Wyrok - III SA/Kr 1455/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi B. L. na czynność z dnia 31 lipca 2024 roku Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Krakowie w przedmiocie wyników naboru kandydatów na wolne stanowisko urzędnicStwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi B. L. na czynność z dnia 31 lipca 2024 roku Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Krakowie w przedmiocie wyników naboru kandydatów na wolne stanowisko urzędnic
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Janusz Kasprzycki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
UZASADNIENIE
Zaskarżoną czynnością z dnia 31 lipca 2024 r. poinformowano o wynikach naboru na ogłoszenie o numerze 139715/03.07.2024, na stanowisko głównego księgowego, w Wojewódzkim Inspektoracie Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych w Krakowie, że nabór został zakończony wyborem kandydata – Z. S.W skardze na tę czynność B. L., zwana dalej skarżącą, podniosła zarzuty: naruszenia art. 29a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 409, zwanej dalej ustawą o służbie cywilnej) poprzez nieprzyznaniu skarżącej uprawnienia wynikającego z tego artykułu i uzyskania przez nią pierwszeństwa w zatrudnieniu jako osoby niepełnosprawnej. Z ogłoszenia o naborze wynikało bowiem ze wskaźnik 6% jest niższy, wiec chcąc z korzystać z dobrodziejstwa tego artykułu złożyła z dokumentami aplikacyjnymi dokument potwierdzający jej niepełnosprawność. Dalej wskazała, że nie wie jakimi kryteriami kierowała się komisja w naborze jaki metod użyła. Ogłoszenie no naborze nie zawierało informacji o rozmowie z trzyosobowa komisja i takim egzaminie w ogłoszonej procedurze naboru. Wniosła więc o uchylenie tej czynności.W odpowiedzi.. na skargę organ wskazał, że przedmiotowa czynność, jest w jego ocenie, prawidłowa a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie znalazła się spośród kandydatów przedstawionych do zatrudnienia, nie spełniła bowiem wymogów niezbędnych do zatrudnienia, wskazanych w ogłoszeniu o naborze tj. znajomości programu TRESOR. Wskazano wprawdzie w ogłoszeniu wskazano, że wskaźnik o którym mowa w art. 29 a ustawy o służbie cywilnej, jest niższy niż 6%, ale było to efektem tego, że jeden pracownik posiadał orzeczenie o niepełnosprawności ważne do 30 września 2023 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu administracyjnego, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej z przepisami prawa.Skarga zasługiwała jednak na uwzględnienie.W ocenie Sądu postępowanie rekrutacyjne (konkursowe) w niniejszej sprawie, oparte na przepisach ustawy o służbie cywilnej, zmierzające do wyłonienia kandydata na wolne stanowisko w służbie publicznej jest również postępowaniem z zakresu administracji publicznej.Potwierdzać to może stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 1997 r., sygn. akt OPK 1/97 (publ. ONSA 1997, z. 4, poz. 149) gdzie wskazano, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od kształtowania w drodze decyzji administracyjnej stosunków administracyjnoprawnych zachodzących między państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej, do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach (por. wyrok WSA w Łodzi z 6 września 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 342/18; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 693/19; wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).Rozstrzygnięcie o naborze na wolne stanowisko urzędnicze jest aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Podlega więc kontroli sądowej pod kątem legalności działania (zob. por. postanowienie NSA z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1094/20, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 5033/21 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2023 r.; sygn. akt VIII SA/Wa 445/23; WSA w Białymstoku z dnia 12 października 2023 r.; sygn. akt II SA/Bk 593/23 i WSA w Lublinie z dnia 22 grudnia 2014 r.; sygn. akt III SA/Lu 617/14).Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 409, zwanej dalej ustawą o służbie cywilnej), w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia zaskarżonej czynności, każdy ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej, a nabór do służby cywilnej jest otwarty oraz konkurencyjny, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4.Postanowienia art. 28 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej stanowią, że ogłoszenie o naborze powinno zawierać:1) nazwę i adres urzędu;2) określenie stanowiska pracy;3) wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe;4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy;4a) informację o warunkach pracy na danym stanowisku pracy;4b) informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w urzędzie, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%;5) wskazanie wymaganych dokumentów;6) termin i miejsce składania dokumentów.Według treści ust. 2a art. 28 ustawy o służbie cywilnej wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 3, określa się w sposób następujący:1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym stanowisku pracy;2) wymagania dodatkowe to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym stanowisku pracy.W myśl ust. 2b. art. 28 ustawy o służbie cywilnej kandydat, który zamierza skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 29a ust. 2, jest obowiązany do złożenia wraz z dokumentami kopii dokumentu potwierdzającego niepełnosprawność.Ust. 3 tego przepisu stanowi, że termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy niż 10 dni, a dla ogłoszenia o naborze w celu zastępstwa nieobecnego członka korpusu służby cywilnej - 5 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie Kancelarii.Stosownie zaś do treści ust. 4 art. 28 ustawy o służbie cywilnej ogłoszenia o wolnych stanowiskach pracy zamieszcza się w Biuletynie Kancelarii drogą elektroniczną za pomocą formularzy umieszczonych na jego stronach internetowych.Umieszczenie ogłoszenia o naborze w Biuletynie Kancelarii jest bezpłatne (ust. 5).Zgodnie z art. 29 ustawy o służbie cywilnej imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.Stosownie do treści Art. 29a. ustawy o służbie cywilnej w toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata (ust.1).Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1 (ust. 2).W myśl art. 30 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej sporządza się protokół z przeprowadzonego naboru.Jak stanowi ust. 2 tego artykułu protokół zawiera:1) określenie stanowiska pracy, na które był przeprowadzany nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzanego naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu;2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych;3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;4) uzasadnienie dokonanego wyboru;5) skład komisji przeprowadzającej nabór.Art. 31 ustawy o służbie cywilnej zobowiązuje Dyrektora generalnego urzędu do upowszechnia, niezwłocznie po przeprowadzonym naborze, informacji o wyniku naboru przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie Kancelarii.Stosownie do treści ust. 2 art. 31 ustawy o służbie cywilnej informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:1) nazwę i adres urzędu;2) określenie stanowiska pracy;3) imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.Mając powyższe regulacje ustawy o służbie cywilnej na względzie stwierdzić należy, że przeprowadzenie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej czynności wymaga również przywołania art. 60 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Konstytucyjna zasada równego dostępu do służby publicznej wyrażona w powołanym art. 60 Konstytucji RP realizowana jest przez regulację cytowanego wyżej przepisu art. 6 ustawy o służbie cywilnej, który określa zasady otwartości i konkurencyjności naboru kandydatów na wolne stanowiska.Zasady te wymagają, zdaniem Sądu, by dokonanie wyboru było jawne co do wyników, zastosowanej metody selekcji, jak i argumentów, które wpłynęły na podjęcie decyzji. Zasada przejrzystości (transparentności) powinna być zapewniona poprzez ustalenie takich reguł proceduralnych konkursu, dzięki którym możliwe jest dokonanie obiektywnej i przejrzystej oceny kwalifikacji merytorycznych kandydatów na określone stanowisko, dokonanie trafnego wyboru kandydata najlepszego i uzasadnienie wyboru w sposób jasny, jawny, przejrzysty i zrozumiały na zewnątrz oraz umożliwiający kontrolę zastosowanej procedury (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 240/22).Skoro przepisy prawa przewidują sprawowanie przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem czynności z zakresu administracji publicznej jaką jest wynik naboru na stanowisko w służbie cywilnej, to konieczne jest takie ukształtowanie procedury prowadzącej do podjęcia tej czynności, by kontrola ta była rzeczywista i merytoryczna, a nie tylko pozorna. Kryteriami oceny są przede wszystkim zasady otwartości i konkurencyjności wynikające z art. 6 ustawy o służbie cywilnej.W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że dokument "Zatrudnianie pracowników" regulujący procedurę zatrudniania pracowników w drodze naboru na wolne stanowiska urzędnicze, przesłany z a pismem z dnia 2 lutego 2026 r. ma charakter dokumentu wewnętrznego, nie mającego mocy powszechnie obowiązującej. Zawarte w nim regulacje nie mogą w związku z tym być wyłącznym i samodzielnym kryterium oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności.W rozpatrywanej sprawie, dotyczącej naboru o numerze 139715/03.07.2024 skarżąca po wzięciu udziału we wszystkich etapach procedury naboru uzyskała 9 punktów, zaś druga z kandydatów wybrana w procedurze naboru, uzyskała 15 punktów i została wyłoniona jako najlepszy kandydat.Jak wynika protokołu z przeprowadzonego naboru zastosowano metody i techniki naboru polegające na (opis poszczególnych etapów naboru), po zawiadomieniu telefonicznym kandydatów o terminie spotkania, tj. 24 lipca 2024 r. Komisja przystąpiła do II etapu, tj. rozmowy kwalifikacyjnej Wynik uzyskany zatem w trakcie tego etapu decydował o wyłonieniu kandydata. Rzeczywista kontrola sprawowana przez sąd administracyjny musiała zatem dotyczyć trybu przeprowadzonego przez komisję sprawdzianu i dokonanej przez komisję jego oceny.Badając zachowanie prawidłowego trybu przeprowadzonego naboru Sąd miał na względzie, że otwartość procedury naboru do służby cywilnej i wynikająca z niej konieczność zachowania przejrzystości wymaga zachowania pewnych zasadniczych i minimalnych standardów wynikających z przepisów ustawy o służbie cywilnej. Oznacza to, że na gruncie art. 29a ust. 1 ustawy o służbie cywilnej został wprowadzony wymóg, aby komisja powołana do przeprowadzenia naboru prowadziła swe prace co do zasady w pełnym składzie.Komisję powołano zarządzeniem nr 26/2024 (k. 6 akt adm.). Z zapisu protokołu z przeprowadzonego w dniu 24 lipca 2024 r. naboru wynika ze wszyscy trzej członkowie Komisji naboru brali udział, Komisja prowadziła swe pracy zatem w pełnym składzie.Ze wskazywanego już dokumentu "Zatrudnianie pracowników" wynika, że wstępna selekcja kandydatów składa się z dwóch etapów:I - wstępnej selekcji kandydatów,II - w zależności od ilości kandydatów może się on składać z: a) części pisemnej (sprawdziany wiedzy merytorycznej powyżej 20 kandydatów lub rozmowy kwalifikacyjnej do 20 kandydatów lub c) innej formy sprawdzania kandydatów.Wstępna selekcja polega na analizie dokumentów aplikacyjnych nadesłanych przez kandydatów. Analizy tej dokonuje Komisja. Celem jest wyłonienie kandydatów, którzy spełnili wymagania formalne określone w ogłoszeniu o naborze. Na te wymagania składają się wymagania niezbędne, czyli konieczne do podjęcia pracy na danym stanowisku oraz komplet podpisanych dokumentów wskazanych w ogłoszeniu o naborze. Warunkiem udziału w etapie II jest również spełnienie wymagań niezbędnych, wynikających z art. 4 ustawy o służbie cywilnej.(tj. w służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która:1) jest obywatelem polskim, z zastrzeżeniem art. 5;2) korzysta z pełni praw publicznych;3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;4) posiada kwalifikacje wymagane na dane stanowisko pracy;5) cieszy się nieposzlakowaną opinią.).Dalej z tego dokumentu wynika, że kandydaci, którzy spełnili te wymagania są dopuszczani do etapu II. Sporządza się wówczas listę tych kandydatów.W ogłoszeniu o naborze pośród warunków niezbędnych wskazano m. in znajomość programu TRESOR. A aplikacja musi zawierać kopie dokumentów potwierdzających spełnienie wymagania niezbędnego.Na k. 13 akt znajduje się Lista kandydatów, którzy spełnili wymagania określone w ogłoszeniu o naborze ( a wiec także znajomości, jak się wydaje, wskazanego programu TRESOR).Lista ta obejmuje 3 osoby, w tym skarżącą i wybranego kandydata na wolne stanowisko urzędnicze.Sposób punktowania i oceny oraz przyznawania punktów z rozmowy kwalifikacyjnej, przeprowadzanej w trakcie II etapu naboru, budzi zasadnicze wątpliwości Sądu z punktu widzenia transparentności procedury naboru.Z treści protokołu naboru wynika, że jeden kandydat zrezygnował.Dalej z treści wynika, że Komisja przedstawiła wszystkim pozostałym takie same pytania i oceniała ich według tych samych kryteriów przygotowanych na formularzu oceny kandydatów. Z formularza tego wynika, że były to następujące pytania:1. "W jakich terminach przekazywane są do Ministerstwa Finansów dochody pobierane przez państwowe jednostki budżetowe"2. "Jak należy postąpić gdy dłużnik wpłaci na rzecz organu niepełną kwotę",3. "Kiedy zgodnie z ustawa o finansach publicznych można z urzędu umorzyć należność publicznoprawną?",4. "Czy posiada Pani znajomość programu Tresor".Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd nie kontroluje zasadności przyznania takiej a nie innej liczby punktów na poszczególnych etapach procedury konkursowej. Jest to co do zasady kwestia wewnętrzna pozostawiona przez ustawodawcę właściwości organu prowadzącego nabór i działającej z jego upoważnienia komisji. Nie może jednak ujść uwadze, że ustawowym wymogiem przeprowadzenia naboru w służbie cywilnej jest poszanowanie zasad otwartości i konkurencyjności (art. 6 ustawy o służbie cywilnej). Otwartość naboru ma służyć zrealizowaniu konstytucyjnej zasady zapewnienia obywatelom polskim korzystającym z pełni praw publicznych równego dostępu do służby publicznej (art. 60 Konstytucji RP). Otwartość zostaje zachowana, gdy spełniony jest wymóg jawności i przejrzystości postępowania konkursowego. Konkurencyjność z kolei wiąże się z postulatem bezstronnego i rzetelnego wykonywania zadań publicznych przez organy oraz wymaga dążenia do wyłonienia najlepszego kandydata do pracy na danym stanowisku w oparciu o kryteria merytoryczne. Przy tym za najbardziej obiektywną i transparentną metodę selekcji kandydatów ubiegających się o stanowisko urzędnicze uznaje się punktację za poszczególne kryteria i etapy, a następnie sumowanie punktów uzyskanych przez kandydatów. A zatem, zdaniem Sądu, o ile kontroli wymyka się przyznanie określonej liczby punktów za odpowiedź na konkretne pytanie, o tyle przesłanki otwartości i konkurencyjności procedury naboru wymagają aby całokształt okoliczności punktowania i oceniania nie budził zasadniczych wątpliwości.Mimo że wszystkim dopuszczonym do II etapu naboru (dwóm) kandydatom zadawano podczas rozmowy kwalifikacyjnej te same pytania według opracowanego wywiadu ustrukturyzowanego, to kryteria przyznawania punktów poszczególnym kandydatom nie zostały w żaden sposób określone. Z formularza oceny kandydatów wynika jedynie, że w ramach poszczególnych kryteriów, tj. odpowiedzi na wskazane uprzednio pytania, można było uzyskać od 0 do 4 punktów, które to punkty podlegały następnie zsumowaniu.Z dokumentu "Zatrudnianie pracowników" wynika, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej, gdy kandydatów jest mniej niż 20, członkowie Komisji oceniają każdego z kandydatów przyznając mu oceny punktowe wg określonej skali: od 0 - oceny niezadawalającej do 4 – oceny celującej. Na rozmowie dopuszcza się zastosowanie dodatkowych metod i technik naboru pozwalających na weryfikacje kandydatów. Ocena jest wynikiem dyskusji członków komisji i wymiany opinii. Dopuszcza się także możliwość wprowadzenia dodatkowych form sprawdzania umiejętności kandydatów.Powyższe zapisy, w ocenie Sądu, są zatem tak enigmatyczne, że nie wynikają z nich jakiejkolwiek kryteria oceny odpowiedzi kandydatów i sprawdzania ich umiejętności przez członków komisji w procesie naboru. Jakie są to dodatkowe metody i techniki naboru. Jakie to są dodatkowe formy sprawdzania umiejętności, o których mowa w dokumencie - "Zatrudnianie pracowników". Brak zatem jakichkolwiek kryteriów oceny i zasad przyznawania punktów podczas rozmowy kwalifikacyjnej, która ostatecznie może przesądzić o wyniku naboru, nie pozwala uznać, by przeprowadzona procedura została zrealizowana z poszanowaniem przede wszystkim wymagań ustawowych i konstytucyjnych. W trakcie procedury naboru, ani w protokole, nie podano na jakiej podstawie dany kandydat miałby uzyskać żadną, minimalną, maksymalną, czy inną, jak chociażby w warunkach przedmiotowego naboru liczbę 3, czy 4 punktów. Nieznany jest zatem oczekiwany przez organ kształt udzielonych odpowiedzi i sposób gradacji oceny w odniesieniu do odpowiedzi niepełnych, czy częściowo nieprawidłowych. Skoro nie był znany ani skarżącej, ani sądowi administracyjnemu punkt odniesienia, którego przyjęcie legło u podstaw dokonanej oceny rozmowy kwalifikacyjnej, to Sąd nie jest w stanie zweryfikować prawidłowości dokonanej przez Komisję oceny. Ocena ta musi być zatem uznana za arbitralną i wymykającą się kontroli sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie ma bowiem ani prawnych podstaw, ani proceduralnych instrumentów, by samodzielnie kreować wzorzec odpowiedzi na tak postawione i znane kandydatom i Komisji pytania w procedurze naboru podczas rozmowy kwalifikacyjnej, ani tym bardziej dodatkowe metody weryfikacji ich umiejętności i przydatności na przedmiotowe stanowisko, przedstawionych uczestnikom procedury naboru. Ukształtowanie procedury naboru w sposób uniemożliwiający sądowi kontrolę jej wyniku narusza zasady otwartości i konkurencyjności, określone w art. 6 ustawy o służbie cywilnej.W świetle przytoczonego wyżej przepisu art. 30 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej Sąd uznał za zasadne wskazanie, że prawidłowe sporządzenie protokołu z przeprowadzonego naboru winno realizować zasadę przejrzystości procedury naboru. Zasada przejrzystości (transparentności) powinna być zapewniona poprzez ustalenie takich reguł proceduralnych konkursu, dzięki którym możliwe jest dokonanie obiektywnej i przejrzystej oceny kwalifikacji merytorycznych kandydatów na określone stanowisko, dokonanie trafnego wyboru kandydata najlepszego i uzasadnienie wyboru w sposób jasny, przejrzysty i zrozumiały na zewnątrz oraz umożliwiający kontrolę zastosowanej procedury. Tymczasem, w ocenie Sądu, z dokumentacji postępowania, a w szczególności z protokołu nie wynika, według jakich kryteriów przyznano punkty w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej. Brak uzasadnienia przyznanych punktów i dokonanego wyboru w protokole z przeprowadzonego naboru, poza lakonicznym wskazaniem osoby wyłonionej, jako kandydatki, która "....ze względu na posiadane przez nią kwalifikacje gwarantujące prawidłowe wykonywanie obowiązków Głównego ks." czyni ten protokół nieprzydatnym w kontekście celu jego sporządzenia oraz uniemożliwia weryfikację czynności Komisji pod kątem zachowania zasad konkurencyjności, obiektywizmu i transparentności procedury naboru.Stanowisko, że tylko jeden z kandydatów posiadał znajomość programu TRESOR nic w tym stanie rzeczy nie zmienia. Nawet jeżeli osoba ta uzyskała 4 pkt a skarżąca 0 punktów, to nie wiadomo według bowiem jakich kryteriów przyznano skarżącej 0 punktów a wybranej kandydatce 4 punkty, a nie np. 2 lub 3, skoro skala punktacji była od 0 do 4 punktów.Przebieg procedury, w szczególności w zakresie zasad przyznania kandydatom punktów, powinien znaleźć odzwierciedlenie w obligatoryjnym elemencie protokołu, tj. w uzasadnieniu dokonanego wyboru (art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o służbie cywilnej). Fakt, że przepis ten nie odzwierciedla wprost, jak powinno zostać sporządzone uzasadnienie, nie oznacza, że nie można tego zrekonstruować w oparciu o zasadę konkurencyjności i przejrzystości konkursu. Przy czym, ocena jakości uzasadnienia jest wtórna do oceny przejrzystości samej procedury przeprowadzania konkursu na wolne stanowisko urzędnicze, w tym sensie, że jeśli nie została zachowana przejrzystość procedury, a tym samym także konkurencyjność naboru, to tylko w wyjątkowych wypadkach uzasadnienie może taką wadę konwalidować (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III OSK 6167/21).W niniejszej sprawie, z powodów wyżej wskazanych, ani sama procedura naboru, ani uzasadnienie dokonanego wyboru, nie przekonują w ocenie Sądu w dostateczny sposób, że zasada konkurencyjności (przejrzystości) została dochowana. Komisja wprawdzie uzasadniła wybór najwyższą liczbą punktów, jednak nie przedstawiła stanowiska co do sposobu i podstaw oceny poszczególnych kryteriów badanych w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej, a wynikających z zastosowanych metod i techniki naboru.Z tych względów zaskarżona czynność, poprzedzona sporządzeniem i przyjęciem przez Komisję protokołu z przeprowadzonego naboru z naruszeniem wymogów ustawowych przewidzianych ww. przepisami - narusza, zdaniem Sądu, art. 6 i art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o służbie cywilnej.Nadto, powołanie komisji rekrutacyjnej stanowi obowiązek organu, który powołując określone osoby do jej składu powinien zapewnić bezstronność i niezależność każdego członka komisji. Wcześniejsza wiedza o składzie komisji rekrutacyjnej jest tym samym istotna z punktu widzenia kandydatów ubiegających się o dane stanowisko. Nie można bowiem wykluczyć - gdzie jednocześnie brak jest podstaw do kwestionowania przez kandydatów uprawnień i kwalifikacji merytorycznych do zasiadania w komisji - że względem poszczególnych osób ze składu komisji rekrutacyjnej mogą istnieć znane tylko kandydatom podstawy do ich wyłączenia, nie tylko z uwagi na powiązania, takie jak stosunek pokrewieństwa, powinowactwa, przysposobienia lub pozostawania w związku małżeńskim z kandydatem biorącym udział w naborze, ale także inne stosunki osobiste lub majątkowe, mogące podważać udział danej osoby w komisji. Każdy kandydat powinien mieć zatem realną możliwość ich przedstawienia.W przedmiotowej sprawie przed przeprowadzeniem poszczególnych etapów naboru - nie poinformowano kandydatów - o składzie Komisji, co stanowi także naruszenie art. 6 ustawy o służbie cywilnej, albowiem narusza zasadę konkurencyjności i przejrzystości naboru na stanowiska urzędnicze. Zdaniem Sądu jednak, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, pomimo zarzutu skarżącej, że ogłoszenie o naborze nie przewidywało rozmowy z trzyosobowa komisją albowiem z akt sprawy ani też z treści skargi nie wynikało, aby skarżąca zarzucała któremukolwiek z członków komisji brak bezstronności lub pozostawanie z którymkolwiek z kandydatów w określonym rodzaju stosunku mogącym podważać udział w Komisji.Nie jest natomiast zasadny zarzut skarżącej naruszenia art. 29a ustawy o służbie cywilnej w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy.Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, w toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy, wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata. Stosownie do treści art. 29a ust. 2 ustawy, jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowa jest taka wykładnia przepisu art. 29a ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, która nie można dokonywać w oderwaniu od przepisu art. 13a ust. 1 tej ustawy. Unormowanie wynikające z ust. 1 i ust. 2 art. 29a ustawy o służbie cywilnej składa się bowiem z zasady i wyjątku od niej, a więc stanowi jedną normę prawną regulującą obie te kwestie. Nieuprawnione byłoby więc dokonywanie wykładni operatywnej i oceny możliwości stosowania tylko określonych części przytoczonej treści tekstu prawnego, jeżeli dopiero jego całość konstytuuje normę prawną. W konsekwencji należy przyjąć, że pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych przysługuje osobie niepełnosprawnej dopiero wówczas, gdy znajdzie się w gronie nie więcej niż pięciu "najlepszych" kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe. Niewystarczające jest zatem znalezienie się w gronie pięciu osób, które osiągnęły najwyższą punktację w ramach konkursu. Należy dodatkowo charakteryzować się przymiotem jednego z "najlepszych" kandydatów, których ilość określa Komisja, przy czym w liczbie nie większej niż pięć. Innymi słowy, okoliczności zawarte w hipotezie omawianej normy prawnej, których zaistnienie dałoby pierwszeństwo w zatrudnieniu na stanowiskach urzędniczych dla osoby niepełnosprawnej, polegają na byciu w gronie nie więcej niż pięciu "najlepszych", a nie pięciu najwyżej punktowanych, kandydatów. Przepis art. 29a ust. 2 ustawy o służbie cywilnej będzie miał zatem zastosowanie wyłącznie wtedy, jeśli zaistnieją okoliczności, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, a więc kandydat będący osobą niepełnosprawną będzie tym jednym z nie więcej niż pięciu "najlepszych" kandydatów. W innym przypadku art. 29a ust. 2 ustawy nie będzie miał (jako wyjątek od zasady) zastosowania. Podkreślenia wymaga, że gdyby intencją ustawodawcy było to, aby w omawianej sytuacji o pierwszeństwie zatrudnienia osoby niepełnosprawnej decydowało wyłącznie spełnianie wymogów formalnych i znalezienie się w gronie pięciu najwyżej punktowanych kandydatów, to wyraźnie dałby temu wyraz w treści powołanych przepisów. Tymczasem ustawodawca w treści omawianej normy w sposób klarowny wskazał, że chodzi tu o kandydatów "najlepszych", celowo tego pojęcia nie definiując i pozostawiając ustanowienie reguł spełniania kryteriów w tym zakresie pracodawcy, który przecież nie może być pozbawiony możliwości takiego doboru kadry, aby na wolne stanowisko pracy wybrać - według jego uznania - osobę najlepiej się do tego nadającą, z najlepszymi kwalifikacjami i predyspozycjami (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 20924 r., sygn. akt III OSK 3321/25; LEX nr 3757189.).W pełni podzielając powyższe stanowisko, w przedmiotowej sprawie Komisja wskazała jedynie jedną "najlepszą" kandydatkę, a skarżąca nią nie była, art. 29a ustawy o służbie cywilnej nie miał zatem zastosowania.Zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.Z kolei przepis art. 146 § 2 P.p.s.a. stanowi, że w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.Przepis ten stanowi wyjątek od kasacyjnego charakteru kompetencji orzeczniczych sądu administracyjnego. Wyrok sądu uznający uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2129/12). Zauważyć w tym kontekście należy, że przeprowadzenie naboru rozstrzygnięciem organu nie jest. Sąd natomiast w kwestii treści wyroku jest związany przepisami ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 146- 151 P.p.s.a.) i nie może w nim zamieszczać postanowień, nie przewidzianych tą ustawą.W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że nabór na stanowisko, na stanowisko głównego księgowego, w Wojewódzkim Inspektoracie Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Krakowie, został przeprowadzony z istotnym naruszeniem prawa materialnego - art. 6 i art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o służbie cywilnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o bezskuteczności zaskarżonej czynności w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143).Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania wobec postanowień art. 210 § 1 ww. ustawy, zawartego pouczenia w zawiadomieniu o rozprawie (pkt 7 st. 2) i braku stosownego wniosku skarżącej w tym zakresie.. stanowi, że w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.Przepis ten stanowi wyjątek od kasacyjnego charakteru kompetencji orzeczniczych sądu administracyjnego. Wyrok sądu uznający uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2129/12). Zauważyć w tym kontekście należy, że przeprowadzenie naboru rozstrzygnięciem organu nie jest. Sąd natomiast w kwestii treści wyroku jest związany przepisami ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 146- 151 P.p.s.a.) i nie może w nim zamieszczać postanowień, nie przewidzianych tą ustawą.W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że nabór na stanowisko, na stanowisko głównego księgowego, w Wojewódzkim Inspektoracie Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Krakowie, został przeprowadzony z istotnym naruszeniem prawa materialnego - art. 6 i art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o służbie cywilnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o bezskuteczności zaskarżonej czynności w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143).Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania wobec postanowień art. 210 § 1 ww. ustawy, zawartego pouczenia w zawiadomieniu o rozprawie (pkt 7 st. 2) i braku stosownego wniosku skarżącej w tym zakresie.