Wyrok - II OSK 2307/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 marca 2026
Teza
Oddalono skargi kasacyjne; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie i D. K., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 13 czerwca 2023r. sygn. akt VII SA/Wa 142/23, w sprawie ze sOddalono skargi kasacyjne; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie i D. K., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 13 czerwca 2023r. sygn. akt VII SA/Wa 142/23, w sprawie ze s
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Szymańska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargi kasacyjne; Zasądzono zwrot kosztów postępowania
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 142/23, po rozpoznaniu skargi M. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 listopada 2022 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – uchylił zaskarżoną decyzję.Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 8 listopada 2018 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie części działek ewid. nr [...] obr. [...] położonych w B., wystąpił M. K.Burmistrz B. decyzją z dnia 8 stycznia 2019 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji oceniając, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełniało łącznie wszystkie warunki umożliwiające wydanie warunków zabudowy, wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm.) – dalej: "u.p.z.p.".Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia 8 stycznia 2021 r., znak: [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku rozpatrzenia sprzeciwu G. K. i M. K. od ww. decyzji organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2021 r. sygn. VII SA/Wa 370/21 uchylił zaskarżoną decyzję.Kontrolując ponownie decyzję Burmistrza B. z dnia 8 stycznia 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie doszło do przekonania, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie, a rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie części działek ewid. [...] z obrębu [...], położonych w B., nie było zgodne z prawem i nie znajdowało oparcia w ustalonym materiale dowodowym i opisanych w nim okolicznościach sprawy.Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. K. i G. K., postulując uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2022 r.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie.Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Na wstępie Sąd ten wskazał, że u podstaw zaskarżonej decyzji legło przyjęcie, że ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowym postępowaniu obejmowało swoim zasięgiem teren inwestycji odnoszący się tylko do fragmentu działki ewidencyjnej. Celem postępowania była ocena, czy dana działka mogła zostać zabudowana w sposób odpowiadający zamierzeniom inwestora. Według organu ustalenie warunków zabudowy winno odnosić się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana.Sąd Wojewódzki nie zgodził się z organem administracji, który w zaskarżonej decyzji uznał, że pojęcie "terenu", którym ustawodawca posłużył się w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. winno być utożsamiane z pojęciem działki ewidencyjnej. Zarówno bowiem art. 64 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak również ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne traktują te dwa pojęcia w sposób odmienny. Brak tożsamości tych określeń, mianowicie terenu i działki ewidencyjnej, w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy zostało też jednocześnie uwzględnione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 165, poz. 1588).W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe względy przemawiają za tym, aby uznać, że dopuszczalne jest w przypadku większych działek, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, wyodrębnienie we wniosku części działki inwestycyjnej, w dalszej kolejności uwzględnienie tego faktu w treści decyzji o warunkach zabudowy, a końcowo - wskazanie tego terenu w załączniku graficznym.Z przytoczonych powyżej powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.Od powyższego wyroku zostały wniesione dwie skargi kasacyjne. W skardze kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zaskarżono orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając:I. naruszenie prawa materialnego, tj.:- art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 4, art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że przedmiotem postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest teren wskazany przez inwestora, a nie działka geodezyjna,- art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 4, art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż pojęcie "teren" nie jest tożsame z pojęciem działki geodezyjnej;II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;- art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, iż organ odwoławczy dopuścił się jego naruszenia, w sytuacji gdy decyzja Kolegium odpowiada prawu - organ odwoławczy nie naruszył bowiem przepisów proceduralnych oraz dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów materialnych.- art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 4, art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, iż możliwe jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w stosunku do części działki.Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o:- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych;- ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.Natomiast w skardze kasacyjnej wniesionej przez D. K. również zaskarżono rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając:I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p. i w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. - w sprawie sposobu ustalenia wymagań dot. nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - dalej "rozporządzenie", poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że przez pojęcie "terenu" można rozumieć także obszar części działki ewidencyjnej (działek ewidencyjnych) oraz, że w świetle znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działek ewidencyjnych, a nie jedynie dla całości.II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a.:1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do uwzględnienia skargi na decyzję SKO i jej uchylenie, podczas gdy organ odwoławczy prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, w której wniosek inwestorów obejmował części działek ewidencyjnych;2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021 poz. 1986) i § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r, zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2399) poprzez błędne uchylenie decyzji SKO, tj. z pominięciem, że zgodnie z ww. przepisami przejściowymi organ odwoławczy słusznie zastosował przy wydawaniu rozstrzygnięcia dotychczasowe brzmienie przepisów u.p.z.p., wskazujących na zasadność ustalania warunków zabudowy dla całych działek ewidencyjnych.W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości oraz oddalenie skargi, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.W piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2023 r., zawierającym odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, pełnomocnik M. K. i G. K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. K. i G. K. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki geodezyjnej. Rozważania w tym względzie należy poprzedzić stwierdzeniem, że relewantny stan prawny dla niniejszej sprawy to przepisy u.p.z.p. sprzed nowelizacji art. 52 i art. 61 u.p.z.p. na mocy art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986). Nowelizacja ta weszła w życie z dniem 3 stycznia 2022 r., niemniej z mocy jej art. 4, do spraw m.in. wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie zmiany, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że także zasady wyznaczania obszaru analizowanego nie podlegają normie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, lecz § 3 rozporządzenia. Stan prawny jest bowiem determinowany datą złożenia wniosku, co miało miejsce w dniu 8 listopada 2018 r. O tyle to istotne, że w/w przepis u.p.z.p. posługuje się pojęciem "terenu", natomiast rozporządzenie w § 3 ust. 1 regulowało wyznaczenie obszaru analizowanego, odnosząc go do działki budowlanej. Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchylające § 3 rozporządzenia z dniem 3 stycznia 2022 r., jednocześnie zastrzegło w § 2, że toczące się postępowania o ustalenie warunków zabudowy podlegają dotychczasowemu reżimowi prawnemu. Innymi słowy w niniejszej sprawie przeprowadzenie analizy regulował § 3 rozporządzenia, który w ust. 1 przewidywał, że obszar analizy wyznacza się wokół działki budowlanej. Stąd powstała rozbieżność w interpretacji tych przepisów, tj. czy część działki ewidencyjnej może stanowić teren inwestycji.Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego stoi na stanowisku, że część działki ewidencyjnej może stanowić teren inwestycji, wokół którego wyznacza się obszar analizy. Z żadnego z przepisów u.p.z.p. lub rozporządzenia nie można wyprowadzić wniosku, że w skład terenu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie może wchodzić część działki ewidencyjnej. W art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest mowa o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Treść powołanych przepisów nie wyklucza zatem ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który jest częścią działki ewidencyjnej. Trzeba też mieć na uwadze treść art. 61 ust. 7 pkt 2 ustawy, z którego wynika, że właściwy minister w drodze rozporządzenia określi wymagania dotyczące m.in. ustalania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Ustawodawca zatem odróżnia pojęcia "teren" i "działka". Kierując się regułą lege non distinguente nec nostrum est distinguere (tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie jest wolno ich wprowadzać interpretatorowi), należy uznać, że mamy tu do czynienia z różnymi pojęciami. Tym samym, mając na względzie zasadę wolności zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), należy przyjąć, że co do zasady możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej i teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2025 r., sygn. II OSK 930/24, LEX nr 3885532).Zgodnie z przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. W przepisie tym jest zatem mowa o terenie objętym wnioskiem, a nie o działce objętej wnioskiem. Ustawodawca nie wprowadził przy tym w u.p.z.p. definicji legalnej pojęcia "terenu" lub "terenu objętego wnioskiem". Pojęcie "terenu" przyjęte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie zostało natomiast recypowane do rozporządzenia. Jak wskazano wyżej akt wykonawczy posługiwał się pojęciem "działki budowlanej" przy wyznaczaniu obszaru analizowanego.Trzeba mieć jednak na uwadze, że postanowienia rozporządzenia z 2003 r., jako aktu niższego rzędu, nie mogą zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (art. 87 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. Konstytucji RP). W razie stwierdzenia sprzeczności, sąd administracyjny jest uprawniony do uchylenia decyzji wydanej na podstawie takiego rozporządzenia. Brak kompatybilności pomiędzy pojęciami prawnymi w ustawie i akcie podustawowym, nie może prowadzić do wykładni zawężającej prawa strony oraz zmieniającej zakres treściowy tych pojęć. Innymi słowy - wykładnia pojęcia w akcie niższego rzędu nie może prowadzić do modyfikacji pojęcia zawartego w ustawie (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. II OSK 1051/23, LEX nr 3993526).Przedstawiona wykładnia powołanych przepisów wydaje się być w pełni zgodna z wolą ustawodawcy, o czym świadczyć może nowelizacja art. 61 u.p.z.p., która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022 r., polegająca na dodaniu do tego przepisu ust. 5a, w którym ustawodawca konsekwentnie posługuje się pojęciami: "terenu", "frontu terenu". Trzeba zwrócić uwagę również na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399), którego mocą uchylono § 3 rozporządzenia z 2003 r., w którym odwoływano się do pojęcia: "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy". § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.", podczas gdy poprzednio w przepisie tym posłużono się pojęciem: "na działce objętej wnioskiem". Analogicznie, użyte w § 6 w ust. 1 i w § 8 wyrazy: "frontu działki" zastąpiono wyrazami: "frontu terenu". Przepisy te pozwalają na ustalenie kierunku wykładni, zgodnego z wolą ustawodawcy. Skoro ustawodawca w odniesieniu do określenia granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy konsekwentnie zastąpił pojęcie "działki" pojęciem "terenu", to oznacza, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może odnosić się nie tylko do działki (działek) jako całości, ale również części działki, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony (wyroki NSA: z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 389/24, LEX nr 3850525; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2419/22, LEX nr 3824700; wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1752/22, LEX nr 3583006).Dopuszczalność określenia we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowalnego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji, dopuszcza się zwłaszcza w przypadkach, gdzie występuje duża działka ewidencyjna. W orzecznictwie NSA przyjmuje się także, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest możliwe, ze względu na uwarunkowania urbanistyczne, kiedy z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków w oparciu o parametry zabudowy sąsiednich działek ewidencyjnych wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie prowadzi do naruszenia ładu przestrzennego i wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy - przykładowo, kiedy ustalenie warunków zabudowy dotyczy terenu stanowiącego fragment zabudowanej już działki ewidencyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. II OSK 1082/21, z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. II OSK 2976/20, z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1693/19).W konsekwencji w stanie prawnym, znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie musiał stanowić całej działki ewidencyjnej.Powyższe względy przemawiają za tym, aby uznać, że dopuszczalne jest w przypadku większych działek, tak jak ma to miejsce w sprawie ustalenia warunków zabudowy G. K. i M. K., wyodrębnienie we wniosku części działki inwestycyjnej, w dalszej kolejności uwzględnienie tego faktu w treści decyzji o warunkach zabudowy, a końcowo - wskazanie tego terenu w załączniku graficznym. Takie podejście jest pozwala w szczególności zapewnić równowagę między potrzebą ochrony określonych wartości, takich jak np. ochrona środowiska (art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.), a prawem zabudowy nieruchomości (art. 21 ust. 1, art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.).Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty skarg wskazujące na naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 4, art. 59 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut, w którym podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.Mając powyższe na uwadze, NSA skargi kasacyjne oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a., uznając bezzasadność wszystkich zawartych w nich zarzutów.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedz na skargę kasacyjną.. mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedz na skargę kasacyjną.