Wyrok - VII SA/Wa 1185/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 26 września 2025
Teza
Oddalono skargę. pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi P. F. i P. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 9 października 2023 r. znak: DLI-II.7621.35.2022.BW.20(DLI-III) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę UZASADOddalono skargę. pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi P. F. i P. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 9 października 2023 r. znak: DLI-II.7621.35.2022.BW.20(DLI-III) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę UZASAD
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
Skarb Państwa
biegły
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Ścieszka.
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2022 r., działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 11i, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 oraz art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176, dalej: specustawa drogowa), art. 93 i art. 95 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029), art. 104 i art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 26 i art. 27 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), po rozpatrzeniu wniosku z 1 lipca 2021 r. złożonego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...]. Projektowana inwestycja planowana jest do realizacji na terenie województwa [...], powiat [...], gmina [...], miejscowość [...], gmina [...], miejscowość [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na wskazanych działkach ewidencyjnych.Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 9 października 2023 r., po rozpatrzeniu odwołania JM, WM, Stowarzyszenia [...], AM, PP, MZ, KB i KK, PF i PK wspólników spółki cywilnej prowadzących działalność pod nazwą: "[...]" s.c., AP, LB, SB, MB i MB, oraz po zapoznaniu się z odwołaniem ZK, JN, DS, AS, JP, JP, KN, AN, MN, AR, KC, AC, PP, JN, RŁ, BŁ, PŁ, EŁ, SŁ, JB, SP, JP, PP, AP, MP, PS, KS, MS, PS, MS, JH, KH, RH, DR, RR, EN, ZN, KN, MN, TW, AW, JS, ES, PS, AS, DS, ED, MD, KO, MO, TN, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a., punkcie I uchylił konkretne rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji zastępując je nowymi ustaleniami; w punkcie II - w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy; w punkcie III - umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania ZK, JN, DS, AS, JP, JP, KN, AN, MN, AR, KC, AS, PP, JN, RŁ, BŁ, PŁ, EŁ, SŁ, JB, SP, JP, PP, AP, MP, PS, KS, MS, PS, MS, JH, KH, RH, DR, RR, EN, ZN, KN, MN, TW, AW, JS, ES, PS, AS, DS, ED, MD, KO, MO, TN.Minister podkreślił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę [...], w tym zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz poprawność kończącej to postępowanie decyzji Wojewody [...], jak również rozpatrzył zarzuty zawarte we wniesionych odwołaniach.Minister podkreślił zatem, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Do wniosku dołączono mapy zawierające projekty podziału nieruchomości (art. 11d ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Ponadto, przedstawiono analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, określono nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa, jak również wskazano nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682).W ocenie Ministra przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z:- decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z 28 października 2016 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa obwodnicy [...] w ciągi drogi krajowej nr [...]", dalej: decyzja RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach,- postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z 12 lipca 2022 r. uzgadniającym realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określającym warunki jego realizacji, sprostowanym w części postanowieniem tego organu z 22 lipca 2022 r.- decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie z 31 sierpnia 2021 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego,- decyzją Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 grudnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarstwa Wodnego w [...] z 31 sierpnia 2021 r.,- postanowieniami Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935).Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, bądź dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, w przypadku ich niewydania, co należało potraktować się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Ponadto, inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne.Analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, organ odwoławczy uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11b oraz art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Na etapie postępowania odwoławczego wyjaśnieniu podlegała jedynie kwestia dotycząca załącznika do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, o którym mowa w art. 11d ust. 1 pkt 7b specustawy drogowej, tj. załącznika graficznego określającego przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.Poddając kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie Minister stwierdził, że organ I instancji prawidłowo poinformował stronę o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o miejscu, w którym strona może zapoznać się z tą dokumentacją, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda [...] pismem z 5 listopada 2021 r. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, wysyłając zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń.Z uwagi na obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wynikający z decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, ze zm.), pismem z 9 listopada 2021 r. Wojewoda [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego. Przy dokonywaniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko został zapewniony udział społeczeństwa w trybie art. 33-36 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Wojewoda podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie. Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydał w dniu 12 lipca 2022 r. postanowienie uzgadniające, sprostowane następnie postanowieniem z 22 lipca 2022 r.W toku postępowania przed Wojewodą [...] skarżący wnieśli zastrzeżenia i wnioski odnośnie rzeczonej inwestycji drogowej, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do poruszonych zagadnień.W ocenie Ministra, kontrolowana decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, określa również termin wydania nieruchomości, lub wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Pozytywnie organ odwoławczy ocenił określenie przez Wojewodę [...] - biorąc pod uwagę dyspozycję art. 16 ust. 2 specustawy drogowej - ww. terminu na 121 dzień od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ zobowiązany był bowiem tak uczynić wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Korzystając z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister skorygował zaskarżoną decyzję uwzględniając zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I decyzji. W związku z powyższym, w pkt II niniejszej decyzji Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie.Uzasadniając natomiast rozstrzygnięcie podjęte w pkt III decyzji, tj. umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie odwołań wniesionych przez wymienione osoby, Minister stwierdził, że osoby te nie wykazały interesu prawnego uprawniającego do podważania decyzji Wojewody [...].Rozpatrując zaś zarzuty JM, WM, Stowarzyszenia [...], AM, PP, MZ, KB i KK, PF i PK wspólników spółki cywilnej prowadzących działalność pod nazwą: "[...]" s.c., AP, LB, SB, MB i MB, Minister w pierwszej kolejności wskazał, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Wynika to z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej. Ocenie dokonywanej przez organy może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.Odwołując się do treści art. 11i ust. 1 specustawy drogowej oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Minister zaznaczył, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej.W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zarzutów podniesionych przez skarżących. Inwestor w pismach z 8 listopada 2021 r. odniósł się zarzutów wskazanych w odwołaniach. Stanowisko inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 k.p.a., przesłał skarżącym, zawiadamiając jednocześnie, stosownie do art. 10 k.p.a., o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strony skorzystały z powyższego prawa i w toku postępowania odwoławczego składały również dalsze zastrzeżenia w sprawie, które organ II instancji wziął pod uwagę w toku prowadzonego postępowania.Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowiska inwestora, jak również zarzutów odwołań, Minister stwierdził, że objęcie zakresem działek będących własnością skarżących w sposób wskazany we wniosku inwestora, a następnie w decyzji Wojewody [...], nie narusza prawa.Odnosząc się do zarzutów PF i PK, wspólników spółki cywilnej, prowadzących firmę pod nazwą "[...]", właścicieli działki nr [...]obręb [...], gmina [...], podzielonej na działkę nr [...](pod inwestycję) i na działkę [...](pozostającą u obecnych właścicieli), Minister potwierdził stanowisko organu I instancji, iż w przypadku realizacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa drogi, organ administracji nie może dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Organ wydający zezwolenie realizacyjne nie może więc w ramach tych przepisów uznaniowo modyfikować przebiegu linii rozgraniczających oraz linii podziału, jeżeli zaproponowane rozwiązanie projektowe nie narusza prawa. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Jeśli przyjmujemy, że przebieg drogi jest wyznaczany w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, musimy też przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi. Liniowy charakter inwestycji drogowych dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją. W żadnym razie nie może być w takiej sytuacji mowy o niedopuszczalnej ingerencji.Minister zauważył jednocześnie, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją (np. brak miejsc parkingowych). Z samej bowiem istoty przedsięwzięcia drogowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest wadliwa.Minister podkreślił przy tym, że przedmiotem orzekania przez organy w tej procedurze nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżących stron, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych. W tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym bez znaczenia dla prawidłowości przedmiotowego postępowania są podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące ewentualnych utrudnień w korzystaniu z nieruchomości. Jak zauważył organ, zezwolenie na realizację inwestycji drogowej w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób lub podmiotów których prawa lub interesy mogą być przez to zezwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli lub innych podmiotów wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonego przebiegu inwestycji. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.Odnosząc się do zarzutu likwidacji miejsc parkingowych na nieruchomości skarżących, którą to lokalizację zatwierdziła decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2017 r., Minister przychylił się do wyjaśnień inwestora, zawartych w piśmie z 8 listopada 2022 r. zgodnie z którymi, decyzja RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana wyprzedzająco do ww. decyzji Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego dotyczącego budynku biurowego. Zgodnie z decyzją RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach działka nr [...], jak i znajdujący się na niej budynek, w całości znajdował się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz częściowo na terenie objętym inwestycją. Przyjęte ostatecznie rozwiązania projektowe dla układu drogowego w rejonie działki nr [...] nie wykroczyły poza teren wskazany w decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Znajdujące się przy budynku biurowym miejsca postojowe, w związku z bezpośrednią kolizją z projektowanym układem drogowym, uległy likwidacji, jednakże inwestor wskazał, iż istniejące zagospodarowanie działki nr [...] nie wyklucza postoju pojazdów na pozostałej części działki, która pozostała własnością Spółki.Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostawały zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Rozporządzenie to nie ma zastosowania w sprawie o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Zakres stosowania tego rozporządzenia określony został wprost w § 1 i wyraźnie nakazuje stosowanie rozporządzenia w takim zakresie, w jakim ustala ono warunki techniczne, ale wyłącznie takie, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Rozporządzenie to nie ma więc zastosowania do budowy dróg publicznych.Minister stwierdził również, że decyzja Wojewody [...] spełnia wymogi określone w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, w tym również dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt VI decyzji Wojewody). Natomiast jeżeli w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji skarżący uważają, że doznają szkody, to mogą skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości.Według Ministra, ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o wybudowaniu obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora.Za nietrafny organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645). Zaznaczał, że w przepisie tym chodzi o dostosowanie odległości nowobudowanych budynków do przebiegu drogi publicznej, a nie sytuowania drogi w stosunku do istniejących budynków. Planowane przybliżenie pasa drogowego względem obiektów budowlanych znajdujących się na działkach skarżącej spółki stoi zatem w zgodzie z ww. przepisem ustawy o drogach publicznych.Minister nie podzielił też twierdzenia skarżących, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie zapewni komunikacji w wokół budynku oraz, iż jest to niezgodne z obowiązującym dla działki skarżących miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 11 i ust. 2 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z podstawowych skutków wskazanego powyżej wyłączenia jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, inwestor w piśmie z 8 listopada 2022 r. poinformował, że w kwestii braku zachowania komunikacji wokół budynku, projektant wprowadził w porozumieniu z właścicielem działki nr [...] rozwiązania projektowe, które umożliwiają zachowanie przejezdności w południowo-wschodnim narożniku działki. Jednocześnie inwestor wyjaśnił, że w związku ze zmianą geometrii wewnętrznego układu drogowego w obrębie przedmiotowej działki projektant dokonał analizy przejezdności, która wykazała, że inwestycja drogowa, jaką jest budowa obwodnicy [...], nie spowoduje braku możliwości poruszania się po terenie działki pojazdami osobowymi i dostawczymi. Ponadto dla projektu budowy obwodnicy [...] przeprowadzono ocenę bezpieczeństwa w postaci audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, która nie wykazała pogorszenia warunków bezpieczeństwa dla przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego.Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, Minister uznał za bezskuteczny także zarzut wspólników skarżącej spółki dotyczący braku zapewnienia bezpieczeństwa ruchu wobec zmniejszenia placu manewrowego po podziale działki nr [...].Minister wyjaśnił również, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r., wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy Prawo budowlane). Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, zostało natomiast ograniczone dla organu administracji architektoniczno- budowlanej do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Projektant więc odpowiada za opracowanie projektu inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji w postaci decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.Organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie ma też podstaw do zakwestionowania przyjętych przez inwestora rozwiązań technicznych. W świetle powyżej argumentacji, Minister za niezasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. oraz 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a.Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej z pominięciem pełnomocnika tj. r. pr. J.K, Minister podkreślił, że Wojewoda zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomienia z 3 sierpnia 2022 r., wysłanego na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a pozostałe strony zawiadomił w drodze obwieszczenia. W zawiadomieniu oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią zaskarżonej decyzji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że P F i PK wspólnicy spółki cywilnej prowadzonej firmę pod nazwą "[...]", odebrali ww. zawiadomienie w dniu 9 sierpnia 2022 r. Minister zgodził się jednocześnie z tym, że skarżący udzielili pełnomocnictwa r.pr. JK w dniu 25 listopada 2021 r. i pismem z dnia 2 grudnia 2021 r. przesłali je do organu pierwszej instancji, jednak ze względu na szczególny charakter rozwiązań prawnych przyjętych w specustawie drogowej i jednoznaczną treść art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, wojewoda ma obowiązek wysłać zawiadomienie o wydaniu decyzji właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem na adres wskazany w katastrze nieruchomości, niezależnie od faktu ustanowienia w sprawie pełnomocnika. Powyższe przepisy specustawy drogowej na zasadzie prawnej reguły: norma szczególna uchyla normę ogólną, wyłączają normę ogólną wynikającą z art. 40 § 2 k.p.a., stanowiącą o doręczaniu pism ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, odnośnie doręczania zawiadomienia o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej. Powyższe znajduje potwierdzenie w ukształtowanym orzecznictwie sądów administracyjnych.Minister wyjaśnił przy tym, że ustawowy nakaz indywidualnego zawiadamiania właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem inwestora o wydaniu decyzji lokalizacyjnej na adres znajdujący się w ewidencji gruntów i budynków miał na celu poinformowanie ww. podmiotów o prowadzeniu postępowania i o wydaniu przez organ rozstrzygnięcia. Z samego faktu doręczenia zawiadomienia nie można wywodzić nałożenia przez organ na podmioty, do których jest ono skierowane, określonych obowiązków czy przyznania określonych uprawnień, skoro skutki procesowe zawiadomienia nie są tożsame ze skutkami wynikającymi z doręczenia, na podstawie przepisów k.p.a.Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji i przyjęte rozwiązania są prawidłowe. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Stwierdził również, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa, a zarzuty skarżących stron nie zasługują na uwzględnienie.PF i PK, wspólnicy spółki cywilnej [...], reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli skargę na opisaną wyżej decyzję Ministra Rozwoju i Technologii zarzucając jej naruszenie:a) art. 11f ust. 1 pkt 4) specustawy drogowej w zw. z § 18 ust. 1 i § 19 ust. 2 pkt 1 i 2) rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 5 i 6 Prawa budowlanego, polegające na braku poszanowania uzasadnionego interesu prawnego skarżących oraz naruszenie prawa polegające na trwałym pozbawieniu zabudowanej nieruchomości skarżących miejsc postojowych oraz bezpiecznego wjazdu do tej nieruchomościb) art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez przyjęcie, że ingerencja w prawo własności skarżących dokonana decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej miała miejsce z zachowaniem zasady proporcjonalności i równości, a nadto nie naruszała prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących (budynek jest przedmiotem najmu) oraz nie nadała w sposób nieuprawniony prymatu interesowi publicznemu nad interesem prywatnym, przy równoczesnej możliwości odsunięcia przebiegu inwestycji drogowej na południe, tak aby ograniczyć negatywne względem działki skarżących skutki realizacji inwestycji. Skutki jakie dotykają skarżących w wyniku realizacji inwestycji są bardzo dotkliwe (pozbawienie miejsc postojowych oraz stworzenie trudnego wjazdu uniemożliwiającego bezpieczny wjazd i wyjazd pojazdów osobowych, a przede wszystkim ciężarowych), podczas gdy niewielkie przesunięcie pasa drogowego na południe znacznie ograniczyłoby te skutki. W ten sposób inwestycja w sposób niezwykle inwazyjny narusza interesy prawne skarżących natomiast interesy prawne właścicieli nieruchomości znajdujących się po przeciwnej stronie planowanej drogi (a więc znajdujących się w zbliżonej sytuacji) w ogóle nie zostają ograniczone w prawie własności;c) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 11i ust. 1 i art. 11f ust. 4, art. 11c specustawy drogowej w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 10 ust. 1 k.p.a., przez błędne uznanie przez organy I i II instancji, że wniosek o wydanie decyzji nie narusza interesu prawnego strony w sposób niezgodny z prawem;d) art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej w zw. z art. 107 k.p.a., przez niewłaściwą ocenę uzasadnionych interesów skarżących, a właściwie całkowite ich zignorowanie, polegające na braku odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu naruszenia § 18 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (doprowadzenia przez decyzję zrid do stanu notorycznego, nie dającego się usunąć naruszenia prawa poprzez stworzenie sytuacji, w której budynek usługowy nie ma miejsc postojowych). Skarżona decyzja nie zawiera żadnego logicznego uzasadnienia prawnego ani faktycznego zignorowania podniesionych zarzutów.e) art. 12 ust. 1 specustawy drogowej poprzez zatwierdzenie podziału nieruchomości skarżącej, tj. działki [...] w warunkach kiedy nie istniała do tego podstawa, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem praw osób trzecich tj. skarżących, wobec czego podział nieruchomości prowadzący do wywłaszczenia części działki pod budowę drogi w ogóle nie powinien mieć miejsca, albo przebiegać inaczej (z mniejszą ingerencją w nieruchomość, tak aby umożliwić usytuowanie na niej miejsc postojowych);f) art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 k.p.a. w zw. z art. 11c specustawy drogowej poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nierozpoznanie istoty sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, a także podjęcie decyzji w warunkach wyraźnie wskazujących na zagrożenie naruszenia interesów osób trzecich, zaniechanie uzyskania opinii biegłego ds. budownictwa i projektowania drogowego i ograniczenie się do przyjęcia za wystarczające stanowiska pełnomocnika inwestora zainteresowanego korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem.Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], względnie uchylenie jej w zakresie dotyczącym działki [...]; oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący od początku prowadzenia postępowania przed Wojewodą [...], a następnie Ministrem, reprezentowali konsekwentnie stanowisko wskazujące na konieczność odsunięcia pasa drogowego od ich nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] w [...]. Działka ta jest stosunkowo niewielka i jest zabudowana budynkiem usługowym. Od strony drogi tj. ul. [...], znajduje się wjazd oraz są ulokowane miejsca postojowe. Podział nieruchomości i przejęcie jej części na własność przez Skarb Państwa spowoduje likwidację miejsc postojowych. Równocześnie po przeciwnej stronie drogi, istnieje techniczna możliwość przesunięcia pasa drogowego bez skutku w postaci tak daleko idącej ingerencji w prawo własności, ponieważ działki po przeciwnej stronie ulicy nie są zagospodarowane tak intensywnie, jak to ma miejsce w tej linii zabudowy, w której usytuowany jest budynek skarżących. Zdaniem skarżących, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że fakty te zostały przy ocenie stanu faktycznego pominięte, a decyzję oparto na zbyt szeroko rozumianym ograniczeniu kognicji organów działających przy wydawaniu decyzji ZRID.Istotą sporu, zdaniem skarżących, jest ocena ingerencji w prawo własności skarżących na skutek budowy obwodnicy Zabierzowa, a w zasadzie ocena jej skutku polegającego na trwałym pozbawieniu nieruchomości miejsc postojowych. Skarżący podnosili de facto argumenty związane bezpośrednio z przesunięciem granicy działki i zmniejszeniem placu manewrowego na ich nieruchomości. Pierwszy wiązał się z ograniczeniem możliwości bezpiecznego wjazdu pojazdów osobowych i ciężarowych na teren nieruchomości i wyjazdu z tego terenu, a drugi z likwidacją miejsc postojowych. Obie te okoliczności są niezaprzeczane, jednakże w szczególności druga z okoliczności stanowi ewidentne naruszenie prawa, a to § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Biorąc pod uwagę kształt działki [...] oraz jest zabudowę, odległości od działek sąsiednich, a także istnienie wjazdu (który siłą rzeczy nie może stanowić miejsca postojowego), po dokonaniu podziału nieruchomości dojdzie do likwidacji wszystkich miejsc postojowych, zaś miejsce dla inwalidów będzie kolidowało z wjazdem na teren działki. Zdaniem skarżących, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, de facto nie wyjaśnia ani prawnej ani faktycznej podstawy rozstrzygnięcia w odniesieniu do działki i problemu podniesionego przez skarżących, a ogranicza się do wskazania na ograniczone możliwości kognicji w toku wydawania decyzji zrid. Zdaniem skarżących, jakkolwiek kognicja ta i możliwości weryfikacji wniosku inwestora są niewątpliwie ograniczone, to jednak nie sposób zgodzić się aby ograniczały się one do bezrefleksyjnej akceptacji każdego wniosku złożonego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Wówczas także i kontrola instancyjna, czy też sądowa byłyby całkowicie zbyteczne. W uzasadnieniu decyzji Ministra brak jest odniesienia się do zarzutu polegającego na całkowitym pozbawieniu nieruchomości miejsc postojowych, brak wyjaśnienia czy zarzut ten jest zasadny, brak wyjaśnienia dlaczego w konsekwencji (wobec braku rozważenia zasadności zarzutu) organ utrzymał w mocy decyzję. Decyzja zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenia co do charakteru decyzji zrid. W niniejszej sprawie doszło zaś do sytuacji, w której obiekt wybudowany zgodnie z prawem i zatwierdzoną w 2017 r. decyzją o pozwoleniu na budowę, pozbawiony będzie miejsc postojowych. De facto pozbawia to nieruchomość dojazdu, ponieważ po dojechaniu na teren nieruchomości, nie będzie możliwe pozostawienie na niej pojazdu (pojazd nie może wszak stać na drodze wewnętrznej ani na wjeździe), a skoro brak będzie miejsc postojowych to żaden pojazd nie będzie się mógł na posesji zatrzymać.Zdaniem skarżących, przedłożone przez inwestora w toku postępowania szkice, nie posiadające jednak ani podpisu ich autora ani zatwierdzenia czy uzgodnienia przez organ właściwy, nie mają przymiotu dokumentów. Są zatem niewiarygodne, pozbawione mocy odwodowej i nie dowodzą możliwości urządzenia miejsc postojowych w innym miejscu na działce pozostałej po podziale. Także kwestia wjazdu na teren nieruchomości wcale, zdaniem skarżących, nie została wyjaśniona. Sam fakt możliwości wykonania manewru wjazdu i wyjazdu z terenu nieruchomości, nie oznacza, że będzie to wjazd/wyjazd bezpieczny dla użytkowników ruchu. Przeprowadzona analiza bezpieczeństwa ruchu także nie odpowiada na te pytania ponieważ de facto wskazuje na bezpieczeństwo ruchu użytkowników drogi, a nie użytkowników działek przy okazji zjazdu/wyjazdu z konkretnej działki. Analiza skarżonej aktualnie decyzji wskazuje, że de facto jedynym argumentem przemawiającym za utrzymaniem ustalonego przebiegu drogi na przedmiotowej wysokości jest fakt, że przebieg drogi został uzgodniony pod względem wymogów ochrony środowiska przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska, a ewentualna zmiana przebiegu trasy inwestycji wymagałaby zmiany tej decyzji. Zdaniem skarżących nie jest to argument prawny. Posłużenie się nim świadczy jedynie o braku argumentów do odparcia słusznych zarzutów skarżących.Skarżący zauważali, że dokumentacja projektowa obiektu wybudowanego przez skarżących na działce [...] w [...] została uprzednio uzgodniona przez GDDKiA, a zatem inwestor był na bieżąco informowany o zmianach na terenie objętym planowaną inwestycją i mógł odpowiednio reagować na te zmiany, zwłaszcza, że przełom 2016/2017 r. był dopiero początkowym etapem tej inwestycji. Skarżący działając w zaufaniu do organów Państwa wybudowali przedmiotowy budynek i miejsca postojowe, które teraz w obliczu tak rozumianego prymatu interesu publicznego podlegać będą likwidacji. Skarżący podkreślili, że po zrealizowaniu drogi, będą zmuszeni do korzystania z obiektu zlokalizowanego na działce [...] (jej pozostałej po podziale części) bez miejsc postojowych, a więc niezgodnie z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem powstaje pytanie czy faktycznie prawidłowe jest stanowisko organów, jakoby specustawa drogowa dawała podstawę do postawienia obywatela przez organy Państwa w sytuacji świadomego, trwałego i nie dającego się uniknąć naruszania prawa. Zdaniem skarżących, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje odpowiedzi na to pytanie, a jedynie stara się odbiec od tego pytania i od zasadniczego tematu odwołania.W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 16/24 oddalił skargę wywiedzioną w przedstawionej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej PF i PK, wyrokiem z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 3115/24, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na skutek braku powiadomienia pełnomocnika skarżących o terminie rozprawy, przy braku aktualizacji akt udostępnianych stronom w portalu PASSA, skarżący kasacyjnie zostali pozbawieni prawa do obrony, co skutkowało nieważnością postępowania sądowego. Prawo do udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji na rozprawie jest zaś kluczowe dla obrony interesów stron postępowania.W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Na wstępie wskazać należy, iż w przypadku inwestycji liniowych zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszczaz własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r., II OSK 1539/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1396/20, CBOSA). W takim przypadku sąd uprawniony jest do rozpatrywania skargi w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny strony skarżącej, niezależnie od zakresu zaskarżenia, chyba że decyzja obarczona jest wadami naruszenia prawa rzutującymi na całą jej treść. Powyższe stanowisko potwierdza treść art. 11g ust. 3 specustawy drogowej, który stanowi, że w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. W związku z tym Sąd rozpoznał skargę w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżących PFi PK wspólników spółki cywilnej prowadzących działalność pod nazwą "[...]", tj. w zakresie dotyczącym działki nr [...]z obrębu nr [...], której są oni właścicielami.Sąd podzielił stanowisko organów, że przedmiotowe postępowanie dotyczące budowy obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] zostało wszczęte na wniosek uprawnionego inwestora, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w imieniu którego działa Dyrektor Oddziału GDDKiA w [...] (art. 11b ust. 1 specustawy drogowej). Wniosek zawiera wymagane przez art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy elementy, m.in. załączono do niego mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg budowy drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, dołączono mapy zawierające projekty podziału nieruchomości (art. 11d ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Dopełniając wymogu ustalonego w art. 11d ust. 1 pkt 2 i 4 specustawy drogowej, inwestor przedstawił analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi oraz określił zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Przedmiotowy projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 20 ust 4 tej ustawy, do projektu budowlanego dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej.Dokonując oceny prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego Sąd przychyla się do spostrzeżenia organu odwoławczego, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone przez organI instancji zgodnie z przepisami specustawy drogowej. Decyzja organu odwoławczego została doręczona zgodnie z art. 11f ust. 3 i 6 ww. ustawy.Z akt sprawy wynika, że w analizowanym obszarze inwestycja polegać ma na budowie drogi publicznej – obwodnicy Zabierzowa w ciągu drogi krajowej Nr [...] – projektowany docelowy przebieg drogi wojewódzkiej nr [...] – droga łącząca projektowaną drogę krajową nr [...] z istniejącym przebiegiem drogi krajowej nr [...] (ulicą [...]), klasy G. Nowy przebieg drogi krajowej klasy GP ma długość 10,31 km. Pełny zakres inwestycji obejmuje również między innymi budowę wielu skrzyżowań, w tym formie ronda turbinowego na przecięciu z docelową drogą wojewódzką nr [...] i docelową drogą powiatową nr [...]; budowę i przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...], dróg powiatowych, gminnych i jezdni dodatkowych; budowę zatok autobusowych i postojowych, przejazdów awaryjnych, tunelu,4 mostów, 7 wiaduktów drogowych, przejść dla zwierząt. Projekt inwestycyjny zakłada realizację przedsięwzięcia na terenie województwa [...], powiat [...], gmina [...], miejscowość [...], gmina [...], miejscowość [...], [...], [...], [...], [...], [...], obejmując m.in. działkę skarżących nr [...] z obrębu nr [...] [...], która ulec ma podziałowi na działki nr [...] i [...]. Projekt w zakresie istotnym dla powyższego przedsięwzięcia przewidywał przejęcie na rzecz przyszłego pasa drogi publicznej [...] m2 działki skarżących, pozostawiając dotychczasowe przeznaczenie tej działki dla pozostałej powierzchni 826 m2, przy ogólnej jej powierzchni 939 m2.W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż organ administracji nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ jest związany. Organ nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji bądź zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. To inwestor dokonuje bowiem wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego (zob. np. wyroki NSA z dnia 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14; z dnia 5 września 2018 r., II OSK 1737/18; z dnia 17 maja 2017 r., II OSK 203/17; z dnia 13 listopada 2018 r., II OSK 2933/18, CBOSA). Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę (por. wyroki NSA z: 17 kwietnia 2013 r., II OSK 432/13 i 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2460/14, CBOSA).W związku z powyższym zarówno organy rozpatrujące wniosek inwestora, jak i sąd nie mogą kwestionować celowości i zasadności realizacji przez inwestora tej inwestycji. Sąd bada jedynie, czy organy dokonały prawidłowej oceny zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego zaskarżonej decyzji. Nie mogły zatem zasługiwać na uwzględnienie argumenty skargi co do braku rozważenia przez organy możliwości odsunięcia przebiegu inwestycji drogowej na południe, celem ograniczenia negatywnych skutków realizacji inwestycji na działkę skarżących. Wywód o dotkliwości tych skutków na prowadzoną na tym terenie działalność gospodarczą nie mógł więc doprowadzić do postulowanego uchylenia zaskarżonej decyzji w obszarze ww. działki. Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika inwestora, przebieg linii rozgraniczających został skorygowany w ten sposób, że uwzględniając ważny interes skarżących, dokonano odsunięcia projektowanej linii od istniejącego budynku, zaostrzono projektowaną skarpę i przesunięty został ekran akustyczny. Pozwoliło to uzyskać przestrzeń umożliwiającą ruch pojazdów wokół budynku, tak jak ma to miejsce dotychczas. W odniesieniu zatem do argumentacji skargi, iż decyzja ta pozbawia zabudowaną nieruchomość skarżących miejsc postojowych oraz bezpiecznego wjazdu należy stwierdzić, że liniowy charakter tej inwestycji oraz rozwiązania przyjęte na obszarze przylegającym do nieruchomości skarżących usprawiedliwiały przyjęty zakres ingerencji w przysługujące skarżącym prawo własności. Przeprowadzony audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego dla projektowanej inwestycji nie wykazał zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w obszarze obsługi terenu przyległego do projektowanej drogi.Nie mogło również odnieść skuteczności stanowisko skargi co do braku uwzględnienia przez organy pierwszeństwa dla zachowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu, określonego decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną w 2017 r. uwzględniającą lokalizację miejsc postojowych. Decyzjao zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w aspekcie przedmiotowym ma szerszy charakter niż pozwolenie na budowę, a zawarte w art. 11i ust. 1 specustawy drogowej odesłanie do przepisów ustawy Prawo budowlane dotyczy jedynie kwestii materialnoprawnych rozstrzyganych w drodze decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzja o pozwoleniu na budowę, na podstawie której zrealizowana została inwestycja na nieruchomości objętej decyzją zrid, nie może więc stanowić przeszkody dla wydania decyzji na podstawie przepisów specustawy drogowej. W takiej sytuacji, rolą organu pozostaje jedynie rozważenie skutków w obszarze faktów, jakie wydana decyzja zrid będzie wywoływać na zrealizowaną w zgodzie z prawem inwestycję, w tym przypadku polegającą na wybudowaniu budynku wraz z miejscami parkingowymi. Kwestia oddziaływania inwestycji drogowej na ustalony w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w aspekcie istniejącego budynku zrealizowanego na podstawie wydanego uprzednio pozwolenia na budowę, pozostawała więc poza zakresem rozważań organu prowadzącego postępowanie w trybie specustawy drogowej. Uwagą w tym względzie został objęty jedynie skutek w postaci odpowiedniego skomunikowania tego fragmentu nieruchomości skarżących, który pozostał wyodrębniony wobec przejęcia 113 m2 z całkowitej powierzchni działki pod kwestionowaną inwestycję zrid. Zakres kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji zrid jest bowiem o wiele szerszy niż decyzji o pozwoleniu na budowę.Powyższe nie może też świadczyć o naruszeniu art. 12 ust. 1 specustawy drogowej. W myśl tego przepisu decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Przepis ten nie może stanowić podstawy do badania racjonalności dokonywanego wydzielenia działki, w tym modyfikowania ustaleń i parametrów zawartych we wniosku, stanowi bowiem jedynie o skutku dokonania podziału.Zauważyć również trzeba, że zgodnie z art. 12 ust. 4f specustawy drogowej, odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4 przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje w odrębnym postępowaniu administracyjny organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 4a). Zatem kwestia przysługującego skarżącym na mocy wskazanych przepisów odszkodowania za prawo własności działki przeznaczonej pod inwestycję będzie rozpatrywana w odrębnym postępowaniu, w którym skarżący mogą dochodzić rekompensaty za utraconą własność w odpowiedniej wysokości.Sąd zauważa również, że ustawodawca uregulował kwestię roszczenia właściciela o nabycie niewywłaszczonej na cele budowy dróg części nieruchomości. W myśl art. 13 ust. 3 specustawy drogowej, w przypadku o którym mowa w art. 12 ust. 4, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.Nie doszło też do naruszenia wskazanych skargą przepisów prawa procesowego. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem ustalił wszystkie determinanty sprawy wywołanej wnioskiem inwestora w trybie specustawy drogowej, przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające w należytym stopniu, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego była wystarczająca dla wydania prawidłowego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie wyczerpująco prezentuje zasadnicze, stojące za nim motywy oraz tok rozumowania organu odwoławczego.Z powyższych względów Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.-----------------------# {36)., podlegała oddaleniu.-----------------------# {36)