Wyrok - VI SA/Wa 643/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 29 września 2025
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od SamoUchylono zaskarżoną decyzję. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
29 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Grzegorz Nowecki
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO w W.", "Organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołania A. L. (dalej: "Skarżąca", "Strona") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: "Prezydent", "Organ I instancji") z dnia [...] września 2024 r. nr [...]ustalającą wobec Strony wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] na kwotę 757 zł (dalej: "zaskarżona decyzja").Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2024 r. Strażnik Miejski na podstawie art. 130a ust. 1 pkt p.r.d., wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] (dalej również: "pojazd") z ul. [...] w W..Pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. Prezydent zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie w dniu [...] marca 2024 r. pojazdu oraz przechowywanie pojazdu na parkingu wyznaczonym przez starostę oraz możliwości zapoznania się z aktami.W dniu [...] września 2024 r. Prezydent wydał decyzję w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na kwotę 757 zł, w tym: 697 zł za usunięcie pojazdu w dniu [...] marca 2024 r. i 60 zł za jego przechowywanie w okresie od [...] marca 2024 r. do [...] marca 2024 r. (1 doba). Do zapłaty została zobowiązana Strona.Od decyzji Organu I instancji Strona wniosła odwołanie.W wyniku rozpoznania odwołania SKO w W. wydało zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy wskazał, że według art. 130a ust. 1 i 2 w zw. z ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2024 r. poz. 1251, dalej: "p.r.d."), zobowiązanym do zapłaty kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu jest właściciel pojazdu. Ponadto wskazano również, że art. 130a ust. 1 pkt 1 stanowi, iż pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione, utrudnia ruch i w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Ust. 10h tego przepisu stanowi z kolei, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje Starosta, natomiast w W. Prezydent m. st. Warszawy.Organ odwoławczy wyjaśnił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że pojazd został zaparkowany nieprawidłowo tj. w taki sposób, że inni użytkownicy drogi chcąc ominąć pojazd musieli przekraczać linię ciągłą i tym samym naruszać przepisy ruchu drogowego. Oznacza to, że pojazd został zaparkowany w sposób utrudniający ruch drogowy. Spełniało to dyspozycję wyżej wymienionego przepisu i uzasadniało zastosowanie procedury usunięcia pojazdu z drogi i odholowania, a co za tym idzie, obciążenia właściciela pojazdu kosztami powstałymi w wyniku tego zdarzenia. SKO w W. nadmieniło, że opłata została wyliczona zgodnie z obowiązującą uchwałą Rady m. st. Warszawy nr XC/2932/2023 z dnia 16 listopada 2023r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadkach odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2024 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2023 r. poz. 12727), wydaną na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.Organ odwoławczy podkreślił także, że decyzja wydana w tym przedmiocie nie jest decyzją uznaniową lecz związaną, co oznacza, że jeżeli Organ I instancji w postępowaniu ustali, że fakt zaparkowania pojazdu w sposób nieprawidłowy, tj. taki, że utrudniał korzystanie z drogi przez innych jej użytkowników, to ma obowiązek wszcząć postępowanie w sprawie, ustalić opłatę i obciążyć kosztami jej poniesienia właściciela pojazdu.W ocenie SKO w W. taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.Z rozstrzygnięciem SKO w W. nie zgodziła się Skarżąca, zaskarżając w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję z dnia [...] grudnia 2024 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego:1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, w sytuacji gdy decyzja Organu I instancji narusza przepisy prawa procesowego tj.: art. 77 ust. 1 k.p.a. albowiem Organ I instancji nie rozważył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a ten na podstawie którego dokonał ustaleń zinterpretował nieprawidłowo, tj. w kierunku niekorzystnym dla Skarżącej,2) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy udowodniono w przedmiotowej sprawie okoliczność, że należący do Skarżącej pojazd blokował wyjazd i wjazd z parkingu oraz czy udowodniono, a jeśli tak, to w jaki sposób, fakt istnienia tzw. podwójnej ciągłej w miejscu zaparkowania pojazdu.Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji Organu I instancji. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie od SKO w W. na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że zarówno Organ I instancji, jak i SKO w W., powołał się na fakt rzekomego postoju należącego do Skarżącej pojazdu na jezdni wzdłuż linii podwójnej ciągłej. Skarżąca wyjaśniła, że dokonując oględzin miejsca zdarzenia, choćby poprzez zapoznanie się w wykonanymi przez strażnika miejskiego fotografiami, można dostrzec, iż droga publiczna, na której został zaparkowany pojazd nie jest oznaczona żadną linią - a już w szczególności podwójną ciągłą lub linią przedzielającą pasy ruchu. Jedyna widoczna na zdjęciu linia to linia przerwana umieszczona wzdłuż miejsc parkingowych - prostopadłych do drogi. W ocenie Skarżącej powołanie się zatem przez Organ I instancji, jak i SKO w W. na fakt, że nastąpił postój pojazdu na jezdni wzdłuż linii podwójnej ciągłej, zmuszając innych uczestników ruchu do najeżdżania na tę linię, jest dla Skarżącej całkowicie niezrozumiały i nie przystaje do realiów przedmiotowej sprawy.Skarżąca podkreśliła, że dokument w postaci dyspozycji usunięcia pojazdu zawiera inne uzasadnienie tejże dyspozycji i przywołuje przesłankę blokowania wyjazdu z parkingu prawidłowo zaparkowanego pojazdu.Analizując powyższe, zdaniem Skarżącej należy stwierdzić, że zarówno Organ I instancji, jak i SKO w W. nie przeprowadził w tym zakresie wyczerpującego postępowania dowodowego i wyłącznie w oparciu o uznaniową decyzję strażnika, wydał swoje rozstrzygnięcie. W ocenie Skarżącej prawidłowo ustalony stan faktyczny w przedmiotowej sprawie daje podstawę ku temu by twierdzić, że zaparkowany przez Skarżącą pojazd nie utrudniał żadnemu pojazdowi wyjazdu lub wjazdu z parkingu.Ponadto Skarżąca wyjaśniła również, że parking przywołany w dokumencie sporządzonym przez strażnika znajduje się po lewej stronie pojazdu, wzdłuż jezdni - po jej przeciwnej stronie, posadowiony prostopadle do jezdni. Wykonywane przez Skarżącą eksperymenty związane z weryfikacją tego, czy rzeczywiście zaparkowany w tożsamym miejscu pojazd blokuje wjazd lub wyjazd z powyższego parkingu jakiemukolwiek pojazdowi wskazują jednoznacznie, że ruch odbywa się w sposób płynny, zaś znajdujący się na tym miejscu pojazd w opinii Skarżącej nie blokował żadnemu innemu pojazdowi mechanicznemu wyjazdu lub wjazdu na parking dlatego, że znajdował się w odległości wystarczającej do tego, aby wykonać powyższe manewry (ponad 3 metry odległości).W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego pod postacią art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a.").Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO w W., którą została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta w sprawie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu. Skarżąca kwestionuje zasadność takiego rozstrzygnięcia z uwagi na nieustalenie stanu faktycznego. Zatem, przedmiotem rozstrzygnięcia jest rozsądzenie czy w realiach sprawy jest obciążenie Skarżącej było uzasadnione.Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy art. 130a ust. 1 pkt 1 i ust. 10h. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela m. in. w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Z kolei art. 130a ust. 10h p.r.d. stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.Zaznaczyć przy tym należy, że kompetencje starosty wykonuje m.in. Prezydent m.st. Warszawy, co wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817), który stanowi, że stolica Rzeczypospolitej Polskiej miasto stołeczne Warszawa jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm.), który określa, że funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje: 1) rada miasta; 2) prezydent miasta.Zastosowanie przepisu art. 130a ust. 1 p.r.d. determinuje zakres ustaleń faktycznych, będących warunkiem koniecznym obciążenia właściciela pojazdu. Tym samym sprawie dotyczącej usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. organ winien ustalić, że pojazd został usunięty, bowiem został pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwuNie budzi przy tym wątpliwości, że obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego ciąży na organach administracji na podstawie art. 7 k.p.a. (W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.), art. 77 § 1 k.p.a. (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.") oraz art. 80 k.p.a. (Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.). Z kolei przebieg i efekty postępowania dowodowego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które powinno odpowiadać wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. (Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.).W ocenie Sądu, dokonane ustalenia oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozbawia Sąd zbadania zaskarżonej decyzji SKO w W..Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wynika z akt administracyjnych, podstawą usunięcia pojazdu była dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...]z dnia [...] marca 2024 r. wydana przez funkcjonariusza Straży Miejskiej m.st. Warszawy I Oddział Terenowy (nieponumerowane akta administracyjne). Jako przyczynę usunięcia pojazdu wskazano: "Postój w strefie zamieszkania poza miejscem wyznaczonym – blokowanie wyjazdu z parkingu prawidłowo zaparkowanym pojazdom art. 97 kw, art. 90 § 2 kw art. 130a ust. 1 pkt Pord". Należy przy tym zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest innych, oprócz ww. dyspozycji, dowodów – w szczególności zdjęć – obrazujących miejsce, z którego pojazd został usunięty oraz zdjęcia pojazdu zaparkowanego w nieprawidłowy sposób w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia.Definicja strefy zamieszkania została zawarta w art. 2 pkt 16 p.r.d., zgodnie z którym strefa zamieszkania - obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowym. Ponadto, stosownie do treści art. 49 ust. 2 pkt 4 p.r.d. zabrania się postoju w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu.Zatem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, zgodnie z treścią dyspozycji jego usunięcia, wymagało udokumentowania, że po pierwsze, pojazd był zaparkowany w strefie zamieszkania. A strefa zamieszkania, jak stanowi art. 2 pkt 16 p.r.d. oznaczona jest odpowiednimi znakami. Po wtóre, że pojazd w chwili wydania dyspozycji usunięcia był zaparkowany w miejscu innym niż wyznaczone. Po trzecie, postój pojazdu blokował wyjazd z parkingu prawidłowo zaparkowanym pojazdom (vide: dyspozycja usunięcia pojazdu).Ustalenia w ww. zakresie, których próżno szukać w aktach administracyjnych sprawy, są kluczowe z uwagi na uzasadnienie zaskarżonej decyzji, analogiczne zresztą jak uzasadnienie decyzji Prezydenta. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że "pojazd został zaparkowany nieprawidłowo tj. w taki sposób, że inni użytkownicy drogi chcąc ominąć pojazd musieli przekraczać linię ciągłą i tym samym naruszać przepisy ruchu drogowego". Nadmienić również należy, że i na opisane w zaskarżonej decyzji naruszenie (inne niż treść dyspozycji Straży Miejskiej) dowodów nie ma.Wskazana rozbieżność istotnych ustaleń w zakresie podstawy usunięcia pojazdu powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod sądowej kontroli. Stanowisko SKO w W. nie odnosi się bezpośrednio i jednoznacznie do dowodów z akt sprawy. Zgodzić należy się ze Skarżącą, że dokument w postaci "dyspozycji usunięcia pojazdu" zawiera inne uzasadnienie tejże dyspozycji i przywołuje przesłankę blokowania wyjazdu z parkingu prawidłowo zaparkowanego pojazdu. Do skargi Skarżąca załączyła fotografie z miejsca, w którym był zaparkowany pojazd. Skarżąca wskazuje, że droga publiczna w miejscu zaparkowania pojazdu nie jest rozdzielona żadną linią. Zdjęcia te miły być wykonane przez Strażnika Miejskiego (vide: k. 5 akt sądowych). W ocenie Sądu, w sprawie nie zostało jednoznacznie wykazane, gdzie 3 marca 2024 r., w chwili wydania dyspozycji, był zaparkowany pojazd Skarżącej, a przede wszystkim jakie właściwie zasady Skarżąca naruszyła. Tak postawione pytanie jest w kontekście opisanej wyżej rozbieżności.Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2421/24 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że dyspozycja usunięcia pojazdu tworzy przekonujący dowód dopiero ze zdjęciem pojazdu podlegającego usunięciu. Ze zdjęcia tego powinno zaś bezspornie wynikać miejsce postoju samochodu oraz powinien zostać uwidoczniony znak, z którego wynika organizacja ruchu w miejscu postoju tego pojazdu.W niniejszej sprawie SKO w W. nie wskazuje żadnego konkretnego zdjęcia z akt sprawy, z którego bezspornie wynikałyby ww. okoliczności. Na takim etapie wyjaśnienia sprawy nie ma pewności, odnośnie zasadności usunięcia pojazdu. Sprzeczność dyspozycji usunięcia pojazdu z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji oraz deficyt dowodów w aktach sprawy poddaje w wątpliwość rzetelność dokonanych ustaleń oraz podjętej decyzji.W ponownie prowadzonym postępowaniu, decyzja powinna zostać poprzedzona jednoznacznym ustaleniem faktów prawnie znaczących na gruncie art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. W tym celu organ uzupełni materiał o dowody, które w dacie wydania dyspozycji potwierdzały jej zasadność. Dokonane ustalenia z kolei powinny zostać zawarte w uzasadnieniu decyji, spełniającym warunki z art. 107 § 3 k.p.a.Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a..