sygn. II SA/Gl 594/25 29 września 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Wyrok - II SA/Gl 594/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 29 września 2025

Teza
Oddalono skargę. zagospodarowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. sprawy ze skargi P. K. (K.) na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr 350/XXX/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 31 marca 2025 r. P.K. (dalej:Oddalono skargę. zagospodarowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. sprawy ze skargi P. K. (K.) na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr 350/XXX/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 31 marca 2025 r. P.K. (dalej:
Data orzeczenia 29 września 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący Agnieszka Kręcisz-Sarna
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. sprawy ze skargi P. K. (K.) na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr 350/XXX/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

UZASADNIENIE
Pismem z dnia 31 marca 2025 r. P.K. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej w skrócie: "u.s.g."), wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr 350/XXX/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca dla obszaru Stary Sosnowiec - Północ etap I (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 11 maja 2016 r. poz. 2670, w skrócie oznaczoną dla potrzeb niniejszej sprawy jako: "Uchwała"), domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem S.20Mn,U. Zarzucił organowi stanowiącemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 1-4, art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 3, art. 7 i art. 64 Konstytucji RP, poprzez podjęcie Uchwały wbrew zgodności z obowiązującym dla tego terenu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 28 października 1999 r. nr 279/XIV/99 z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr 177/XIV/03 Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 25 września 2003 r. (zwanej dalej w skrócie jako: "Studium"), co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, w skrócie: "u.p.z.p.").Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.W odpowiedzi na skargę z dnia 30 kwietnia 2025 r. Rada Miejska w Sosnowcu wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Jej zdaniem, wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia przepisów prawa przytoczonych w treści skargi. Ponadto, nie zostały spełnione przesłanki aktualizujące po jego stronie legitymację czynną, tj. brak naruszenia interesu prawnego (uprawnienia) w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Interes prawny musi być bowiem konkretny i realny, dający się obiektywnie stwierdzić, oraz aktualny a nie ewentualny. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi rzeczywiście naruszać istniejący w dacie jej podejmowania interes prawny skarżącego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny.Przekonanie skarżącego, że w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki nie będzie innej zabudowy niż zabudowa o podobnych parametrach i funkcji jest bezzasadne, chociażby z tego względu, że na działce nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z jego działką zlokalizowany jest budynek trzykondygnacyjny (ok. 13 m wysokości) o funkcji biurowej, który to budynek istniał w chwili zakupu działki przez skarżącego oraz w chwili składania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, rozpatrzonego decyzją o warunkach zabudowy z dnia 27 listopada 2014r. nr [...] (w skrócie: "Decyzja z 2014 r."). Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżenia Uchwały, stąd też skarga powinna być odrzucona. Działka należąca do skarżącego o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], położona jest przy ul. [...] w Sosnowcu, oraz znajduje się w terenie oznaczonym symbolem S.20Mn,U - teren zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności i zabudowy usługowej (§ 23 Uchwały). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 Uchwały przez budynek w zabudowie mieszkaniowej niskiej intensywności - rozumie się (...) budynek wolnostojący lub w zabudowie grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie do ośmiu lokali mieszkalnych lub do sześciu lokali mieszkalnych i do dwóch lokali użytkowych, przy czym lokale użytkowe mogą być zlokalizowane wyłącznie na poziomie parteru oraz kondygnacjach poniżej parteru. Zgodnie z kierunkami zagospodarowania przestrzennego, zawartymi w Studium, teren oznaczony symbolem S.20Mn,U, w którym znajduje m.in. nieruchomość skarżącego, położona jest w obszarze oznaczonym jako (cytat): "OBSZARY ZABUDOWANE/Mieszkalnictwo/obszar kształtującej się zabudowy mieszkaniowej (intensyfikacja)". Dla tego rodzaju obszarów Studium nie określiło wymagań dotyczących typu zabudowy oraz współczynników urbanistycznych. Tym samym w obszarach tych dopuszczona jest mieszana zabudowa w formie jednorodzinnej i wielorodzinnej. Zdaniem Rady Miejskiej w Sosnowcu z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący powołuje się na inny typ obszarów określonych w Studium, takich, które są przeznaczone pod nową zabudowę, w tym mieszkalnictwo z podziałem na: - tereny zabudowy wielorodzinnej, - tereny małych domów mieszkalnych, - tereny zabudowy wolnostojące, - tereny zabudowy rezydencjonalnej. Obszary te wskazane są na rysunku Studium w innych lokalizacjach. Tym samym, powoływanie się w piśmie na teren oznaczony symbolem MJ z przeznaczeniem na funkcję mieszkaniową jednorodzinną jest nieuzasadnione. Uchwała, ustalając przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności uwzględniła stan istniejący oraz kierunki zagospodarowania przestrzennego wskazane w Studium, oraz nie została zakwestionowana w ustawowym terminie przez organ nadzoru. Samo Studium wytycza jedynie ogólne kierunki i uwarunkowania rozwoju, a Uchwała ma na celu optymalne wykorzystanie przestrzeni. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego odnośnie treści Decyzji z 2014 r. Rada Miejska w Sosnowcu podkreśliła, że ta decyzja została wydana na wniosek skarżącego jako inwestora, co oznacza, że wykonywana w trakcie opracowywania jej projektu analiza urbanistyczna jest przeprowadzana w celu wyłącznie weryfikacji, czy na danym terenie jest możliwa inwestycja o wnioskowanych parametrach i przeznaczeniu. Jednakże nie oznacza to, że na danym terenie, nie ma możliwości realizacji inwestycji o odmiennych parametrach i przeznaczeniu, w tym przypadku zabudowy wielorodzinnej niskiej intensywności. Przeprowadzona w trakcie opracowywania Uchwały wizja w terenie wykazała, że w obszarze ulicy [...] w Sosnowcu istnieje zabudowa mieszana: mieszkaniowa jednorodzinna, mieszkaniowa niskiej intensywności oraz usługowa, co nie stało w sprzeczności z zapisami Studium. W dniu 26 marca 2015 r. Rada Miejska w Sosnowcu podjęła uchwałę nr 73/IX/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ogłoszenie Prezydenta Miasta Sosnowca o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca dla obszaru Stary Sosnowiec-Północ etap I (późniejszej Uchwały) miało miejsce od 1 do 21 marca 2016 r. Zgodnie z procedurą planistyczną do dnia 4 kwietnia 2016 r. każdy kto kwestionował ustalenia przyjęte w tym projekcie mógł wnieść uwagi, czego skarżący nie uczynił. Nie doszło zatem do naruszeń prawa polegających na sprzeczności pomiędzy treścią Studium a treścią Uchwały, jak również do przekroczenia władztwa planistycznego i naruszenia zasady praworządności. Brak jest tym samym podstaw do wstrzymania wykonania Uchwały, która została przyjęta i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego oraz weszła w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia, tj. w dniu 24 maja 2016 r.Na rozprawie w dniu 29 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skargi, podnosząc, iż w trakcie postępowania zakończonego wydaniem Decyzji z 2014 r. była sporządzona analiza, z której wynika, że obszar obejmujący działkę skarżącego był przeznaczony pod niską zabudowę.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na co wskazuje wprost art. 14 ust. 8 w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p.Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest opisana powyżej Uchwała.W rozpatrywanej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z prawa własności przysługującego mu w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...], obręb [...], położonej przy ulicy [...] w Sosnowcu.Odnosząc się w pierwszej kolejności do legitymacji skarżącego do wniesienia niniejszej skargi wskazać należy, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych legitymowanym do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest właściciel nieruchomości objętej ustaleniami tego planu (art. 140 k.c.). Interes osoby posiadającej taką nieruchomość znajduje ochronę w przepisach k.c. Skoro, skarżący posiada interes prawny, wynikający z przysługującego mu prawa własności do przedmiotowej działki, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej Uchwały, które oddziaływać mogą na zakres przysługujących mu uprawnień właścicielskich. Stąd też nie było podstaw do odrzucenia skargi.Prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), jednak nie jest ono prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń, które dopuszcza Konstytucja RP, przewidując w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, czyli zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych.W rozpatrywanej sprawie takimi przepisami ustawowymi są przepisy u.p.z.p. upoważniające gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p.).Zaakcentować jednocześnie należy, że czym innym jest naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) strony skarżącej, które stanowi podstawę legitymacji skargowej, a czym innym jest podstawa do uwzględnienia skargi. Naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) strony skarżącej przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie powoduje jeszcze uwzględnienia skargi.Działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 u.s.g., który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.Oceny, czy zaskarżona Uchwała jest obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności, na podstawie art. 91 ust. 4 w związku z art. 101 ust. 4 u.s.g., należy dokonywać przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.Podkreślić przy tym należy, że od dnia 18 listopada 2015 r. z mocy zmienionego art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność powodują wyłącznie takie naruszenia zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, które są istotne (do dnia zmiany art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wadę nieważności powodowało każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, nawet nieistotne - por. art. 41 pkt 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji - Dz. U. z 2015 r. poz. 1777, obecnie t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 278).Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń.Należy powiązać je ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki) oraz zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 802/20).Art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustanawia zasadę władztwa planistycznego gminy, która jest kompetencją do samodzielnego i zgodnego z interesami gminy kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje zatem samodzielne ustalanie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionych wartości konstytucyjnych - również zasady proporcjonalności.Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.Przepisy przywołane powyżej wprowadzają tzw. "władztwo planistyczne", w ramach którego gmina samodzielnie rozstrzyga w planie miejscowym o przeznaczeniu danego terenu, czy określeniu sposobu jego zagospodarowania i warunków zabudowy. Władztwo planistyczne nie może być utożsamiane z dowolnością działania gminy. Kształtowanie ładu przestrzennego, w tym przez ustalenia planu miejscowego, powinno pozostawać w zgodzie z podstawowymi w tym zakresie zasadami konstytucyjnymi, uwarunkowaniami wynikającymi z ustaw odrębnych oraz z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego określonymi w przepisach u.p.z.p., w tym zasadą uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wartości wysoko cenionych, wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 2852/19). Wśród tych wartości w art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. przewidziano akcentowane przez skarżącego w skardze prawo własności.Podnieść należy, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1575/12, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniają gminę do "(...) uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów (art. 4 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności (...). Organy planistyczne uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności.". Przy tym, "Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze" (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1656/15).Norma prawa materialnego zawarta w art. 15 u.p.z.p. szczegółowo wymienia, jaka materia powinna znaleźć się w planie miejscowym. Oznacza to obowiązek sprecyzowania przyszłego sposobu zagospodarowania i wykorzystania terenu przez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić. Ponadto, na mocy art. 15 ust. 1 u.p.z.p., projekt planu miejscowego zawiera część tekstową i graficzną.Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z kolei, w myśl § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (podany publikator: Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587 dalej: "rozporządzenie"), projekt tekstu planu miejscowego powinien zawierać ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., czyli obowiązkowe i fakultatywne elementy planu miejscowego, natomiast § 4 pkt 6 rozporządzenia określa wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego (parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu).Jednakże należy podkreślić, że wymogi te muszą być spełnione wobec zapisów planu miejscowego ale nie studium zagospodarowania przestrzennego.Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem (art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p.).Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.Równocześnie należy podkreślić, że o istotnym naruszeniu art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., warunkującym uwzględnienie skargi (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), można mówić wówczas, gdy w planie miejscowym przyjęto przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium. Ponadto, stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia ustaleń studium. Stopień tego związania może być, w zależności od szczegółowości ustaleń, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne (por. wyroki NSA z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 172/21 i z dnia 5 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 2628/20 oraz z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1616/21).Przechodząc do oceny zaskarżonej Uchwały w części, jaka objęta została skargą, wskazać trzeba, że ocena, czy plan miejscowy obarczony jest wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Według tego przepisu nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.W rozpatrywanej sprawie Sąd nie doszukał się ani istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego ani naruszenia właściwości organów, jednocześnie wskazać trzeba, że pozostałe użyte w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. pojęcie: "zasad sporządzania planu miejscowego", w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi, którego uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności planu z przepisami prawa, należy powiązać z istotnym naruszeniem trybu ich sporządzania (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), oraz zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08).W rozpatrywanej sprawie tryb ten został zachowany, bowiem w dniu 26 marca 2015 r. Rada Miejska w Sosnowcu podjęła uchwałę nr 73/IX/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu. Ogłoszenie Prezydenta Miasta Sosnowca o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu Uchwały dla obszaru Stary Sosnowiec-Północ etap I, a więc obejmującego działkę skarżącego, miało miejsce od 1 do 21 marca 2016 r., zatem do dnia 4 kwietnia 2016 r. możliwe było zgłoszenie uwagi.Bezspornie skarżący do dnia 4 kwietnia 2016 r. nie włączył się w tok jawnej procedury planistycznej, tj. w zakresie wniosków lub uwag do wyłożonego projektu Uchwały, jak też nie wniósł zarzutów w kwestii wadliwości przyjętej procedury opartej o przepisy u.p.z.p., jak również do jej zawartości merytorycznej. Wbrew zarzutom skargi, w realiach rozpoznawanej sprawy, nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego.Kontrola sądu administracyjnego nie może przy tym dotyczyć celowości (racjonalności), czy słuszności dokonywanych w planie miejscowym postanowień czy rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych w tym zakresie uchwał, zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej w przepisach u.p.z.p. procedury planistycznej. Sąd administracyjny nie posiada bowiem kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu miejscowego, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt II OSK 3240/19).Bezspornie zapisy Studium wskazywały jedynie na kierunki zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem S.20Mn,U, w którym znajduje m.in. nieruchomość skarżącego, co więcej planowały intensyfikację kształtującej się w tym obszarze zabudowy mieszkaniowej, jak też nie określały wymagań dotyczących typu zabudowy oraz współczynników urbanistycznych, a więc czy to ma być zabudowa wielomieszkaniowa czy też jednorodzinna. Tym samym treść zaskarżonej Uchwały nie stoi w sprzeczności z zapisami Studium.Za chybioną należało uznać argumentację, że do dokonanej w Uchwale analizy urbanistyczno-architektonicznej, mają zastosowanie wymogi określone w wydanej na rzecz skarżącego Decyzji z 2014 r.Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę.W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.