sygn. III SA/Kr 155/26 24 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - III SA/Kr 155/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 marca 2026

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Policja, Funkcjonariusze Policji. Dnia 24 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 roku sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 18 grudnia 2025 r., nr 85/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzysUchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Policja, Funkcjonariusze Policji. Dnia 24 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 roku sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 18 grudnia 2025 r., nr 85/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzys
Data orzeczenia 24 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Janusz Kasprzycki
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji

Dnia 24 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 roku sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 18 grudnia 2025 r., nr 85/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r., nr 85/EU-O/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 18 czerwca 2025 r. znak PAW.H.1208.5.2025.JS odmawiającą uchylenia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 15 stycznia 2019 r. nr 5/2019/ZSK w przedmiocie odmowy wypłaty Z. M. wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 października 2004 roku na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 20 października 2004 roku. Wymienionemu policjantowi zwalnianemu ze służby wypłacono ekwiwalent pieniężny za 64 dni niewykorzystanych urlopów, ustalony przy zastosowaniu ,,przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego - na podstawie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dniu wypłaty. Wnioskiem z 16 listopada 2018 r. skarżący zainicjował postępowanie w przedmiocie wypłacenia mu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego wydanym w dniu 30 października 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie ostateczną decyzją z 15 stycznia 2019 r., nr 5/2019/ZSK, odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.Pismem z 20 maja 2025 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 15 stycznia 2019 r. odmawiającej mu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Na uzasadnienie stanowiska wskazał m.in., że zaistniały wszystkie przesłanki określone w art. 154 § 1 k.p.a. Podał, że w 2004 r. otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop wyliczony na podstawie wówczas obowiązujących przepisów i na chwilę obecną nie otrzymał za ten urlop rekompensaty ekwiwalentnej.Komendant Powiatowy Policji w Krakowie decyzją z 18 czerwca 2025 r. odmówił skarżącemu uchylenia ostatecznej decyzji nr 5/2019/ZSK Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 15 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przyjął, że wniosek strony o uchylenie przedmiotowej decyzji nie może zostać uwzględniony.Organ I stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją ostateczną, na mocy której strona nie nabyła praw. Jednak modyfikacja lub uchylenie orzeczenia na podstawie art. 154 k.p.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których została wydana pierwotna decyzja. Tymczasem w niniejszej sprawie po wydaniu pierwotnej decyzji nastąpiła nowelizacja zapisu w ustawie o Policji dotycząca brzmienia art. 115a jak również na mocy ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610) wprowadzono przepisy przejściowe, określone w art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy, obowiązujące od dnia 1 października 2020 roku. Z tego powodu Komendant Powiatowy Policji w Krakowie nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji własnej z 15 stycznia 2019 r., nr 5/2019/ZSK w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu, tj.: sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, a za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony.Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie kwestionował, że decyzja, której uchylenia w trybie art. 154 k.p.a. domaga się skarżący jest ostateczna, a na jej podstawie skarżący nie nabył prawa. Niewątpliwie zatem, zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie może mieć zastosowanie art. 154 k.p.a., który stanowił podstawę rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji.Wskazano, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania — na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. - decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nr 5/2019/ZSK z dnia 15 stycznia 2019 r., została wydana z powołaniem się przez organ pierwszej instancji na brak podstaw prawnych do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego, wskazując, że "niezbędna staje się nowelizacja ustawy o Policji, która określi wielkość "nowego przelicznika" i ewentualnie zakres stosowania wprowadzonej nowelizacji".Dalej wskazano, że art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 roku, poz. 145 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby, stanowił podstawę do otrzymania przez policjanta zwalnianego ze służby ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Sytuacja taka, tj. braku podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego, miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym unormowano, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Nastąpiło to w dniu 1 października 2020 roku, kiedy weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 1610). Zgodnie z przepisem zawartym w jej art. 1 pkt 16, art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.".Z kolei zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r.Organ odwoławczy stwierdził, że wobec aktualnego na dzień 15 stycznia 2019 r. braku przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu w innej niż dotychczas wysokości, organ administracji, decydując się na rozpatrzenie wniosku, nie miał możliwości rozstrzygnięcia w inny sposób niż poprzez odmowę uwzględnienia zgłoszonego w tym zakresie żądania. Wskazał, że decyzja ta ma charakter związany, co uniemożliwia zastosowanie trybu przewidzianego art. 154 k.p.a.Organ II instancji wskazał też, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Samo zaś określenie ,,słuszny interes strony", wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ostatecznej decyzji odmawiającej przyznania stronie żądanych uprawnień musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być więc obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2014 roku sygn. akt II SA/Kr 272/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 roku sygn. akt II Sa/Wr 862/12).Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:1/ art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 15 stycznia 2019 roku nr 5/2019/ZSK w sytuacji, gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki tego przepisu, tj. po pierwsze, sprawa dotyczy decyzji ostatecznej, po drugie, sprawa dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, po trzecie, za uchyleniem decyzji przemawiają względy interesu społecznego oraz słuszny interes strony;2/ naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy o wsparciu służb mundurowych w zw. z art. 114 ustawy o Policji w zw. z art. 115a ustaw) o Policji w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż w stosunku do skarżącego przy wyliczaniu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop winien znaleźć zastosowanie współczynnik 1/30, w sytuacji gdy, prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów każe przyjmować, iż w przypadku skarżącego należy posłużyć się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wynoszącym 1/21, albowiem przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ustawy o wsparciu służb mundurowych, została uznana za ekwiwalentną względem dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP).W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z 20 maja 2025 r. o uchylenie w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 15 stycznia 2019 r. o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz wypłatę tego wyrównania.Zgodnie ze stanowiącym podstawę powyższego wniosku art. 154 § 1 k.p.a., decyzja ostateczna na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.Odmawiając uchylenia decyzji z 15 stycznia 2019 r. r., organy obu instancji wskazały, że co prawda jest ona decyzją ostateczną na mocy której strona nie nabyła żadnych praw, jednak w ich ocenie tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie znajduje zastosowania do weryfikacji tzw. decyzji związanych. Organy argumentowały, że kwestionowana przez stronę decyzja odmawiająca wypłaty wyrównania ekwiwalentu, stanowi tego rodzaju decyzję, która opiera się na ściśle określonych w przepisach prawa materialnego przesłankach. Ponadto, w ocenie organów obu instancji, zmiana kwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., skutkowałaby eliminacją prawidłowego rozstrzygnięcia, zgodnego z przepisami mającymi zastosowanie w chwili wydania decyzji do sytuacji skarżącego zwolnionego ze służby przed 6 listopada 2018 r. Organy podkreśliły też, że po wydaniu decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 15 stycznia 2019 r. doszło do zmiany przepisów ustawy o Policji względem tych, które stanowiły podstawę wydania ww. rozstrzygnięcia.Odnosząc się do powyższego Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że podziela stanowisko doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, że "następcza zmiana przepisów, na podstawie których wydana została decyzja ostateczna, w założeniu nie stanowi przeszkody do jej uchylenia lub zmiany w trybach fakultatywnych; innymi słowy, pełna tożsamość stanu prawnego – w chwili wydania decyzji ostatecznej i w chwili jej ewentualnej weryfikacji – nie jest warunkiem sine qua non stosowania tych trybów (por. wyrok NSA z 8.02.2022 r., II GSK 2656/21, LEX nr 3330923). Jako zasadniczo trafna jawi się zatem teza, że "zmiana prawa polegająca np. na wprowadzeniu nowej ustawy, która zachowuje bądź tylko nieistotnie zmienia normę prawną stanowiącą podstawę wydania ostatecznej decyzji, nie stoi na przeszkodzie zmiany tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. po zmianie prawa, jeżeli nie wpływa na tożsamość stosunku prawnego, ukształtowanego zmienianą decyzją" (wyrok NSA z 7.08.2008 r., II GSK 281/08, LEX nr 565661; zob. też M. Pawłusiewicz, Glosa do wyroku NSA (7) z 26.11.2001 r., OSA 7/01, OSP 2003/1, poz. 13)" (tak: Tadeusz Kiełkowski w Komentarzu Kodeks postępowania administracyjnego, wyd. III pod redakcją Hanny Knysiak-Sudyki, opubl. WKP 2023).Ponadto wskazać należy, że w realiach prawnych niniejszej sprawy sposób ustalania wysokości ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Następnie po ogłoszeniu 6 listopada 2018 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, doszło do zmiany ustawy o Policji i 1 października 2020 r., weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 1610). Zgodnie z przepisem zawartym w jej art. 1 pkt 16, art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.". Jednocześnie na podstawie art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r., przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 roku oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 roku. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r.Powyższe wskazuje, że w sytuacji skarżącego, który został zwolniony ze służby w 2004 r. i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w jego przypadku dotyczył okresu przed dniem 6 listopada 2018 r. literalne brzmienie znowelizowanych przepisów nie zmienia jego sytuacji prawnej względem tej, która była podstawą rozstrzygania przez organ w decyzji z 15 stycznia 2019 r. Zatem tym bardziej w sytuacji skarżącego następcza zmiana przepisów, na podstawie których wydana została decyzja ostateczna, nie może stanowić przeszkody w zastosowaniu trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a.Dalej Sąd wskazuje, że nie podziela stanowiska organu, jakoby zastosowanie art. 154 k.p.a. było możliwe jedynie względem decyzji uznaniowych.Odnotować w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są dwa stanowiska odnośnie dopuszczalności stosowania trybu z art. 154 k.p.a. do decyzji związanych.Zgodnie z pierwszym z nich, decyzje związane nie mogą być uchylane ani zmienianie (por. wyrok WSA z Kielcach z 30 grudnia 2024 r. II SA/Ke 614/24, wyrok NSA z 26 marca 2024 r. III OSK 1476/22 d- dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Drugie stanowisko dopuszcza zaś możliwość uchylenia lub zmiany decyzji związanych pod tym jednak warunkiem, że zmiana lub uchylenie decyzji związanej nie doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., II GSK 2127/11; wyrok NSA z 20 października 2017 r., II OSK 1457/17, wyrok WSA w Warszawie z 10 grudnia 2012 r., I SA/Wa 908/12; wyrok NSA z 19 października 2012 r., II OSK 1153/11). Podobna rozbieżność stanowisk widoczna jest także w doktrynie. Na możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. zarówno do decyzji uznaniowych, jak i związanych w szczególności, gdy postępowanie w tym trybie miałoby dotyczyć decyzji wadliwych wskazują A. Wróbel, M. Jaśkowska w Komentarzu do Kodeksu Postępowania Administracyjnego (wydanie 6, Warszawa 2016, str. 849). J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, (wydanie 3, Warszawa 2000, str. 621-622) zwraca uwagę, że w tym trybie rozważenia wymaga nie tylko interes publiczny, lecz także interes strony. Bez art. 154 k.p.a. prawidłowo wydana odmowna decyzja administracyjna pozbawiałaby stronę możliwości ubiegania się o określone prawa "po wsze czasy", co dalekie byłoby od racjonalnego pojmowania administracji publicznej (por. wyrok NSA z 9 listopada 2007 r., I OSK 1531/06).Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela stanowisko, zgodnie z którym dla zastosowania trybu określonego w art. 154 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia, czy podlegająca weryfikacji decyzja ma charakter związany, czy uznaniowy. Istotne jest natomiast to, aby zastosowanie tego trybu nie doprowadziło do stanu niezgodnego z prawem. Z samego zatem charakteru decyzji nie można czynić przeszkody do uwzględnienia wniosku skarżącego.Należy podkreślić, że art. 154 k.p.a. pozwala na uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowych oraz dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (por. wyrok NSA z 2 lutego 2002 r., I OSK 780/11, Lex nr 1125351, wyrok NSA 13 marca 2015 r. II OSK 1895/13 LEX nr 1668835). Należy podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1439/07 (LEX nr 543323) w świetle którego w sytuacji, gdy wadliwości rozstrzygnięcia nie uzasadniają ani stwierdzenia nieważności decyzji, ani wznowienia postępowania, ocena tych wadliwości może być przedmiotem postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 lub 155 k.p.a. Za niewzruszalnością takiej decyzji nie może przemawiać zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), ponieważ nie ma wystarczających racji, aby przedkładać dalsze formalne obowiązywanie decyzji ostatecznej nad rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem.W sytuacji zatem, gdy przy uwzględnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony możliwa jest taka zmiana decyzji względnie jej uchylenie, która nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną (której np. rozumienie od wydania decyzji "pierwotnej" uległo zmianie), to co do zasady nie ma przeszkód, by na gruncie omawianej regulacji doszło także do zmiany lub uchylenia decyzji o charakterze związanym. Warunkiem jest to, aby całość systemu prawnego nie stała temu na przeszkodzie (por. wyrok NSA z 18 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2893/17 dostępny w CBOSA).W kontrolowanej sprawie nie może budzić wątpliwości, że podjęcie przez organ w trybie art. 154 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcia uwzględniającego powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego i ukształtowane, po jego wydaniu, jednolite linie orzecznicze sądów administracyjnych, dotyczące prawidłowego rozumienia art. 115a ustawy o Policji, zarówno sprzed i jak i po nowelizacji z 1 października 2020 r., wraz z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach (przykładowo wyrok NSA z 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2664/21, czy wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 7572/21) - nie może prowadzić do naruszenia tych przepisów. W orzecznictwie NSA wskazuje się zaś, że jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych (wyrok NSA z 18 września 2019 r. sygn. I OSK 2893/17, Lex nr 2721994).Nie jest zgodne z interesem społecznym działanie organu wbrew prawu i odmowa przyznania stronie uprawnień w sytuacji gdy, oparta na wyroku Trybunału Konstytucyjnego, prawidłowa interpretacja mających zastosowanie przepisów prawa potwierdza uprawnienia strony do wypłaty ekwiwalentu w wyższej wysokości. Nie ulega też wątpliwości, że interes strony w wypłacie ekwiwalentu w prawidłowej wysokości uznać należy za słuszny i podlegający ochronie na gruncie omawianego przepisu.W realiach kontrolowanej sprawy organ właściwie nie dokonał oceny wystąpienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Uzasadnienie kontrolowanej decyzji koncentruje się na błędnych założeniach, że w trybie art. 154 § 1 k.p.a. może być zmieniona lub uchylona wyłącznie decyzja uznaniowa, oraz że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. jest niemożliwa bowiem doszło do zmiany prawa, a decyzja z 15 stycznia 2019 r. została wydana w sposób prawidłowy. Organ prowadząc postępowanie na podstawie art. 154 k.p.a. nie ma obowiązku ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz zobowiązany jest do zbadania, czy zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem lub zmianą tej decyzji. Wobec powyższego powinnością organu będzie przeanalizowanie przesłanek interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, warunkujących uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej z 15 stycznia 2019 r. w sprawie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w trybie art. 154 k.p.a. przy uwzględnieniu oceny Sądu wyrażonej w niniejszej sprawie.Poza zakresem rozstrzygania pozostaje aktualnie akcentowana w skardze kwestia przedawnienia. Kwestia ta nie była przedmiotem rozważań przez organy i nie stanowiła podstawy zaskarżonej decyzji, ani też decyzji jej poprzedzającej. Sąd nie może w tym zakresie zastępować organów.Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu, organy dopuściły się naruszenia art. 154 k.p.a. ale także zasady przekonywania - art. 11 k.p.a. i zasady słusznego interesu strony - art. 7 k.p.a.W konsekwencji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.