Wyrok - II OSK 1699/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1645/22 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 czerwOddalono skargę kasacyjną. Ewidencja ludności, Obowiązek meldunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1645/22 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 czerw
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1645/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę H. M. (dalej jako skarżąca) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 czerwca 2022 r. nr WSO-I.621.1.77.2022 w przedmiocie zameldowania na pobyt stały.Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 2 września 2021 r. o zameldowanie jej na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w W., decyzją z 8 kwietnia 2022 r. nr AO-D-XII-1.5343.2.1.2021.MPY orzekł o jej zameldowaniu pod ww. adresem. Organ uznał, że skarżąca mieszka we wskazanym budynku i wystąpiła podstawa do zameldowania jej na podstawie art. 31 ust. 1 u.e.l.W związku z odwołaniem P. K. od powyższej decyzji Wojewoda Mazowiecki decyzją z 9 czerwca 2022 r. nr WSO-1.621.1.77.2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm, dalej jako K.p.a.) w związku z art. 31 ust. 1, art. 27 ust. 1 i art. 28 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm. dalej: "u.e.l."), uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie zameldowania skarżącej pod ww. adresem.Mając na uwadze dyspozycję art. 80 K.p.a. oraz materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego, Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zaszły przesłanki do wydania decyzji o zameldowaniu skarżącej na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w W.Wojewoda wskazał, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżącej, inaczej niż stwierdził Prezydent m.st. Warszawy, nie dają podstaw do przyjęcia, że centrum interesów życiowych zainteresowanej znajduje się w budynku przy ul. [...] w W. Potwierdzają to zarówno konsekwentne i logiczne wyjaśnienia właścicieli przedmiotowej nieruchomości: P. K. i B. K. jak i zeznania świadków: W. Z. i S. Z., a także oględziny przeprowadzone pod ww. adresem. Od samego początku właściciele nieruchomości wskazywali, że omawiany budynek jest w złym stanie technicznym, a chęć zameldowania się skarżącej była spowodowana wymeldowaniem administracyjnym z miejsca pobytu stałego w budynku ul. [...] w W. oraz dążeniem do uzyskania korzystnego dla jej córki rozstrzygnięcia w postępowaniu o zasiedzenie ww. nieruchomości, prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności, mające świadczyć o zamieszkiwaniu skarżącej w budynku przy ul. [...] w W., co najwyżej można uznać za próbę stworzenia pozorów zamieszkiwania.W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wyjaśnił dlaczego część przeprowadzonych w postępowaniu dowodów uznał za wiarygodne a także z jakich powodów innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej.Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem tą skargę oddalił, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.Zebrany w sprawie materiał dowodowy, doprowadził Sąd do wniosku, że skarżąca nie przebywa na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w W., nie ma podstaw prawnych do jej zameldowania w tym budynku a ponadto okoliczności faktyczne wskazują, że budynek ten nie może pełnić funkcji jej stałego miejsca pobytu.Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że organ w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszył art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu, organ zebrał a następnie ocenił materiał dowodowy, zaś przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja, jest w ocenie Sądu przekonująca.W myśl art. 25 ust. 1 u.e.l., pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.Za miejsce pobytu stałego w orzecznictwie administracyjnym powszechnie przyjęto uważać lokal, w którym przebywające osoby urządziły swoje wyłączne centrum życiowe; w którym przede wszystkim: mieszkają, nocują, spożywają posiłki, wypoczywają, koncentrują swoje miejsce pracy, nauki, opieki medycznej, miejsca robienia zakupów itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3631/18 - wszystkie przytoczone wyroki dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).O pobycie stałym przesądzają dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l., jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., II OSK 2065/14, wyrok NSA z 26 sierpnia 2020 r" II OSK 256/20).Zgodnie z jednolitym stanowiskiem judykatury, jeżeli opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu jest powodowane zgodnymi z prawem władczymi działaniami organów państwa (np. w przypadku wykonania w drodze egzekucji wyroku nakazującego eksmisję z lokalu), to przy ustalaniu spełnienia przesłanek do wymeldowania tej osoby przesłanka dobrowolności nie może być brana pod uwagę, ponieważ oczywistym jest, że te działania organów najczęściej nie są zgodne z wolą osoby, która ma opuścić lokal (tak NSA w wyroku z 30 października 2019 r., sygn. akt II OSK 3041/17 i wyroku z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 256/20, por. też wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1641/13).Ponadto, jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 marca 2021 r., II SA/GI 1352/20, na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji chęć ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania. Należy mieć bowiem na uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter rejestrowy, a utrzymywanie zameldowania skarżącej, prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej (zob. wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2025/17).Zdaniem Sądu, taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdzie istotne znaczenie miało przysługujące uczestnikowi prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Bezspornie, co wynika z akt sprawy, właścicielem przedmiotowej nieruchomości i znajdujących się na niej budynków jest P. K., który na mocy testamentu z dnia 28 lipca 2009 r. znajdującego się w aktach sprawy, odziedziczył ją po matce M1. K. Nie znajduje natomiast żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym podnoszona w skardze okoliczność rzekomej nieformalnej darowizny dokonanej przez M1. K. na rzecz skarżącej w 1969 r.Biorąc zatem pod uwagę wymogi dotyczące zameldowania określone w art. 28 ust. 2 - 2b u.e.l., skarżąca musiałaby do skutecznego zameldowania, dysponować potwierdzeniem pobytu w lokalu, dokonanym przez P. K. lub też tytułem prawnym do tego lokalu, a takowymi dokumentami skarżąca się nie legitymuje.Nie było więc możliwe jej ponowne zameldowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami bez zgody właściciela nieruchomości, zaś patrząc z perspektywy P. K., nie miał on żadnego interesu w jej zameldowaniu w budynku będącym jego własnością. P. K. nie ma także obowiązku dokonywania opłat za media związanych z jego nieruchomością, którą bez podstawy prawnej chce zajmować skarżąca i jej rodzina.Organ odwoławczy zasadnie zatem uznał, że zgromadzone w sprawie dowody, nie dają podstaw do przyjęcia, że centrum interesów życiowych skarżącej znajduje się w budynku przy ul. [...] w W.Sąd podzielił stanowisko organu, że chęć zameldowanie się skarżącej pod wskazanym adresem była spowodowana wymeldowaniem administracyjnym z miejsca pobytu stałego w budynku ul. [...] w W. oraz dążeniem do uzyskania korzystnego dla jej córki rozstrzygnięcia w postępowaniu o zasiedzenie ww. nieruchomości, prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie.Sąd w pełni podzielił ocenę zeznań świadków dokonaną przez Wojewodę, która prowadzi do wniosku, że skarżąca jedynie sporadycznie pojawia się w tym budynku.Sąd zauważył, że rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczeń przesłuchiwanych stron i świadków w sprawie o wymeldowanie. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 380/18).Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, sprostał wymogom stawianym w przytoczonych rozstrzygnięciach opierając się nie tylko na zeznaniach świadków, a zwłaszcza tych bezpośrednio zaangażowanych w konflikt, ale również na własnych spostrzeżeniach poczynionych podczas oględzin przez organ I instancji.Zarówno P. K. i B. K. wskazali, że skarżąca w przedmiotowym budynku nie mieszka co najmniej od czerwca 2021 r. Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach świadka W. Z.Świadek W. Z., zeznała, że widziała jak córka skarżącej - M. K., przed wyznaczonym przez organ I instancji terminem oględzin omawianego budynku, przygotowała go do przeprowadzenia dowodu (porządkowała pomieszczenia, przywoziła rzeczy).Świadek S. Z. zeznał, że pomimo częstych wizyt u P. K. (który mieszka w budynku przy ul. [...] w W. ) również w godzinach wieczornych, nie widzi by w budynku o numerze [...] paliło się światło czy też pracował agregat prądotwórczy, który powoduje wtedy hałas. Zna H. M. i wie, że do wskazanego budynku czasem przyjeżdżała do swojego obecnie nieżyjącego syna, który tam mieszkał.Sąd zgodził się z organem, że zeznania tych świadków są wynikiem ich własnych bezpośrednich obserwacji, są spójne i pozostają we wzajemnej korelacji.Sąd podzielił ocenę Wojewody, odnośnie do niewielkiej wartości dowodowej zeznań świadków W. B. oraz J. F. - osób zamieszkujących w pobliżu posesji przy ul. [...] w W. Świadkowie ci zeznali, że widują skarżącą pod wskazanym adresem, jednak nie mają oni wiedzy na temat najbardziej istotnej okoliczności, a mianowicie stanu technicznego budynku.Według Sądu podkreślenia wymagało również to, że zeznania P. K., B. K. oraz W. Z. i S. Z. konsekwentnie wskazują na stan techniczny budynku, który w ocenie Sądu uniemożliwia w nim normalne codzienne funkcjonowanie i uznanie go za centrum spraw życiowych skarżącej.Zeznania te z kolei znajdują potwierdzenie w obiektywnym dowodzie w postaci protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 26 października 2021 r.W kontekście zeznań świadków oraz szczegółowego protokołu oględzin, organ zasadnie zdaniem Sądu uznał, że okoliczności, mające świadczyć o zamieszkiwaniu skarżącej w budynku przy ul. [...] w W., co najwyżej można uznać za próbę stworzenia pozorów zamieszkiwania.Co prawda oględziny wykazały zgromadzenie w budynku rzeczy osobistych należących do H. M., wykazały jednak również brak energii elektrycznej i bieżącej wody. Zamontowana w budynku pompa działa dopiero po uruchomieniu bardzo głośnego aparatu prądotwórczego.Sąd, wbrew argumentacji zawartej w skardze, stwierdził, że nie jest możliwe codzienne funkcjonowanie starszej osoby w budynku pozbawionym ogrzewania, prądu i bieżącej wody, bez lodówki, oraz z koniecznością podgrzewania wody do mycia na kuchni. Ponadto w trakcie oględzin nie okazano umowy na śmieci, ani aktualnych rachunków. Ostatnie rachunki dotyczyły lat 2014, 2017, 2018, 2020 oraz z 22 czerwca i 6 października 2021 r.Za niewiarygodne Sąd uznał znajdujące się w protokole oględzin oświadczenie M. K., że w domu nie ma brudnej odzieży, ponieważ zawozi ją do wyprania do koleżanki do R. W trakcie oględzin, stwierdzono, że w budynku jest zimno. Warto także podkreślić, że w wyniku oględzin, nie stwierdzono w budynku czapek szalików ubrań i jakichkolwiek rzeczy, które by świadczyły o dłuższym pobycie osób w tym budynku.Sąd podzielił ocenę organu, że fakt zgromadzenia w miejscu oględzin przedmiotów użytkowanych i niewielkiej ilości rzeczy osobistych, nie może przesądzać o skoncentrowaniu przez skarżącą spraw życiowych w przedmiotowym budynku i nie świadczy o jej faktycznym trwałym przebywaniu w tym miejscu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 701/21).W ocenie Sądu, nie miały w niniejszej sprawie znaczenia podnoszone w skardze okoliczności związane ze zmianą numeracji budynków znajdujących się na nieruchomości oraz fakt zamieszkiwania i zameldowania skarżącej w spornym budynku od kilkudziesięciu lat, skoro w dacie wydania skarżonej decyzji, brak było podstaw do przyjęcia, że skarżąca stale w nim stale przebywa. Przychodząca na ten adres do skarżącej korespondencja, również nie przesądza o jej stałym pobycie. Powszechnie bowiem wiadomo, że bardzo często korespondencja wysyłana jest na adres, pod którym adresat dawno już nie mieszka. Skuteczne odbieranie korespondencji, nie może świadczyć o stałym pobycie a co najwyżej o czasowym pojawianiu się skarżącej w celu jej odebrania.Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, zgodnie z którą fakt zamieszkiwania przez skarżącą i jej dorosłe już dzieci oraz małoletnie wnuki w budynku mieszkalnym przy ul. K. potwierdza treść pozwu P. K. o eksmisję wsprawie sygn. akt [...] Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie, ponieważ gdyby członkowie rodziny M., w tym skarżąca i jej dzieci oraz wnuki nie przebywali pod wyżej wskazanym adresem, to żądanie eksmisji byłoby bezprzedmiotowe. Wskazał, że pozew o eksmisję znajdujący się w aktach sprawy nosi datę 9 marca 2017 r. Wniesiony został zatem w odmiennych okolicznościach, kiedy to skarżąca i jej rodzina zajmowali przedmiotowy budynek, natomiast decyzja organu i instancji wydana została pięć lat później.Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku podnosząc zarzuty naruszeni:1. art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności przez niewłaściwą wykładnię wobec przyjęcia, że nie jest pobytem stałym kontynuowanie pobytu w tym samym budynku zajmowanym przez kilkadziesiąt lat i pogorszenie warunków bytowych w tym budynku na skutek odcięcia prądu przez uczestników P. K. i B. K. wyklucza stwierdzenie przesłanki zamiaru stałego pobytu w tym budynku;2. art. 24 ust 1 i 2 pkt 1 i 2, art. 27 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 i 4 w zw. z art. 25 ust. 1 i art.. 33 ust. 1 i 3 oraz art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności przez ich niezastosowanie, wobec uniemożliwienia skarżącej dopełnienia po zmianie numeru porządkowego zamieszkiwanego przez skarżącą budynku obowiązku zameldowania na pobyt stały w dotychczasowym miejscu pobytu i zameldowania na pobyt stały, mimo braku opuszczenia przez nią tego miejsca w sposób wyraźny i trwały oraz potwierdzenia w postępowaniu wyjaśniającym, że ograniczenie korzystania z budynku nie miało charakteru dobrowolnego lecz pogorszenie warunków bytowych w tym budynku, oznaczonym obecnie numerem porządkowym [...], jest wynikiem stosowania niedozwolonych środków przymusu przez uczestników P. K. i B. K. w postaci odcięcia prądu.Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku wcałości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.Pełnomocnik skarżącego wystąpiła również o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi kasacyjnej:- wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt [...] wraz z jego pisemnym uzasadnieniem na okoliczność składania przez W. Z. nieprawdziwych zeznań w postępowaniu przed sądem i przed organami ścigania, w szczególności kierowania przez nią wobec M. K. nieprawdziwych oskarżeń, w których pomawiała ją o czyny niezgodne z prawem;- wydruków przekazów pocztowych na okoliczność pokrywania przez R. M. kosztów zakupu wykorzystywanej przez rodzinę M. i rodzinę K. energii elektrycznej oraz odmowę przyjmowania tych płatności przez P. K., tj. zwrot tych płatności przez P. K. na rzecz R. M.;- decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 maja 2022 r. WSO-1.621.1.55.2022 na okoliczność braku możliwości zameldowania członków rodziny M. po zmianie numeracji budynków na nieruchomości obejmującej działki nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w W. przed nadaniem nowych numerów porządkowych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. K. uznała złożoną skargę kasacyjną za bezprzedmiotową. Wskazała, że pełnomocnik skarżącej kasacyjnie w swoich uzasadnieniach mija się z prawdą, atakuje jej rodzinę i kwestionuje wszelkie decyzje wydawane przez organy administracji w niniejszej sprawie. Oględziny potwierdziły, że żaden Urząd nie dał wiary w fakt zamieszkiwania skarżącej pod tym adresem.Stwierdza, że skarżąca wycofała swój wniosek o zasiedzenie, bo uznała, iż nie jest to faktycznie jej działka. Wszystkie dotychczasowe decyzje Urzędów były odmowne.Wskazała, że w sprawie wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia 28.03.2023 r., sygn. akt: [...], została złożona apelacja przez W. Z., która to apelacja została przyjęta i przesłana wraz z aktami Sądowi Okręgowemu w Warszawie. Podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w niniejszej sprawie.Podobne stanowisko w odpowiedzi na skargę kasacyjną przedstawił P. K. Zakwestionował on prawdziwość twierdzeń o przekazaniu spornej działki skarżącej jako nieformalnej darowizny. Okoliczności sprawy jak i zeznania świadków jego zdaniem wskazują, że skarżąca nie mieszka w tym budynku, a pojawia się wtedy gdy jest informowana przez Urząd. Skarżąca według dokumentacji od psychiatry nie może się sama poruszać. Pełnomocnik jej stwierdziła, że jest nieporadna życiowo i wymaga wsparcia. Ze względu na swój stan nie może sama mieszkać co potwierdza, ze mieszka z córką oraz jej dziećmi, Obecnie mieszkają na ulicy [...] w W. w mieszkaniu kupionym przez byłego męża jej córki dla dzieci ze względu na warunki w jakich musiałby mieszkać wnuki.Budynek nie nadaje się do zamieszkania. Dokonuje się jedynie upozorowania zamieszkania. Wojewoda Mazowiecki w swojej decyzji odniósł się obszernie i szczegółowo do sprawy odmowy zameldowania. Oględziny nie potwierdziły faktu zamieszkania skarżącej w przedmiotowym budynku. Przedstawione rachunki nie stanowią dowodu na zamieszkanie (3 za prąd i 1 za grunt) z 2014 r. i dotyczą innej osoby. Skarżąca nie może wykazać się żadnym dokumentem, aktem własności czy dokumentem poświadczającym użytkownika lokalu, który wskazywałby, że zamieszkuje pod adresem, pod którym chciałaby się zameldować.Argumenty podnoszone przez pełnomocnika odnośnie do wyroku dołączonego do skargi kasacyjnej są bezpodstawne i wręcz obrażające jego córkę, gdyż od tego wyroku została złożona apelacja.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez H. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw.Zdaniem NSA, postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. ustawy o ewidencji ludności są postawione nieprawidłowo albowiem z uzasadnienia skargi kasacyjnej jednoznacznie i niewątpliwie wynika, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje poczynione przez organy ustalenia stanu faktycznego. Uważa ona bowiem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należało ocenić odmiennie niż zrobił to organ czyli uznać, że skarżąca wykazała, że przebywała na nieruchomości z zamiarem stałego pobytu i przedmiotowy budynek stanowił jej centrum życiowe.Zarzut naruszenia prawa materialnego można postawić o ile nie jest kwestionowany stan faktyczny. Dopiero bowiem gdy ustalenia faktyczne są poczynione prawidłowo możliwe jest dokonanie subsumpcji stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego i dokonać odpowiedniej jego wykładni. W przeciwnym razie nie wiadomo by było czy przepis prawa materialnego ma w ogóle zastosowanie w sprawie.O możliwości skutecznego postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego tylko w już ustalonym stanie faktycznym w sprawie przesądza także to, że P.p.s.a. przewiduje tylko dwie formy naruszenia przepisu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, czyli wykładnię jego znaczenia wbrew obowiązującym zasadom wykładni przepisów prawa albo niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego tj. zastosowanie przepisu, który w ustalonych okolicznościach faktycznych nie mógł być zastosowany. W obu przypadkach stan faktyczny sprawy nie może budzić wątpliwości.W związku z tym, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego nie można było zarzucić Sądowi naruszenia przepisów prawa materialnego. Należało postawić zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wskazując, że organ dopuścił się wadliwej oceny materiału dowodowego czyli naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.W skardze kasacyjnej takiego zarzutu nie postawiono. Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia, za wyjątkiem podstaw do stwierdzenia nieważności, rozpatrywana jest wyłącznie w zakresie postawionych zarzutów. Skoro zarzut naruszenia prawa materialnego został postawiony nieprawidłowo bo uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje w istocie na kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego przez organy, to NSA nie mógł takiego zarzutu rozpatrzyć. Ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie odnosiły się do okoliczności faktycznego, stałego przebywania pod wskazanym adresem a to pozwalało zastosować przepis art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności czyli orzec o zameldowaniu lub odmowie zameldowania na pobyt stały. Nie doszło zatem do wadliwej wykładni tego przepisu ani jego wadliwego zastosowania przez organy czy Sąd I instancji.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.-----------------------1., orzekł jak w sentencji.-----------------------1