Postanowienie - III SA/Kr 1557/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę, zwrócono wpis. Sprawy kandydatów na studia i studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu Andrzej Frycza-Modrzewskiego w Krakowie z dnia 8 września 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej D. R. 200 (słownie: dwieścOdrzucono skargę, zwrócono wpis. Sprawy kandydatów na studia i studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. R. na decyzję Rektora Uniwersytetu Andrzej Frycza-Modrzewskiego w Krakowie z dnia 8 września 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej D. R. 200 (słownie: dwieśc
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Janusz Kasprzycki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę, zwrócono wpis
UZASADNIENIE
Zaskarżoną przez D. R., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 8 września 2025 r. Rektor Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, działając na podstawie art. 157 § 1 i 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie z dnia 4 listopada 2024 r. nr KPO/S/WNoZ/2022/10 w przedmiocie przyznania stypendium za wyniki w nauce w ramach "Przedsięwzięcie w postaci stypendiów dla studentów kierunku lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, analityka medyczna, fizjoterapia oraz farmacja", realizowanego przez Uniwersytet im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie na podstawie umowy nr KPOD.07.05-IP.10-0056/23/KPO/1986/2024/610 z dnia 25 września 2024 r. w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności: komponent D "Efektywność, dostępność i jakość systemu ochrony zdrowia", Inwestycja D 2.1.1 "Inwestycje związane z modernizacją i doposażeniem obiektów – w zakresie punktu II, tj. odmowy przyznania stypendium w ramach przedsięwzięcia na rok 2023/2024 – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:Wnioskiem z dnia 31 lipca 2025 r. skarżąca wystąpiła do Rektora o stwierdzenie nieważności decyzji Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie z dnia 4 listopada 2024 r. nr KPO/S/WNoZ/2022/10 w przedmiocie przyznania stypendium za wyniki w nauce w zakresie punktu II, tj. odmowy przyznania stypendium w ramach przedsięwzięcia na rok 2023/2024.Opisaną na wstępie decyzją Rektor Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji.Na tą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.W odpowiedzi na skargę Rektor podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267).W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest przed sądem administracyjnym badaniem jej dopuszczalności.Zgodnie z postanowieniami art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.W rozpoznawanej sprawie kwestionowana skargą decyzja Rektora Uniwersytetu Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie z dnia 8 września 2025 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dziekana w zakresie punktu II, została, jak wynika z wyjaśnień zawartych w piśmie pełnomocnika Rektora z dnia 2 grudnia 2025 r. (k. 66 akt sądowych), "....doręczona pełnomocnikowi skarżącej drogą mailową, w formie elektronicznej, opatrzona podpisem elektronicznym Rektora".W myśl art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu.Jak stanowi natomiast § 2 art. 39 k.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.W przypadku zaś braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma:1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456), albo2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 3 art. 39 k.p.a.).Adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w § 1 art. 39 k.p.a., to z kolei - adres elektroniczny, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), podmiotu korzystającego z publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej albo z kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, umożliwiający jednoznaczną identyfikację nadawcy lub adresata danych przesyłanych w ramach tych usług.Z powyższych, co dopiero przytoczonych regulacji wynika, że kwestionowana skargą decyzja Rektora nie została doręczona w przewidziany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego sposób.Jak wynika z treści wyjaśnień zawartych w piśmie pełnomocnika Rektora z dnia 2 grudnia 2025 r. (k. 66 akt sądowych) - "...pełnomocnik skarżącej nie posiada w CEIDG adresu do doręczeń elektronicznych..." Trudno też uznać, mimo użytego sformułowania w treści wskazanych wyjaśnień pełnomocnika Rektora - o przesłaniu jej w formie "dokumentu elektronicznego" w pełnym tego słowa znaczeniu.W myśl bowiem art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o dokumentach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r., poz. 3), dokument elektroniczny to dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 35 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE (Dz.Urz.UE.L 257 z 28.08.2014, str. 73), zwanego rozporządzeniem 910/2014, czyli każda treść przechowywana w postaci elektronicznej, w szczególności tekst lub nagranie dźwiękowe, wizualne lub audiowizualne.Jakkolwiek w myśl regulacji pojęcie dokumentu elektronicznego ma bardzo szerokie znaczenie, to dokonując jej wykładni w kontekście rozpoznawanej sprawy nie sposób abstrahować od treści art. 14 ust. 1a k.p.a., zgodnie z którym sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią.W tym względzie nie należy również pominąć postanowień art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., z których wynika, że decyzja powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji.Zgodnie z rozporządzeniem 910/2014 przez podpis elektroniczny należy rozumieć dane w postaci elektronicznej, które są dołączone lub logicznie powiązane z innymi danymi w postaci elektronicznej, i które użyte są przez podpisującego jako podpis. Dzięki podpisowi elektronicznemu możliwe jest ustalenie tożsamości osoby składającej podpis. Rozporządzenie dodatkowo wyróżnia podpis zaawansowany oraz podpis kwalifikowany. Zaawansowany podpis elektroniczny oznacza podpis elektroniczny, który spełnia następujące wymogi:1) jest unikalnie przyporządkowany podpisującemu;2) umożliwia ustalenie tożsamości podpisującego;3) jest składany przy użyciu danych służących do składania podpisu elektronicznego, których podpisujący może, z dużą dozą pewności, użyć pod wyłączną swoją kontrolą;4) jest powiązany z danymi podpisanymi w taki sposób, że każda późniejsza zmiana danych jest rozpoznawalna.Nawet zatem, gdy po wydaniu decyzji przez Rektora, przekazano pełnomocnikowi skarżącej cyfrową kopię dokumentu elektronicznego wraz z podpisem elektronicznym, to nie można mówić nawet w tym wypadku po pierwsze, o załatwieniu sprawy w formie elektronicznej, bo to ma miejsce tylko, gdy całość sprawy jest prowadzona w tej formie. Forma dokumentu elektronicznego nie stanowi odmiany formy pisemnej, lecz jest odrębną od pisemnej formą załatwiania sprawy. Zwrócić należy ponownie uwagę, że dodanie art. 14 § 1a ustawą o doręczeniach elektronicznych do art. 14 k.p.a. spowodowało zniesienie dualizmu formy pisemnej i formy dokumentu elektronicznego poprzez przyjęcie, że sprawy są prowadzone i załatwiane "na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej". Analiza dokumentów przedstawionych Sądowi nie wskazuje, by przedmiotowa sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji była prowadzona w formie elektronicznej. Po drugie, nie nastąpiło uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci doręczenia ze skutkiem prawnym zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21).Doręczenie zatem pisma w formie dokumentu elektronicznego może nastąpić z wykorzystaniem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej funkcjonującej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 307, zwanej dalej ustawą o działalności podmiotów realizujących zadania publiczne) oraz przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180). Poświadczenie doręczenia pisma sporządzonego i doręczonego w formie dokumentu elektronicznego musi bowiem spełniać wymagania właściwe technologii komunikacji elektronicznej (art. 3 pkt 20 ww. ustawy, § 14 ww. rozporządzenia, postanowienie NSA z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1465/22). To jednak nie miało miejsca.Nie miało miejsca również doręczenie decyzji Rektora w sposób, o którym mowa w § 2 art. 39 k.p.a., ani też, z niezrozumiałych jednakże do końca przez Sąd względów (mimo, że w wyjaśnieniach podnosi się, że skorzystano z przesłania decyzji emailem, by nie pozostawać w zwłoce), w sposób wskazany w § 3 art. 39 k.p.a. a więc poprzez nadanie w urzędzie pocztowym przesyłki rejestrowanej (pkt 1), czy też przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (pkt 2).Wysłanie wobec tego korespondencji na "zwykły" adres poczty elektronicznej nie skutkuje powstaniem urzędowego poświadczenia odbioru (art. 3 pkt 20 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne) i zapisaniem danych elektronicznych powiązanych z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określających: a) pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument, (...) c) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 ww. ustawy - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny, d) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru.Zastrzec jednakże należy, że nawet jeżeli Uniwersytet Frycza Modrzewskiego w Krakowie jest uczelnią niepubliczną, aczkolwiek realizującą publiczne zadania oświatowe, to wymogi wynikające z ustawy o działalności podmiotów realizujących zadania publiczne go obowiązywały na mocy art. 2 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.Zatem dokument elektroniczny wysłany przez Uniwersytet na "zwykły" adres e-mail, nie spowodował skutecznego doręczenia w rozumieniu k.p.a.Uwzględniając powyższe regulacje nie można było uznać, zdaniem Sądu, nie tylko za prawidłowy sposób doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej, który nie tylko, że nie jest znany Kodeksowi postępowania administracyjnego, to również samo przez się, nie był skuteczny prawnie. Decyzja Rektora z dnia 8 września 2025 r. nie weszła do obrotu prawnego. W konsekwencji nie było możliwe wniesienie skargi na decyzję Rektora z dnia 8 września 2025 r., gdyż termin do jego zaskarżenia - nie rozpoczął swojego biegu. Wniesienie skargi przed prawidłowym doręczeniem decyzji Rektora, czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.Wobec tego dopiero od daty prawidłowego (czyniącego zadość wymogom art. 39 § 1-3 k.p.a., z uwzględnieniem art. 14 § 1a k.p.a.) doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia Rektora z dnia 8 września 2025 r. zacznie biec skarżącej termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że Rektor najpierw powinien w sposób prawidłowy doręczyć skarżącej wskazaną decyzję, a następnie od ponownie (skutecznie) doręczonej decyzji będzie przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł, jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł, w punkcie II sentencji postanowienia wobec postanowień art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego..) doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia Rektora z dnia 8 września 2025 r. zacznie biec skarżącej termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że Rektor najpierw powinien w sposób prawidłowy doręczyć skarżącej wskazaną decyzję, a następnie od ponownie (skutecznie) doręczonej decyzji będzie przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł, jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł, w punkcie II sentencji postanowienia wobec postanowień art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.