Wyrok - I OSK 2401/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji. Dnia 16 grudnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 428/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lUchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji. Dnia 16 grudnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 428/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 l
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Chaciński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 428/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lutego 2023 r. nr KOC/7328/Sr/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej też Kolegium, SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 23 października 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania [...] świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Z akt sprawy wynika, co należy tylko nadmienić, że skoro decyzja SKO została wydana w wyniku wniesionego odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 23 października 2023 r., a wniosek strony o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu 29 sierpnia 2023 r., to decyzja Kolegium nie mogła zostać wydana w dniu 14 lutego 2023 r., jak wskazano w jej treści. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO nie zgodziło się z błędną wykładnią art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., zwanej dalej też u.ś.r.) oraz niezastosowaniem się organu I instancji do wytycznych wcześniejszej decyzji. Kolejno SKO jednak stwierdziło, że mimo błędnej wykładni organu I instancji i nieprawidłowego zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. - organ odwoławczy przychyla się jednak do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaną pracą a sprawowaną opieką.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł [...].Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Uzasadniając stanowisko Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., zwanej dalej u.ś.r.). Zdaniem Sądu zgodzić się należy z organem odwoławczym w kwestii braku związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaną przez skarżącego pracą a sprawowaną przez niego opieką nad matką. W ocenie Sądu przeprowadzona przez Kolegium ocena prawna nie narusza przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres wykonywanej opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Skoro zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. rezygnacja z zatrudnienia musi pozostawać w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, to skarżący nie mógł skutecznie ubiegać się o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego, o czym zasadnie orzekło Kolegium w skarżonej decyzji.Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:I. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i niezasadne uznanie, że syn niepełnosprawnej [...] nie jest uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez niego z zatrudnienia, a sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką.W oparciu o przedstawiony zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnieni w całości wniesionej skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym koszów zastępstwa procesowego oraz zrzeczono się rozprawy.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).W rozpoznawanej sprawie powołano się na naruszenie prawa materialnego.Analizując zarzut kasacyjny w powyżej określonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.W okolicznościach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy przypomnieć trzeba, że stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (por. K. Małysa–Sulińska, A. Kawecka, Komentarz, [w:] Świadczenia rodzinne. Komentarz. Redakcja naukowa K. Małysa–Sulińska, Warszawa 2023, s. 302–361).Podkreślić należy za ugruntowanym głosem judykatury, że powołany wyżej przepis u.ś.r. określa przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, których spełnienie jest konieczne, by danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne (zob. wyrok NSA z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1627/23 i powoływane tam orzecznictwo, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opisywana norma formułuje warunek rezygnacji (zaprzestania) lub niepodejmowania zatrudnienia (bądź innej pracy zarobkowej), który należy brać pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanek koniecznych do ustalenia prawa do ww. świadczenia. W jej świetle przyjąć należy, że strona ubiegająca się o ustalenie tego prawa powinna sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w wymiarze, który obiektywnie zmusza ją do rezygnacji z dotychczasowego zatrudnienia, bądź wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej). Istotną jest tu także ocena, czy zakres sprawowanej opieki wypełnia ustawowe przesłanki, warunkujące ustalenie tego prawa i stwierdzenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a możliwością pogodzenia jej z pracą zarobkową. Podkreślenia wymaga, że okoliczności rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia oraz brak możliwości jego podjęcia powinny być oceniane na moment rozpoznawania wniosku o przyznanie tej formy pomocy (zob. wyrok NSA z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1627/23).Zdaniem Składu orzekającego w sprawie, w opozycji do stanowiska Sądu wojewódzkiego ulokowanego w zaskarżonym wyroku, bez znaczenia pozostaje przy tym, czy wnioskodawca zrezygnował z pracy zarobkowej wcześniej (z innych przyczyn), jeżeli w dacie wystąpienia z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne zaistniała – realna – konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, uniemożliwiająca stronie podjęcie zatrudnienia. Stanowisko to wywodzić należy bezpośrednio z brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r., który determinuje konieczność oceny korelacji zachodzącej pomiędzy możliwością kontynuowania/podjęcia aktywności zawodowej przez opiekuna, a zakresem sprawowanych czynności opiekuńczych, związanych z indywidualnymi ograniczeniami dotyczącymi samodzielnej egzystencji osoby legitymującej się stosownym orzeczeniem.Niewątpliwie świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy też za pozostawanie w gotowości do świadczenia czynności opiekuńczych. Za zasadne uznać w tym kontekście należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że powinno ono stanowić ekwiwalent za faktyczny brak możliwości podjęcia przez opiekuna zatrudnienia wobec konieczności sprawowania czynności opiekuńczych, bądź za rezygnację z zatrudnienia w celu ich sprawowania. Norma art. 17 ust. 1 u.ś.r. odnosi się więc wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Prawodawca wymaga bowiem, by brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z niego przez osoby wymienione w ww. normie pozostawały w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Spełnienie przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. oznacza, że czynności opiekuńcze muszą w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (jego niepodejmowaniem) a opieką musi być bezpośredni i ścisły. Oceny takiej powinien dokonać organ administracji, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy i ustalając, czy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest z niego zrezygnować. Kluczowym jest, że w przywołanej regulacji brak jest wskazania dotyczącego sprawowania opieki w sposób nieprzerwany, całodobowy, codzienny, samodzielny, jak też przebywania stale w pobliżu osoby, która pomocy tego typu wymaga. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, opieka powinna mieć charakter stały, długotrwały w sensie rozciągłości w czasie i powtarzalny, zaś jej zakres wyznaczony być powinien niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, czyli koniecznością wykonywania czynności w związku z ograniczoną możliwością podopiecznego do samodzielnej egzystencji, w warunkach dnia codziennego. Tak określony zakres opieki, uprawniający do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, zależny jest więc od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim indywidualnej sytuacji osoby wymagającej wsparcia, w tym: rodzaju niepełnosprawności, stanu zdrowia, sprawności ruchowej i intelektualnej, trybu życia, warunków mieszkaniowych, itp. Powyższe odnieść należy również do związku przyczynowo-skutkowego, dotyczącego stanu faktycznego w związku z realizowaną niniejszym sądowoadministracyjną kontrolą instancyjną.Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, co prawidłowo ustalił Sąd I instancji, że skarżący jest osobą długotrwale nieaktywną zawodowo i dotychczas, niezależnie od kondycji chorej matki, nie podejmował żadnego zatrudnienia, co wynika m. in. z złożonego oświadczenia strony wnioskującej o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego ("Wyjaśnienie dotyczące sytuacji zawodowej" z dnia 19 września 2023 r.) czy przeprowadzonego wywiadu środowiskowego.W związku z zarzutem kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jednak nie podziela poglądu Sądu wojewódzkiego, aprobującego wadliwe stanowisko organów orzekających w sprawie – w przedmiocie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z podjęciem zatrudnienia a sprawowaniem przez niego opieki nad niepełnosprawną matką, który brzmi::"(...). Sąd w realiach niniejszej sprawy zgadza się ze stanowiskiem wynikającym z uzasadnienia skarżonej decyzji, że osoba, która pozostaje trwale nieaktywna zawodowo, choć niewątpliwie nie podejmuje zatrudnienia, to jej decyzja o wycofaniu się z aktywności zawodowej pozostaje bez wyraźnego związku z koniecznością zapewnienia opieki niepełnosprawnemu członkowi rodziny. (...)".Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z podjęciem zatrudnienia a sprawowaniem przez niego opieki nad matką.Przede wszystkim, uzasadnienia dla takiego zapatrywania Sądu I instancji nie może stanowić – całkowicie nieuprawniona – argumentacja odnosząca się do braku jakiejkolwiek aktywności zawodowej skarżącego przed objęciem opieki nad matką (zob. wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt I OSK 1926/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Ustawa o świadczeniach rodzinnych, w kształcie obowiązującym w dniu wydania kontrolowanych decyzji, nie zakreśla przy tym żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia, czy też jego niepodejmowania, z powodu konieczności sprawowania opieki. Dla uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie ma zatem znaczenia, od kiedy utrzymuje się rezygnacja z zatrudnienia podyktowana opieką bądź czy aktywność zawodowa istniała (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2025 r., sygn. akt I OSK 1605/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie - po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia - wystąpi on o to świadczenie, zaś organ pomocowy nie ma uprawnień by ustalać przyczyny braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ pomocy społecznej jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki (zob. B. Chludziński [w:] Świadczenia rodzinne. Komentarz, wyd. II, red. P. Rączka, LEX/el. 2023, art. 17). Związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie można zatem rozumieć jako konieczności – czasowej – korelacji pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawcę, wystąpieniem niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki oraz złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 1694/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia oraz brak możliwości jego podjęcia powinny być oceniane – co wskazywano już wyżej – na moment rozpoznawania przez organ wniosku o przyznanie tej formy pomocy. Bez znaczenia zaś jest, czy wnioskodawca zrezygnował z pracy zarobkowej wcześniej, z innych przyczyn (zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt I OSK 1644/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska, że stan zdrowia matki skarżącego i zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącego w związku z opieką nad matką nie wyklucza podjęcia przez skarżącego zatrudnienia, co w szczególności wynika z treści – dokumentu urzędowego – jakim jest sporządzony wywiad środowiskowy znajdujący się w aktach sprawy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem orzekających w sprawie organów administracji i Sądu I instancji, o braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z podejmowania jakiegokolwiek zatrudnienia a koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że opieka na osobą niepełnosprawną, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, musi być stała w sensie trwałości, względnie długotrwała w sensie rozciągłości w czasie i powtarzalna a jej zakres wyznacza niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, a więc konieczność wykonywania czynności opiekuńczych umożliwiających egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka, zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą opieka jest sprawowana, których bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić (zob. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt I OSK 1603/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu oceny zakresu opieki sprawowanej przez wnioskodawcę, uprawniającej do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, należy każdorazowo dokonywać z – wnikliwym – uwzględnieniem całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim indywidualnej sytuacji osoby wymagającej opieki, w tym m.in. rodzaju jej niepełnosprawności, stanu zdrowia, sprawności ruchowej i intelektualnej, trybu życia (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2025r., sygn. akt I OSK 2001/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym, z regulacji art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wynika, aby opieka ta miała być sprawowana w sposób nieprzerwany, całodobowy, codzienny, samodzielny, jak też, aby wymagane było przebywanie stale w pobliżu osoby, która pomocy tego typu wymaga (zob. wyroki NSA z dnia: 28 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 1276/24; 7 października 2025r., sygn. akt I OSK 1926/24 https://orzeczenia.nsa.gov.pl).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że matka skarżącego wymaga stałej, codziennej i długotrwałej opieki, gdyż specyfika jej chorób i schorzeń ogranicza możliwość jej samodzielnego funkcjonowania bez wsparcia i pomocy innej osoby. Zakres czynności wykonywanych przez skarżącego w ramach opieki nad matką nie jest ograniczony jedynie do tzw. czynności dnia codziennego, ale obejmuje również czynności opiekuńcze.Dokonując zaś oceny związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki należy – skrupulatnie – brać pod uwagę wszelkie czynności wykonywane na rzecz osoby z niepełnosprawnością, w tym również tzw. zwykłe czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, jeżeli stan zdrowia tej osoby uniemożliwia jej wykonywanie takich czynności (zob. wyrok NSA z dnia 10 września 2025 r., sygn. akt I OSK 108/25, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto zaznaczyć, że tak zwane czynności dnia codziennego, konieczne do wykonania w każdym gospodarstwie domowym, w połączeniu z działaniami stricte obsługowymi wobec niepełnosprawnego członka rodziny, stają się naturalnie bardziej czasochłonne i absorbujące, w związku z czym mogą wypełnić opiekunowi cały dzień. Są to czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania niepełnosprawnej osoby wymagającej opieki. Składają się one na całokształt właściwie sprawowanej opieki (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 2001/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy mieć na względzie, że Konstytucja RP nakazuje w preambule posiadającej normatywny charakter, aby “działaniu instytucji publicznych zapewnić rzetelność i sprawność" w celu zagwarantowania praw obywatelskich w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.Ponownie badając wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego organy uwzględnią wyżej wskazaną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., przeprowadzą postępowanie w oparciu o właściwy stan prawny z należytym uwzględnieniem wszystkich wymogów stosowania prawa. Związek przyczynowo-skutkowy powinien zostać oceniony przez wymiar sprawowanej przez skarżącego opieki nad niepełnosprawną matką oraz jej konkretne potrzeby, wynikające z posiadanych przez nią schorzeń i chorób.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i na podstawie art. 188 w zw. z art. 182 § 2 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. st. Warszawy.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a..