Wyrok - III OSK 1885/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Wodne prawo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1361/23 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. w G. na zarządzenie pokontrolneUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Wodne prawo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1361/23 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. w G. na zarządzenie pokontrolne
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stelmasiak
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2024 roku, sygn. akt II SA/Rz 1361/23, którym po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. w [...] na zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] uchylono zaskarżone zarządzenie pokontrolne w całości oraz zasądzono od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego.Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:Zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym - na podstawie art. 340 ust. 4 w zw. z art. 341 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm., dalej: u.p.w.) - w oparciu o wyniki przeprowadzonej w spółce [...] kwietnia 2023 r. kontroli gospodarowania wodami (protokół nr [...]), uwzględniając stanowisko spółki zawarte w piśmie z [...] maja 2023 r. złożone w związku z odmową podpisania protokołu, nałożono na spółkę następujące zalecenia:1. uzyskać pozwolenie wodnoprawne w związku z wprowadzaniem oczyszczonych ścieków do wód rzeki [...] w km [...], pochodzących z terenu należącego do dawnej [...] w [...] poprzez zakładową oczyszczalnię ścieków zlokalizowaną przy ul. [...] w [...], istniejącym wylotem zlokalizowanym na działce nr [...], Miasto [...], obręb nr [...] [...],2. złożyć do Zarządu Zlewni w [...] oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi za IV kwartał 2022 roku, w ilości [...] m (zgodnie z załącznikiem nr [...] do protokołu kontroli nr [...]),3. złożyć do PGW WP RZGW w [...] stosowny wniosek w celu zawarcia umowy na użytkowanie gruntów pokrytych wodami w związku z lokalizacją wylotu znajdującego się na działce nr [...], Miasto [...], obręb [...] [...], odprowadzającego oczyszczone ścieki z zakładowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej przy ul. [...] [...] w [...].Wskazano, że informację o działaniach podjętych w celu realizacji zarządzenia pokontrolnego należy przesłać do PGW WP RZGW w [...] do [...] listopada 2023 r.Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą na opisane zarządzenie pokontrolne spółka (reprezentowana przez prokurenta), zaskarżając je w całości, zarzuciła:1. naruszenie art. 476, art. 261 i art. 552 2b u.p.w. przez ich błędne zastosowanie,2. naruszenie art. 16 pkt 64 u.p.w. poprzez przyjęcie, iż mieszanina wód opadowych, roztopowych oraz ścieku bytowego z terenu byłej [...] w [...] stanowi ściek przemysłowy,3. naruszenie art. 16 pkt 69 u.p.w. poprzez jego niezastosowanie.W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że utraciła faktyczne i prawne władanie nad Spółką w 2011 r. W wyniku toczących się postępowań sądowych kolejno zapadały liczne wyroki. Ostatnim z wyroków z [...] czerwca 2020 roku Sąd Okręgowy w [...] sygn. akt [...] nakazał [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] wydanie spółce nieruchomości.W wyniku czynności komorniczych ujawnione ruchomości znajdujące się na nieruchomościach zostały oddane w dozór nie spółce, lecz osobom fizycznym, a właścicielem/użytkownikiem wieczystym działek oraz instalacji (zakładowa oczyszczalnia ścieków) jest nadal uwidoczniony w księgach wieczystych [...] sp. z o.o. Tym samym to spółka [...] do momentu prawomocnego orzeczenia sądowego jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat w zakresie korzystania z wód na podstawie art. 298 u.p.w. Na spółce tej ciąży również obowiązek posiadania pozwoleń wodnoprawnych, do składania oświadczeń kwartalnych jako podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne, w tym również do zawierania umów na użytkowanie gruntów pokrytych wodami. Nadto zdaniem skarżącej, spółka [...] nie jest również prowadzącym instalację w rozumieniu przepisów u.p.w. (rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie). Mimo, że samo legitymowanie się pozwoleniem wodnoprawnym nie jest tożsame z korzystaniem ze środowiska, spółka z ostrożności zwróciła się do PGW Wody Polskie RZGW [...] [...] lutego 2021 r. z wnioskiem o przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego ze spółki [...] na spółkę [...], jednak pismem z [...] marca 2021 r. organ obwarował powyższe uzyskaniem zgody przez dotychczasowego właściciela. W dalszej części uzasadnienia skargi spółka zakwestionowała także ustalenie organu, że odprowadza ona do rzeki ścieki przemysłowe. Zakładowa oczyszczalnia ścieków oczyszcza w ponad 99% wody opadowe i roztopowe ujęte w zamknięty system kanalizacji, co organ całkowicie pominął w swoich ustaleniach. Zmieszanie wody opadowej ze ściekami i odprowadzanie ich razem powoduje, co prawda, powstanie mieszaniny ściekowej, to jednak dla środowiska nie powstaje większa uciążliwość niż w przypadku odprowadzania ich osobno. Potwierdziły to przedłożone w trakcie kontroli wyniki badań. Zdaniem spółki, na przejętym w dozór terenie nie jest prowadzona aktualnie działalność, w wyniku której mogłyby powstawać ścieki przemysłowe. Podstawy przyjęcia, że odprowadza ona ścieki przemysłowe nie może stanowić, że teren byłej [...] w [...] jest terenem przemysłowym od przeszło [...] lat, ale faktycznie taka działalność nie jest aktualnie na tym terenie prowadzona.W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaskarżonym wyrokiem powołując się na art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdzając, że skarga jest zasadna, uchylił zaskarżone zarządzenie kontrolne w całości.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że opisane w protokole kontroli z [...] kwietnia 2023 r. i znajdujące odzwierciedlenie w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym okoliczności stanu faktycznego sprawy, w świetle przytoczonych w nim regulacji u.p.w. i stwierdzonego odprowadzania ścieków co do zasady stanowią o braku możliwości zakwestionowania zasadności nałożonych nim na skarżącą spółkę obowiązków, związanych z koniecznością dopełnienia wynikających z przytoczonych przepisów wymagań formalnoprawnych. Nie podzielił też argumentacji skarżącej spółki co do tego, że obowiązki te ciążą wyłącznie na właścicielu instalacji. Wynika to z art. 401 ust. 1 u.p.w., w myśl którego stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych.Za zasadne Sąd jednak uznał argumenty skarżącej spółki co do braku kompleksowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z posiadaniem przez nią nieruchomości, z których odprowadzane są ścieki, o czym świadczą prowadzone na jej rzecz postępowania egzekucyjne. W sprawie nie budzi wątpliwości (co wynika zresztą z protokołu kontroli), że na terenie byłej [...] w [...] istnieje ogólnospławna kanalizacja, przyjmująca ścieki bytowe, przemysłowe oraz wody opadowo – roztopowe. Oczyszczona mieszanina ścieków pochodząca z przedmiotowego terenu, poprzez zakładową oczyszczalnię ścieków, wprowadzana jest do rzeki [...]. W protokole kontroli, w tabeli nr 1, przedstawiono wykaz działek, co do których skarżąca spółka w wyniku czynności egzekucyjnych uzyskała faktyczne władanie. Rzecz jednak w tym, iż nie ustalono w sprawie, czy działki te obejmują teren, na którym znajduje się cała infrastruktura związana z wytwarzaniem ścieków i funkcjonowaniem kanalizacji, czy też przy jej pomocy przyjmowane i odprowadzane są ścieki pochodzące co prawda z "terenu [...]", jednak nie znajdującego się w posiadaniu skarżącej spółki, a więc de facto, czy ma ona pełną kontrolę nad wymagającą pozwoleń wodnoprawnych gospodarką ściekową na tym terenie, czy też wymóg realizacji nałożonych na nią związanych z tym obowiązków powinien być może zostać nałożony na inne podmioty. Tym samym Sąd i instancji uznał, za przedwczesne nałożenia na skarżącą spółkę obowiązków wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym z [...] czerwca 2023 r., poczynionym bez wystarczających ustaleń faktycznych.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polski wnosząc na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w całości.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie art. 389 pkt. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne polegające na uznaniu, iż obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie wprowadzania do wód powierzchniowych rzeki [...], istniejącym wylotem kanalizacyjnym oczyszczonych ścieków przemysłowych uzależniony jest od ustalenia czy spółka posiada pełną kontrolę nad wymagającą pozwoleń wodnoprawnych gospodarką ściekową na terenie, z którego ścieki wpływały do pozostającej we władaniu spółki oczyszczalni ścieków, podczas gdy w ocenie organu fakt, ten pozostawał bez znaczenia dla samego obowiązku uzyskania przez spółkę pozwolenia wodnoprawnego i przestrzegania parametrów w nim wskazanych.2. na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 389 pkt 1 Prawa wodnego poprzez dokonanie ustaleń i oceny stanu faktycznego sprawy w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, iż kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona został przez sąd I instancji w sposób wybiórczy, nieuwzględniający w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez wskazanie, że podczas kontroli nie wykazano, że kontrolowana Spółka ma pełną kontrolę na wymagającą pozwoleń wodnoprawnych gospodarką ściekową, na terenie, z którego ścieki odprowadzane są do oczyszczalni spółki, przy jednoczesnym braku wskazania przez Sąd podstawy prawnej i znaczenia powyższych ustaleń dla obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do wód powierzchniowych rzeki [...], istniejącym wylotem kanalizacyjnym oczyszczonych ścieków przemysłowych.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą zdaniem skarżącego kasacyjne, potwierdzać jej zasadność.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi.Podstawę materialnoprawną zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (obecnie tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 z późn. zm., dalej: u.p.w.). Stosownie do treści art. 340 ust. 1 u.p.w. z czynności kontrolnych sporządza się protokół kontroli, o której mowa w art. 335 ust. 1, którego jeden egzemplarz doręcza się kontrolowanemu. Natomiast według art. 341 ust. 1 pkt 1 u.p.w. na podstawie ustaleń kontroli, o której mowa w art. 335 ust. 1, organ wykonujący kontrolę albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej mogą wydać kontrolowanemu zarządzenie pokontrolne.Istota kontroli prowadzonej przez właściwy organ sprowadza się po pierwsze - do zbadania zgodności stanu faktycznego ze stanem postulowanym, po drugie - do ustalenia zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - do przekazania wyników tego ustalenia podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie stwierdzonych naruszeń w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowana o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2024 roku, sygn. akt III OSK 1346/22). Zarysowana wyżej specyfika zarządzenia pokontrolnego wpływa też na sposób jego legalnościowej oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada przede wszystkim, czy:1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli;3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego mogą być tylko ustalenia kontroli, prawidłowo udokumentowane w protokole kontroli, a najlepiej także w tym zarządzeniu. Zatem protokół kontroli dokumentuje czynności kontroli oraz zawiera jej ustalenia, do których musi odnieść się zarządzenie pokontrolne. Ponadto zarządzenie pokontrolne stanowi spójną całość z protokołem kontroli i nie ma potrzeby powielania w zarządzeniu pokontrolnym szczegółowych kwestii zawartych w protokole kontroli (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2024r., sygn. akt III OSK 438/23).Przystępując do oceny zasadności poszczególnych zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny podniesiony na podstawie 171 pkt 2 p.p.s.a., a dotyczący naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 389 pkt 1 u.p.w. Podkreślić należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego lub stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwością, o ile te istotne kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.W tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, treści samej skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zawiera wszystkie wymagane elementy. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie podziela zarzutów podniesionych przez spółkę w skardze. Podzielił stanowisko organu, że zgodnie z art. 389 pkt 1 u.p.w. pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne, które obejmują m.in. wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Wskazał, że opisane w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2023 roku okoliczności stanu faktycznego znajdują odzwierciedlenie w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Nie podzielił stanowiska skarżącej spółki, że obowiązki wynikające z u.p.w. obciążają wyłącznie właścicieli instalacji, co wynika z treści art. 401 ust. 1 powołanej ustawy. Jako podstawę uchylenia zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego wskazał natomiast brak kompleksowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, a pozwalających ustalić, czy spółka ma pełną kontrolę nad wymagającą pozwoleń wodnoprawnych gospodarkę ściekową. Nie można bowiem wykluczyć, że wymóg uzyskania pozwolenia wodnoprawnego powinien zostać nałożony na inny podmiot. Z powyższych rozważań wynika zatem co było podstawą uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Jak wyżej wskazano zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy podważania przyjętego przez Sąd stanu faktycznego do rozstrzygnięcia sprawy, jak i przedstawionego stanowiska co do wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną tego rozstrzygnięcia.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 389 ust. 1 u.p.w. dotyczący błędnej wykładni tego przepisu poprzez bezpodstawne przyjęcie, że obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie wprowadzania do wód powierzchniowych rzeki [...] istniejącym wylotem kanalizacyjnym oczyszczonych ścieków uzależniony jest od ustalenia, że spółka posiada pełną kontrolę nad wymagającą pozwoleń wodnoprawnych gospodarką ściekową na terenie, z którego ścieki wpływały do pozostającej we władaniu spółki oczyszczalni cieków. Dokonując oceny powyższego zarzutu na wstępie należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia stwierdzono, że oczyszczalnia ścieków, z której są kierowane oczyszczone do rzeki [...] mieszaniny ścieków (oczyszczone ścieki bytowe, oraz wody opadowo- roztopowe) poprzez istniejący wylot urządzeń kanalizacyjnych znajduje się we władaniu [...] sp. z o.o. w [...]. Podczas czynności kontrolnych spółka wyjaśniła, że sprawuje kontrolę nad zakładową oczyszczalnią ścieków po byłej [...], poprzez zapewnienie 24 godzinowej pracy oczyszczalni, która gwarantuje prawidłowe oczyszczanie ścieków i ponosi koszty z tym związane. Powyższe ustalenie faktyczne przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia jako podstawa nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego znajduje odzwierciedlenie w protokole pokontrolnym. Zatem to spółka jako podmiot prowadzący przedmiotową oczyszczalnie odprowadzając oczyszczone ścieki do rzeki jest podmiotem korzystającym z usługi wodnej jaką jest wprowadzanie do wód ścieków, czy też wód opadowych i roztopowych. Zgodnie natomiast z art. 389 pkt 1 u.p.w. na usługi wodne wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Pozwolenie takie winien uzyskać podmiot, który z usługi takiej korzysta. W niniejszej sprawie podmiotem tym jest [...] sp. z o.o.w [...], która wprowadza do rzeki [...], ścieki bytowe oraz wody opadowe i roztopowe, które zostały uprzednio poddane procesowi oczyszczenia w prowadzonej przez ten podmiot oczyszczalni ścieków. Z wnioskiem o wydanie wymaganego pozwolenia winien wystąpić podmiot prowadzący instalacje, którym w niniejszej sprawie jest oczyszczalnia. Ustawa nie wymaga legitymowania się tytułem prawnym do tej instalacji, w dacie występowania z wnioskiem, czy też w dacie rozstrzygania sprawy wszczętej tym wnioskiem. Prowadzącym instalację jest podmiot, który włada instalacją w znaczeniu faktycznym, zaś w znaczeniu prawnym, jej posiadacz. Takim podmiotem jak wynika z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli i odzwierciedlonych w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego jest wyżej wymieniona spółka. Jako podmiot korzystający z usługi wodnej obowiązana jest do uzyskania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Nie zwalnia jej z tego obowiązku ewentualny fakt korzystania z sieci kanalizacyjnej znajdującej się na terenie po byłej [...] i wprowadzania do niej ścieków przez inny podmiot, który w zależności od okoliczności sprawy będzie także zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego lub zawarcia umowy w tym przedmiocie ze spółką. Konsekwencją powyższych rozważań jest także uznanie za zasadne nałożenie przez organ na spółkę [...] obowiązku złożenia do właściwego miejscowo zarządu wód oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód za IV kwartał 2022 roku, którego spółka nie złożyła (art. 268 ust. 1 pkt 2, art. 298, art. 552 ust. 2a pkt 2 u.p.w.). Takiej samej ocenie podlega także nałożony obowiązek dotyczący złożenia do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW WP wniosku o zawarcie umowy na użytkowanie gruntów pokrytych wodami w związku z lokalizacją wylotu, znajdującego się na działce o nr ewid. [...] Miasto [...], odprowadzającego oczyszczone ścieki z prowadzonej przez spółkę oczyszczalni. Obowiązek zawarcia umowy na użytkowanie gruntów pokrytymi wodami wynika wprost z art. 261 ust. 1 pkt 9 u.p.w.Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości. Uznając natomiast, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 188 rozpoznał także wniesiona skargę na zarządzenie pokontrolne. Skarga ta nie zawiera uzasadnionych podstaw co wynika z wyżej przedstawionych rozważań. Stwierdzić także należy, że kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli, jak również znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Tym samym skargę należało oddalić.Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku.O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych( t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.).. i § 14 ust. 1 pkt b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych( t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.).