Postanowienie - II OZ 1955/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Rejestr zabytków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Diecezji [...] w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2258/25 o odrzuceniu skargi Diecezji [...] w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 lipca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie wpisu doUchylono zaskarżone postanowienie. Rejestr zabytków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Diecezji [...] w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2258/25 o odrzuceniu skargi Diecezji [...] w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 lipca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie wpisu do
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Masternak - Kubiak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2258/25, odrzucił skargę Diecezji [...] w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 lipca 2025 r., znak: [...], w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków.W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 16 września 2025 r., wysłanym przy piśmie z dnia 19 września 2025 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.Pismem z dnia 25 września 2025 r. (data wpływu: 6 października 2025 r.) pełnomocnik strony skarżącej złożył pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej. Nie został jednak przedłożony dokument określający umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1, art. 29 oraz art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. ) – dalej: "P.p.s.a", orzekł jak w sentencji postanowienia.Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Diecezja [...] w Warszawie. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie, tj.:a) art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i odrzucenie skargi , co było następstwem nieprawidłowego wezwania pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi pismem z dnia 19 września 2025 r., podczas gdy w wezwaniu tym Sąd powinien precyzyjnie i dokładnie określić jakiego konkretnie dokumentu oczekuje, w konsekwencji czego należy uznać, że pełnomocnik skarżącej nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia rzekomych braków formalnych skargi jakim był brak dokumentu uprawniającego Biskupa J. C. do reprezentowania Diecezji [...] w RP,b) art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i odrzucenie skargi na skutek rzekomego nieuzupełnienia jej rzekomych braków formalnych, podczas gdy pełnomocnik skarżącej na otrzymane wezwanie złożył dokument: "określający umocowanie do reprezentowania strony skarżącej", jakim było udzielone mu przez biskupa J. C. pełnomocnictwo, w konsekwencji czego wezwanie należało uznać za wykonane prawidłowo, gdyż pełnomocnik skarżącego nie mógł z treści wezwania domyśleć się, że Sąd żąda przedłożenia dokumentu uprawniającego Biskupa J. C. do reprezentowania Diecezji [...] w RPPonadto strona żaląca się wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 lipca 2024 r. postanowieniem w sprawie o sygn. akt II OZ 320/24 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 kwietnia 2024 r. o sygn. akt II SA/Bd 49/24 odrzucające skargę - postanowienie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny było wydane w de facto identycznym stanie faktycznym sprawy, gdzie pełnomocnik skarżącego został wezwany do: "złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej".Wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia z dnia 29 października 2025 r. - na okoliczność: pełnienia przez duchownego J. C. funkcji Biskupa Diecezji [...] w RP od 2010 r.W oparciu o powyższe Diecezja wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a w szczególności kosztów ustanowienia pełnomocnika.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie jest zasadne.Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis ten nie precyzuje, jaki dokument powinien złożyć podmiot reprezentujący, tym samym istotne jest aby w wezwaniu do usunięcia braków formalnych dokładnie i konkretnie określić rodzaj dokumentu, którego autentyczność i zgodność z prawdą (aktualność) nie będzie budzić wątpliwości Sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 1456/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem z dnia 16 września 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej Diecezji do usunięcia braków formalnych skargi przez "złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej" – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 września 2025 r. (k. 17 akt sądowych).Do pisma nadanego w dniu 2 października 2025 r., a więc w terminie otwartym do uzupełnienia ww. braku formalnego, pełnomocnik skarżącej dołączył pełnomocnictwo do reprezentowania Diecezji m.in. przed WSA i NSA udzielone mu przez Biskupa Diecezjalnego J. C.Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało sformułowane nieprecyzyjnie, bowiem nie wskazywało, jakie konkretnie dokumenty należy przedłożyć celem jego prawidłowego wykonania. W konsekwencji, wobec przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa i braku wezwania do przedłożenia innych dokumentów, z których wynikałoby umocowanie ww. biskupa do działania w imieniu skarżącej Diecezji, odrzucenie skargi należało uznać za nieprawidłowe, a przede wszystkim przedwczesne.Należy również zauważyć, że do zażalenia na zaskarżone postanowienie dołączono zaświadczenie potwierdzające, że ks. bp J. C. pełni od 2010 r. funkcję Biskupa Diecezjalnego Diecezji [...] w Warszawie. Tym samym należy uznać, że braki formalne skargi zostały uzupełnione.Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.. nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.