Wyrok - II OSK 2248/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych J. S.A. z siedzibą w S. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 471/22, w sprUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych J. S.A. z siedzibą w S. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 471/22, w spr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Szymańska
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 7
kpa
art. 145
ppsa
art. 153
ppsa
art. 174
ppsa
art. 135
ppsa
art. 141
ppsa
art. 133
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę; Zasądzono zwrot kosztów postępowania
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 471/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA w Łodzi, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi D. B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: Kolegium, skarżący kasacyjnie) z 6 kwietnia 2022 r. nr SKO.4150.74-76.2022 SKO.4150.92.2022 SKO.4150.116-121.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) z 4 lutego 2022 r. nr DPRG-UA-VIII.156.2022 (pkt 1.) oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 2.).Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wnioskiem z 2 czerwca 2021 r. (następnie zmienionym) [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: inwestor, skarżący kasacyjnie) wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji w [...] przy ul. [...], działka nr [...], w obrębie [...], polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, garażu podziemnego oraz urządzeń budowlanych.Organ pierwszej instancji, decyzją z 4 lutego 2022 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta. Podano, że przeprowadzona została analiza architektoniczno-tekstowa, wykonana przez uprawnioną osobę w zakresie cech i funkcji terenu oraz sporządzono załącznik graficzny przedstawiający obszar analizowany wokół działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, w wielkości wymaganej na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie), tj. trzykrotność szerokości frontu działki (360 m). W granicach obszaru wyznaczonej analizy występuje zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna. Teren ma pośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] (droga gminna) i ul. [...] (droga powiatowa), poprzez ogólnodostępne drogi wewnętrzne: ul. [...] i ul. [...]. Stwierdzono również, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Za spełniony uznano również warunek braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.Dalej Kolegium wyjaśniło, że parametry zabudowy zostały określone na podstawie wyników analizy urbanistycznej terenu, uwzględniającej najbliższe sąsiedztwo planowanej inwestycji. W szczególności Kolegium wskazało, że w obszarze analizy występują dachy jedno, dwu i wielospadowe o nachyleniu głównych połaci dachowych z przedziału do 10°, 15-25° i 30-40°. Dalej, że budynki mieszkalne wielorodzinne (zabudowa dominująca) są najczęściej przykryte dachami płaskimi o nachyleniu głównych połaci dachowych do 10°. Wysokość kalenicy: od 2,5 m do 38,5 m (dla zabudowy o funkcji mieszkaniowej 5 - 38,5 m). Zaznaczono, że w kwartale zabudowy pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] i [...] (najbliższe sąsiedztwo planowanej inwestycji) wysokość ta osiąga zwykle 15,5 - 17 m. Kierunek kalenicy równoległy lub prostopadły w stosunku do frontu działki. Podniesiono, że organ w oparciu o § 8 rozporządzenia ustalił następujący układ połaci dachowych dla całego zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych: dachy płaskie o kącie nachylenia połaci do 10°, wysokość najwyżej położonej krawędzi dachu do 17 m (w nawiązaniu do budynków w kwartale zabudowy pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] i [...] - najbliższe sąsiedztwo planowanej inwestycji). Kolegium zaznaczyło, że tak ustalony parametr (niższy od wnioskowanego) nie zakłóci ładu przestrzennego w sąsiedztwie.Podsumowując wskazano, że wyniki analizy ograniczyły rozmiary planowanej inwestycji pod względem parametrów proponowanych przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśniono, że ustalone w sprawie wskaźniki w znaczącej większości odpowiadają średnim wartościom z analizy. Te, które odbiegają od tychże średnich parametrów na zasadzie odstępstwa od wartości średnich zostały merytorycznie powiązane z takimi funkcjami oraz cechami zagospodarowania i zabudowy w obszarze analizowanym, które w pełni uzasadniały odstępstwo od średnich wartości. Końcowo Kolegium zaznaczyło, że wymagania formalne niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione.WSA w Łodzi we wskazanym na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest zasadna, aczkolwiek co do zasady uwzględnił ją z przyczyn innych niż wskazane w skardze.W ocenie sądu wojewódzkiego w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Dalej, że w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z § 4-7 rozporządzenia. W zakresie linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki i okapu, sąd wojewódzki ocenił jako prawidłowe wyznaczenie tych wskaźników.Natomiast zastrzeżenia wzbudził sposób określenia geometrii dachu, którą ustalono w sposób następujący: dach o kącie nachylenia połaci dachowych do 10°, wysokość głównej kalenicy lub najwyżej położonej krawędzi dachu na wysokości do 17 m, który ustalono na podstawie § 8 rozporządzenia, zgodnie z którym geometrię dachu dla nowej zabudowy ustala się odpowiednio do geometrii dachów w obszarze analizowanym.W ocenie sądu wojewódzkiego ww. przyjęte przez organy rozwiązanie jest wadliwe, a to z tego powodu, że określono jedynie maksymalny wskaźnik w zakresie kąta nachylenia połaci i wysokości krawędzi dachu, podczas gdy – tak jak w przypadku innych ww. parametrów - powinny być one określone poprzez zastosowanie tzw. widełek "od – do". Ponadto brak jest jednoznacznego ustalenia kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu. Podzielono pogląd, że co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych według rozporządzenia jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości. Zdaniem sądu wojewódzkiego, niedopuszczalne jest określenie parametrów nowej zabudowy wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego lub minimalnego albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych. Tym samym, oceniono je jako niejednoznaczne, nieprecyzyjne, a więc naruszające ww. przepisy rozporządzenia.Sąd wojewódzki zaznaczył, że brak jest podstaw na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego do uwzględnienia podnoszonej przez skarżącego kwestii obwieszczenia Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi z 20 czerwca 2022 r. i wynikających z niego konsekwencji, gdyż w dacie orzekania przez organ drugiej instancji, czyli 6 kwietnia 2022 r. ww. obwieszczenie jeszcze nie funkcjonowało w obrocie prawnym. Zdaniem sądu pierwszej instancji, kwestia ta winna być wzięta pod uwagę przez organy ponownie rozpatrujące sprawę.Podsumowując uznano, że Prezydent, a w ślad za nim Kolegium naruszyły w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, przepisy § 8 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.). W pozostałym zaś zakresie uznano zarzuty skarżącego za niezasadne. Sąd wojewódzki nie dopatrzył się też innych uchybień.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Kolegium, zaskarżając go w całości, zarzucając:1. naruszenie prawa materialnego:a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492; dalej: p.u.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni § 8 rozporządzenia w brzmieniu sprzed 3 stycznia 2022 r. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;b) § 8 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez bezzasadne uznanie, że kąt nachylenia połaci dachowych określony został jedynie jako podanie wskaźnika maksymalnego, w sytuacji gdy parametr ten został podany w formie tzw. widełek poprzez określenie kąta nachylenia jako "dach płaski o kącie nachylenia połaci do 10°";c) § 8 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustalenie kąta nachylenia połaci i wysokości krawędzi dachu dopuszczalne jest tylko w formie tzw. "widełek", w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia w/w norm prowadzi do wniosku, iż dopuszczalne jest także ich określenie poprzez wskazanie maksymalnych wielkości, tj. górnej granicy;2. naruszenie przepisów postępowania:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci § 8 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, natomiast istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego;c) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwałby na uwzględnienie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia; orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.Skargę kasacyjną od wyroku z 7 czerwca 2023 r. wniósł również inwestor, zaskarżając go w całości, zarzucając:1) naruszenie prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj.: § 8 rozporządzenia, zgodnie z którym geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zgodnie z w/w paragrafem rozporządzenia parametry dachu powinny zostać określone poprzez zastosowanie tzw. widełek "od-do" przy jednoczesnym ustaleniu kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu. Błędna wykładnia powołanego przepisu rozporządzenia doprowadziła sąd do niezasadnego ustalenia, że parametry geometrii dachu dla planowanej inwestycji zostały określone nieprecyzyjnie ponieważ określono jedynie maksymalny wskaźnik w zakresie kąta nachylenia połaci i wysokości krawędzi dachu oraz nie ustalono jednoznacznie kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu, podczas gdy w rzeczywistości określenie geometrii dachu dla planowanej inwestycji nastąpiło zgodnie z § 8 rozporządzenia, tj. poprzez dostosowanie geometrii dachu planowanej inwestycji do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (na którym to obszarze występują dachy o kącie nachylenia takim jak dach planowanej inwestycji, tj. o kącie nachylenia do 10°) oraz które to dachy jako dachy płaskie nie mają jednoznacznie określonego układu połaci dachowych oraz kierunku kalenicy. Powyższe prowadzi do konkluzji, że parametry dachu planowanej inwestycji jako dachu płaskiego określające kąt nachylenia połaci dachowych do 10°, zostały określone w decyzji WZ w sposób precyzyjny, umożliwiający wyłącznie realizację inwestycji z poszanowaniem zasady "dobrego sąsiedztwa". W decyzji WZ nie określono kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu albowiem dla inwestycji przyjęto zastosowanie dachu płaskiego. W przypadku dachów płaskich nie ma możliwości i dlatego nie określa się kierunku kalenicy. Jeśli chodzi zaś o wysokość kalenicy, w przypadku dachu płaskiego wysokość kalenicy odpowiada wysokości elewacji, to nie ma już potrzeby dodatkowo podawania minimalnej wysokości kalenicy. Oczywistym jest, że wysokość kalenicy odpowiadać będzie wysokości elewacji frontowej;2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w. zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, w sytuacji gdy organy administracyjne obu instancji nie dopuściły się naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, w tym wskazanych powyżej przepisów k.p.a. Organy te podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, z poszanowaniem wyrażonych w art. 7 k.p.a zasad: prawdy obiektywnej; uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia;c) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione i bezpodstawne przekroczenie uprawnień WSA w Łodzi, jako sądu dokonującego kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych według stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania ostatecznej decyzji, polegające na uchyleniu decyzji Prezydenta z uwagi na konieczność rozważenia przez ten organ skutków obwieszczenia Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 20 czerwca 2022 r. (w przedmiocie włączenia obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków) dla rozstrzyganej sprawy pomimo tego, że obwieszczenie to nie funkcjonowało w obrocie prawnym zarówno na dzień orzekania organu pierwszej instancji, czyli 4 lutego 2022 r., jak i na dzień orzekania przez organ drugiej instancji, czyli 6 kwietnia 2022 r., albowiem wydane zostało dopiero 20 czerwca 2022 r., skutkujące zarzutem bezpodstawnego uwzględnienia przez WSA w Łodzi wyżej wskazanej zmiany stanu prawnego podczas sądowej kontroli legalności decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do uchylenia nie tylko decyzji organu drugiej instancji ale również poprzedzającej tę decyzję decyzji organu pierwszej instancji.Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie rozpoznanie skargi i jej oddalenie; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie.Pismami z 10 września 2023 r. i 12 września 2023 r. skarżący wniósł o uznanie skarg kasacyjnych za bezzasadne i utrzymanie w mocy wydanego wyroku.Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.Obydwie skargi kasacyjne okazały się uzasadnione, choć nie wszystkie zarzuty okazały się usprawiedliwione.Jako uzasadnione należało ocenić zarzuty naruszenia normy materialnej tj. § 8 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji zastosowanie, w powiązaniu z przepisami procesowymi tj. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wadliwa wykładnia tego przepisu materialnego prowadziła bowiem w konsekwencji do błędnej diagnozy naruszenia przez organy przepisów procesowych w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i ustalania stanu faktycznego. Tymczasem stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a źródłem tych ustaleń była analiza urbanistyczna. Analiza urbanistyczna nie jest aktem administracyjnym, ale stanowi dowód w sprawie w postaci dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną (zob. art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), a więc ma charakter zbliżony do dowodu z opinii biegłego. Organ ma obowiązek poddania tego dowodu, jak każdego innego ocenie i weryfikacji (art. 80 k.p.a.) - vide wyrok NSA z 11 września 2024 r. sygn. akt II OSK 1200/24. Sąd wojewódzki nie zakwestionował ustaleń wynikających z tego dokumentu, lecz zalecenie z niego wynikające tzn. jak w decyzji ustalić geometrię dachu. Mianowicie w analizie ustalono, że w obszarze występują dachy jedno, dwu i wielospadowe o nachyleniu połaci dachowych z przedziału do 10°, 15-25° i 30-40°. Budynki mieszkalne wielorodzinne (zabudowa dominująca) są najczęściej pokryte dachami płaskimi o nachyleniu głównej połaci dachowych do 10°. W kwartale zabudowy pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] i [...] (najbliższe sąsiedztwo planowanej inwestycji) wysokość kalenicy/najwyżej położonej krawędzi dachu osiąga zwykle 15,5-17 m.W decyzji, jeśli idzie o wskaźnik geometrii dachu ustalono: dla całego zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych: dachy płaskie o kącie nachylenia połaci do 10 °, wysokość najwyżej położonej krawędzi dachu do 17 m.Brzmienie według stanu prawnego na dzień orzekania przez Kolegium § 8 rozporządzenia jest następujące: geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Przepis ten zawiera dyrektywę, aby geometria dachu nawiązywała "odpowiednio" do geometrii dachów w analizowanym obszarze, co oznacza przydanie decydującej roli urbaniście dokonującemu analizy tych dachów, po drugie definiuje pojęcie geometrii dachu uznając za relewantne takie elementy architektoniczne jak: kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Powyżej opisane elementy stanowią charakterystykę wiedzy specjalistycznej, jaką dysponują osoby sporządzające analizę, której siłą rzeczy nie posiada sąd administracyjny, będący sądem prawa.Przyjęcie kryterium "odpowiedniości" oznacza bardziej liberalne podejście do ustalania zarówno tego wskaźnika, jak i wysokości głównej kalenicy, która wraz z pozostałymi elementami geometrii powinna nawiązywać do występujących na terenie analizowanym rozwiązań wprost lub z pewnymi dostosowaniami, a nawet odrębnościami (por. A. Plucińska - Filipowicz [w:] Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Komentarz, LEX/el. 2011, § 8).Decyzja o warunkach zabudowy przewiduje dach płaski dla całego zespołu budynków o kącie nachylenia połaci do 10 °. W przepisach prawa brak jest definicji dachu płaskiego. Powszechne jest jednak posiłkowanie się w tym zakresie Polską Normą – PN-B-10425:1989 – Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły. Wymagania techniczne i badania przy odbiorze, stosowaną przez architektów przy sporządzaniu projektów budowlanych. Wynika z niej, że dach płaski to dach o kącie nachylenia połaci dachowych nie większym niż 12°. Zupełnie niezrozumiałe jest natomiast zastrzeżenie sądu wojewódzkiego, że nie zawarto pierwszej wartości tego przedziału, tj. "od....". Matematycznie natomiast uzasadnione było to tym, że minimalnym kątem nachylenia jest 0° i nie istnieje inna możliwość. Niedookreślenie w decyzji tego kąta w zakresie "od" w żaden sposób nie wpływa na parametr inwestycji, bowiem kąt nachylenia połaci nie będzie mógł przekroczyć 10 °, a tym samym będzie mógł wynieść przykładowo 2°, czy to 9° w zależności od konkretnego projektu budowlanego. Jednak początkową wartość tego kąta zawsze stanowi 0°. Nie ma wymogu określenia minimalnego kąta nachylenia, chyba, że byłby on większy od 0°. Wówczas obowiązywałby ten kąt w określonych widełkach. W tym wypadku nie budzi wątpliwości, że zapis decyzji należy odczytać jako kąt nachylenia od 0° do 10°, a tym samym stanowisko sądu wojewódzkiego w części interpretacji § 8 rozporządzenia należało uznać za całkowicie błędne. Oznacza to zasadność zarzutów obydwu skarg kasacyjnych co do błędnej metodyki przyjętej przez sąd wojewódzki odnośnie ustalenia parametru geometrii dachu. Zbyt formalne odczytanie przepisu, nieskorelowane z zasadami nauki geometrii, doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia, bowiem widełki zostały w istocie w decyzji zastosowane, tj. od 0° do 10°.W przypadku dachu płaskiego, a taki rodzaj dachów występuje dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w obszarze objętym analizą, wtórne znaczenie ma kalenica i układ połaci dachowych. W wypadku dachu płaskiego rolę kalenicy pełni wysokość krawędzi dachu jako najwyżej położony punkt powierzchni dachu i została ona określona w decyzji (do 17 m). Również brak ustalenia kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki w przypadku dachu płaskiego nie jest bezwzględnie wymagany. Dach płaski nie ingeruje w przestrzeń w przeciwieństwie do dachu stromego.Powyższe odpowiada wykładni § 8 rozporządzenia zaprezentowanej w wyroku NSA z 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2524/14, który NSA w składzie orzekającym w pełni podziela. Mianowicie skoro w w/w przepisie jest mowa o kącie nachylenia i wysokości kalenicy, a kalenicę stanowi najwyższa część dachu utworzona na przecięciu połaci dachowych, to należy uznać, że wymóg zawarty w powyższym przepisie odnosi się przede wszystkim do dachów stromych, a nie dachów płaskich (stropodachów). W przypadku dachów płaskich w budynkach wielorodzinnych kalenicę stanowi najwyższy punkt dachu. Kąt nachylenia połaci dachowych jest natomiast elementem charakterystycznym dachów stromych. Dostosowanie geometrii dachu płaskiego do geometrii dachów płaskich występujących w obszarze analizowanym może ograniczać się zatem do formy i kształtu dachu.Natomiast jako bezzasadne należało uznać część zarzutów naruszenia przepisów procesowych.Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, w tym nie zawiera stanowiska sądu I instancji w kwestii oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności stanowisko sądu wojewódzkiego odnoszące się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, podstawę prawną wyroku oraz wyjaśnia w jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności sąd wojewódzki dokładnie przeanalizował zarówno prawidłowość ustalenia pozostałych parametrów zabudowy objętych przepisami § 4 - 7 rozporządzenia, jak również ocenił, że został zagwarantowany dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto wyjaśnił kwestię wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej oraz braku wymogu określenia liczby miejsc postojowych na tym etapie procesu inwestycyjnego. Tym samym uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.Jako bezzasadny należało ocenić także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.Sąd wojewódzki orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i jednocześnie rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Prawidłowo sąd wojewódzki wyjaśnił istotę tego przepisu (str. 27 uzasadnienia) i podkreślił, że obwieszczenie Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 20 czerwca 2022 r. (w przedmiocie włączenia obiektu do wojewódzkiej ewidencji zabytków) nie funkcjonowało w obrocie prawnym w dacie orzekania przez Kolegium (6 kwietnia 2022 r.). Wobec tego nie znalazł podstaw do uwzględnienia kwestii wydania tego obwieszczenia. Natomiast we wskazaniach co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.) wyjaśnił, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny mieć na uwadze okoliczność, że do wojewódzkiej ewidencji zabytków została włączona karta ewidencyjna obiektu nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków pod nazwą "[...]". Wskazówka ta jest prawidłowa bowiem wskutek uchylenia zaskarżonych decyzji zostałby na nowo ukształtowany stan faktyczny sprawy, który musiałby uwzględnić opisane wyżej objęcie układu urbanistycznego, wojewódzką ewidencją zabytków.Wobec zasadności skarg kasacyjnych, zaskarżony wyrok należało uchylić, a jednocześnie zaistniały podstawy do rozpoznania skargi i jej oddalenia na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez WSA w Łodzi kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do słusznej konkluzji, że została spełniona przesłanka zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) (wszystkie parametry zabudowy określone w § 4-7, za wyjątkiem geometrii dachu - § 8 rozporządzenia), jest zapewniony dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Nie stwierdzono także, aby decyzja była niezgodna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji zostały spełnione łącznie wszystkie wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co uzasadniało oddalenie skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy.Mając powyższe na uwadze orzeczono na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. odpowiednio na rzecz obydwu podmiotów wnoszących skargę kasacyjną.. odpowiednio na rzecz obydwu podmiotów wnoszących skargę kasacyjną.