Wyrok - II SA/Wr 323/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 25 września 2025
Teza
Oddalono skargę w całości. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą we W. z dnia 20 stycznia 2025 r. Nr SKO 4121.212.2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. UZASADNIEOddalono skargę w całości. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą we W. z dnia 20 stycznia 2025 r. Nr SKO 4121.212.2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. UZASADNIE
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Halina Filipowicz-Kremis
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 15 lipca 2024 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca spółka, strona skarżąca) wystąpiła do Prezydenta W. (dalej Prezydent, organ I instancji) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolno stojącej o powierzchni zabudowy do 70 m2 i o maksymalnie dwóch kondygnacjach, przewidzianej do realizacji we W. przy ulicy [...], na części działki nr [...], AR_[...], obręb O.Postanowieniem z dnia 22 listopada 2024 r. (Nr 503/2024), organ I instancji zawiesił postępowanie wywołane tym wnioskiem do dnia 15 stycznia 2026 r. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że przedmiotowa inwestycja może pozostać w kolizji z ustaleniami opracowywanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przede wszystkim w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy. Uwzględniając fakt, że Inwestor jest dysponentem siedmiu decyzji o warunkach zabudowy, wydanych przed datą podjęcia przez Radę Miejską W. uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie których może zrealizować inwestycje, to w istocie trudno obecnie oszacować jaki wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy zostanie zrealizowany na terenie wnioskowanych działek. Plan miejscowy obligatoryjnie wyznaczy budzący wątpliwości wskaźnik, a fakultatywnie może ustalić również np. minimalne powierzchnie działek.Pismem z dnia 26 listopada 2024 r. skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2025 r. (Nr SKO 4121.212.2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia SKO odwołując się do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm., dalej: u.p.z.p.) wyjaśniło, że podstawowym instrumentem kształtowania ładu przestrzennego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie wskazano, że wyrazem koncepcji wzmacniania roli planów w kształtowaniu ładu przestrzennego jest art. 62 u.p.z.p., który obok regulacji zawartych kodeksie postępowania administracyjnego dopuszcza zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazano zgodnie z treścią art. 62 ust. 1, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.Dla terenu planowanej inwestycji przystąpiono do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] października 2024 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy urbanistycznej [...] - P. we W.). Jak podkreślono brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących na kategoryczną niemożliwość wyłożenia projektu planu miejscowego do dnia 15 stycznia 2026 r. Okres od dnia 22 listopada 2024 r. (czyli daty wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia) do dnia 15 stycznia 2026 r. jest – w ocenie SKO – wystarczający do przeprowadzenia czynności proceduralnych, włącznie z wyłożeniem projektu planu miejscowego do publicznego wglądu.Uwzględniając przepisy ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 553) wskazano, że jeżeli projekt planu miejscowego zostanie wyłożony w okresie do 15 stycznia 2026 r., to zawieszenie będzie można przedłużyć do dnia 15 lipca 2026 r. Zdaniem organu odwoławczego jest to wystarczający czas na uchwalenie planu miejscowego niezależnie od tego, na jakim etapie procedury planistycznej nastąpiło zawieszenie. W konsekwencji, w tym przypadku, gdy pozostało jeszcze ponad 12 miesięcy do upływu terminu zawieszenia z możliwością przedłużenia o kolejne 6 miesięcy, możliwe jest przeprowadzenie całej procedury planistycznej od początku.Organ odwoławczy zauważył także, że dla terenu inwestycji zostało wydanych klika (7) decyzji o warunkach zabudowy oraz toczy się sześć postępowań w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazało SKO, dla terenu inwestycji możliwe jest zatem istnienie w obrocie prawnym 13 decyzji o warunkach zabudowy. Co ważne decyzją z dnia 1 października 2024 r. (SKO 4121.160.2024) SKO uchylając decyzję organu I instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazało, że w takiej sytuacji, w szczególności gdy dochodzi do wyodrębniania terenu inwestycji z części działki dla kilku lub kilkunastu inwestycji, które w rzeczywistości mogą tworzyć w przyszłości jeden ciąg zabudowy należy kategorycznie rozważyć dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla części działki. Odnosząc te uwagi do okoliczności sprawy wskazano, że wydzielenie terenu inwestycji, jako części działki ewidencyjnej, prowadzi do problemów z ustaleniem wskaźnika zabudowy. Problemy te dodatkowo pogłębia wydanie dotychczas 7 decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji taki stan faktyczny i prawny terenu inwestycji ewidentnie wskazuje na konieczność ustaleń ładu przestrzennego na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy wydaniu tylu indywidualnych aktów administracyjnych ustalenia choćby wskaźnika zabudowy mogą budzić zastrzeżenia.Niezależnie wskazano, że teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. symbolem "M" zabudowa mieszkaniowa. Nie oznacza to jednak automatycznej zgodności każdej zabudowy mieszkaniowej z ustaleniami Studium. Wyznaczony obszar "M" ([...] O.). W Studium to obszar dla którego celem jest utrzymanie charakteru, skali i formy istniejącego układu urbanistycznego i uzupełnienie go w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Decyzje wydane dla terenu inwestycji zapewne nie przyczynią się do realizacji tego celu. Wykreowanie takiej zabudowy i utrzymanie dotychczasowych, wykształconych kierunków sposobu zagospodarowania wymaga kompleksowych rozwiązań przewidzianych w planie miejscowym. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę na wskaźnik powierzchni zabudowy. Planowana inwestycja będzie się charakteryzowała wskaźnikiem zabudowy na poziomie powyżej 0,3. Tymczasem ustalenia Studium dopuszczają maksymalny wskaźnik zabudowy dla zabudowy jednorodzinnej wolno stojącej na poziomie 0,2. Akty planistyczne ogólne nie dopuszczają zatem tak intensywnego wykorzystania terenu.W skardze na postanowienie SKO zarzucono naruszenie:1. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, że zawieszenie postępowania o wydanie warunków zabudowy jest uznaniową decyzją organu, której weryfikacja ogranicza się wyłącznie do kwestii formalnych, a nie racjonalnych i celowościowych, w szczególności wskazujących na nadużycie uznania administracyjnego (dowolność);2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego nieprawidłową interpretację i uznanie, że wymagany w analizie wskaźnik intensywności wykorzystania terenu (zabudowy) może być wywiedziony z prawnie niewiążących aktów polityki planistycznej gminy (studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego), a nie ze stanu faktycznego zabudowy sąsiadującej z działką objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy;3. art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez nierzetelne wyjaśnienie wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia, a w konsekwencji poprzez ukształtowanie postępowania odwoławczego w sposób, który skutkował naruszeniem zasady zaufania obywateli do Państwa.W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonego postanowienia co do jego zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tym unormowaniem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że przywołany przepis należy odczytywać przez pryzmat zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadą powinno być więc kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a wyjątkiem od tej zasady winno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy przewidziana w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tę należy zatem rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (por. NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. II OSK 2686/15, publ. CBOSA). Jeśli zatem zawieszenie postępowania na podstawie przytoczonego przepisu ma charakter fakultatywny, to oznacza, że decyzja w tym zakresie jest objęta uznaniem organu. Redakcja przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje także, że przyczyną zawieszenia postępowania mogą być same tylko zamierzenia organu związane z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z przywołanego przepisu wynika bowiem, że możliwe jest zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy także, gdy w ogóle nie ma jeszcze projektu planu miejscowego, a jedynie dopiero rozważa się jego wywołanie. Zawieszenie nie następuje przy tym bezterminowo, a organ ma obowiązek podjęcia postępowania w przypadkach opisanych w pkt 1 i 2 omawianej normy. Tym samym możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. traktować należy jako swoistą tamę dla możliwości obchodzenia władztwa planistycznego gminy w okresie kiedy organy gminy zamierzają uchwalić plan bądź prowadzą już prace zmierzające do jego uchwalenia (por. wyrok z dnia 2 grudnia 2009r. IV SA/Wa 1312/09, publ. CBOSA). Odwołując się do ratio legis instytucji zawieszenia postępowania przewidzianej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., w orzecznictwie wskazuje się także, że jej celem jest m.in. ograniczenie możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Dalej trzeba powiedzieć, że uznaniowy charakter zawieszenia postępowania administracyjnego, przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie oznacza, że skorzystanie z tego przepisu przez organ może nastąpić w sposób dowolny. Zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy, powinno być każdorazowo poprzedzone ustaleniami istotnymi dla zastosowania tego przepisu i ich należytą oceną w aspekcie wystąpienia okoliczności uzasadniających podjęcie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Z dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, znajdujących potwierdzenie w dokumentacji w aktach sprawy wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji zainicjowane zostało wnioskiem strony z dnia 15 lipca 2024 r. Natomiast uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] października 2024 r. przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy urbanistycznej [...] - P. we W.Poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w obszarze objętym tą uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spełniona tym samym została określona w przepisach prawa materialnego przesłanka formalna uprawniająca organ do zawieszenia postepowania. W świetle literalnej wykładni art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przesłanką zawieszenia postępowania lokalizacyjnego jest bowiem podjęcie i prowadzenie prac planistycznych lub sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru na którym realizowana ma być inwestycja. Skoro już sam zamiar podjęcia uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu daje podstawy do zawieszenia postępowania, to z całą pewnością podstawy takie ziszczają się, gdy prace planistyczne są w toku lub co najmniej została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu (por. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r. II SA/Wr 493/14, publ. CBOSA). Także w orzecznictwie NSA uznano, że już samo podjęcie przez gminę prac nad przystąpieniem do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnia zawieszenie postępowania lokalizacyjnego (por. NSA w wyroku z dnia 2 października 2007 r. II OSK 1287/06, z dnia 22 września 2011r. II OSK 1355/10, z dnia 11 czerwca 2014 r. II OSK 98/13, publ. CBOSA).W realiach rozpoznawanej sprawy wskazana okoliczność nie stanowiła jednak wyłącznej przyczyny zawieszenia postępowania. W ocenie organu odwoławczego istotne były również dwie kwestie, a mianowicie wydzielenie terenu inwestycji, jako części działki ewidencyjnej i związane z tym potencjalne problemy z ustaleniem wskaźnika zabudowy oraz sprzeczność wskaźnika powierzchni planowanej zabudowy z ustaleniami Studium.Wskazać zatem należy, że jakkolwiek kwestie te same w sobie nie mogą determinować prawidłowości zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. tak nie zmienia to jednak faktu, że w połączeniu z pozostałą argumentacją organu wskazującą na rozpoczęcie prac planistycznych zasadne jest przyznanie prymatu właśnie tym pracom i zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z wniosku skarżącej spółki. Zdaniem sądu organ odwoławczy precyzyjnie wykazał z jakiej przyczyny postanowił zawiesić postępowanie lokalizacyjne.Nie mogła zadziałać także argumentacja skargi dotycząca naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyjaśnić należy, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w szczegółowy sposób reguluje przesłanki, których łączne zaistnienie jest niezbędne dla ustalenia warunków zabudowy konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym nie można skutecznie postawić organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów dotyczących przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, w odniesieniu do postanowienia odnoszącego się wyłącznie do kwestii wpadkowej jaką jest zawieszenie postępowania w tym przedmiocie ze względu na prowadzenie procedury planistycznej.Reasumując rozważania w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że uzasadnione było czasowe, do dnia 15 stycznia 2026 r., wstrzymanie biegu postępowania celem uwzględnienia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni to usprawiedliwione było przyznanie prymatu pracom zamierzającym do uchwalenia planu i tym samym umożliwienia zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy celem zakończenia prac zmierzających do przyjęcia planu miejscowego.W kontekście przedstawionej argumentacji nieuzasadnione okazały się również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 7, art. 8 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawie spełniona została podstawowa przesłanka zawieszenia postępowania, polegająca na podjęciu procedury planistycznej w odniesieniu do terenu na którym znajduje się działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym. Organ odwoławczy wykazał, że wyczerpana została przesłanka formalna zawieszenia postępowania, a nadto zwrócono uwagę na wynikające z zebranego materiału okoliczności uzasadniające celowość wstrzymania procedury lokalizacyjnej. Podstawą zawieszenia postępowania nie był tylko samym fakt rozpoczęcia procedury planistycznej. To, że strona skarżąca nie podziela argumentacji organu uzasadniającej zawieszenie postępowania, nie świadczy o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Przeszkodą dla zawieszenia postępowania nie był wczesny etap prac planistycznych ograniczony tylko do uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, skoro jak wcześniej wskazano z jednoznacznego brzmienia przepisu wynika, że już sam zamiar podjęcia takiej uchwały uzasadnia zawieszenie postępowania lokalizacyjnego (wówczas organ nie dokonuje analizy zgodności inwestycji z rozwiązaniami w projekcie planu i bada, czy w okresie zawieszenia postępowania dojdzie do jego uchwalenia). Działania organu odwoławczego nie cechowała także dowolność wynikająca z przekroczenie uznania administracyjnego. Organ odwoławczy – w zaskarżonym postanowieniu – zaprezentował argumentację, która znajdowała potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Na marginesie można dodać, że kwestia samej celowości i zasadności podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego nie podlega kontroli sądowej. Decyzja w tym zakresie mieści się w wyłącznych kompetencjach organu planistycznego wynikających z przyznanej ustawowo gminie samodzielności planistycznej. Odnosząc się do argumentacji skargi przyjdzie wskazać również, że dokonując badania legalności działań kompetentnego organu w zakresie orzeczenia, wydanego na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. sąd administracyjny nie jest władny dokonać oceny aktywności organów gminy w zakresie posiadanego władztwa planistycznego, w szczególności czasu jaki zajmuje uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.Reasumując Sąd stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zaskarżony akt wydany zgodnie z przepisami u.p.z.p., z poszanowaniem zasad unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W szczególności Kolegium wyjaśniło sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonująco uzasadniło.Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a..