Wyrok - III OSK 1534/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2701/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na deOddalono skargę kasacyjną. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2701/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na de
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stelmasiak
Podstawa prawna
art. 189
fkpa
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 11
kpa
art. 138
kpa
art. 187
fkpa
art. 151
ppsa
art. 188
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez P. sp. z o.o. [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2025 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2701/24, którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 30 września 2024 r. nr DKO-WOPN.401.340.2022.oj w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, zwany dalej: "Wielkopolskim WIOŚ", w dniach od 29 czerwca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną działalności prowadzonej przez spółkę zlokalizowanej przy ul. [...]. Przedmiotowa kontrola została rozpoczęta w związku z wnioskiem o interwencję dotyczącym podejrzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz nielegalnych transportów odpadów ciekłych oznakowanych etykietą ADR przyjmowanych przez spółkę. W toku kontroli ustalono, że spółka posiada decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r. znak DSR-II-2.7243.154.2014, udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na terenie działki o nr ewid. [...] i [...] w O. w związku z eksploatacją instalacji do przetwarzania odpadów. W dniu 29 czerwca 2021 r. Wielkopolski WIOŚ przeprowadził oględziny nieruchomości przy ul. [...] na dz. ewid. nr [...] i [...], w trakcie których stwierdził, że odpady zbierane bądź też przyjmowane do przetworzenia, magazynowane były na placu po drugiej stronie ul. [...] na dz. ewid. nr [...]. Ustalono również, że plac ten stanowił własność strony. Podczas oględzin ustalono, że odpady magazynowane były w pojemnikach typu mauzer (odpady płynne), w zamykanych kontenerach, ustawionych na nieutwardzonym i nieskanalizowanym terenie. Miejsce to nie było wskazane w decyzji Marszałka. Podczas kolejnych oględzin zakładu, przeprowadzanych w dniu 7 lipca 2021 r. oraz 16 grudnia 2021 r. Wielkopolski WIOŚ stwierdził, że na ul. [...] na dz. ewid. nr [...], nie magazynowano już odpadów stwierdzonych podczas poprzednich oględzin. Organ I instancji ustalił, że Spółka wykorzystywała ww. plac do przechowywania pustych kontenerów i pojemników na odpady oraz do parkowania pojazdów, związanych z prowadzoną działalnością. Powyższe ustalenia wskazano w protokole kontroli nr WIOS-POZN 143/2021, którego podpisania strona odmówiła.Wielkopolski WIOŚ w dniu 27 października 2022 r. wydał na podstawie art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach (Dz.U. z2022r., poz. 699 ze zm.) decyzję wymierzającą spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za zbieranie odpadów, na terenie działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] w O., bez posiadanego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.Pismem z dnia 15 listopada 2023 r., spółka wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "GIOŚ".Decyzją z dnia 30 września 2024 r., znak: DKO-WOPN.401.340.2022.oj, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Główny Inspektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że - zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach - prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. W myśl art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł. Następnie powołał przepisy określające przesłanki jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokość kary pieniężnej tj. art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż odpady przyjęte przez spółkę magazynowane były nie tylko w miejscach wskazanych w posiadanym zezwoleniu, lecz także na placu po drugiej stronie ulicy [...], na dz. ewid. nr [...], obręb O. Powyższym ustaleniom nie zaprzeczała sama strona, która przyznała, iż magazynowała odpady na działce nr [...] w wyniku okoliczności niezależnych od spółki. Zgodnie z oświadczeniem strony w dniu 29 czerwca 2021 r. awarii uległa ładowarka, w związku z czym awizowane transporty zostały zmagazynowane na terenie działki nieobjętym zezwoleniem na zbieranie odpadów. Odpady magazynowane na tej działce były w pojemnikach typu mauzer (odpady płynne), w zamykanych kontenerach, ustawionych na nieutwardzonym i nieskanalizowanym terenie. Strona magazynowała między innymi obok wiaty na nieutwardzonym placu odpady o kodzie 08 01 11 oraz 15 01 10, odpady poprodukcyjne, pięć mauzerów wypełnionych ciemną substancją. Znajdowało się tam także kilkadziesiąt sztuk mauzerów i beczek wypełnionych szmatami, odpadami o kodzie 08 01 18, puszki metalowe opisane etykietami "palne, niebezpieczeństwo", odpady o kodzie 20 01 28. Stwierdzono także mauzery wypełnione filtrami samochodowymi, olejami silnikowymi, kilkadziesiąt sztuk pustych metalowych kontenerów oraz kilkadziesiąt odpadów w postaci betonowych płyt. Większość odpadów owinięta była czarną folią stretch. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, zdaniem organu, że spółka zbierała odpady na terenie działki nr [...], tj. na terenie nieobjętym zezwoleniem na zbieranie odpadów, za co spółce powinna zostać nałożona kara administracyjna.GIOŚ przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wziął po uwagę przesłanki określone w ww. przepisach, tj.: rodzaj naruszenia, okres trwania naruszenia oraz rozmiar prowadzonej działalności, ilość i właściwości odpadów, wpływ naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, skutki naruszeń i wielkość zagrożenia oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy.Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż kara wymierzona zaskarżoną decyzją w wysokości 20 000 zł jest adekwatna do skali przedmiotowego naruszenia i uzasadniona przedstawionymi powyżej okolicznościami sprawy oraz jednocześnie zapewnia właściwy skutek sankcyjny. Okolicznościami obciążającymi, przemawiającymi za surowym ukaraniem jest to, że spółka magazynowała palne i niebezpieczne odpady wbrew decyzji administracyjnej, która reguluje jej działalność w tym zakresie, z pełną świadomością naruszenia. Po wtóre do magazynowania tego doszło na terenie do tego nieprzeznaczonym. Powstanie odcieków mogło spowodować zanieczyszczenie gruntów a niewłaściwe magazynowanie odpadów palnych mogło spowodować powstanie pożaru. Dodatkowo organ odwoławczy uwzględnił, iż spółka była już wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o odpadach. GIOŚ nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż spółka nie mogła odmówić przyjęcia awizowanych dostaw. Zdaniem organu, spółka w wyniku awarii powinna odmówić przyjęcia odpadów, w przypadku, gdy wiązało się to z magazynowaniem odpadów na terenie nieobjętym zezwoleniem oraz nieprzystosowanym do zbierania odpadów. W związku z powyższym GIOŚ nie znalazł podstaw do obniżenia wymiaru kary administracyjnej. Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wskazał, że samo przyjęcie odpadów i wyładowanie ich na terenie przy ul. [...] na działce nr [...] spełniło definicję zbierania odpadów zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach.W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. W ocenie GIOŚ, naruszenie popełnione przez stronę nie może zostać uznane za znikome naruszenie prawa. Spółka magazynowała odpady palne i niebezpieczne na nieutwardzonej i nieskanalizowanej powierzchni, a więc zagrażało to bezpieczeństwu środowiska. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie zaszły także przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., tj. strona nie została uprzednio ukarana za to samo naruszenie administracyjną karą pieniężną przez inny organ, ani też nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za wymienione w niniejszym przepisie przestępstwa. Nie znajdują zastosowania również przepisy art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. umożliwiające fakultatywne odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Strona w dniu rozpoczęcia kontroli przez Wielkopolskiego WIOŚ zbierała odpady na terenie nieobjętym posiadanym zezwoleniem. Wobec tego GIOŚ uznał, iż w niniejszej sprawie odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, albowiem w przypadku naruszenia wskazanego w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach nałożenie administracyjnej kary pieniężnej ma na celu spełnienie funkcji przede wszystkim represyjnej i prewencyjnej.Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka P. sp. z o.o. [...], wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto skarżąca wnosiła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r., art. 194 ust. 7, art. 199 ustawy o odpadach, art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Nadto podniesiono zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano na okoliczności i argumentację mająca uzasadniać podniesione zarzuty.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, iż bezspornym jest, że spółka posiada decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r. znak DSR-II-2.7243.154.2014, udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na terenie działek nr [...] i [...] w O. w związku z eksploatacją instalacji do przetwarzania odpadów. W dniu 29 czerwca 2021 r. Wielkopolski WIOŚ przeprowadził oględziny, w trakcie których stwierdził, że odpady zbierane bądź też przyjmowane do przetworzenia, magazynowane były na placu po drugiej stronie ul. [...] na działce nr [...], który również stanowił własność strony, lecz miejsce to nie było wskazane w decyzji Marszałka. Podzielił także stanowisko organów co do rodzaj składowanych na tej działce odpadów, a wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dalej Sąd stwierdził, że kwestią sporną w tej sprawie jest przede wszystkim to, czy działanie spółki można zakwalifikować jako zbieranie odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Kwalifikując wskazane działania skarżącej spółki na działce nr [...], zdaniem Sądu I instancji nie można pominąć faktu, że spółka na działkach nr [...] i [...] w O., znajdujących się po drugiej stronie ul. [...] w odniesieniu do działki nr [...], prowadzi działalność w zakresie gospodarowania odpadami objętą decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r. udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w związku z eksploatacją instalacji do przetwarzania odpadów. W decyzji tej nie wskazano działki nr [...]. Jak wynika z pisma pełnomocnika spółki z dnia 31 stycznia 2022 r., zawierającego stanowisko spółki w odniesieniu do protokołu kontroli, w dniu 29 czerwca 2021 r. nastąpiła awaria ładowarki i spółka nie miała możliwości odesłania awizowanych wcześniej transportów z odpadami przekazywanymi do instalacji, dlatego też wykorzystano każde wolne miejsce na placu do rozładunku. Oznacza to, że znajdujące się na działce nr [...] odpady były przeznaczone finalnie do przetworzenia w instalacji znajdującej się na działkach nr [...] i [...], zatem ich magazynowanie było powiązane z działalnością spółki polegającą m.in. na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów, prowadzoną na wskazanych działkach. Zgodnie z art. 3 pkt 34 w zw. z art. 3 pkt 5 lit. b u.o. "zbieranie odpadów" to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania oraz tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. W ocenie Sądu, należy w tej sprawie uznać, że odpady znajdujące się na działce nr [...] w okresie od 29 czerwca do 7 lipca 2021 r. były tymczasowo magazynowane przez prowadzącego zbieranie odpadów na dodatkowej nieruchomości (nieobjętej zezwoleniem) w celu ich przewiezienia na teren zakładu spółki, gdzie miało miejsce zbieranie i końcowo przetwarzanie tego typu odpadów. Zatem działanie spółki wypełniało definicję "zbierania odpadów". Organ II instancji nie naruszył zatem art. 3 pkt 34 u.o., kwalifikując to naruszenie jako zbieranie odpadów na działce nr [...], która nie była objęta stosownym zezwoleniem.Sąd I instancji nie podzielił także stanowiska skarżącej spółki, że magazynowanie przez spółkę odpadów na działce nr [...] stanowiło magazynowanie odpadów, podlegające karze administracyjnej, o której mowa w art. 298 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 273 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54 ze zm.). Zgodnie art. 298 ust. 1 pkt 4 P.o.ś., administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów magazynowania odpadów. Stosownie do treści art. 300 ust. 1 P.o.ś., po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Mając na względzie treść powołanych przepisów, należy zauważyć, że decyzje określające miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymagane przepisami ustawy o odpadach, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 4 P.o.ś., określają miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów. Przepis art. 298 ust. 1 pkt 4 P.o.ś. odnosi się do naruszenia warunków tych decyzji, co do rodzaju i sposobów magazynowania odpadów. W okolicznościach rozpoznanej sprawy doszło natomiast do magazynowania odpadów poza miejscami magazynowania wskazanymi w posiadanej przez stronę decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 r. Prawidłowo zatem zastosowano art. 194 ust. 4 u.o. (zbieranie odpadów bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...]), a nie art. 298 ust. 1 pkt 4 P.o.ś. (naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, co do rodzaju i sposobów magazynowania odpadów). Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że kara wymierzana na podstawie art. 300 ust. 1 P.o.ś. ma charakter kary biegnącej i jest wymierzana na przyszłość aż do zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia (art. 300 ust. 1 i ust. 4 pkt 3 oraz art. 301 ust. 1 P.o.ś.). Spółce wymierzono karę za naruszenie mające miejsce w przeszłości w okresie od 29 czerwca do 7 lipca 2021 r.Sąd nie uwzględnił również zarzutów skargi naruszenia przez organ II instancji art. 194 ust. 7 oraz art. 199 ustawy o odpadach. Stwierdził, że organy ustaliły w sposób niebudzący wątpliwość okres magazynowania odpadów na działce o nr [...], wskazując na dowody w oparciu o które te ustalenia uczyniły. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił także rozmiar prowadzonej działalności przez skarżącą spółkę, przyjmując jako miernik w tym zakresie ilość odpadów przetwarzanych i wytworzonych przez spółkę. W oparciu o te dane nie sposób uznać, że nie jest to znaczny rozmiar prowadzonej działalności. Ponadto dodać należy, iż organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, aby ustalenie dotyczące rozmiaru prowadzonej przez spółkę działalności miało decydujący wpływ na wymiar kary.Sąd nie znalazł także podstaw do podważenia ustaleń organu odnośnie do ilości i właściwości odpadów zebranych na działce nr [...], co zostało stwierdzone podczas oględzin w dniu 29 czerwca 2021 roku. Ilość odpadów zgromadzonych na działce nr [...] obrazuje dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu kontroli. Organ ustalił szacunkowo, że odpadów tych było około 10 Mg. Poza tym szczegółowe wyjaśnienia w tym zakresie organ I instancji zawarł w piśmie z dnia 8 marca 2022 r. skierowanym do pełnomocnika spółki, wskazując m.in., że na placu w dniu oględzin znajdowało się przynajmniej 40 sztuk beczek na paletach drewnianych, plastikowych, ustawionych piętrowo, widocznych na zdjęciach 109-113.Dalej Sąd I instancji stwierdził, że wymierzona spółce kara w kwocie 20 000 zł nie jest zbyt wygórowana w kontekście stwierdzonego naruszenia prawa. Wskazał także na niezasadność zarzutu naruszenia przez organ art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd podzielił ocenę organu, że ze względu na ilość zebranych bez zezwolenia odpadów i ich charakter oraz zagrożenia, jakie stwarzały dla środowiska nie można uznać, że waga naruszenia prawa była w tej sprawie znikoma, a więc co najmniej jedna z kumulatywnych przesłanek przewidzianych w tym przepisie nie została spełniona. Nie mógł prowadzić do zamierzonego skutku również zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Wprawdzie rację ma pełnomocnik spółki, podnosząc, że organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji szczegółowo do jego argumentacji dotyczącej zwłaszcza naruszeń prawa materialnego, zawartej w piśmie z dnia 9 stycznia 2023 r., wniesionym na etapie postępowania odwoławczego, jednak – jak już wskazano powyżej – naruszenie przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Fakt, iż organ oparł się na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji i podzielił kwalifikację prawną ustalonego stanu faktycznego przyjętą przez ten organ, nie świadczy o naruszeniu wskazanych przepisówSkargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. [...] wnosząc ona podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpocznie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w trybie art. 145 § 3 p.p.s.a., ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto skarżąca wnosiła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:-a) art. 3 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b i c ustawy o odpadach w zw. z art. 194 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez błędną ich wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie skutkujące:- wadliwym przyjęciem, iż działanie spółki polegające na incydentalnym i krótkotrwałym zmagazynowaniu odpadów na działce nr [...] w O. stanowi zbieranie odpadów, nadto prowadzone bez wymaganego zezwolenia,- brakiem przyjęcia, iż magazynowanie odpadów na działce nr [...] było ściśle związane z prowadzeniem przez spółkę przetwarzaniem odpadów, które odbywało się na terenie działek nr [...] i [...] w O. bezpośrednio sąsiadujących z działką nr [...], tworzących de facto jeden zakład,-b) art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach w zw. z art. 293 ust. 1- 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska poprzez ich niezastosowanie i nałożenie na spółkę administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, w której zaktualizowały się podstawy ewentualnego nałożenia na spółkę opłaty podwyższonej, co wyłącza możliwość ukarania skarżącej spółki sankcją w postaci administracyjnej kary pieniężnej,-c) art. 187f pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuznanie wagi stwierdzonego naruszenia jako znikomej wagi, w której nie wywarło ono negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko, miało charakter incydentalny, krótkotrwały oraz brak odniesienia się do podniesionej w skardze stwierdzenia o zaprzestaniu naruszenia prawa przez spółkę,2. na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy tj.:-a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozważenia przez Sąd I instancji okoliczności związanych z możliwością ewentualnego zastosowania przez organ art. 194 ust. 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 239 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska (winno być 293 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), które pomimo niepodniesienia w skardze, pozostają istotne dla sprawy , w związku z czym powinno być wzięte pod uwagę z urzędu,-b) art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym zarzutów skargi względem przeprowadzonej przez GIOŚ oceny przesłanek odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa.Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwioną podstawę.Jako pierwszy należy ocenić zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. do uchybienia dyspozycji normy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli ( uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dokonując oceny sporządzonego uzasadnienia przez Sąd I instancji przy uwzględnieniu powyższych kryteriów uznać należy, że zawiera ono wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd przedstawił w sposób logiczny i spójny swoje stanowisko co do stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia oraz dowodu w oparciu o które powyższy stan faktyczny został ustalony wraz z ich oceną co do ich wiarygodności. Wskazał także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Dotyczy to nie tylko wykładni art. 194 ust. 4, ale także powiązanych z tym przepisem w realiach niniejszej sprawy art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 34 i art. 24-24b ustawy o odpadach. Nadto w uzasadnieniu wyroku wskazując na art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd przedstawił znaczenie pojęcia "waga naruszenia prawa jest znikoma". Odnosząc się następnie do przedstawionej definicji, wskazał które z ustalonych w sprawie okoliczności przemawiają przeciwko uznaniu przypisanego skarżącej naruszenia za odpowiadającego temu pojęciu. Skarżąca jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej w części dotyczącej tego zarzutu de facto kwestionuje znaczenie jakie przypisał Sąd I instancji poszczególnym okolicznościom przemawiającym za brakiem podstaw do uznania, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma. Poprzez podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jak wyżej wskazano nie można skuteczne doprowadzić do zmiany takiej oceny.Drugi z podniesionych zarzutów kasacyjnych podniesiony na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z brakiem rozważenia przez Sąd I instancji możliwości zastosowania art. 194 ust. 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 293 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska należy poddać ocenie wraz z zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b) i c) w zw. z art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach dotyczącego błędnego przypisania skarżącej naruszenia deliktu dotyczącego zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach oraz zarzutu naruszenia art. 194 ust. 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 293 ust. 1-3 ustawy o odpadach.Przypomnieć należy, że skarżąca przyjmowane odpady do przetworzenia w prowadzonej instalacji z uwagi na ich nadmiar spowodowany awarią tej instalacji gromadziła okresowo na działce o nr [...] stanowiącej jej własność, z tym , że działka ta nie była wymieniona w decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 2 kwietnia 2015 roku udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w związku z eksploatacja instalacji do przetwarzania odpadów. Działka ta przez drogę sąsiadowała z działkami o nr [...] i [...], wymienione w powyższej decyzji. Z działki tej odpady w miarę możliwości przerobowych instalacji były przewożone następnie na w/w działki objęte decyzja i podawane przetworzeniu w prowadzonej instalacji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zgadza się z wykładnią przepisów art. 3 ust. 1 pkt 34 oraz art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach, przedstawioną przez Sąd I instancji. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 34 zbieranie odpadów to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne ich sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zamiany klasyfikacji odpadów przez ich wytwórcę oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b), czyli magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. Należy zatem uznać, że odpady na działce o nr [...] były gromadzone przez skarżącą spółkę, nie objętej zezwoleniem w celu ich przetworzenia na terenie zakładu, gdzie miało miejsce zbieranie i końcowo przetwarzanie tych odpadów. Zatem Sąd I instancji nie naruszył art. 3 ust. 34 ustawy o odpadach uznając za trafne stanowisko organu II instancji kwalifikujące to naruszenie jako zbieranie odpadów na działce nr [...], która nie była objęta stosownym zezwoleniem, a tym samym swoim działaniem spółka wyczerpała znamion ustawowe naruszenia opisanego w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach. Zgodzić należy się także z Sąd I instancji, że przemieszczanie odpadów w obrębie jednego zakładu z miejsca ich zbierania do miejsca ich przetwarzania nie stanowi transportu w sensie prawnym (art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ustawy o odpadach) jako odrębnej od zbierania i przetwarzania formy gospodarowania odpadami. Takie przemieszczanie odpadów należy uznać jako czynność faktyczną, przemieszczanie odpadów z miejsca ich zbierania (gromadzenia) do miejsca przetwarzania w ramach jednego procesu technologicznego, którego dotyczy udzielone pozwolenie, w szczególności tak jak w niniejszej sprawie gdy dany podmiot na podstawie jednego zezwolenia prowadzi zbieranie i przetwarzanie odpadów w ramach jednego zakładu. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie ustawodawca nie uzależnił przypisania stronie naruszenia o którym mowa w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach od spełnienia przesłanki dotyczącej czasu trwania tego naruszenia. Incydentalny i krótki okres trwania naruszenia może co najwyżej stanowić jedną z przesłanek wpływających na wysokość nałożonej administracyjnej kary pieniężnej czy też w oparciu o art. 189f § 1 k.p.a. odstąpienia od jej nałożenia. Nie ma także wpływu na kwalifikację zachowania skarżącej jako naruszenia o którym mowa w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach okoliczność, że zbieranie odpadów miało miejsce na terenie działki wchodzącej w skład zakalcu produkcyjnego, skoro działka ta nie była objęta decyzją udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Działalność opisana w powyższej decyzji skarżąca może prowadzić tylko zgodnie z jej postanowieniami, w tym tylko na działkach w niej wymienionych. Odwoływanie się zatem do definicji zakładu zawartej w art. 3 pkt 48 ustawy Prawo ochrony środowiska nie ma istotnego w niniejszej sprawie znaczenia.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 194 ust. 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 293 ust. 1 – 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, których naruszenia skarżąca upatruje w wymierzeniu jej administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach podczas gdy winien mieć w niniejszej sprawie zastosowanie art. 293 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska określający zasady wymierzenia podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska. Przepis art. 293 ostatniej z wymienionych ustawy mówi o składowaniu odpadów. Kluczowe w sprawie jest zatem wyjaśnienie na wstępie rozumienia pojęcia składowania odpadów. Pojęcie "składowanie odpadów" nie zostało zdefiniowane w P.o.ś. Brak jest również definicji legalnej "składowania odpadów" w ramach ustawy o odpadach. Mimo braku tej definicji uzasadnione jest jednak sięgnięcie do przepisów ustawy o odpadach i posługiwanie się w postępowaniach dotyczących opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów aparaturą pojęciową przyjętą w ustawie o odpadach w zakresie poszczególnych czynności względem odpadów. O ile bowiem samo pojęcie "składowania odpadów" nie posiada swojej definicji legalnej, to zostały zdefiniowane inne czynności związane z odpadami, co nie może być pominięte w procesie wykładni tego pojęcia, w szczególności poprzestanie na wykładni językowej mogłoby prowadzić do rezultatów sprzecznych z przepisami ustawy o odpadach. Brak jest przy tym uzasadnienia, by czynność składowania odpadów, jak i inne czynności związane z odpadami, były rozumiane na potrzeby P.o.ś. w sposób odmienny niż w ustawie o odpadach. Cele obydwu ustaw należy uznać za pokrewne. Zauważyć też należy, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia, że istnieją czynności związane z odpadami, z którymi ustawodawca wiąże określone opłaty i sankcje zarówno w P.o.ś., jak i w ustawie o odpadach i w wielu przypadkach tożsama czynność dotycząca odpadów może być faktyczną podstawą do wymiaru określonej opłaty czy administracyjnej kary pieniężnej zarówno na podstawie przepisów P.o.ś., jak i ustawy o odpadach. Najszerszy zakres znaczeniowy w ustawie o odpadach posiada pojęcie gospodarki odpadami (art. 3 pkt 3 tej ustawy). Obejmuje ono zarówno wytwarzanie odpadów, jak i gospodarowanie odpadami. Gospodarowanie odpadami (art. 3 pkt 2) obejmuje czynności zbierania, transportu lub przetwarzania odpadów, w tym sortowania, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami, a także późniejszego postępowania z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Przetwarzanie (art. 3 pkt 21) obejmuje procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Rodzajem przetwarzania jest odzysk (art. 3 pkt 14), który definiuje się jako jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce. Przetwarzaniem jest również unieszkodliwianie (art. 3 pkt 30), które definiuje się jako proces niebędący odzyskiem, nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii. Zbieranie odpadów (art. 3 pkt 34) to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów. Magazynowanie odpadów (art. 3 pkt 5) to zaś czasowe przechowywanie odpadów obejmujące wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. W art. 17 ust. 1 ustawy o odpadach wskazuje się hierarchię sposobów postępowania z odpadami. Wskazano w kolejności od najbardziej pożądanego sposobu do najmniej pożądanego następujące czynności: zapobieganie powstawaniu odpadów, przygotowywanie do ponownego użycia, recykling, inne procesy odzysku, unieszkodliwianie. W art. 18 ustawy o odpadach ustawodawca wskazuje, jakimi przesłankami powinno się kierować, stosując tę hierarchię. W ust. 6 tego przepisu podaje się, że składowane powinny być wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe z przyczyn, o których mowa w ust. 3 (tzn. poddaniu procesom odzysku). Mając na uwadze powyższe unormowania, uzasadniona jest konkluzja, że składowanie odpadów stanowi inną czynność niż przetwarzanie odpadów (tzn. zgodnie z art. 3 pkt 21 odzysk czy unieszkodliwianie). Nieuzasadnione byłoby również uznanie, że składowanie odpadów jest czynnością poprzedzającą przetwarzanie, gdyż ustawodawca czynności te zdefiniował jako zbieranie odpadów i ich magazynowanie. Przeciwnie, składowanie odpadów należy uznać za czynność dotyczącą odpadów, niemającą na celu ich przetwarzania w jakikolwiek sposób. Relację między składowaniem odpadów a ich przetwarzaniem należy więc określić jako alternatywę rozłączną, tzn. jeżeli ma miejsce przetwarzanie odpadów (poprzez odzysk lub unieszkodliwianie) to nie ma miejsca składowanie odpadów. Przekonanie to potwierdza także orzecznictwo. W wyroku z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1979/09 NSA uznał, że użycie odpadów dla celu rekultywacji byłoby odzyskiem, a nie składowaniem i z tego tytułu nie mogłyby być ponoszone opłaty podwyższone w rozumieniu dyspozycji art. 288 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 293 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. Podobny wniosek wynika też z wyroku WSA w Lublinie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 391/21, w którym sąd ten uznał, że zastosowanie wobec skarżącego przepisu art. 293 ust. 3 P.o.ś., powołanego w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, i w konsekwencji nałożenie na niego podwyższonej opłaty wymagało jednoznacznego stwierdzenia, że znajdujące się w spornym wyrobisku odpady podlegały procesowi składowania (a nie np. procesowi odzysku). Mając na uwadze powyższe rozważania, uzasadniona jest konkluzja, że składowanie odpadów oznacza nieograniczone czasowo umiejscowienie odpadów w danym miejscu, a więc ich pozostawienie o trwałym charakterze z uwagi na brak woli ich przetwarzania w jakikolwiek sposób. Tych cech nie posiadało gromadzenie przez skarżącą kasacyjnie odpadów na działce nr [...]. Powyższe rozważania czynią także bezzasadnym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez braku rozważenia przez Sąd I instancji okoliczności związanych z możliwością zastosowania art. 293 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 194 ust. 2 ustawy o odpadach.Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i braku uznania stwierdzonego naruszenia jako znikomej wagi w sytuacji gdy przemawiały za tym brak negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko, incydentalny i krótkotrwały charakter naruszenia oraz zaprzestania naruszenia przez skarżącą. Nie zaprzeczając powyższym okolicznościom zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że przeciwko uznaniu stwierdzonego naruszenia jako znikomej wagi przemawia fakt, że dotyczyło ono odpadów o kodach 08 01 11, i 15 01 10 – odpady poprodukcyjne. Stwierdzono także magazynowanie odpadów takich jak filtry samochodowe, oleje silnikowe oraz kilkadziesiąt sztuk mauzerów i beczek wypełnionych szmatami, odpadami o kodzie 08 01 18, odpady o kodzie 20 01 28. Odpady o kodzie 08 01 11, 08 01 18, 10 01 10 i 20 01 28 jako odpady poprodukcyjne, oleje silnikowe i filtry samochodowe, ze względu na swoje właściwości są zaliczane do odpadów niebezpiecznych. Są one między innymi wrażliwe na oddziaływanie czynników atmosferycznych, a tym samym przechowywanie ich bez zachowania odpowiednich warunków adekwatnych do ich właściwości, w tym jak w niniejszej sprawie na podłożu nieutwardzonym i nieskanalizowanym stanowiło istotne i realne zagrożenie do wskazanych dóbr prawem chronionym. Nadto wiele z tych odpadów należało zaliczyć do odpadów palnych, a tym samym stwarzających zwiększone niebezpieczeństwo pożaru. Zatem należy uznać za trafnie stanowisko zgodnie z którym powyższe okoliczności przemawiały przeciwko uznaniu danego naruszenia za naruszenie znikomej wagi w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Z uwagi na wielość naruszeń tego rodzaju, który to fakt jest wszystkim znany również zasada prewencji ogólnej przemawiała przeciwko przypisaniu takiej cechy stwierdzonemu naruszeniu. Jako podmiot profesjonalnie zajmujący się działalności związaną z gospodarowaniem odpadów skarżącej winny być znane ewentualne skutki naruszenia jej przypisanego oraz zagrożenia jakie niesie ono dla ludzi i środowiska. Wskazanie określonych przesłanek uzasadniających przyjęcie, że dane naruszenie może być uznane za naruszenie znikomej wagi nie oznacza jeszcze, że takiej kwalifikacji należało dokonać w sytuacji, gdy przeciwko przemawiają inne istotne okoliczności tak jak w niniejszej sprawie. Każda z przywołanych okoliczności ma swoja wagę wpływającą na powyższą ocenę.Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.. orzeczono jak w wyroku.