Postanowienie - III OZ 694/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2194/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony ŚrodowOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2194/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Korzeniowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2194/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawca", "spółka"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 22 lipca 2025 r. znak DKO-WPUB.401.168.2025.ak w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że w sytuacji, gdy skarżący powołuje się na "istotne straty finansowe" - jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Strona zamierzająca uzyskać sądową ochronę tymczasową przed zastosowanym rygorem natychmiastowej wykonalności powinna przedstawić szczegółowo racje odnoszące się do przesłanek z art. 61 § 3, które uprawniałby zawieszenie na czas postępowania sądowego skutków wynikających z wykonania zaskarżonego postanowienia. W tej sprawie argumentacji takiej nie przedstawiono, a ogólne powoływanie się na standardowe skutki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o wstrzymaniu użytkowania instalacji, zamierzonego przez stronę skutku nie mogło odnieść.Pismem z 28 października 2025r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wywiodła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 października 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2194/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:1. nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegającą na nieważności postępowania spowodowanej sprzecznością z prawem składu sądu poprzez obsadzenie w składzie Sądu Asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pani Anety Żak tj. osoby, która w rozumieniu ww. przepisów nie spełnia standardów niezależnego i niezawisłego sądu, bowiem nie została powołana na urząd asesora przez Krajową Radę Sądownictwa, o której mowa w art. 179,186 i 187 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co skutkowało nieważnością postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji;2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 61 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskutek braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie w całości ustaleń organu, które zostały dokonane błędnie, w sytuacji, gdy całokształt zebranego w toku obu instancji materiału dowodowego nie uzasadniał nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a skarżąca szeroko przedstawiała swoje argumenty przeciw natychmiastowemu wstrzymaniu użytkowania instalacji;2) art. 61 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ w uzasadnieniu postanowienia nie uzasadnił wystarczająco przesłanek stanowiących o konieczności natychmiastowego wstrzymania działalności, co w istocie naruszyło konstytucyjną regułę proporcjonalności, albowiem istotnie ograniczyło działalności biogazowni eksploatowanej przez skarżącą spółkę;3) art. 61 p.p.s.a. w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy nie zmaterializowały się przesłanki zastosowania wyjątkowej instytucji prawa procesowego, jaką jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.Przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich - nadzwyczajnych ze swej istoty - okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków. Restryktywna interpretacja powyższych przesłanek jest konsekwencją ustawodawczego założenia, że ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonywania ostatecznych aktów i czynności administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.).Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieważności postępowania wskazanego w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej wyjaśnić należy o sprzeczności z prawem składu sądu nie może decydować samo subiektywne odczucie strony co do jego stronniczości czy niewłaściwego sposobu ukształtowania Krajowej Rady Sądownictwa. Argumentacja podniesiona w zażaleniu, zmierzająca do uznania, że osoba powołana na stanowisko asesora przez tzw. "nową KRS" nie jest uprawniona do orzekania w świetle prawa, nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Nie do zaakceptowania jest interpretacja, w myśl której sędzia lub asesor powołany na wniosek nowej KRS nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania w każdej sprawie dotyczącej statusu sędziego sądu administracyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2372/21) wskazuje się, że nie stanowi wystarczających podstaw do uznania, że sędzia/asesor został powołany w sposób sprzeczny z przepisami prawa, jedynie przez okoliczność powołania sędziego/asesora na wniosek tzw. nowej KRS. Podstawa ta bowiem nie opiera się na okolicznościach związanych z indywidualną oceną zachowania sędziego/asesora co do jego bezstronności i niezawisłości. Wątpliwość odnośnie do bezstronności i niezawisłości sędziego/asesora musi mieć bowiem charakter realny, a nie potencjalny (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., II OSK 620/20). W tych warunkach brak jest podstaw do uznania zawartego w skardze kasacyjnej twierdzenia, że zaskarżone postanowienie obarczone było wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.Argumentacja zażalenia oscylująca wokół zarzutów podniesionych w ramach punktu 2. petitum skargi kasacyjnej odnosi się do rzekomej wadliwości postanowienia o nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc powołać się ogólnikowo na wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak to ma miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy. Jedynym argumentem na poparcie przedmiotowego wniosku jest odwołanie się do merytorycznej wadliwości zaskarżonego postanowienia. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Spółka nie przedstawiła argumentacji odnoszącej się do motywów zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.Zaistniała omyłka pisarska w sentencji uzasadnieniu postanowienia podlega sprostowaniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny postanowił w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 156 § 3 p.p.s.a..