Postanowienie - III SAB/Kr 78/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 września 2025
Teza
Odrzucono skargę. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Brzeska w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę organizacji ruchu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżąca M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Brzeska, w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o zmianę organizacji ruOdrzucono skargę. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Brzeska w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę organizacji ruchu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżąca M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Brzeska, w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o zmianę organizacji ru
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
nieustalone
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Magdalena Gawlikowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Skarżąca M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Brzeska, w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o zmianę organizacji ruchu na ulicach: Powstańców Warszawy, Ignacego Mościckiego i Szarych Szeregów w Brzesku wraz z odnogą wzdłuż zachodniej pierzei Galerii Odysa.W treści skargi wskazała, że działała także "z upoważnienia mieszkańców oraz właścicieli nieruchomości przeznaczonych pod perspektywiczną zabudowę mieszkalną położonych w Brzesku w obrębie ulic: Powstańców Warszawy Ignacego Mościckiego i Szarych Szeregów".Do skargi dołączono (jako załącznik nr 2) pełnomocnictwo udzielone skarżącej do występowania w sprawie zmiany organizacji ruchu na terenie osiedla położonego w Brzesku. Zawiera ono nieczytelne podpisy osób udzielających pełnomocnictwa.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i sposób reakcji organu na liczne pisma skarżącej o zmianę organizacji ruchu na przedmiotowym obszarze. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącej, wniosek o zmianę organizacji ruchu nie wszczyna postępowania administracyjnego, a jego rozpatrzenie nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Natomiast niezadawalająca skarżącą reakcja organu na składane przez nią pisma nie świadczy o bezczynności organu w sprawie.W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z 1 września 2025 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie czytelnie z imienia i nazwiska osób, w imieniu których wnosi skargę, a także podanie ich adresów zamieszkania oraz przedstawienia oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania ww. osób przez skarżącą przed sądem administracyjnym, ewentualnie o podpisanie skargi przez te osoby. Jednocześnie pouczono skarżącą o treści art. 35 p.p.s.a. Powyższe doręczono skarżącej 8 września 2025 r.W piśmie datowanym na 10 września 2025 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę organu. Jednocześnie nie wykonała wezwania sądu co do wskazania osób skarżących, podpisania przez nich skargi lub udzielenia skarżącej pełnomocnictwa do reprezentowania ich przed sądem administracyjnym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Skarga podlega odrzuceniu.Sąd wskazuje, że zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", określa art. 3 tej ustawy.Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.Stosowanie natomiast do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.Z powyżej wskazanych przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą tzw. klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych.Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że treść skargi wskazywała, że skarżąca działa imieniem własnym oraz "z upoważnienia mieszkańców". Mimo wezwania Sądu, skarżąca nie wskazała osób, imieniem których działa wnosząc skargę. Dlatego też Sąd przyjął, że skargę wniosła jedynie w swoim imieniu.Przechodząc do meritum Sąd wskazuje, że zarzucana organowi "bezczynność" nie jest objęta zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Zakres ten – gdy idzie o bezczynność – determinowany jest zasadniczo przepisami art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., bowiem do nich odsyła art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tymczasem skarżąca domaga się zmiany organizacji ruchu, a zmiana taka nie następuje w drodze aktów (czynności) wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Zmiana organizacji ruchu nie jest też dokonywana w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ani postępowania określonego w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, toteż ewentualna bezczynność w tej mierze nie ma znamion przedmiotu zaskarżenia opisanego w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.Jak wynika z treści przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251), dalej jako: "p.r.d." i przepisów wykonawczych do ww. ustawy, zmiana organizacji ruchu nie jest dokonywana w drodze decyzji administracyjnej, nie stanowi bowiem załatwienia sprawy indywidualnej, nie jest aktem skierowanym do indywidualnie oznaczonego adresata i nie dotyczy zindywidualizowanych praw i obowiązków.Z art. 10 ust. 6 p.r.d. wynika, że prezydent miasta (w niniejszym przypadku burmistrz) zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 784) w § 3 ust. 1 stanowi, że organ zarządzający ruchem w szczególności m.in: rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu (pkt 1), opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu (pkt 2), zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu (pkt 3).Wskazać należy, że w judykaturze dopuszcza się możliwość wniesienia skargi na zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13) zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 p.r.d. na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Zatem jest to akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 §2 pkt 6 p.p.s.a.). Jak zaś wskazano wyżej, w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga na bezczynność służy tylko w odniesieniu do decyzji, postanowień, aktów i czynności, określonych w punktach 1, 2, 3, 4 i 9 tego przepisu. Nie jest więc dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność polegającą na braku wydania takiego zarządzenia w zakresie zarządzania ruchem, czy w sprawie zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 11 lutego 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 150/21, postanowienie WSA w Poznaniu z 15 września 2023 r., sygn. akt III SAB/Po 12/23, postanowienie WSA w Łodzi z 10 października 2024 r., sygn. akt III SAB/Łd 23/24, czy też postanowienie NSA z 21 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2524/15).Jeżeli natomiast chodzi o czynność zarządcy drogi, polegającą przykładowo na ustawieniu znaku drogowego, w tym przypadku nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to czynność materialno – techniczna, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., lecz akt generalny, adresowany do nieskonkretyzowanego adresata (tak zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 735/10. LEX 658620). W konsekwencji brak jest też podstaw do objęcia kontrolą sądu administracyjnego bezczynności w tym zakresie.Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.