Wyrok - II SA/Ol 485/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Broń i materiały wybuchowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni i amunicji oddala skargę. UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "Komendant") pismem z dnia26 czerwca 2025Oddalono skargę. Broń i materiały wybuchowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni i amunicji oddala skargę. UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "Komendant") pismem z dnia26 czerwca 2025
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
znęcanie / przemoc domowa
Role w sprawie
oskarżony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Beata Jezielska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "Komendant") pismem z dnia26 czerwca 2025 r. nr rej. [...] wezwał A.D. (dalej: "skarżąca") do wniesienia opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji w wysokości 23.745,04 zł za depozyt 22 jednostek broni palnej w okresie od 21 marca 2024 r. do 10 czerwca 2025 r. (446 dni x 22 szt. x 2,42 zł za dobę = 23.745,04 zł).Jednocześnie organ poinformował, że wezwanie zostało skierowane na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz.U. Nr 152 poz. 1609, dalej: "rozporządzenie z dnia 9 czerwca 2004 r."). Organ wyjaśnił, że okres przechowywania broni i amunicji obejmuje od 21 grudnia 2022 r. do 10 czerwca 2025 r., zaś opłata została ustalona za okres od 21 marca 2024 r. do 10 czerwca 2025 r.Skarżąca na powyższą czynność wniosła, po wcześniejszym wezwaniu Komendanta do usunięcia naruszenia prawa, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenia w całości skierowanego do niej wezwania. Zarzuciła naruszenie:1. art. 22 i 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 485 ze zm.) – dalej: "u.b.i.a." poprzez uznanie, że brak fizycznego złożenia broni do depozytu przez osobę, która utraciła uprawnienia do posiadania broni ze względu na okoliczność uprzedniego umieszczenia tej broni w depozycie w związku z innym toczącym się postępowaniem przez funkcjonariuszy Policji, stanowi podstawę do obciążenia byłego posiadacza broni kosztami związanymi z deponowaniem tej broni i amunicji;2. § 11 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2004 r. poprzez jego zastosowanie i naliczenie opłaty za przechowywanie broni wyszczególnionej w wezwaniu do wniesienia opłaty, którą to opłatą obciążono skarżącą.W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w jej ocenie nie ma podstaw faktycznych i prawnych do obciążenia jej opłatą za przechowywanie broni w depozycie. Skarżąca wskazała, że nie dokonała czynności w postaci złożenia posiadanej broni do depozytu. Broń, której dotyczy wezwanie z dnia 26 czerwca 2025 r., znajdowała się już w depozycie jako materiał dowodowy. Bowiem zgodnie z postanowieniem z dnia6 października 2022 r., sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w W. V Wydział Kamy (dalej: "postanowienie SR z dnia 6 października 2022 r."), funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w P. (dalej: "KPP") zdeponowali w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Olsztynie (dalej: "KWP") broń stanowiącą własność skarżącej. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, to Policja powinna ponosić koszty związane ze zdeponowaniem broni.W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, jak też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podkreślono, że bezsporne jest, iż wyrokiem z dnia18 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w W., sygn. akt [...] (dalej: "wyrok SO z dnia 18 czerwca 2021 r."), zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W., zmienił w ten sposób, że uniewinnił oskarżoną do przypisanego jej czyny przyjmując, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności, czyli wystąpił kontratyp ustawowy określony w art. 30 k.k. Potwierdzono zatem, że wystąpiły jedynie przesłanki do uchylenia odpowiedzialności karnej z art. 263 § 1 i 2 k.k., czyli posiadania broni. Jednak złożona do depozytu rzecz jest bronią a tym samym znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2004 r. i naliczenie opłaty w kwocie 23.745,04 zł było zasadne.W dniu 19 sierpnia 2025 r. skarżąca otrzymała zawiadomienie, iż w niniejszej sprawie Komendant złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Jednocześnie skarżąca została pouczona o treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.W dniu 13 lutego 2026 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy w celu umożliwienia jej przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w komentowanym przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwestię zaskarżania omawianej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.W rzeczonej sprawie nie budziło wątpliwości, że zaskarżone pismo Komendanta należy zakwalifikować jako czynność, o której mowa w tym przepisie. Obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu Policji przez osoby, które nie mają wymaganych prawem uprawnień do posiadania broni lub utraciły te uprawnienia. Wskazane organy państwa ze względów bezpieczeństwa są obowiązane zabezpieczyć i przechowywać złożoną do depozytu broń i amunicję, aby nie pozostawała w rękach osób nieuprawnionych do jej posiadania. W związku z tym pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu a osobą deponującą nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny, którego treść (uprawnienia i obowiązki) jest ściśle regulowana przepisami prawa.Z tego względu skargę na czynność materialno-techniczną naliczenia i wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie należało w tej sprawie uznać za dopuszczalną i podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej.Zauważyć pozostaje, że obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z art. 23 u.b.i.a., który w ust. 1 stanowi, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi:1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3, art. 19a ust.2 i art. 36 ust. 3 lub w trybie określonym w art. 9g ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę;2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3;3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.Według ust. 2 omawianej ustawy – osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji (pkt 1); złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji (pkt 2); złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa (pkt 3). Na zasadzie art. 23 ust. 3 u.b.i.a., w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.Przytoczony powyżej przepis określa podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Obowiązek ten powstaje w wyniku zdeponowania broni, w związku z brakiem pozwolenia na broń – będącym aktem administracyjnym, stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, że jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego.W przypadku deponowania broni omawiany obowiązek powstaje w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego konieczność złożenia jej do depozytu. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa.W odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 u.b.i.a., organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest natomiast do podjęcia działań mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 art. 23 zwrotu "opłaty są pobierane".W konsekwencji przyjąć należy, że obowiązek wynikający z art. 23 ust. 1 u.b.i.a. nałożony jest z mocy prawa, stąd wezwanie do uiszczenia kosztów depozytu stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.W przedstawionym w sprawie stanie faktycznym, nie budzącym wątpliwości stron, bowiem spór dotyczy wykładni zastosowanych w niej przepisów prawa oraz zakresu obowiązku wykonania wskazań zawartych w sentencji postanowienia SR z dnia 6 października 2022 r. ustalono, że w wyniku wyroku SO z dnia 18 czerwca 2021 r. uniewinniono skarżącą od przypisanego jej czynu tj. że w okresie od 19 maja 2008 r. do 12 września 2016 r. prowadząc w ramach koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu [...], wbrew warunkom określonym w koncesji, [...] wytwarzała [...], przyjmując, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności, a następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w W. V Wydział Kamy w sprawie o sygnaturze akt [...] z dnia 22 lipca 2022 r. postanowiono zwrócić m.in. skarżącej dowody rzeczowe ujęte w wykazie (...). Następnie postanowieniem tego Sądu z dnia 6 października 2022 r. rozstrzygnięto wątpliwości odnośnie postanowienia SR z dnia 22 lipca 2022 r. w ten sposób, że w zakresie zwrotu broni osobom nie posiadającym pozwolenia na broń należy zastosować przepisy przewidujące procedurę złożenia jej do depozytu właściwego organu Policji przewidzianą w art. 22 i następne u.b.i.a. Postanowienie to na skutek zażalenia skarżącej zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w W. X Wydział Karny Odwoławczy z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotowe dowody rzeczowe stanowią broń, a nie repliki broni. Wobec tego przekazanie przedmiotowych dowodów rzeczowych, tj. broni osobom nie posiadającym pozwolenia na broń wywołałoby w istocie czyn zagrożony karą, tj. przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. Dlatego też rozstrzygnięcie wątpliwości przez sąd I instancji w ten sposób, że w zakresie zwrotu broni osobom nie posiadającym pozwolenia na broń należy zastosować przepisy przewidujące procedurę złożenia jej do depozytu właściwego organu Policji, należy uznać za prawidłowe.W efekcie powyższych rozstrzygnięć w dniu 21 grudnia 2022 r. funkcjonariusze KPP zdeponowali w KWP jednostki broni (23 sztuki) stanowiące własność skarżącej, sporządzając na powyższą okoliczność protokoły przyjęcia broni i amunicji do depozytu.Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że pismem z 15 maja 2023 r. (k- 65 akt adm., tom I) wezwano skarżącą do podjęcia z depozytu Policji wyszczególnionych jednostek broni wyjaśniając, wyjaśniając, że podjęcie depozytu może polegać na:1. uzyskaniu pozwolenia na broń i odebraniu jej z depozytu,2. zbyciu broni innej osobie posiadającej pozwolenie na ten sam rodzaj broni,3. złożeniu pisemnego oświadczenia o nieodpłatnym przekazaniu broni do złomowania,4. złożeniu pisemnego oświadczenia o przekazaniu depozytu na rzecz Skarbu Państwa,5. odebraniu jej przez uprawnionego przedsiębiorcę (wskazanego i upoważnionego przez stronę do odbioru broni), w celu pozbawienia jej cech użytkowych.Poinformowano, że w razie niepodjęcia depozytu w terminie trzech lat nastąpi jego likwidacja z mocy prawa. Poinformowana nadto, o kosztach deponowanej broni i amunicji, które ponosi stosownie do art. 22 ust. 3 u.b.i.a. osoba, która utraciła prawa do jej posiadania. Wskazano, że naliczanie opłaty za zdeponowane jednostki broni nastąpi w dniu 22 grudnia 2023 r. zaś dzienny koszt jej przechowywania wynosi 2,42 zł za jedną sztukę broni.W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca poinformowała, że nie wyrażała zgody na przekazanie broni do depozytu KWP, jak też nie została zawiadomiona o jej przekazaniu.Pismem z 27 czerwca 2023 r. poinformowano skarżącą, że procedura złożenia do depozytu właściwego organu Policji w trybie art. 22 u.b.i.a. ma późniejsze konsekwencje w postaci naliczania opłat za przechowywanie broni w depozycie, natomiast okoliczności związane z zabezpieczeniem broni, w ramach prowadzonego postępowania karnego, wykluczały osobiste złożenie broni przez ich właścicieli do depozytu organu Policji. Wskazano, że nie było możliwości zwrócenie jednostek broni ich właścicielom skoro nie posiadali oni pozwolenia na ich posiadanie.Przechodząc do oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że art. 23 ust. 1 u.b.i.a. w pkt 2-4 precyzyjnie określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji, zatem rola organu sprowadza się do ustalenia tych zobowiązanych podmiotów.Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że poza Policją lub Żandarmerią Wojskową ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów przechowywania broni w depozycie na trzy grupy osób, które zdeponowały broń.Z wykładni literalnej komentowanego przepisu wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc włada nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. Cecha "zdeponowania broni" nie jest jedynym wyznacznikiem kręgu osób podlegających ustawowemu obowiązkowi ponoszenia kosztów przechowywania broni w depozycie. Ustawodawca precyzuje dodatkowo, że obowiązek ten obciąża osobę, która utraciła prawo do jej posiadania, deponującą ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3 (pkt 2), jak też osobę deponującą, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej (pkt 3) oraz osobę deponująca broń i amunicję w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42ust. 5, art. 43 ust. 4 i 7 oraz w art. 54 ustawy (pkt. 4).Podzielając powyższe wywody Sąd orzekający stanął na stanowisku, że w kontrolowanej sprawie zobligowana do poniesienia kosztów depozytu jest skarżąca. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie fizycznie zdeponowania określonych jednostek broni stanowiących własność skarżącej dokonali funkcjonariusze KPP, w trybie art. 22 ust. 3 u.b.i.a., jednak nie budzi wątpliwości Sądu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy dokonali tej czynności w ramach zadysponowania dowodami rzeczowymi, które zostały zgromadzone w postępowaniu karnym zakończonym wyrokiem SO z dnia 18 czerwca 2021 r., którym uniewinniono skarżącą od zarzucanego jej czynu uznając, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności, przy czym czynności tej dokonali w zastępstwie skarżącej. Nie budzi także wątpliwości Sądu, że wykonywali oni postanowienie SR z dnia 6 października 2022 r. oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt [...], w którym jednoznacznie wskazano na brak możliwości wydania jednostek broni osobom nie posiadającym pozwolenia na jej posiadanie i konieczności zastosowania art. 22 ust. 3 u.b.i.a. W uzasadnieniu tak zaprezentowanego stanowiska Sąd Okręgowy jednoznacznie stwierdził, że od momentu nabycia broni, stosownie do art. 22 ust. 3 u.b.i.a. upłynął już okres 30 dni na dokonanie jej zbycia, zatem zasadne jest pozostawienie tej broni w depozycie Policji.Jak zatem wskazano powyżej, wobec jednoznacznych instrukcji zawartych w orzeczeniach sądów karnych funkcjonariusze Policji, w zastępstwie skarżącej jako posiadaczki broni palnej, dokonali jej zdeponowania w organie Policji, co potwierdzają protokoły przyjęcia broni i amunicji do depozytu z dnia 21 grudnia 2022 r.O powyższych okolicznościach skarżąca została poinformowana, o czym świadczą jej liczne wystąpienia do instytucji publicznych, przekazywane następnie do Komendanta, na które otrzymywała wyczerpujące informacje (por. pismo z dnia 14 grudnia 2022 r.k- 47 akt adm., tom I, z dnia 22 maja 2023 r. k-67, tom I, z dnia 14 lipca 2023 r. k-83, tom I). Skoro zatem skarżąca była osobą posiadającą broń palną, na której posiadanie utraciła pozwolenie, a jej broń została zdeponowana we właściwym organie Policji, to na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.i.a. zobowiązana jest do ponoszenia kosztów związanych z jej deponowaniem.Z § 11 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2004 r. wynika natomiast, że za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania (ust. 1). Opłata określona w ust. 1 jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni wraz z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu, o którym mowa w § 2 (ust. 2).Skoro zatem w sprawie nie stwierdzono, aby naruszony został przepis art. 22 ust. 3, jak również art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.i.a., to prawidłowo Komendant na podstawie § 11 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2004 r. naliczył wobec skarżącej opłatę za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji w wysokości 23.745,04 zł za depozyt 22 jednostek broni palnej w okresie od 21 marca 2024 r. do 10 czerwca 2025 r. (446 dni x 22 szt. x 2,42 zł za dobę = 23.745,04 zł)Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, o czym skarżąca została poinformowana w dniu 19 sierpnia 2025 r. Skarżąca mimo prawidłowego pouczenia jej o treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a., nie sprzeciwiła się temu wnioskowi w przepisanym terminie (dopiero w dniu 13 lutego 2026 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy). W tej sytuacji sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym.., nie sprzeciwiła się temu wnioskowi w przepisanym terminie (dopiero w dniu 13 lutego 2026 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy). W tej sytuacji sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym.