Wyrok - I FSK 1227/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.), Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1623/21 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28Oddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.), Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1623/21 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Marek Olejnik
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrok sądu pierwszej instancji1.1. Wyrokiem z 30 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1623/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku (dalej skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej organ odwoławczy) z 28 września 2021 r. w przedmiocie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r.2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy organ odwoławczy prawidłowo ustalił skarżącej spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 100% wartości kwoty podatku naliczonego, obniżającego podatek należny, wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, co skutkowało zawyżeniem kwoty zwrotu podatku naliczonego oraz zawyżeniem kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za wrzesień 2019 r. w wysokości 31.600 zł.2.2. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przed rozstrzygnięciem tego problemu kluczowym w sprawie jest, że prawomocnym wyrokiem z 12 maja 2021 r., o sygn. akt I SA/Gd 258/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 30 grudnia 2020 r. w przedmiocie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. Wobec niezaskarżenia powyższego orzeczenia stało się ono prawomocne. Zatem, zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym orzeczeniu Sądu, wiązały w sprawie.2.3. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w związku z powyższym, że zasadniczym kryterium kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu, ponowionym wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 258/21, było zastosowanie się do wyrażonej w tym wyroku oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania.Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przywołanym wyżej wyroku uchylając zaskarżoną decyzję przyjęto, że decyzja tylko w części, w jakiej ustalono skarżącej spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 20% kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku naruszała prawo, albowiem została wydana w oparciu o przepis art. 112b ust. 2 ustawy o VAT, sprzeczny z przepisami prawa wspólnotowego. Natomiast przesądzono, że prawidłowe było rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie ustalenia skarżącej spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.2.4. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że mając na uwadze ocenę prawną przyjętą w wyroku z 12 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 258/21, organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołanie za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia skarżącej spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. na podstawie art. 112c pkt 2 ustawy o VAT, tj. w kwocie 100% wysokości podatku naliczonego wynikającego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych jakie zaistniały pomiędzy stroną a pomiotami: K. sp. z o.o. i Z.L.2.5. Sąd pierwszej instancji argumentował, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 maja 2021 r., konsekwencją stwierdzenia w postępowaniu kontrolnym, że skarżąca spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, było ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.Podkreślił, że podejmowana przez skarżącą spółkę w skardze polemika z ustaleniami faktycznymi sprawy, nie mogła odnieść zamierzonego skutku, wobec związania wyrokiem z 12 maja 2021 r., o sygn. akt I SA/Gd 258/21. W wyroku tym przesądzono, że w przypadku gdy podatnik posługuje się fakturami stwierdzającymi czynności niedokonane (tzw. puste faktury), bądź wystawionymi przez podmiot nieistniejący to – niezależnie od tego czy złożył korektę zgodną z ustaleniami organu podatkowego w tym zakresie i dokonał wpłaty zobowiązania podatkowego lub/i zwrócił nienależną kwotę zwrotu – wysokość dodatkowego zobowiązania ustala się w wysokości 100% podatku naliczonego wynikającego z tych faktur.3. Skarga kasacyjna.3.1. Od powyższego wyroku skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, przez naruszenie:3.2.1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej ustawa – Prawo o ustroju sądów administracyjnych) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez wadliwe wykonanie swojego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;3.2.2. art. 151 w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przez brak wyczerpującego zebrania przez organ odwoławczy materiału dowodowego, nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu, jak również prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; w szczególności Sąd pierwszej instancji zaaprobował sprzeczne ustalenia faktyczne przyjmując, niezgodnie z logiką, że w odniesieniu do tej samej faktury może mieć jednocześnie zastosowanie zarzut co do tego, że faktura jest "pusta" jak i zarzut, że nabywca nie dochował należytej staranności;3.2.3. art. 151 w związku z art. 145 §1 ust. 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było stwierdzenie naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 oraz art. 210§ 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie błędnego domniemania prawnego tj.: że sporządzenie protokołu kontroli podatkowej i następnie złożenie deklaracji korygującej przez skarżącą spółkę oznacza absolutne, niewzruszalne zaakceptowanie wszelkich ustaleń, które były zawarte w takim protokole kontroli.3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 112c ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT).3.4. Organ odwoławczy złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.4.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw.4.2. Na wstępie, przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, konieczne jest przypomnienie istotnych i oczywistych kwestii. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę "w granicach skargi kasacyjnej" (art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), koniecznym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wymaga to powołania w skardze kasacyjnej przepisów prawa, którym – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Podkreślenia także wymaga, że elementem składowym skargi kasacyjnej jest jej uzasadnienie, które powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów, a także wykazanie wpływu takiego uchybienia na wynik sprawy. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez sąd pierwszej instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2298/15, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).4.3. Przypomnienie powyższych, oczywistych i utrwalonych w orzecznictwie zasad ma w rozpoznawanej sprawie znaczenie istotne z uwagi na sposób sporządzenia skargi kasacyjnej.Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu wyroku treść zasady przyjętej w art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl której ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.Wyraźnie podkreślił, że organ odwoławczy, wydając obecnie zaskarżoną decyzję, którą ustalono skarżącej spółce na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 100% wartości kwoty podatku naliczonego, obniżającego podatek należny, wynikającego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, co skutkowało zawyżeniem kwoty zwrotu podatku naliczonego oraz zawyżeniem kwoty różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za wrzesień 2019 r. w wysokości 31.600 zł., był związany oceną prawną przyjętą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21.4.4. W przywołanym wyżej prawomocnym wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21 przesądzono, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 30 grudnia 2020 r. nr 2201-IOV-4.4103.155.2020/10/08, którą ustalono dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. nie naruszała art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.Przyjęto, że "(...) określenie skarżącej spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. było konieczną i wynikającą jasno z przepisów prawa konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości". Podkreślono także, że "(...) organ nie ma możliwości odstąpienia od orzeczenia tej sankcji, co wynika z brzmienia art. 112c ustawy o VAT" oraz, że "(...) ustalenie tego zobowiązania, w przypadku ziszczenia się przesłanek o jakich mowa w art. 112c ustawy o VAT, nie jest fakultatywne i rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zależy od uznania organu podatkowego".4.5. Pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę w obecnie rozpoznawanej sprawie, powołał się na art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21 "wiązały w sprawie", w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Brak tego zarzutu – z uwagi na podane na wstępie granice rozpoznania sprawy w postępowaniu kasacyjnym (art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – uniemożliwiał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustalenie, czy zasadnie Sąd pierwszej instancji wydając obecnie zaskarżony przyjął, że "jest związany oceną prawną przyjętą w wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21".4.6. Odnotować należy w tym miejscu, że ustanowiona w art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne oraz sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 października 2014 r., sygn. akt I FSK 2506/12; dostępny w CBOSA).Jednocześnie, z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi in fine wynika, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 596/15).4.7. Argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku można uzupełnić o treść zasady przyjętej w art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2022 r., sygn. akt III FSK 920/21, dostępny w CBOSA).4.8. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 153 oraz art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uniemożliwiał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustalenie, czy w przeprowadzonym po uchyleniu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 30 grudnia 2020 r. nr 2201-IOV-4.4103.155.2020/10/08 i w przeprowadzonym ponownie postępowaniu odwoławczym, uległy zmianie istotne okoliczności faktyczne i czy wobec tego ustała moc oceny prawnej przyjętej w wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21.Dla porządku można tylko dodać, że w uzasadnieniu obecnie zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji obszernie przedstawił ustalenia faktyczne będące podstawą wydania decyzji ustalającej na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2019 r. Natomiast w skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku nie powołano żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że uległy zmianie istotne okoliczności faktyczne i ustała moc wiążąca oceny prawnej przyjętej w wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21.Przedstawione wyżej braki w zarzutach oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przesądzały o jej bezzasadności.4.9. Nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku podniesione w pkt 3.2.1 – 3.2.3 zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Przepisy te zawierają normy o charakterze ustrojowym, które określają funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzuty ich naruszenia mogłyby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 502/12, dostępny w CBOSA).4.10. Natomiast wobec braku zarzutów naruszenia art. 153 oraz art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dawał także podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej podniesiony w pkt 3.3. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 112c ust. 1 ustawy o VAT.W wyroku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 258/21 przedstawiono bowiem wiążącą w niniejszej sprawie ocenę, że "(...) podwyższona sankcja wynikająca z art. 112c ustawy o VAT ma zastosowanie także w przypadku, gdy podatnik dokonuje korekt deklaracji podatkowych po kontroli podatkowej" oraz, że "(...) przepis art. 112c ustawy o VAT w swej treść wskazuje bowiem, że znajduje on zastosowanie również w przypadku, o którym mowa w art. 112b ust. 2 pkt 1, czyli jeżeli po zakończeniu kontroli podatkowej, podatnik złożył korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego".4.11. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego organ odwoławczy w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Mariusz Golecki Marek Olejnik Ryszard Pęksędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA-----------------------8 w swej treść wskazuje bowiem, że znajduje on zastosowanie również w przypadku, o którym mowa w art. 112b ust. 2 pkt 1, czyli jeżeli po zakończeniu kontroli podatkowej, podatnik złożył korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego".4.11. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego organ odwoławczy w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Mariusz Golecki Marek Olejnik Ryszard Pęksędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA-----------------------8