczenia oraz ograniczenia wynikające z wpisanej do księgi wieczystej decyzji wpływały na wartość tej nieruchomości oraz jej zmianę. To bowiem zmiana wartości nieruchomości, a nie podstawa ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości decyduje o powstaniu szkody i należnym odszkodowaniu.W świetle powyższych wywodów należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydając zaskarżony wyrok nie naruszył art. 153 p.p.s.a.Przechodząc do rozpoznania drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, należy odnotować, że został on oparty na nieistniejącym art. 144 § 4 p.p.s.a. Jednocześnie w uzasadnieniu zarzutu i uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nawiązał do zasad sporządzenia uzasadnienia wyroku określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., co pozwala zakwalifikować powyższy błąd za oczywistą omyłkę redakcyjną zarzutu, która nie powoduje, że zarzut ten nie może zostać rozpoznany.Jak wskazano powyżej, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.Analiza tego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony przez pominięcie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie lub takie sformułowanie wywodów sądu, które powoduje, że kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Kontrolowany pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne, wyczerpujące i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, przez co pozwalają na dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku.Fakt, że skład orzekający nie wskazał wprost, do których zarzutów się odnosi, nie oznacza, że uzasadnienie wyroku należało uznać za wadliwe. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzuty i argumenty strony skarżącej mogą zostać zatem ocenione całościowo (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20). Badane pod tym kątem uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych kwestii związanych z kontrolą działalności organów, a także poruszył kwestie wskazane przez skarżącego kasacyjnie w skierowanej do tego sądu skardze.W wyniku powyższego uznać należało, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się do zarzutów skargi jest niezasadny.Przechodząc do analizy zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, wyjaśnić należy, że zarzut taki oparty może zostać na pierwszej podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Jako taki zarzut ten może przybrać formę błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania. Oznacza to, że forma zarzutu wskazana przez autora skargi kasacyjnej, tj. brak wykładni, nie stanowi prawidłowej, a zarazem możliwej do rozpoznania formy zarzutu skargi kasacyjnej. Zauważyć jednakże należy, że analiza uzasadnienia tego zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że zarzut ten możliwy jest do rozpoznania w ramach analizowanego powyżej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako zarzut braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponownie w tym miejscu należy podkreślić, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wykazała braku któregokolwiek z elementów wskazanych w przywołanym przepisie, w tym w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wywody Sądu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu są jasne i możliwe do powiązania z zacytowanymi przez ten sąd przepisami prawa materialnego znajdującymi zastosowanie w sprawie. Wymaganie od sądu wyraźnego wyodrębnienia części uzasadnienia, w której dokonywałby on objaśnienia treści zastosowanych przepisów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za nieuzasadniony przejaw rygoryzmu prawnego, a brak jednoznacznego wyodrębnienia objaśnienia treści przepisów, które nie budziły w sprawie wątpliwości interpretacyjnych, nie może świadczyć o wadliwości sporządzonego uzasadnienia.Odnosząc się z kolei do argumentacji dotyczącej niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w podstawie prawnej tego zarzutu, należy wskazać, że postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego możliwe jest w sytuacji, gdy strony akceptują ustalenia stanu faktycznego, a spór toczy się w zakresie bądź wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie bądź też subsumpcji stanu faktycznego do określonej normy prawnej i w jej rezultacie zastosowanie niewłaściwych przepisów. Mając powyższe na uwadze, odnotować należy, że argumentacja autora skargi kasacyjnej w tym zakresie koncentruje się wokół nieprzyznania skarżącemu kasacyjnie odszkodowania za szkody wynikające ze zmiany warunków korzystania z nieruchomości, zmiany przydatności użytkowej nieruchomości oraz trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że brak takich szkód wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzut taki nie może być zatem skutecznie podnoszony bez próby wzruszenia ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z wieloletnim poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2004 r., sygn. akt GSK 811/04).Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanego zarzutu, należy odnotować, że argumentacja autora skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że organy w rzeczywistości nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, uznając, że nie ma przesłanek do wypłaty odszkodowania pieniężnego za szkody wynikające ze zmiany warunków korzystania z nieruchomości, zmiany przydatności użytkowej nieruchomości oraz trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości. Oznacza to, że zarzut ten jest próbą podważenia ustaleń faktycznych i nie zmierza do wykazania, że w rozpoznawanej sprawie doszło do odmowy zastosowania przepisu prawa materialnego. Zauważyć przy tym należy, że ustalenia w zakresie braku podstaw do przyznania odszkodowania za szkody wynikające ze zmiany warunków korzystania z nieruchomości, zmiany przydatności użytkowej nieruchomości oraz trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości zostały podjęte w oparciu o nowo pozyskany operat szacunkowy. Podważenie zatem ustaleń organów musiałoby się wiązać z zanegowaniem prawidłowości operatu i wynikających z niego wniosków. W tym miejscu należy przypomnieć, że kontrola prawidłowości operatu szacunkowego odbywa się według szczególnej procedury uregulowanej przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postawienie analizowanego zarzutu nie może prowadzić do ominięcia tej procedury co czyni taki zarzut niemożliwym do uwzględnienia.W świetle powyższych wywodów zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie argumentacja związana z nieuprawnionym pozbawieniem skarżącego kasacyjnie części odszkodowania za poniesione straty nie mogła przynieść skutku oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej.Z podanych powyżej przyczyn zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł przynieść spodziewanych przez autora skargi kasacyjnej skutków.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.