Wyrok - II SA/Ol 825/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza odUchylono decyzję I i II instancji. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
Skarb Państwa
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Beata Jezielska
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Po rozpatrzeniu wniosku A.B. (dalej: "inwestor"), Burmistrz P. (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu stałego w kształcie litery "T" na części działki nr A, obr. [...] (dalej: "działka nr A) przy działce nr B, obr. [...], gmina P. (dalej: "działka nr B, "droga leśna"). Ustalono m.in. długość całkowitą pomostu: 23 m, powierzchnię pomostu: 46 m2. W uzasadnieniu Burmistrz stwierdził, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej zlokalizowanej na działkach sąsiednich, w sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się inny pomost. Ponadto Burmistrz wyjaśnił, że inwestor wskazał dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej poprzez teren działki nr C (stanowiącej współwłasność inwestora) oraz przejściem pieszym zlokalizowanym na działce nr B (będącej własnością Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa D. – dalej: "Nadleśnictwo").Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Nadleśnictwo zarzucając naruszenie:- art. 7, art. 8 w zw. z art. 4 pkt 6, art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 , art. 77 § 1 w zw. z art. 75, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1, 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "k.p.a.", poprzez błędne ustalenia w zakresie istnienia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowego terenu;- art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p.", poprzez brak uzgodnienia decyzji z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B.;- art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 82 ze zm.) – dalej: "u.o.g.r.l.", przez ustalenie dla działki nr B stanowiącej las innego niż dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu.Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia 21 października 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w rozpoznawanej sprawie obszar analizowany został określony zgodne z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w odległości 58 m od granicy terenu inwestycji odpowiadającej trzykrotności szerokości frontu terenu. Istnienie w sąsiedztwie planowanej inwestycji jednego pomostu pozwoliło na ustalenie kontynuacji funkcji. W obszarze analizowanym znajduje się bowiem pomost stały o konstrukcji drewnianej w kształcie litery "T" o wymiarach większych niż planowana inwestycja. Wnioskowane parametry zabudowy są, w ocenie Kolegium, spójne z istniejącą funkcją i charakterem zabudowy na działkach sąsiednich.Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż w sprawie nie jest kwestionowane, że droga leśna położona na działce nr B nie jest udostępniona do ruchu publicznego pojazdami silnikowymi, zaprzęgowymi i rowerowymi oraz, że ze względu na wycinkę drzew mogą być wprowadzone inne okresowe ograniczenia w poruszaniu się tą drogą. Jednak w/w droga leśna (poza okresową wycinką drzew) jest dostępna dla pieszych co pozwala na swobodne dojście do pomostu i jego rekreacyjne wykorzystanie. Problemem inwestora będzie natomiast wybudowanie pomostu zgodnie z przepisami, czy to poprzez wykorzystanie dostępu od strony działki jeziornej, czy poprzez uzyskanie zgód na dostarczenie materiału na budowę pomostu z wykorzystaniem drogi leśnej. Zdaniem Kolegium, przy ustalaniu warunków zabudowy kluczowe jest to, czy występuje dostęp do drogi publicznej w znaczeniu nie prawnym, lecz faktycznym, czyli sama realna, fizyczna możliwość korzystania z tej drogi (która może być dopiero w przyszłości usankcjonowana prawnie). W niniejszej sprawie Kolegium nie zgodziło się z Nadleśnictwem, iż teren przedmiotowej inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej w sposób pozwalający na użytkowanie pomostu rekreacyjnego. Istnieje bowiem droga leśna, z której korzysta inwestor oraz działkowicze w celu dojścia do istniejącego pomostu.Ponadto Kolegium uznało, iż uzgodnienie z właściwym organem dla ochrony gruntów leśnych nie było wymagane, bowiem teren wnioskowanej inwestycji nie obejmuje działki nr B stanowiącej las. Lasy w Polsce są w większości publiczne i ogólnodostępne, choć dostęp do niektórych obszarów może być ograniczony ze względu na ochronę przyrody lub gospodarkę leśną. Poruszanie się pieszych przedmiotową drogą leśną może być okresowo wstrzymane ze względu na wycinkę drzew oraz zagrożenie pożarowe, brak jest jednak informacji, aby na przedmiotowym terenie obecnie obowiązywał stały zakaz wstępu do lasu.Na powyższą decyzję Nadleśnictwo wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. Decyzji zarzucono naruszenie:1. przepisu art. 8 w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l. w związku z prowadzeniem postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębienia zaufania jego uczestników do władzy publicznej przez ustalenie dla gruntu leśnego - działki nr B, jego przeznaczenia na cele nieleśne, tj. do komunikacji z działką nr A, która nie ma charakteru leśnego, i na której planowane jest wykorzystanie w celu rekreacji oraz turystyki przez usytuowanie pomostu do cumowania mniej niż 10 jednostek pływających, bez prowadzenia postępowania w kierunku zbadania takiej prawnej i faktycznej możliwości. Nadleśnictwo wyjaśniło, że działka nr B stanowi las gospodarczy, na którym prowadzona jest aktywna gospodarka leśna i przez którą nie jest możliwe, ani prawnie ani faktycznie, realizowanie przechodu ani przejazdu w celu innym niż prowadzenie gospodarki leśnej i tylko przez podmioty w tej gospodarce wyspecjalizowane. Droga leśna nie jest udostępniona dla ruchu i podlega stałym lub okresowym zakazom wstępu. Wskazanie w zaskarżonej decyzji, że przez drogę leśną jest możliwe dojście do pomostu w działce A jest sprzeczne z prawem i prowadzi do sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia oraz mienia postronnych użytkowników planowanego pomostu;2. przepisu art. art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. w związku z rozpatrzeniem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący wskutek czego doszło do niezgodnych z rzeczywistością ustaleń, polegających na przyjęciu, iż:a) droga leśna (poza okresową wycinką drzew) jest dostępna dla pieszych, co pozwala na swobodne dojście do pomostu i jego rekreacyjne wykorzystanie;b) teren w działce nr A ma dostęp do drogi publicznej oraz ustalono dla działki nr B przeznaczenie jej na cele nieleśne, tj. na prowadzenie komunikacji z gruntem o charakterze rekreacyjnym z drogą publiczną;3. przepisu art. 107 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w związku z zaniechaniem sporządzenia uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w sposób wymagany przepisami przez niewskazanie w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów ustalono, że droga leśna - poza okresową wycinką drzew - jest dostępna dla pieszych, co pozwala na swobodne dojście do pomostu i jego rekreacyjne wykorzystanie;4. przepisu art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. w związku z przyjęciem za udowodnioną okoliczności, iż z terenem w działce nr B istnieje prawna i faktyczna możliwość komunikacji z działką nr A do drogi publicznej w działce nr D;5. przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 4 pkt 6, art. 5 ust. 1 u.o.g.r.l. przez nieuchylenie decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy wydanie tej decyzji nastąpiło bez wymaganego uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, bowiem decyzja ta przeznacza część gruntów leśnych w działce nr B na cele nieleśne;6. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji dla działki nr A w sytuacji, gdy teren ten nie ma ani prawnego ani faktycznego dostępu do drogi publicznej;7. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy ustala ona dla lasu w działce nr B inny niż dotychczasowy sposób zagospodarowania tego terenu bez uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska na zmianę przeznaczenia tego gruntu leśnego na cele nierolnicze i nieleśne.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.Na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i stanowisko w niej zawarte.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu(art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t(t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.").Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Przedmiotem skargi objęta została decyzja Kolegium, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ustalającą na wniosek inwestora warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego.Istota sporu sprowadza się przede wszystkim do rozstrzygnięcia, czy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej.Podnieść należy, że w myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną w sprawie pozostaje okoliczność, że dla terenu objętego wnioskiem strony skarżącej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.Zgodnie zaś z art. 61 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia (ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1 pkt 5), a ponadto zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 48 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu (ust. 1 pkt 6).Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest zatem ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1688).Zgodnie z powołanym art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest, po spełnieniu pozostałych wyliczonych enumeratywnie wart. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków, posiadanie przez teren dostępu do drogi publicznej. Przesłankę tę w całości definiuje art. 2 pkt 14 u.p.z.p, zawierający definicję legalną tego pojęcia. Przez dostęp do drogi publicznej należy zatem rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Do organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy należy ustalenie, czy przesłanka ta jest spełniona. Dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie terenu względem tej drogi, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej terenu z wyłączeniem konieczności korzystania z innych terenów (działek), celem zapewnienia dojazdu. Dostęp pośredni polega natomiast na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki (terenu) oddzielającej teren objęty działaniem inwestycyjnym od drogi publicznej. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy ocenia się jedynie, czy jest obiektywnie możliwy dostęp wnioskowanego terenu do drogi publicznej. A więc czy istnieją na dzień rozpoznania wniosku takie uwarunkowania faktyczne i prawne na gruncie, które dają podstawydo skomunikowania wnioskowanej działki z drogą publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2016 r., II SA/Ol 422/16, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, iż teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, bowiem istnieje droga leśna, z której korzysta inwestor oraz działkowicze w celu dojścia do istniejącego pomostu. Kolegium dodatkowo wskazało, że poruszanie się pieszych przedmiotową drogą leśną może być okresowo wstrzymane ze względu na wycinkę drzew oraz zagrożenie pożarowe, brak jest jednak informacji, aby na przedmiotowym terenie obecnie obowiązywał stały zakaz wstępu do lasu.W orzecznictwie wskazuje się (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia30 listopada 2016 r., IV SA/Wa 1815/16; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II OSK 2249/13, CBOSA), że:- przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.);- dostęp ten nie może być dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny, tj. pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być wykorzystywana w takim właśnie celu (por. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 358/20);- zagwarantowanie prawne dostępu do drogi publicznej oznacza, że musi on być legalny, to znaczy, że prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego;- dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej nie można utożsamiać z dostępem faktycznym.W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z prawnie zagwarantowanym dostępem do drogi publicznej. To, że inwestor faktycznie korzysta z możliwości dojścia do swojej działki przez grunt leśny (przejście piesze), nie oznacza automatycznie, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Nie można bowiem uznać, że skoro brak jest informacji, aby na przedmiotowym terenie obecnie obowiązywał stały zakaz wstępu do lasu, to działka, na której planowana jest inwestycja, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę leśną. Twierdzenie takie jest nieuprawnione. Samo Kolegium w zaskarżonej decyzji zauważyło, że poruszanie się pieszych przedmiotową drogą leśną może być okresowo wstrzymane ze względu na wycinkę drzew oraz zagrożenie pożarowe. Poza tym w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz.u. z 2025 r., poz. 567) – dalej: "u.l.", ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb. Natomiast drogi leśne, jak wskazuje art. 6 pkt 8 u.l., to drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Zatem drogi leśne, gdy już istnieją i dopuszczają ruch pojazdów, służą komunikacji i w konsekwencji mogą zapewniać dostęp do drogi publicznej. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w rozpoznawanej sprawie. Nie można zatem uznać, że planowana inwestycja ma prawnie zapewniony dostęp do drogi publicznej.W niniejszej sprawie organy nie ustaliły również, czy w obszarze analizowanym znajduje się przynajmniej jeden legalnie wybudowany pomost. W aktach sprawy brak jest informacji w tym zakresie, a organy skupiły się jedynie na opisie już istniejącego pomostu, bez wyjaśnienia, czy powstał on legalnie. Tymczasem organ orzekając o warunkach zabudowy powinien w analizie uwzględniać legalnie istniejące obiekty, a więc obiekty, odnośnie do których dokonano skutecznego zgłoszenia lub ewentualnie wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, bądź obiekty w stosunku do których przeprowadzono legalizację i wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Ze względu na specyfikę inwestycji należy również mieć na uwadze zgodność istniejących pomostów z wymogami ustawy – Prawo wodne. Zgodzić się też trzeba z wyrokiem NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., II OSK 1744/12 (CBOSA), gdzie słusznie wskazano, iż sformułowanie "zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy" dotyczy jedynie zabudowy legalnej, co oznacza, że organ orzekając o warunkach zabudowy powinien w obszarze analizowanym uwzględnić jedynie legalnie wzniesione obiekty.W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, z akt administracyjnych nie wynika, aby organy dokonały pełnych ustaleń w zakresie legalności zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. W tej sytuacji należy uznać, że postępowanie dowodowe zostało wadliwie przeprowadzone z naruszeniem norm określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.Wskazane wyżej uchybienia jakich dopuściły się organy obu instancji skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy zastosują się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, wnikliwie wyjaśnią wskazane powyżej kwestie i ocenią należycie materiał dowodowy sprawy, a swoje stanowisko uzasadnią zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a..