sygn. II SA/Ol 617/25 23 kwietnia 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Wyrok - II SA/Ol 617/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 23 kwietnia 2026

Teza
Oddalono skargę. Planowanie przestrzenne, zagospodarowanie przestrzenne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 6 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (KolegiOddalono skargę. Planowanie przestrzenne, zagospodarowanie przestrzenne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 6 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegi
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący odwołujący / ubezpieczony wnioskodawca / wnioskodawczyni uczestnik postępowania apelujący / skarżący
Data orzeczenia 23 kwietnia 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący Ewa Osipuk
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją z 6 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania I. D. i M. D. od decyzji z dnia 31 maja 2024 r. wydanej przez Burmistrza Olsztynka (organ I instancji) w przedmiocie ustalenia - na wniosek N. sp. z o.o. (inwestor) - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek nr [...] -1) uchyliło zaskarżoną decyzję w części, tj. w punkcie 3.2 lit. b) i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że określiło: "wysokość zabudowy - do 5,0 m",2) w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:Inwestor w dniu 10 maja 2023 r. złożył do Burmistrza Olsztynka wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]", na działkach nr [...]. Inwestor podał, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 92.000 m2. Ponadto wskazał, że projektowana inwestycja będzie się składać z paneli fotowoltaicznych montowanych na konstrukcjach wsporczych o całkowitej mocy do 100 MW. Inwestor przedstawił charakterystyczne parametry inwestycji i podał ilość stacji transformatorowych (do 50 sztuk) oraz ich parametry (powierzchnia ok. 50 m2; liczba kondygnacji nadziemnych - 2). Do wniosku załączono kopię decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 17 marca 2023 r. wydaną przez Burmistrza Olsztynka, określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]’’, na działkach nr [...].Organ I instancji decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r. ustalił - na wniosek N. sp. z o.o. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek nr [...].Kolegium - po rozpatrzeniu odwołania I. D. i M. D. oraz A. M. i W. M. oraz odwołań L. D., U. B. i M. J. - decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do L. D., U. B. i M. J.Inwestor w piśmie z dnia 15 kwietnia 2024 r. wskazał, że: "farma fotowoltaiczna o mocy do 20 MW (...) będzie powiązana technicznie/technologicznie z farmą fotowoltaiczną o mocy do 100 MW (...), gdyż stanowi jej rozszerzenie inwestycyjne i docelowo będą stanowiły funkcjonalną całość" oraz "farma fotowoltaiczna o mocy 20 MW ,stanowi rozszerzenie dla farmy o mocy 100 MW".Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, decyzją z dnia 31 maja 2024 r., ustalił na wniosek inwestora, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek nr [...]. Organ określił rodzaj zabudowy (instalacja odnawialnego źródła energii - instalacja fotowoltaiczna) oraz funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu (budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na częściach działek nr [...]). Ustalił przy tym nieprzekraczalną linię zabudowy (20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej; 6 m od pasa gminnej drogi wewnętrznej; 25 m od granicy z działką ewidencyjną nr [...], zgodnie z przebiegiem granicy terenu przeznaczonego do realizacji zieleni izolacyjnej). Poza tym organ podał wysokość zabudowy (do 7 m - pkt 3.2 lit. b), ilość stacji transformatorowych (maksymalnie do 50 sztuk o maksymalnej powierzchni zabudowy do 50 m2 każda i maksymalnej liczbie kondygnacji - 2). Ponadto organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i została dla niej wydana w dniu 17 marca 2023 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, określająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]", na działkach nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył tok postępowania w sprawie i wskazał, że teren objęty wnioskiem obejmuje grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Poza tym organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a projekt decyzji został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Olsztynie, z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Olsztynie, ze Starostą Olsztyńskim oraz z Zarządem Dróg Wojewódzkich w Olsztynie. Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest jednym z wielu tego typu projektów planowanych w gminie Olsztynek, a także w sąsiedniej gminie Grunwald. Wskazał, że wnioskodawczyni poinformowała, że obie elektrownie do 100 MW i do 20 MW będą ze sobą powiązane, a w zasadzie elektrownia do 20 MW będzie rozszerzeniem/rozbudową elektrowni do 100 MW, do instalacji o łącznej mocy do 120 MW. Przy czym w ocenie organu inwestor nie podzielił sztucznie inwestycji na szereg mniejszych tak, aby twierdzić, że te małe farmy nie będą ze sobą powiązane i w związku z tym nie jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Dla obu inwestycji zostały bowiem przeprowadzone postępowania środowiskowe, w trakcie których najpierw zostały przygotowane karty informacyjne przedsięwzięcia, a następnie sporządzone raporty oddziaływania na środowisko.I. D. i M. D. odwołali się od w/w decyzji, wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucili oczywistą niezgodność treści zaskarżonej decyzji z treścią poprzedzającej ją decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i wskazali na związanie organu wydającego warunki zabudowy decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania (w decyzji z dnia 17 marca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, iż moduły fotowoltaiczne będą obiektami o wysokości maksymalnie 5 m, a pozostałe elementy - stacje transformatorowe - do 3,5 m wysokości, natomiast w treści zaskarżonej decyzji w punkcie 3.2. określono wysokość zabudowy do 7 m). Ponadto zarzucili, że w treści decyzji z dnia 5 stycznia 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla farmy fotowoltaicznej o mocy 20 MW nie znajduje się informacja, że jest ona rozbudową farmy fotowoltaicznej o mocy 100 MW. W ocenie odwołujących organ nie dokonał prawidłowej oceny całości oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia składającego się z farm o mocy 100 MW i 20 MW, stanowiących, według opinii inwestora, jedno powiązane technologicznie przedsięwzięcie. W tych okolicznościach skumulowane oddziaływanie na środowisko planowanych w tym samym czasie inwestycji nie może być bowiem takie samo jak w przypadku każdego z przedsięwzięć z osobna. Nie jest bowiem dopuszczane dzielenie przedsięwzięcia na części jeżeli mogłoby to doprowadzić do wyłączenia obowiązku przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia. Ponadto odwołujący przywołali liczne orzeczenia sądów administracyjnych i wskazali, że w dniu 5 sierpnia 2020 r. organ - dla działki nr [...] (która graniczy bezpośrednio z planowaną inwestycją) - wydał decyzję o warunkach zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących i dwóch budynków gospodarczych. Odwołujący zarzucili, że organ nie przeanalizował rozkładu pola akustycznego i nie wykazał, że dopuszczalne normy hałasu nie zostaną przekroczone.Kolegium - po rozpatrzeniu odwołania I. D. i M. D. - decyzją z dnia 19 sierpnia 2024 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium podniosło, że organ winien zbadać powiązania technologiczne pomiędzy farmami fotowoltaicznymi, o które wnioskuje/wnioskował inwestor oraz farmami, na które organ wydał warunki zabudowy, bądź też zlokalizowanymi w sąsiedztwie w innych gminach. W razie ustalenia, że w sprawie mamy do czynienia z jednym przedsięwzięciem organ winien zażądać przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całej inwestycji. Ponadto Kolegium podniosło, że treść zaskarżonej decyzji jest niezgodna z treścią poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt: II SA/O1 733/24, oddalił sprzeciw N. sp. z o.o. od w/w decyzji Kolegium z dnia 19 sierpnia 2024 r.Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej N. sp. z o.o. - wyrokiem z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt II OSK 283/25, uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie. W uzasadnieniu sąd wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (a więc także decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie jest uprawniony do badania przesłanek środowiskowych. W decyzji z dnia 17 marca 2023 r. Burmistrz Olsztynka określając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]" na działkach [...], wprost wskazał, że dokonano oceny możliwości kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z farmami fotowoltaicznymi w sąsiedztwie. Ponadto sąd podniósł, że oddziaływanie skumulowane i indywidualne planowanej inwestycji zostało ocenione nie tylko w decyzji środowiskowej ale również przez organy uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy, tj. m.in. RDOŚ w Olsztynie czy Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie. Sąd wskazał, że kwestia dostrzeżonej przez Kolegium rozbieżności w decyzji środowiskowej oraz decyzji organu I instancji co do wysokości modułów fotowoltaicznych i stacji transformatorowej, mogła zostać skorygowana przez organ odwoławczy.W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia z 6 sierpnia 2025 r. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 733/24, oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 19 sierpnia 2024 r. uznając, że doszło do naruszenia przepisów: "art. 151a § 1 p.p.s.a., w związku z art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 86 pkt 2 art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p". Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.Wskazano, że podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 - u.p.z.p.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r.Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Kolegium wyjaśniło, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jako dotycząca odnawialnych źródeł energii, nie wymaga ustalenia zasady dobrego sąsiedztwa. Nie ma również sporu co do możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na dającej się wydzielić i oznaczonej graficznie części działki. Jeśli natomiast chodzi o spór co do ustalenia zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. wymogu przedstawienia stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to należy wskazać, że zarzuty odwołania są chybione. Zauważyć bowiem wypada, że niniejsze postępowanie dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek nr [...]. Inwestor otrzymał dla wyżej zdefiniowanego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - decyzję Burmistrza Olsztynka z dnia 17 marca 2023 r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]", na działkach nr [...]. Wprawdzie pierwotnie powyższa decyzja została wydana dla P. sp. z o.o., niemniej jednak następnego miesiąca, tj. w dniu 20 kwietnia 2023 r. w/w decyzja środowiskowa została przeniesiona na spółkę N. sp. z o.o. Burmistrz Olsztynka określając środowiskowe uwarunkowania realizacji niniejszego przedsięwzięcia wprost wskazał, że dokonał oceny możliwości kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z farmami fotowoltaicznymi w sąsiedztwie, w szczególności z farmami zlokalizowanymi w odległości do 500 m od analizowanego przedsięwzięcia, tj.: - budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]" oraz stacją SN/WN, na działkach nr [...];budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 5 MW oraz magazynów energii o mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]", na działkach nr [...];budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 25 MW wraz z infrastrukturą techniczną "[...]", na działce nr [...];budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 70 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...].W podsumowaniu w/w decyzji środowiskowej organ I instancji wskazał, że mając na uwadze, iż oddziaływania farm fotowoltaicznych zamykają się w granicy terenu, na którym są planowane, nie dojdzie do kumulacji oddziaływań mogących powodować przekroczenia dopuszczalnych norm. Ponadto Burmistrz Olsztynka w decyzji z dnia 5 stycznia 2024 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]" oraz stacją SN/WN, gmina Olsztynek, na częściach działek ewidencyjnych nr [...], wprost wskazał, że w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia planowane są następujące farmy fotowoltaiczne: budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]", na dziatkach nr [...] (bezpośrednie sąsiedztwo); budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 5 MW oraz magazynów energii o mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]", na działkach nr [...] (ok. 260 m od analizowanego przedsięwzięcia). W konkluzji, biorąc pod uwagę możliwe oddziaływania z terenu planowanych farm fotowoltaicznych, zastosowanie zaproponowanych działań ograniczających negatywne oddziaływania wskazano, że nie stwierdza się możliwości wystąpienia skumulowanego, negatywnego oddziaływania na środowisko na analizowanym terenie. Ustalono również, że nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Należało zatem uznać, że w sprawie nie nastąpiła tzw. kumulacja farm fotowoltaicznych. Tak też przesądził Naczelny Sąd Administracyjny, który - w w/w wyroku - wskazał, że: "wszystkie wątpliwości co do zgodności planowanych inwestycji z przepisami ochrony środowiska powinny być w zasadzie rozstrzygane w odrębnym postępowaniu - jak w niniejszej sprawie zakończone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie to toczy się bowiem również z udziałem stron (najczęściej tych samych, które później zostają uznane za strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy) i to w tym postępowaniu badane są kwestie potencjalnego negatywnego wpływu na środowisko.". Wprawdzie sama wnioskodawczyni w piśmie z dnia 15 kwietnia 2024 r. przyznała, że: "farma fotowoltaiczna o mocy do 20 MW (...) będzie powiązana technicznie/technologicznie z farmą fotowoltaiczną o mocy do 100 MW (...), gdyż stanowi jej rozszerzenie inwestycyjne i docelowo będą stanowiły funkcjonalną całość" oraz "farma fotowoltaiczna o mocy 20 MW stanowi rozszerzenie dla farmy o mocy 100 MW", niemniej jednak z akt sprawy wynika, że dla obu przedsięwzięć wydano decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach i co istotne, oceniano w nich skumulowane oddziaływanie na środowisko. Kolegium podniosło, że w toku postępowania odwoławczego organ I instancji przedłożył rejestr decyzji o warunkach zabudowy dla farm fotowoltaicznych. Przedmiotowy rejestr ma 50 pozycji, z czego dwie dotyczą N. sp. z o.o. Z kolei z załączonego do akt sprawy przez odwołującą rejestru decyzji środowiskowych dla farm fotowoltaicznych prowadzonego przez Burmistrza Olsztynka wynika, że w tym przedmiocie wydano już 39 decyzji. Co więcej, akta sprawy wskazują na planowane przez inwestorkę projekty: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". Przy czym zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na faktyczne powiązania technologiczne pomiędzy inwestycjami, które uzyskały decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też decyzje o warunkach zabudowy. Istotny pozostaje przy tym fakt, że inwestor przedstawił obszerny raport o oddziaływaniu na środowisko, a dokument ten został również przeanalizowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie. Analiza nie wykazała jednak aby planowana inwestycja (przy należytym wypełnieniu warunków wymienionych w decyzji), mogła mieć znaczący negatywny wpływ na środowisko. Przy czym korekty wymagała jedynie wyznaczona przez organ I instancji wysokość zabudowy. Słusznie bowiem odwołujący podnoszą, że treść zaskarżonej decyzji jest niezgodna z treścią poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszak w decyzji z dnia 17 marca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, iż moduły fotowoltaiczne będą obiektami o wysokości maksymalnie 5 m, a stacje transformatorowe - do 3,5 m wysokości, natomiast w punkcie 3.2 lit. b) zaskarżonej decyzji określono wysokość zabudowy do 7 m. Mając na względzie powyższe oraz fakt, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest związany decyzją określającą środowiskowe uwarunkowania, należało zmienić zaskarżoną decyzję w tym zakresie. Z tych też względów Kolegium zmieniło zaskarżoną decyzję w części, tj. w punkcie 3.2 lit. b) i orzekło co do istoty sprawy jak w punkcie 1 sentencji niniejszej decyzji, tj. "wysokość zabudowy - do 5,0 m". Stąd też zaistniały podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji tylko w przedmiotowej części. Natomiast fakt, że Burmistrz Olsztynka wydał w sprawie kolejną decyzję z dnia 24 lutego 2025 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek nr [...], pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zarówno bowiem organ pierwszej I instancji, jak i tut. Kolegium są związane w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium I. D. (skarżąca) zarzuciła jej naruszenie:- art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunek, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, został spełniony, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym sprawy nie zostało to przez organ właściwie zweryfikowane, ponieważ nie przeprowadzono wystarczającego postępowania dowodowego w tym zakresie;- art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zw. żart. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniosek inwestora spełnia kryteria określone we wspomnianym przepisie, podczas gdy wniosek inwestora jest nieprecyzyjny, nie zawiera wymaganych prawem informacji pozwalających na jednoznaczne umiejscowienie terenu inwestycji na częściach działek inwestycyjnych oraz nie zawiera wszystkich parametrów określających cechy planowanej inwestycji;- art. 61 ust. 4 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, podczas gdy dla części działek ewidencyjnych, których wniosek dotyczy, taka zgoda jest wymagana;- art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie skutkujące całkowitym pominięciem przez organ I instancji oraz Kolegium kwestii, iż planowana inwestycja może powodować naruszenie uzasadnionego interesu osób trzecich poprzez brak wyznaczenia strefy ochronnej przy obecnej i planowanej zabudowie mieszkalnej, a jej skala i charakter wskazuje na istotną ingerencję w prawo własności właścicieli nieruchomości sąsiadujących;- art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z póżn. zm. – ustawa środowiskowa), poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie przez Kolegium w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła tzw. kumulacja farm fotowoltaicznych;- art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 13 ustawy ocenowej i art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE poprzez całkowite pominięcie przez Kolegium wskazanego przepisu i nie uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo naruszenia zakazu dzielenia projektów, tzw. "salami slicing";Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie pkt 2 zaskarżonej decyzji.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).W niniejszej sprawie istotny jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 283/25. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.Zasada zawarta w artykule 153 p.p.s.a. jest obowiązkowa i skutkuje tym, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny, rozpatrując ponownie sprawę, muszą uwzględnić wcześniej wydaną ocenę prawną, ponieważ jest ona dla nich wiążąca. Wyjątek od tego obowiązku występuje tylko wtedy, gdy nastąpi zmiana prawa, znacząca zmiana okoliczności faktycznych lub jeśli wyrok zostanie uchylony w odpowiedniej procedurze (vide np. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., I GSK 1013/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Użyty w art. 153 p.p.s.a. zwrot "w sprawie" oznacza tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r., III OSK 744/24).Wobec powyższego za wiążące ustalenia w niniejszej sprawie uznać należało, że nie wystąpiła tzw. kumulacja farm fotowoltaicznych oraz nie doszło do naruszenia zakazu dzielenia projektów (tzw. "salami slicing"). Jak bowiem wskazał NSA w powołanym wyroku: "W polskim prawodawstwie to brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej ma zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie, w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w realiach niniejszej sprawy nie można uznać, by tego typu działania, mające na celu zapobieżenie ocenie inwestycji pod kątem środowiskowym, były podejmowane. Co prawda inwestor przyznał, że planowana farma fotowoltaiczna o mocy do 100 MW, w związku z którą toczyło się niniejszej postępowanie, będzie techniczne powiązana z innym przedsięwzięciem – budową elektrowni fotowoltaicznej o mocy 20 MW, jednak z akt sprawy wynika, że dla obu przedsięwzięć wydano decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach i co istotne, oceniano w nich skumulowane oddziaływanie na środowisko. W decyzji z dnia 17 marca 2023 r. Burmistrz określając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą wprost wskazał, że dokonano oceny możliwości kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z farmami fotowoltaicznymi w sąsiedztwie, w szczególności z farmami zlokalizowanymi w odległości do 500 m od analizowanego przedsięwzięcia (...) W podsumowaniu ww. decyzji wskazano, że mając na uwadze, iż oddziaływania farm fotowoltaicznych zamykają się w granicy terenu, na którym są planowane, nie dojdzie do kumulacji oddziaływań mogących powodować przekroczenia dopuszczalnych norm.Ponadto w decyzji przez Burmistrza określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz stacją SN/WN, wprost wskazano, że w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia planowane są inne farmy fotowoltaiczne. W konkluzji, biorąc pod uwagę możliwe oddziaływania z terenu planowanych farm fotowoltaicznych, zastosowanie zaproponowanych działań ograniczających negatywne oddziaływania wskazano, że nie stwierdza się możliwości wystąpienia skumulowanego negatywnego oddziaływania na środowisko na analizowanym terenie. Ustalono również, że nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Nawet zatem w przypadku przyjęcia, za organem odwoławczym i Sądem I instancji, że techniczne powiązanie obu inwestycji wskazuje, że przedmiotem wniosku powinna być jednak inwestycja o mocy 120 MW, z powyższych decyzji środowiskowych wynika, że nie dojdzie do kumulacji oddziaływań mogących powodować przekroczenia dopuszczalnych norm".Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty skargi w powyższym zakresie.Przechodząc dalej, podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.Z tego wynika, że planowanie przestrzenne obejmujące instrumentarium w postaci studium i planu miejscowego oraz zagospodarowanie przestrzenne rozumiane jako wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy stanowią wynik dychotomicznego podziału instytucji służących utrzymaniu ładu przestrzennego, które się nie przenikają pozostając względem siebie w relacji alternatywy rozłącznej.Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 60 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego. Wniosek inwestora nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wyznacza też jego przedmiotowe ramy. Organ jest obowiązany zatem rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku i jeśli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (zob. wyroki NSA: z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 195/18, z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 696/16). To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. (wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 951/16). Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest zatem ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia - ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane (zob. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1099/17).Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sformułowano warunek polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jest w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym jako przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa. W art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazano zaś, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest, aby teren miał dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wymogi te nie mają zastosowania do kategorii zabudowy, opisanej w tym przepisie. Zgodnie z jego treścią, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się m.in. do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 - u.o.z.e.).Z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii (OZE) to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją dotyczącą określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest też sporne, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 100 kW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Po dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524), zmianie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., do których zaliczają się elektrownie fotowoltaiczne, zostały wyłączone spod wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, a ustawodawca nie uzależnił tego wyłączenia od mocy instalacji odnawialnego źródła energii.Przechodząc, po powyższych uwagach, do zarzutu sformułowanego w skardze, że planowania inwestycja nie posiada właściwego uzbrojenia terenu - dostępu do sieci elektroenergetycznej, wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Z kolei art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.Z treści art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p. wynika, iż nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Również z cytowanego już art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wynika, że ocena, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, musi być dokonana z uwzględnieniem ust. 5, który z kolei stanowi, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Do grupy przepisów odrębnych, o których mowa w ww. przepisie należą przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy (ust. 11). Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 Prawa energetycznego do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może zatem nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. Zatem w przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia, przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 maja 2023 r., II SA/Ol 90/23; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 lutego 2023 r., II SA/Sz 1037/22; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22). Czym innym jest natomiast zapewnienie przez inwestora dostępu do energii elektrycznej na etapie budowy inwestycji. Na tym bowiem etapie zaspokojenie zapotrzebowania na energię elektryczną pozostaje sprawą wewnętrzną inwestora (np. może nastąpić we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego) i organ administracji publicznej rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie może tych spraw regulować. Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. okazał się zatem nieuzasadniony.Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli wydanej decyzji w pozostałym zakresie Sąd wskazuje, że zasadnie przyjęły organy obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.Odnosząc się do zarzutu kwestionującego możliwość ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, Sąd stwierdza, że nie można uznać za brak formalny wniosku o warunki zabudowy objęcie nim części działki ewidencyjnej. Jest to kwestia materialnoprawna, której oceny organ nie może dokonać na etapie badania wymogów formalnych wniosku, lecz dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 20 stycznia 2023 r., II SAB/Bk 119/22). Zauważyć trzeba, że zagadnienie dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej jest kwestią materialnoprawną wymagającą merytorycznej oceny, której organ dokonuje już po wszczęciu jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Kwestia ta nie jest zresztą jednolicie rozstrzygana w orzecznictwie. Jednakże, zdaniem Sądu, uwzględnić należało, że w orzecznictwie podkreśla się, że nie jest to zasada bezwzględnie obowiązująca, gdyż w konkretnym przypadku, uzasadnionym szczególnymi względami faktycznymi lub prawnymi, możliwe jest wydanie warunków zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej (por. np. wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 743/17). W aktualnym orzecznictwie NSA zauważa się, że do owych szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, uzasadniających wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, należy zaliczyć m.in. sytuację, w której teren inwestycji, na który składa się część działki ewidencyjnej, obejmuje wyłącznie grunty niewymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a równocześnie teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 2598/21 i powołane tam wyroki NSA: z 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16; z 17 lipca 2019 r., II OSK 1881/18; z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19, z 4 listopada 2021 r., II OSK 1212/19; z 15 lutego 2022 r., II OSK 712/21; z 14 czerwca 2022 r., II OSK 1082/21). Jak trafnie podkreślił NSA, należy bowiem przyjąć, że taka wykładnia stanowi wyraz należytego wyważenia konstytucyjnie chronionych wartości, takich jak prawo własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) oraz ochrona środowiska i zrównoważony rozwój (art. 5 i art. 74 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p.). W wyroku z 14 czerwca 2023 r., II OSK 1751/22, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie już stwierdził, że w przepisach art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego, co nie daje podstaw do wykluczenia ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony. Decyzja o warunkach zabudowy, co do zasady, nie określa dokładnego posadowienia inwestycji w terenie. To szczegółowe ustalenie odbywa się dopiero na drugim etapie procesu inwestycyjnego - w ramach postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę.Dalej przyjdzie zauważyć, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, kolejnym etapem będzie zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego, czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Dopiero organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę będzie oceniał, czy projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie.Dodatkowo Sąd zauważa, że planowana inwestycja nie uniemożliwi dotychczasowego użytkowania nieruchomości sąsiednich. Jakkolwiek teza taka mogłaby się obronić w przypadku wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. "urządzeń infrastruktury technicznej", które z reguły pełnią funkcję subsydiarną umożliwiając korzystanie z obiektów i urządzeń znajdujących się na określonym terenie, to już nie przystaje ona do wymienionych w tym samym przepisie "linii kolejowych" i "obiektów liniowych" (np. rurociągów naziemnych, kanałów, dróg, wałów przeciwpowodziowych). Tego rodzaju obiekty budowalne zmieniają sposób wykorzystywania i zagospodarowania terenu i to istotnie, wykluczając z reguły możliwość korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy. Zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie można zatem uzależniać od tego, czy wymienione w nim przedsięwzięcie będzie in concreto zmieniało dotychczasowy sposób korzystania i zagospodarowania z terenu. Dotyczy to w takim samym stopniu "linii kolejowych", "obiektów liniowych", "urządzeń infrastruktury technicznej" jak i "instalacji odnawialnego źródła energii". Natomiast kwestia dotycząca potencjalnych immisji związanych z korzystaniem z nieruchomości dotyczy wyłącznie zjawisk już występujących, a nie przyszłych i hipotetycznych, co sprawia, że zasadnie można się na nią powoływać najwcześniej na etapie budowy obiektów (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/19). Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy.W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 k.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są merytorycznie prawidłowe i formalnie poprawne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, zatem w sprawie nie doszło do naruszenia reguł postępowania dowodowego z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie administracyjne było prowadzone na wniosek inwestora. Istotne w sprawie okoliczności faktyczne oraz ich skutki prawne wynikają wprost ze złożonych przez niego dokumentów, informacji zgromadzonych przez organy oraz postanowień uzgadniających wydanych przez właściwe organy. Wniosek inicjujący postępowanie administracyjne oraz wyjaśnienia inwestora były przygotowane w taki sposób, że pozwalały na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z jego żądaniem. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji należycie wyjaśnia powody podjęcia rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy. Zatem w sprawie nie zostały naruszone art. 8 art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy zasadnie przyjęły też, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., co wyjaśniono już wyżej.Podsumowując Sąd stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 145 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a..