Wyrok - III SA/Kr 14/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji. pomoc społeczna, Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 listopada 2025 r.,nr SKO.PS/4110/603/2025 w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej I.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzUchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji. pomoc społeczna, Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 listopada 2025 r.,nr SKO.PS/4110/603/2025 w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej I.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Janusz Kasprzycki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną przez H. H., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 3 listopada 2025 r., wydaną na podstawie art. 54 i art. 59 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2025 r., poz.1214, zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 września 2025 r., nr DN. 176650.4626.2025, orzekającą o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych.Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 4 września 2025 r., nr DN. 176650.4626.2025, orzekł o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych.W uzasadnieniu tej decyzji wywiedziono, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że stan zdrowia skarżącej nie pozwala na jej samodzielne funkcjonowanie. Wskazano na postanowienie Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 9 lipca 2025 r., na mocy którego skarżąca została skierowana do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych.W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zakwestionowała zasadność skierowania jej do domu pomocy społecznej na mocy postanowienia sądu. Z treści złożonego podania wynika, że obecnie jej stan zdrowia jest ustabilizowany, a nadto jest ona pod stałą opieką dzieci. Wskazała, że aktualnie ubiega się o pobyt dzienny, w Zakładzie Opiekuńczo - Leczniczym w Krakowie przy ul. Wielickiej, a na czas oczekiwania na miejsce w ww. zakładzie zawnioskowała o miejsce w dziennym zakładzie opieki medycznej. Wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.Dalej podniosło Kolegium, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest ostatecznością i powinno być poprzedzone oceną możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania oraz zbadaniem jej sytuacji rodzinnej. Skierowanie do domu pomocy społecznej wymaga zatem oceny stanu zdrowia danej osoby oraz możliwości korzystania przez nią z pomocy środowiskowej, w szczególności zaś zbadania możliwości zorganizowania usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania lub w ośrodku wsparcia. Niemożność zapewnienia tych usług w miejscu zamieszkania będzie oznaczać niemożliwość przyznania ich w zakresie niezbędnym do zaspokojenia codziennych potrzeb życiowych.Kolegium podkreśliło, że z przepisów wynika, iż wiek, choroba lub niepełnosprawność osoby starającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej, lub osób występujących w imieniu takiej osoby, musi być tego rodzaju, że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, ale uniemożliwia tej osobie prawidłowe funkcjonowanie pomimo wykorzystania innych możliwości pomocy, czyli mimo wykorzystania przez tę osobę pomocy w formie usług opiekuńczych.Kolegium wyjaśniło, że w odniesieniu do sytuacji skarżącej sprawa umieszczenia w domu pomocy społecznej była przedmiotem badania przez sąd powszechny, tj. Sąd Rejonowy w Krakowie dla Karkowa Podgórza, który na mocy "wyroku z dnia 9 lipca 2025 r.", sygn. akt [...], orzekł o umieszczeniu bez zgody skarżącej w domu pomocy społecznej – "wyrok jest prawomocny od dnia 17 lipca 2025 r."Nie budzi wątpliwości, że organy administracji publicznej zobowiązane są wykonać wyrok sądu powszechnego, tym bardziej że wnioskodawcą w sprawie był Szpital Kliniczny im. Józefa Babińskiego w Krakowie, który uznał za zasadne udzielenie skarżącej wsparcia w formie umieszczenia w domu pomocy społecznej, a sąd ten wniosek - w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie - uznał za uzasadniony.Kolegium wskazało, mając na uwadze treść art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, że w postępowaniu o skierowanie do domu pomocy społecznej organ dokonuje ustaleń, czy choroba lub niepełnosprawność osoby starającej się o skierowanie jest tego rodzaju,że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, ale uniemożliwia tej osobie prawidłowe funkcjonowanie pomimo wykorzystania innych możliwości pomocy, czyli mimo wykorzystania przez tę osobę pomocy w formie usług opiekuńczych (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 880/10: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 126/14: wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1046/06 -orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.qov.pl').Reasumując, z treści art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynikają trzy przesłanki umieszczenia w domu pomocy społecznej: konieczność sprawowania całodobowej opieki z powodu wieku, choroby, niepełnosprawności kandydata na mieszkańca placówki, połączona z brakiem możliwości samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu oraz niemożliwością zapewnienia niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Orzeczenie o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wymaga łącznego spełnienia wszystkich trzech wyżej wyliczonych przesłanek.Kolegium podkreśliło, że zalegający w aktach sprawy materiał dowodowy przesądza o zaistnieniu powyższych okoliczności, w szczególności, że sprawa została przesądzona przez orzekający w sprawie sąd powszechny, a w aktach sprawy zalega dokumentacja medyczna strony przesądzająca o zasadności umieszczenia skarżącej w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych, z uwagi na brak możliwości samodzielnego funkcjonowania, nawet przy wsparciu usługami opiekuńczymi. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie funkcjonowanie w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego o skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej wiąże organ administracji, który zobowiązany jest do wykonania tegoż orzeczenia poprzez wydanie stosownej w tym względzie decyzji administracyjnej. Sąd rodzinny bowiem, przy wydawaniu orzeczenia o wskazanym wyżej przedmiocie, dokonuje ustaleń stanu zdrowia i potrzeb życiowych osoby mającej zostać skierowaną do domu pomocy społecznej i ocenia, czy spełnia ona kryteria do takiego umieszczenia wbrew jej woli. Przy wydawaniu tego orzeczenia to na sądzie opiekuńczym spoczywa obowiązek ustaleń, czy dana osoba wskutek choroby nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji. Inaczej mówiąc, prawomocne orzeczenie sądu rodzinnego kierujące osobę do domu pomocy społecznej ma charakter prejudycjalny dla postępowania administracyjnego w zakresie wystąpienia przesłanek do umieszczenia osoby w tej placówce, zaś organ administracyjny ma obowiązek je wykonać poprzez wydanie stosownej decyzji (wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1036/24, LEX nr 3880159).Mając na uwadze powyższe Kolegium orzekło, jak na wstępie.W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła Kolegium naruszenie art. 365 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1564) poprzez przedwczesne wydanie tej decyzji, a to wobec złożenia przez zstępnych skarżącej wniosku o zmianę postanowienia z dnia 9 lipca 2025 r. Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie, sygn. akt [...], w trybie art. 41 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2024 r., poz. 917). Wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku zstępnych, uchylenie obydwu "postanowień" i zasadzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącej poinformował o zmianie przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r., sygn. akt [...], postanowienia z dnia 9 lipca 2025 r. Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie, sygn. akt [...], w ten sposób, że Sąd zwolnił skarżącą z domu pomocy społecznej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2025 r., poz. 1214, zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.Osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej (ust. 2). Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę mieszkańca domu za jego pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. W takim przypadku organ kierujący we własnym zakresie ocenia przesłanki uzasadniające umieszczenie w domu pomocy społecznej.Natomiast w sytuacji, gdy konieczność umieszczenia w domu pomocy społecznej dotyczy osoby, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego i która nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego - orzeczenie w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej wydaje sąd opiekuńczy na podstawie art. 38 i 39 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2024 r. poz. 917 zwanej dalej ustawą o ochronie zdrowia psychicznego). Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 j ustawy o ochronie zdrowia psychicznego osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej.Wobec powyższych regulacji, w ocenie Sądu co do zasady, trafne jest stanowisko orzekających organów, że funkcjonowanie w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego o skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej wiąże organ administracji, który zobowiązany jest do wykonania tegoż orzeczenia poprzez wydanie stosownej w tym względzie decyzji administracyjnej. Sąd rodzinny bowiem, przy wydawaniu orzeczenia o wskazanym wyżej przedmiocie, dokonuje ustaleń stanu zdrowia i potrzeb życiowych osoby mającej zostać skierowaną do domu pomocy społecznej i ocenia, czy spełnia ona kryteria do takiego umieszczenia wbrew jej woli. Przy wydawaniu tego orzeczenia to na sądzie opiekuńczym spoczywa obowiązek ustaleń, czy dana osoba wskutek choroby nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 857/21). Prawomocne orzeczenie sądu rodzinnego, kierujące osobę do domu pomocy społecznej, ma więc charakter prejudycjalny dla postępowania administracyjnego w zakresie wystąpienia przesłanek do umieszczenia osoby w tej placówce, zaś organ administracyjny ma obowiązek je wykonać poprzez wydanie stosownej decyzji.W rozpoznawanej jednakże sprawie, choć w obrocie prawnym, w dacie orzekania przez organy administracji - funkcjonowało wydane względem skarżącej prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie 9 lipca 2025 r., sygn. akt [...] o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej bez jej zgody, a więc istniała zasadniczo powinność organu wykonania tego orzeczenia, to stan rzeczy uległ następnie zmianie.Wprawdzie w toku kontrolowanego postępowania wnioskujący o umieszczenie skarżącej w domu pomocy społecznej Szpital Kliniczny im. Józefa Babińskiego w Krakowie przedłożył szereg dokumentów (zaświadczenie lekarskie z dnia 28 lutego 2025 r. oraz zaświadczenie lekarza psychiatry z dnia 28 lutego 2025 r.) - z których wynikał stan zdrowia skarżącej, jak i uwarunkowania opiekuńcze realizujące przesłanki umieszczenia jej w domu pomocy społecznej (tj. niemożność samodzielnego funkcjonowania i potrzeba całodobowej opieki wynikająca z choroby, wieku, niepełnosprawności - art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Nadto, z przeprowadzonego w sprawie w dniu 22 sierpnia 2023 r. wywiadu środowiskowego wynikało, że pomimo iż skarżąca nie jest świadoma swojej choroby twierdzi, że dom pomocy społecznej nie jest jej potrzebny (...), a w ankiecie oceniającej zasadność przyznania pomocy w formie skierowania do domu pomocy społecznej osiągnęła ona 56 punktów, co - kwalifikowało ją do umieszczenia w takiej placówce. Z uwagi na stan zdrowia wymaga ona jednak opieki całodobowej a bliskie osoby nie są w stanie zapewnić jej potrzeb i usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. Niemniej jednak postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt [...] uległo zmianie - postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie z dnia 27 stycznia 2026 r. w ten sposób, że Sąd zwolnił skarżącą z domu pomocy społecznej.Z uwagi więc na wskazane co dopiero postanowienie 27 stycznia 2026 r., sygn. akt [...], stwierdzić należy, że uchylenie prawomocnego orzeczenia sądu opiekuńczego, diametralnie zmodyfikowało stan tej sprawy, albowiem - co istotne - to uchylone orzeczenie było podstawą wydania zaskarżonych w tej sprawie decyzji. Ta zaś sytuacja uprawniała Sąd do wniosku, że wystąpiła podstawa wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o (...) orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r.,poz. 143; dalej P.p.s.a.) sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie uchylając tę decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Faktem jest, że w dacie orzekania przez organy administracji w tej sprawie przywołane wyżej postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. akt [...] - nie funkcjonowało w obrocie prawnym, jednakże, jak trafnie wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 658/16) - taka sytuacja nie stanowi przeszkody do zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1b P.p.s.a. i uwzględnienia skargi. Jak akcentował WSA w Białymstoku przywołując orzecznictwo sądowe oraz powołując poglądy piśmiennictwa, przesłankę "naruszenia prawa dającą podstawę do wznowienia postępowania", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1b P.p.s.a. należy rozumieć jako obiektywną niezgodność z prawem, zaś przepis ten należy interpretować z ukierunkowaniem na ochronę obiektywnego porządku prawnego (vide np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1321/05). Pojęciu "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1b P.p.s.a. można przypisać bardziej zobiektywizowane znaczenie, nawiązujące do szerokiego pojmowania wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków w decyzji administracyjnej, które to wady mogą być następstwem okoliczności także niezależnych od organu orzekającego, a nawet zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego np. wadliwego prejudykatu (vide T. Woś (red.), H. Knysiak - Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016 r., teza 16 do art. 145 P.p.s.a. oraz J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz, M. Grzywacz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (współred.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 594).Wobec powyższego, zdaniem Sądu, z perspektywy ochrony obiektywnego porządku prawnego nie do zaakceptowania byłoby pozostawienie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji w obrocie prawnym przez sąd administracyjny w sytuacji, gdy orzeczenie sądu powszechnego, będące podstawą wydania tych decyzji, zostało uchylone. Taki stan oznaczał bowiem utratę racji bytu tych decyzji. W tym więc sensie wystąpiła w tej sprawie podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1b P.p.s.a.) uzasadniająca uwzględnienie skargi (por. cytowany wyżej wyrok WSA w Białymstoku).Powyższe skutkowało uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kontrolowanych decyzji na postawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku.Z uwagi natomiast na odpadnięcie podstawy skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej, tj. wyeliminowanie z obrotu prawnego (uchylenie) postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie III Wydział Rodzinny z 9 lipca 2025 r., co nastąpiło prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z 27 stycznia 2026 r. ((...)), zapadłym już w toku niniejszego postępowania sądowego - bezprzedmiotowe stało się dalsze prowadzenie przez organy administracji postępowania w kwestii skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej i umieszczenia jej w konkretnym domu pomocy społecznej, czyli - de facto postępowania mającego na celu wykonanie tego, uchylonego już orzeczenia sądowego.Mając na względzie postanowienia art. 153 P.p.s.a. stan ten zobowiązuje zatem (póki co) organy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej.O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w punkcie II. sentencji wyroku, na podstawie 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143). Z uwagi na zwolnienie skarżącej z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi (art. 239 § 1 pkt 1), koszty te obejmowały jedynie koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).. stan ten zobowiązuje zatem (póki co) organy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej.O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w punkcie II. sentencji wyroku, na podstawie 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143). Z uwagi na zwolnienie skarżącej z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi (art. 239 § 1 pkt 1), koszty te obejmowały jedynie koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).