sygn. I CO 17/05 2 listopada 2005 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 2 listopada 2005, sygn. I CO 17/05

Data orzeczenia 2 listopada 2005
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CO 17/05
POSTANOWIENIE
Dnia 2 listopada 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa K. J. i Z. C.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X. i Miastu W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 listopada 2005 r., na skutek
skargi powódek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK (…),
uznaje się niewłaściwym i skargę powódek o wznowienie postępowania
przekazuje Sądowi Apelacyjnemu.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 405 k.p.c., do wznowienia postępowania z przyczyn
nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 4011
właściwy jest sąd, który
wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych
instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Do wznowienia postępowania na innej
podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skarżące
powołują się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 4011
k.p.c., w
szczególności zaś na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r.,
P 18/04 (Dz. U. Nr 181, poz. 1524), którym orzeczono o niezgodności d. art. 160 §
5 kpa z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Oceniając zatem kwestię
właściwości sądu w odniesieniu do wniesionej skargi należy uwzględnić
okoliczność, że kognicja Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację powódek od
2
wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., I ACA (..) była ograniczona i
wyznaczały ją granice zaskarżenia oraz podstawy kasacji (d. art. 39311
k.p.c.).
Powódki w kasacji w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej
- dotyczącej naruszenia prawa materialnego - zarzuciły jedynie naruszenie
art. 417 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji RP. Oznacza to, że Sąd Najwyższy
oddalając kasację nie opierał swego orzeczenia na podstawie przepisu prawnego,
którego konstytucyjność została podważona przez Trybunał Konstytucyjny.
W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.