Wyrok - II GSK 835/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Drogi publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2464/24 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dniaOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Drogi publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2464/24 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
inspektor PIP
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2464/24 oddalił skargę B. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 16 maja 2024 r. (nr KOC/2996/Dr/22) w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.W jego uzasadnieniu Sąd I instancji opisał przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 4 maja 2018 r. (nr 34/08/2018) orzekł w przedmiocie wniosku strony, przy czym decyzją z 25 lipca 2018 r. (nr KOC/3582/Dr/18) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, rozpoznając sprawę ponownie, decyzją z 2 marca 2020 r. (nr 27/03/2020), zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. P. (dz. ew. nr [...] w obr. [...]) w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r., pod tymczasowy pawilon handlowy (pkt 1 decyzji) i jednocześnie, w pkt 2 decyzji, odmówił wnioskodawczyni udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w dniu 2 lutego 2018 r., a także, w kolejnych punktach decyzji, ustalił warunki zajęcia pasa drogowego oraz opłatę za jego zajęcie. Organ wyjaśnił, że wobec zajęcia pasa drogowego w okresie od 2 lutego 2018 r. do 9 października 2019 r., na ten okres udzielił Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod tymczasowy pawilon handlowy i naliczył opłatę za zajęcie pasa drogowego, a nadto podał, że w kwestii zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w późniejszym okresie, tj. od 10 października 2019 r. do 31 stycznia 2023 r. oraz w kwestii przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.SKO w Warszawie, po rozpoznaniu odwołania skarżącej od tej decyzji, decyzją z 25 czerwca 2021 r. nr KOC/1969/Dr/20, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I Instancji jest wewnętrznie sprzeczna i niewykonalna w dniu jej wydania, ponieważ w stosunku do tego samego dnia (2 lutego 2018 r.) Prezydent m. st. Warszawy orzekł o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego jak i o odmowie jego udzielenia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 listopada 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2080/21, uwzględnił sprzeciw B. sp. z o.o. w W. na decyzję kasacyjną SKO w Warszawie z 25 czerwca 2021 r. i uchylił tę decyzję. Sąd stwierdził, że organ II instancji rozpoznał odwołanie skarżącej, pomimo tego, że nie zostało podpisane i podał, że w sytuacji, gdy strona podpisze odwołanie (art. 64 § 2 k.p.a.), niedopuszczalnym byłoby ponowne uchylenie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 2 marca 2020 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, tylko z tego powodu, że w pkt 1 udzielono Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 2 lutego 2018 r. do dnia 9 października 2019 r., natomiast w pkt 2 odmówiono udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w dniu 2 lutego 2018 r., ponieważ takie rozstrzygnięcie w sposób oczywisty naruszałoby art. 138 § 2 k.p.a.W tych okolicznościach faktycznych i prawnych SKO w Warszawie decyzją z 16 maja 2024 r. (nr KOC/2996/Dr/22), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji z 2 marca 2020 r. w części dotyczącej pkt 2 i umorzyło postępowanie w przedmiocie odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P. (dz. ewid. ,...] obręb [...]) w dniu 2 lutego 2018 r. pod tymczasowy pawilon handlowy.W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do tego wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego jak i tego, że nie ma przeszkód, aby w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego zarządca drogi określił warunki jego zajęcia, jak np. zakaz sprzedaży napojów alkoholowych.SKO dodało, że za zasadny należało uznać natomiast zarzut strony dotyczący sprzeczności rozstrzygnięcia w zakresie zajęcia pasa drogowego w dniu 2 lutego 2018 r. Intencją organu I instancji było udzielenie zezwolenia na ten okres (o czym orzeczono w pkt 1 decyzji), a skoro tak, to mając na uwadze wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Sądu z 9 listopada 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2080/21, zasadne było uchylenie tej decyzji w zakresie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w dniu 2 lutego 2018 r. i wydanie orzeczenia w tym zakresie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2464/24 oddalił skargę Balls sp. z o.o. w Warszawie na decyzję SKO w Warszawie z 16 maja 2024 r.Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 k.p.a., poprzez nierozpoznanie całej sprawy ponownie w ramach postępowania odwoławczego i ograniczenie rozstrzygnięcia oraz kontroli wyłącznie do punktu 2 decyzji organu I instancji. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazuje, że w ramach postępowania odwoławczego od decyzji I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze całościowo ponownie rozpatrzyło sprawę rozstrzygniętą w I instancji decyzją z 2 marca 2020 r. Organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, stosując te przepisy rozważył kwestię zajęcia pasa drogowego zgodnie z wnioskowaną przez Spółkę lokalizacją, okresem i rodzajem obiektu budowlanego, warunków korzystania z obiektu objętego zezwoleniem oraz przeanalizował prawidłowość ustalonej przez organ I instancji opłaty za zajęcie pasa drogowego, zgadzając się w tych wszystkich aspektach z ustaleniami tego organu. Sąd dodał, że Kolegium wypełniło wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku z 9 listopada 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2080/21 i prawidłowo uchyliło pkt 2 decyzji I instancji i umorzyło w tym zakresie postępowania administracyjne; rozstrzygnięcie bowiem zawarte w pkt 2 odmawiające zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 2 lutego 2018 r. pozostawało w sprzeczności z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 1 decyzji I instancji, w którym organ ten zezwolił Spółce na zajęcie psa drogowego w dniu 2 lutego 2018 r.Zdaniem WSA w Warszawie, wbrew zapatrywaniu skarżącej wyrażonemu w skardze, powyższe rozstrzygnięcie jest zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sposoby rozstrzygnięć sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy zostały wymienione w art. 138 § 1 k.p.a. w formie alternatywy rozłącznej (albo), co oznacza, że decyzja wydana w II instancji może zawierać tylko jedno z wymienionych rozstrzygnięć (o których mowa w pkt 1, pkt 2 lub pkt 3). W świetle tego organ odwoławczy nie mógł wydać decyzji uchylającej w części decyzję I instancji i umarzającej postępowanie I instancji w tej części oraz utrzymującej w mocy decyzję I instancji w pozostałej części, czego domaga się skarżąca. Uchylenie przez Kolegium decyzji I instancji w części i umorzenie postępowanie I instancji w tej części oznacza, że w pozostałym zakresie decyzja I instancji pozostaje w mocy, nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga pozostałych zaskarżonych punktów i tym samym decyzja organu I instancji jest nadal nieprawomocna.B. sp. z o.o. w W. w skardze kasacyjnej od tego wyroku, zarzuciła Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 16 maja 2024 r. i niedostrzeżenie tego, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga sprawy całościowo albowiem w sentencji odnosi się wyłącznie do punktu 2 decyzji organu I instancji i nie rozstrzyga pozostałych zaskarżonych punktów, tym samym rozstrzygnięcie jest niekompletne, co sprawia, że konstrukcja decyzji jest niezrozumiała dla obywatela, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;2. art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę decyzji SKO i niedostrzeżenie tego, że organ II instancji nie rozpoznał całej sprawy ponownie w ramach postępowania odwoławczego i ograniczył rozstrzygnięcie oraz kontrolę wyłącznie do punktu 2, co jest rażącym naruszeniem prawa stanowiącym podstawę nieważności decyzji, co doprowadził do niezasadnego oddalenia skargi;3. art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego po zakończeniu wnioskowanego okresu, co czyni decyzję bezprzedmiotową i niecelową, co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi.Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej wnosząca tę skargę zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Przede wszystkim należy wyjaśnić, że NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres kontroli wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego. Sąd z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.).W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych przez stronę skarżącą poprzez sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty.Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.W odniesieniu do podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wyjaśnić, że zarzuty te, dla swojej skuteczności, wymagają wykazania, poza ich rzeczywistym wystąpieniem, także możliwego wpływu na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt I GSK 1771/25, z 28 lutego 2025 r., sygn. akt I GSK 261/23, z 26 marca 2025 r., sygn. akt I GSK 879/22, z 27 maja 2025 r. sygn. akt II GSK 1610/21).Przechodząc do oceny zasadności tych zarzutów, należy przypomnieć, że w skardze kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji, że oddalił skargę Spółki, mimo że SKO w Warszawie w zaskarżonej decyzji nie rozstrzygnęło sprawy w pełnym jej zakresie, a w konsekwencji naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, świadczy o tym fakt, że jej sentencja decyzji Kolegium odnosi się wyłącznie do punktu 2 decyzji organu I instancji.NSA nie podziela tego stanowiska wnoszącej skargę kasacyjną.Według art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze.Wykładnia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w kontekście możliwości uchylenia przez organ odwoławczy decyzji w części, przy braku wypowiedzi w sentencji decyzji co do pozostałej części decyzji pierwszoinstancyjnej, pozostaje przedmiotem sporów interpretacyjnych w doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym, w którym zarysowały się dwie linie orzecznicze.W świetle pierwszego z wyrażanych w tym zakresie stanowisk akcentuje się, że osnowa decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości albo w części), zaś w drugiej rozstrzyga sprawę co do istoty albo umarza postępowanie organu pierwszej instancji w zakresie objętym uchyleniem. W tej sytuacji organ odwoławczy w wydanej decyzji nie ma obowiązku zawarcia rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy pozostałej (nieuchylonej) części zaskarżonej decyzji. Stanowisko to, zaprezentowane również w zaskarżonym wyroku, jest oparte przede wszystkim na literalnej wykładni przepisów art. 138 k.p.a. Orzeczenie organu, że uchyla decyzję w części, wobec możliwych treści rozstrzygnięć określonych w art. 138 § 1 k.p.a. (alternatywa rozłączna), oznacza przy braku innych orzeczeń, że w pozostałej części organ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, zwłaszcza że w uzasadnieniu orzeczenia organ przedstawia argumentację, z której wynika nie tylko, że rozpoznał sprawę ponownie, ale także, że decyzję w części uznał za prawidłową. Wówczas sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA: z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1260/16; wyrok z 27 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2927/14; z 29 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 191/15; z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 450/17; z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 670/18; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1226/19; z 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 113/22).Z kolei według drugiego stanowiska, organ odwoławczy, uchylając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżoną decyzję w części, powinien wydać nowe rozstrzygnięcie w zakresie uchylonym, dotyczącym tylko części decyzji organu pierwszej instancji, ale również konieczne jest orzeczenie co do pozostałej (nieuchylonej) części decyzji, bowiem tylko wówczas sprawa rozpoznawanego odwołania będzie odnosiła się do całego rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu tego stanowiska podkreśla się, że to w rozstrzygnięciu decyzji, a nie innych jej elementach, dokonuje się konkretyzacja prawa, dlatego rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Wskazuje się także na art. 15 k.p.a. formułujący zasadę dwuinstancyjności oraz ukształtowany w celu realizacji tej zasady na gruncie k.p.a. model postępowania odwoławczego (por. T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z 23 września 1986 r., sygn. akt III AZP 11/86, PiP 1989/8/147 oraz J. Wilczyński, glosa do wyroku NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1260/16, ZNSA 2018/4/179-188; a także wyroki NSA: z 12 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1886/96; z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 19/11; z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2341/11; z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 910/15; z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 1086/20).Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że uchylenie przez organ odwoławczy decyzji w części (i umorzenie postępowania w tym zakresie), przy braku wypowiedzi w sentencji decyzji co do pkt 1. decyzji organu I instancji, nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi, z uwagi na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.Należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Warszawie wyrażonym w kontrolowanym wyroku, że orzeczenie organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji w części, przy braku innych rozstrzygnięć, oznacza że w pozostałej części organ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, zgodnie z pierwszym z przytoczonych wyżej poglądów. Sytuacja prawna stron została określona zaskarżoną decyzją w pełnym zakresie, gdyż w jej uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do całości rozstrzygnięcia organu I instancji. Odczytując łącznie rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie jako całość, należy stwierdzić, że nie ma problemów z ustaleniem jego zakresu. Zakres uchylonej części został jednoznacznie określony (decyzją tą organ II instancji uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy w części dotyczącej odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w dniu 2 lutego 2018 r. pod tymczasowy pawilon handlowy i umorzył postępowanie administracyjne w tym zakresie) i organ II instancji wywiązał się z obowiązku rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym w jej całokształcie. Do wniosków tych prowadzi lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym rozważono wszystkie okoliczności sprawy, w tym zarzuty i argumenty skarżącej Spółki podniesione w odwołaniu. Nie ulega więc wątpliwości, że w pozostałej nieuchylonej części, decyzja organu pierwszej instancji zyskała przymiot ostateczności. Zatem, w okolicznościach sprawy, sposób sformułowania sentencji zaskarżonej decyzji, który w świetle części poglądów doktryny i orzecznictwa jest dopuszczalny i który znajduje oparcie w językowym brzmieniu przepisu art. 138 § 1 k.p.a., nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.W tej sytuacji całkowicie nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez SKO sformułowanej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, która polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy w pełnym jej zakresie przez dwa organy różnych stopni. Jak już powiedziano, wspomniane rozstrzygnięcie decyzji organu odwoławczego, jak i jej uzasadnienie dowodzą, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę w jej całokształcie.W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto Sądowi I instancji naruszenie art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 tej ustawy w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego po zakończeniu wnioskowanego okresu, co czyni decyzję bezprzedmiotową i niecelową, a w konsekwencji niezasadne oddalenie skargi.Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim zauważyć, że przepis art. 8 k.p.a. zawiera dwa paragrafy dotyczące różnej, chociaż powiązanej ze sobą materii. Spółka wnosząca skargę kasacyjną tego nie uwzględniła, nie wyjaśniła też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, czego konkretnie ten zarzut dotyczy (w odniesieniu do tego zarzutu nie podano żadnego uzasadnienia). W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnianie zarzutu kasacyjnego jest istotnym elementem skargi kasacyjnej, którego nie można usunąć poprzez wezwanie do uzupełnienia braków (por. np. wyroki NSA z 9 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1146/23, z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt. III FSK 1458/22). Drugi z powołanych przepisów powołanych w tym zarzucie (art. 35 § 1 k.p.a.) stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W istocie więc zarzut ten nie koresponduje z jego uzasadnieniem i dlatego nie może być uwzględniony.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Sądu I instancji, oceniany w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) należy uznać za prawidłowy.Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy procesowej oddalił skargę kasacyjną skarżącej Spółki. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że wnosząca skargę kasacyjną oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie zajęła stanowiska co do tego wniosku.., z uwagi na to, że wnosząca skargę kasacyjną oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie zajęła stanowiska co do tego wniosku.