Postanowienie - I SA/Sz 513/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 29 września 2025
Teza
Zasądzono od organu zwrot kosztów postępowania sądowego. podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 27 września 2022 r. nr SKO.4140.985.2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., po wznowieniu postępowania postanawia: zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w KoszaliZasądzono od organu zwrot kosztów postępowania sądowego. podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 27 września 2022 r. nr SKO.4140.985.2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., po wznowieniu postępowania postanawia: zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszali
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono zaskarżone orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Zasądzono od organu zwrot kosztów postępowania sądowego
UZASADNIENIE
A. R. (dalej: "skarżący", "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 27 września 2022 r., nr SKO.4140.985.2022, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z 18 marca 2022 r., nr Pd.3123.1.51.26.2021.2022, wydaną po wznowieniu postępowania, którą uchylono decyzję ostateczną Burmistrza z 29 stycznia 2020 r., nr 3123.80091.1.2020, ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na 2020 r. w wysokości 67.701 zł, i ustalono łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 rok w wysokości 491.612,00 zł.Wyrokiem z 10 maja 2023 r., I SA/Sz 848/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę.Na skutek złożonej przez skarżącego skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III FSK 998/23, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.Wyrokiem z 16 października 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 513/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyniku ponownego rozpoznania skargi A. R., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszaliniez 27 września 2022 r.W rozstrzygnięciu odnośnie kosztów, zawartym w punkcie II orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasądził od Kolegium na rzecz Skarżącego kwotę 15.734 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wskazując na art. 200, art. 205 § 2, art. 209 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił m.in. naruszenie przepisów o kosztach postępowania, a konkretnie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W jego ocenie, Sąd niezasadnie przyznał zwrot kosztów zastępstwa procesowego w ww. wysokości, mimo że sprawa była dwukrotnie rozpoznawana przez ten sam sąd wojewódzki – pierwotnie oraz ponownie po uchyleniu pierwszego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący podniósł, że w takiej sytuacji koszty zastępstwa powinny zostać zasądzone za oba etapy postępowania osobnow wysokości 21.600 zł. (10.800 zł x 2).Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 4 czerwca 2025 r.,sygn. akt III FSK 202/25, uchylił postanowienie o kosztach postępowania zawartew punkcie II wyroku z 16 października 2024 r. i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.NSA wskazał, że w analizowanym przypadku doszło do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd pierwszej instancji, a następnie podkreślił, że w myśl art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części (w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu). Zdaniem NSA, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA nie wynikało, by sąd I instancji z takiej możliwości skorzystał. Z tych względów NSA uchylił postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II wyroku z 16 października 2024 r. i przekazał w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Jednocześnie, Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że w judykaturze oraz piśmiennictwie akcentuje się, że zasadą jest, iż wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przysługuje tylko jednokrotnie. Swoisty wyjątek od tej zasady obejmuje przypadki, gdy sprawa jest po raz wtóry merytorycznie rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem liczyć się z tym, że ponowne rozpoznanie sprawy wymaga od pełnomocnika dokonania powtórnej analizy sprawy, tym razem w kontekście wyroku sądu drugiej instancji. Niezbędne może okazać się uzupełnienie stanowiska strony, w nawiązaniu do wywodów, które w swym orzeczeniu zawarł Naczelny Sąd Administracyjny. Trzeba również wziąć pod uwagę fakt, że ponowne rozpoznanie sprawy wiąże się przeważnie z udziałem w kolejnej rozprawie przez wojewódzkim sądem administracyjnym. Nie budzi zatem wątpliwości, że w takim wypadku nakład pracy pełnomocnika w ramach reprezentowania strony, może być istotnie większy.Naczelny Sąd Administracyjny uchylając ww. postanowienie w sprawie kosztów, zadecydował jednocześnie o przekazaniu w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania z dwóch powodów. Po pierwsze, orzeczenie w sprawie kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego należy do sądu rozstrzygającego spór w tej instancji, a stronie niezadowolonej z takiego orzeczenia przysługuje tryb zażaleniowy. Po drugie, jest to o tyle istotne, że sąd pierwszej instancji – kierując się przesłankami, o których mowa w art. 206 p.p.s.a. – może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości albo części. WSA w Szczecinie ponownie rozpoznając sprawę w zakresie kosztów winien zatem rozważyć (w oparciu o kryteria wymienione w art. 206 p.p.s.a.) czy zasądzić zwrot kosztów w całości, czy też odstąpić od zasądzenia ich zwrotu w całości albo części. W tym drugim przypadku, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, należy w uzasadnieniu postanowienia uargumentować dlaczego odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów w całości.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:W niniejszej sprawie sąd wyrokował dwukrotnie: po raz pierwszy wyrokiemz dnia 10 maja 2023 r. oddalając skargę, a po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2024 r., po raz drugi wyrokiem z dnia 16 października 2024 r., uwzględniając skargę. Sąd zasądził wówczas na rzecz skarżącego zwrot kosztów zastępstwa procesowego tylko za jednokrotną reprezentację przed WSA w Szczecinie, nie zaś za reprezentację przed WSAw Szczecinie po raz pierwszy i po raz drugi. Za każdym razem skarżącego reprezentował ten sam radca prawny.NSA uznał, że w analizowanym przypadku doszło do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd pierwszej instancji i skarżącemu przysługuje odrębne wynagrodzenie za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przy uwzględnieniu jednak art. 206 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, z tymże są powinien uargumentować dlaczego odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów w całości.Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, o czym stanowi art. 205 § 2 p.p.s.a. Stawki opłat za czynności radców prawnych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023, poz. 1935 t.j. ze zm., dalej: "rozporządzenie"), z których właściwym w niniejszej sprawie jest § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, odsyłający do stosowania stawek § 2 pkt 7 rozporządzenia, ustalający w tej sprawie stawkę minimalną w kwocie 10.800 zł. Sąd może zatem w uzasadnionych przypadkach zasądzić kwotę wyższą ponad wskazane w ww. regulacji stawki minimalne, a nawet może odstąpić od zasądzenia kosztów w całości lub w części. Powołany bowiem wyżej przepis art. 206 p.p.s.a. stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Katalog przesłanek uzasadniających skorzystanie przez sąd z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie jest otwarty, a zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy. Możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w przypadku, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., powiązano z pojęciem niedookreślonym, jakie stanowi "uzasadniony przypadek". W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności, np.: niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę (zob. post. NSA z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16; publik. w CBOSA).W ocenie Sądu, charakter i stopień zawiłości niniejszej sprawy oraz związany z tym nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniają uwzględnienia żądania przyznania na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, obejmującego dwukrotność stawki minimalnej wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, jak podniósł w skardze kasacyjnej. Kwota 10 800 zł jest adekwatna do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika strony w tej sprawie i wpisuje się w "uzasadniony przypadek" miarkowania kosztów postępowania, o jakim mowa w art. 206 p.p.s.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2025 r., VII SAB/Wa 390/25; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2025 r., II SAB/Wa 117/25; publik. w CBOSA).W związku z powyższym, Sąd, ponownie rozpoznając sprawę w zakresie kosztów postępowania sądowego, za uzasadnione uznał zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz A. R. kwoty 15.734 zł i stwierdza, że koszty sądowe obejmują: wpis od skargi (4.917 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (10.800 zł) i opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).Podkreślić trzeba, że podejmowane przez pełnomocnika czynności takie jak zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie pism procesowych oraz wzięcie udziałuw rozprawie, są typowymi czynnościami pełnomocnika niezbędnymi do prawidłowego udzielenia pomocy prawnej reprezentowanej stronie. Zdaniem sądu, również wartość przedmiotu sporu nie uzasadnia przyznania podwyższonego wynagrodzenia.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż w przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika, związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Wskazać należy, że sporządzenie obszernej skargi jak i skargi kasacyjnej nie świadczy o nakładzie pracy i wysokim poziome trudności sprawy, było to niewątpliwie czasochłonne ale ta okoliczność nie jest tożsama z wykazaniem dużego nakładu pracy przy jej przygotowaniu.W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik nie podał żadnych szczególnych okoliczności, które wymagałyby od niego podjęcia dodatkowych czynności poza typowymi działaniami przewidzianymi przez ustawodawcę.Powoływanie się przez skarżącego w skardze kasacyjnej na orzeczenia wydanew innych sprawach nie mogło odnieść zamierzonego skutku, bowiem przedmiotem rozpoznania sądu był nakład pracy pełnomocnika niezbędny do prawidłowej reprezentacji skarżącej strony w niniejszej sprawie. Sąd nie jest związany w tym zakresie orzeczeniami, które zapadły w innych sprawach.Sąd z urzędu uwzględnił też okoliczność, iż przed tutejszym Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie zawisła jeszcze jedna sprawa ze skargi skarżącego w przedmiocie w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. (sygn. akt I SA/Sz 514/24). Są to sprawy tożsame w swoim stanie faktycznym. Zarzuty i ich argumentacja są zbieżnew obu skargach, a skargi te zostały przygotowane przez tego samego pełnomocnika.Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.